เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 479 สกัดกั้นหงยวิ๋น
บทที่ 479 สกัดกั้นหงยวิ๋น
ณ ชั่วขณะนั้น จิตใจของหงยวิ๋นแทบแตกสลาย
ฟ้าดินย่อมรู้ ว่าตลอดช่วงเวลานี้เขาผ่านความปั่นป่วนในใจเช่นไร เดิมทีอยู่บ้านอย่างสงบสุขอยู่ดีๆ กลับถูกรุกรานถึงหน้าประตูโดยบุคคลลึกลับ
หากเป็นเมื่อก่อน เพียงเป่าลมหายใจก็อาจสังหารอีกฝ่ายได้แล้ว
แต่เวลานี้อย่าว่าแต่จะสังหารเลย แม้แต่ยังถูกโจมตีจนต้องปกป้องศีรษะหนีเอาตัวรอด ที่สำคัญที่สุดคือ
วิชาเทพประจำกาย
ของเขากลับถูกอีกฝ่ายชิงไปอย่างถาวร
เช่นนี้ยังจะ
แสวงหาโอสถทองคำ
อันใดกันอีกเล่า?
และในขณะที่หงยวิ๋นกำลังคิดจะติดต่อหงจวี่อย่างลับๆ เพื่อสืบหาตัวคนต่ำช้าที่ลอบทำร้ายตนและทวงคืนศักดิ์ศรี อีกหนึ่งข่าวร้ายก็ถาโถมเข้ามา
จงกวงชี้ทาง
ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน
ลงมือ ในเขตเจียงหนานเมืองท่ากานถัง เศษเสี้ยวถ้ำสวรรค์ที่เขาฝากความหวังไว้ กลับถูกทำลายสิ้น เพียงเพราะกังวลว่ามีเล่ห์กลจึงยังมิได้ไปนำออกมา ผลลัพธ์นี้เท่ากับทำลายความหวังในการ
วางรากฐานสมบูรณ์
สร้างแดนมงคล และแม้แต่
แสวงหาโอสถทองคำเพื่อคืนสู่ตำแหน่ง
ก็สิ้นหนทาง
เช่นนี้ยังจะเล่นอันใดต่อได้อีก?
เมื่อสิ้นหวังจนหม่นหมองถึงขีดสุด หงยวิ๋นก็พลันนึกถึงไพ่ตายสุดท้ายที่เคยทิ้งไว้ —
สวรรค์เจ็ดยอแสง
จึงจำต้องตัดใจละทิ้งถิ่นฐานจากไป
ทว่ามิคาดคิดเลยว่า—
“สวรรค์เจ็ดยอแสง…ไม่มีแล้ว???”
กลางทะเลแห่งแสงนอกภพ เห็นเพียงสีหน้าหงยวิ๋นบิดเบี้ยว
กระแสพลังวิชา
ปั่นป่วนรุนแรง เขากัดฟันจนแทบจะแหลกคาปาก “เป็นผู้ใด…เป็นผู้ใดกันแน่ที่ลอบทำร้ายข้า!”
เมื่อครั้งอดีต เขาเคยรุ่งโรจน์เพียงใด?
รับโชคแห่งฟ้าดิน พิสูจน์
ตะเกียงดับแสง
และบังเอิญอยู่ในห้วงมหันตภัยของฟ้าดิน กอบโกยได้อย่างเต็มที่ แม้ในหมู่เจินจวิน เขาก็นับเป็นหนึ่งในผู้โดดเด่น!
น่าเสียดาย เขากลับไร้วาสนา!
เหตุใดจึงต้องตกมาถึงสภาพเช่นวันนี้?
นี่เป็นครั้งแรกที่หงยวิ๋นมิอาจห้ามความคิดสะท้อนตนเองได้ แต่เมื่อย้อนมองเพียงครู่เดียว ก็ทำให้เขาเย็นวาบไปทั้งสรรพางค์
ข้าตายได้อย่างไร?
ห้าพันปีมาแล้ว ด้วยเหตุจาก
อุปสรรคแห่งญาณรู้
ทำให้เขามองข้ามไปสิ้นว่า “ตนเองตายได้อย่างไร” เอาแต่หมกมุ่นกับการแสวงหาโอสถทองคำเพื่อหวนคืนตำแหน่งมรรคผล
ครานี้ท่ามกลางความผันผวนของอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นลง เขาจึงเริ่มสะท้อนและหวนคิด ก่อนจะฉับพลันตื่นตระหนก ดั่งฉีกม่านหมอกที่ปกคลุมตาอยู่ออก “ไอ้สวะเอ๊ย! มีคนลอบสังหารข้านี่เอง! ข้าอุตส่าห์คิดมาตลอดว่าตนตายเพราะชราภาพแล้วไร้วาสนา ที่แท้กลับมีคนชั่วซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง!”
“อั้งเซียว!!!”
ใช่แล้ว! เขาไม่มีวันลืมความหวาดกลัวที่ถูกบดขยี้นั้นได้ —
ไม้มหาไพร
ที่น่ารังเกียจ! อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ตาย ยังอยู่ในขั้นกลางของมรรคผลโอสถทองคำแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น ระดับพลังสูงส่ง ความรู้ความสามารถก็สูงส่ง ทั้งยังครอง
ตำแหน่งมรรคผล
กลับเลือกช่วงปลายของมหันตภัยพันปี ฉวยโอกาสลอบโจมตีตนซึ่งอยู่เพียงขั้นต้นของมรรคผลโอสถทองคำ…
สัตว์เดรัจฉาน!
หงยวิ๋นโกรธจนมือสั่น จุดสำคัญคือเขากับอั้งเซียวมีเวรมีภัยอันใดกัน? ต่างก็เป็นเจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ ไม่ควรหรือที่จะเป็นพวกเดียวกัน?
เว้นเสียแต่…เกี่ยวพันกับวิถีแห่งมรรค!
หงยวิ๋นขบคิดเพียงครู่ก็คล้ายเข้าใจเจ็ดส่วน ท้ายที่สุดแล้วสำหรับเจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์เช่นพวกเขา สิ่งเดียวที่จะทำให้แตกหักเป็นศัตรูได้ ก็คือ
วิถีแห่งมรรค
ของตนเท่านั้น
วินาทีนั้น หงยวิ๋นกลับยิ่งสิ้นหวังหนักขึ้น
เพราะตนถูกอั้งเซียวสังหารมาแล้วห้าพันปี หากอีกฝ่ายลงมือเพราะเหตุวิถีแห่งมรรค เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงยิ่ง…ว่าบัดนี้อีกฝ่ายสำเร็จสมประสงค์แล้ว
ขั้นกลางของมรรคผลโอสถทองคำ? นั่นยังถือว่ามองโลกในแง่ดีเกินไป
บัดนี้อั้งเซียวเกรงว่าคงอยู่ขั้นปลายมรรคผลโอสถทองคำแล้ว เป็นมหาเจินจวินด้วยซ้ำ! ห้าพันปีที่ข้าไม่อาจหวนคืนตำแหน่งมรรคผล เกรงว่าก็เพราะมันนี่แหละที่คอยบ่อนทำลาย!
และบัดนี้ แม้กระทั่งทางถอยสุดท้ายก็สิ้นไปแล้ว
หงยวิ๋นเงยหน้าขึ้น น้ำตาหยดแรกก็ไหลโดยมิรู้ตัว
วีรบุรุษถึงคราวสิ้นหนทาง!
หากมิใช่เพราะชะตาพลิกผัน และถูกอั้งเซียวคนชั่วจ้องหมาย ข้าจะต้องพ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้หรือ? ห้าพันปีล่วงผ่าน กลับต้องร่วงหล่นเป็นที่เย้ยหยันของเหล่าเจินจวินทั้งปวง
ห้าพันปีนี้ ข้าถูกหัวเราะเยาะลับหลังอยู่เสมอ… ทว่าก็ยังฝืนยืนหยัดสืบมา
ข้ารอคอยมานานถึงห้าพันปี ก็เพื่อรอคอยโอกาสเดียวนี้!
ข้าต้องเอาชนะให้ได้ มิใช่เพื่ออวดว่าตนยิ่งใหญ่เพียงใด… หากแต่เพื่อพิสูจน์ว่าทุกสิ่งที่ข้าสูญเสียไปนั้น—ข้าจะต้องเอามันกลับคืนมา!
ทว่าในยามนี้ อย่าว่าแต่จะได้คืนมาเลย แม้เพียงหนทางถอยยังมิหลงเหลือ ครึ่งแรกแห่งชีวิตรุ่งโรจน์สุดประมาณ กลับไม่คาดคิดว่าครึ่งหลังจะต้องยากไร้สิ้นหนทางเช่นนี้
“มิใช่ความผิดของการรบ…”
หงยวิ๋นทอดถอนใจยาว แววตาเปี่ยมด้วยความเศร้าสิ้นหวัง
วินาทีนั้นเอง เขากลับฉับพลันราวนึกสิ่งหนึ่งออก แววตาพลันแข็งกร้าวขึ้นมาในบัดดล มิรอชักช้า ขับแสงเร้นเร่งรุดมุ่งสู่แดนเจียงเป่ยโดยฉับพลัน
ทว่าขณะเขาเข้าใกล้สถานที่บัดซบแห่งนั้น พลันมีแสงทองเข้มหนาแน่นปกคลุมจากทุกทิศ กลายเป็นกำแพงปิดฟ้าตรึงปฐพี ผนึกฟ้าดิน กั้นเขาไว้อยู่ข้างนอก
ภายในแสงทองนั้น เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น ยืนหยัดกลางแสงดำสองขั้วกำเนิดดับ แววตาประกายแฝงรอยยิ้ม
“ผู้อาวุโสหงยวิ๋น ข้ารอท่านมานานแล้ว”
ผู้มาปรากฏกายก็คือลวี่หยาง!
หากแต่หาใช่กายแท้ไม่—กายแท้ของเขาได้ติดตามจักรพรรดิเจียโย่วกลับสู่แดนเจียงตงไปแล้ว ร่างที่มายืนตรงหน้านี้คือ
ร่างจำแลงครรภ์เซียน
ดวงตาเปล่งประกาย จับจ้องหงยวิ๋นอย่างไม่กะพริบ
เขาติดตามหงยวิ๋นมาได้อย่างไร?
ความจริงแล้วหาใช่เรื่องยากเย็นอันใด—ด้วย
วิชาเทพดินธาตุเฉิน
รากแห่งสรรพสิ่ง
ของหงยวิ๋นยังคงอยู่ในมือเขา เพียงสืบตามรอยเงื่อนงำ ก็สามารถระบุตำแหน่งของหงยวิ๋นได้โดยไม่ลำบากนัก
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หงยวิ๋นมิได้แสดงความฉงนเลยสักนิด หากแต่กลับจิตแจ่มกระจ่างดุจคมกระบี่
“ก่อกวนจิตใจข้า ตัดเส้นทางถอย เพียงเพื่อชักนำข้าออกสู่ท้องนภานอกฟ้า—สถานที่ที่ยมโลกยากที่จะแตะต้องถึง เพื่อมิให้ข้ามีหนทางหลบหนี จากนั้นก็สังหารรึ? อั้งเซียว! เจ้าช่างดูถูกคนเกินไปแล้ว!”
ลวี่หยาง: “?”
เผชิญกับเสียงตำหนิอันเดือดดาล ลวี่หยางเพียงกระพริบตาเบา ๆ หาได้โต้แย้งทันที หากแต่ยิ้มจาง
“ผู้อาวุโสเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้มีใจคิดร้ายต่อผู้ใด”
“ไม่มีใจคิดร้าย?”
หงยวิ๋นถึงกับหัวเราะเย็นอย่างขบขัน ดวงตาเหยียดหยามกวาดมองโดยรอบ
“หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงต้องวางกับดักฟ้าดิน ดักข้าไว้ ณ ที่นี้เล่า?”
ลวี่หยางยืนสงบนิ่ง ประสานมือไว้เบื้องหลัง กล่าวอย่างไร้คลื่นอารมณ์
“เช่นนั้นย่อมต่างกัน”
สิ้นคำก็เห็น
ธงหมื่นวิญญาณ
ปรากฏขึ้นเบื้องหลังของเขา โบกสะบัดพลิ้วไสวตามแรงลม
“อีกทั้งผู้อาวุโสกลับลื่นไหลยากจะจับตัวได้เสียยิ่งนัก ข้าน้อยจึงจำต้องใช้กลอุบายเพียงนี้ ก็เพียงหวังให้ท่านยอมเข้าสู่ธงหมื่นวิญญาณของข้าน้อย เพื่อจะได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านต้อนรับอย่างสมเกียรติ”
เมื่อหงยวิ๋นได้ฟัง ขอบตาก็กระตุกวูบ—ถ้อยคำอันฟังดูโอ่อ่าแต่กลับเปื้อนความไร้ยางอายถึงเพียงนี้…นี่หรือจะเป็นสำนวนของ
นิกายกระบี่
?
ไม่ใช่สิ…มิใช่ว่าเป็นฝีมือของ
อั้งเซียว
รึ?
ชั่วขณะนั้น หงยวิ๋นเองก็พลันรู้สึกสับสน ทว่าเมื่อตัดใจจากความคิดฟุ้งซ่าน ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงคลื่นคุกคามรุนแรงที่แผ่ออกมาจากธงหมื่นวิญญาณเบื้องหลังลวี่หยาง
“จะสู้ตายกันจริงๆรึ?” หงยวิ๋นกัดฟันถาม
“ผู้อาวุโสพูดเล่นแล้ว”
เห็นอีกฝ่ายเพียงวางท่าเข้มแข็งแต่ภายในกลับหวาดหวั่น ลวี่หยางก็หัวเราะเบา
“ปลาตาย แหก็จะไม่ขาด ผู้อาวุโสอย่าได้คิดก่อความวุ่นวายลอบทำลายค่ายกลให้เปลืองแรงอีกเลย”
เพียงคำพูดเดียว ก็เปิดโปงเจตนาแท้จริงของหงยวิ๋น ที่ดูราวกับต่อปากต่อคำ หากแท้จริงแล้วกลับแอบหาทางทำลายค่ายกลอยู่อย่างเงียบงัน
เมื่อถูกจับได้ หงยวิ๋นก็หาได้คิดปิดบังอีกต่อไป หากแต่สูดลมหายใจยาว ดวงตาฉายประกายแน่วแน่ ก่อนเปล่งเสียงก้องกังวานดุจสายฟ้า
“ก็ดี! สุดท้ายแล้วก็เพียงวัดฝีมือกันเท่านั้น!”
สิ้นเสียง วายุอสนีพลันปะทุ ก้องสะท้านทั่วท้องฟ้าฟากน้ำ คลื่นแสงนอกฟ้าสั่นไหวรุนแรง เกิดลมกล้าจากพื้นพิภพพัดทะลุขึ้นฟ้า อากาศขมุกขมัวทมิฬหม่น แฝงเสียงร่ำไห้คร่ำครวญของวิญญาณและเสียงเสียดสีกรีดเกลากันของคมดาบนับพันหมื่น
เกรงกลัวการฟันโค่น!
เสียง
“แคร้ง แคร้ง!”
ดังสะท้อนลั่นกลางห้วงวายุ กำแพงลมกราดเกรี้ยวโหมปกคลุมทั่วนภา
ลวี่หยางเพียงปรายตาก็พลันบังเกิดความกระจ่างในใจ —
ครานี้มันฉลาดขึ้นแล้ว มิใช้ไม้ธาตุเจี่ย แต่หันมาใช้ไม้ธาตุอี่!
เกรงกลัวการฟันโค่นนั้นคืออันใด?
ไม้ธาตุอี่ คือในฟ้าเป็นลม ในแผ่นดินเป็นไม้ใหญ่ รากหยั่งลึกกิ่งใบหนาแน่น เรียกว่า
ไม้มีชีวิต
— และไม้มีชีวิตนั้น เกรงกลัวทองคำหยางฟันโค่นเป็นภัย หวาดกลัวฤดูใบไม้ร่วงมาถึงไม้ร่วงโรย
ครานั้น วายุอสนีซึ่งกำเนิดจากวิชาเทพโหมกระแทกลงบนกาย พลันราวดั่งคมดาบคมขวานผ่าฟัน ดุจศาสตราสังหารบั่นโค่น ทำให้แสงพลังวิชาที่ห่อหุ้มกายลวี่หยางพลันหยุดชะงัก ก่อนจะร้าวแตกทีละส่วน แสงศักดิ์สิทธิ์นับมหาศาลถูกเฉือนหลุดโปรยกระจายรอบด้าน งามวิจิตรดั่งประกายบุปผาโปรยสลายในห้วงอากาศ จนลวี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย
สุดท้ายแล้วก็มิพ้นเป็นเจินจวินกลับชาติมาเกิด
เมื่อมีข้อมูล ล่วงรู้สายธารแห่งมรรคผลของข้า ครั้นรับมือย่อมมีแบบแผนขึ้นทันใด ทำให้ยุ่งยากนัก… เพียงแต่ยังดี ก่อนหน้านี้ข้าตัดทอนวิชาเทพประจำกายมันไปหนึ่งแล้ว
ทว่า ยิ่งเป็นเช่นนี้ ลวี่หยางก็ยิ่งแน่วแน่ในใจ
เพราะแก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋นนั้น เกี่ยวพันถึงแผนการใหญ่ทางมรรคผลของเขา จึงมิอาจถอย
วันนี้… เขาจักต้องจับผู้นี้ให้จงได้!