เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 474 เสวี่ยเฟยหงผู้เกรียงไกร

ตลอดมา ลวี่หยางมีข้อสงสัยอยู่ประการหนึ่ง

ชิงเฉิงเฟยเซวี่ยเจินจวิน ผู้สืบต่อเสาหลักของนิกายศักดิ์สิทธิ์รองจากอั้งเซียว อีกทั้งเป็นหญิงวิปลาสที่รู้จักกันโดยทั่วไป ผู้นี้แท้จริงแล้วมีกำลังแข็งแกร่งถึงเพียงใดกันแน่?

ครั้งนี้คงได้ประจักษ์ด้วยตา!

ลวี่หยางเบิกตามองสุดสายตา เหลียวแลไปทางทิศเจียงหนาน เห็นดาวฤกษ์ตำแหน่งมรรคผลหลายดวงสว่างพร่างพร้อมกันในบัดดล บรรยากาศวิญญาณทั่วทั้งใต้หล้าก็พลอยบริสุทธิ์

“เจ้ามารร้าย… บังอาจนัก!”

“คิดหรือว่าข้าทั้งหลายจะเกรงกลัวเจ้า?”

เพียงชั่วพริบตา เสียงตวาดอันดุดันสามสายก็ดังขึ้นจากในนิกายกระบี่ พร้อมกับที่ดาวฤกษ์ตำแหน่งมรรคผลอีกสามดวงปรากฏแจ่มชัด ซึ่งในชาติก่อน ลวี่หยางไม่เคยเห็นที่นิกายกระบี่มาก่อนเลย

ปฐพีเหนือหลังคา!

อัคคีในเตาหลอม!

ดินบนกำแพง!

นอกจากเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน และเจินจวินขั้นมรรคผลโอสถทองคำช่วงปลายอย่างกังสิงปู้เต้าแล้ว ที่เหลืออีกสองเจินจวินของนิกายกระบี่ก็มากันที่นี่ครบ!

เพียงข้อนี้ ลวี่หยางก็มองออกหลายสิ่ง

ไม่น่าแปลกใจที่เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินดูจะไม่ได้รับการยกย่องนักในนิกายกระบี่ ที่แท้ก็เพราะนิกายกระบี่มีเจินจวินผู้บรรลุตำแหน่งมรรคผลสายธาตุดินอยู่แล้ว!

ส่วนกังสิงปู้เต้าเจินจวินนั้นบ่มเพาะทองคำในทราย ข้าจำได้ว่าอั้งเซียวเคยบอกไว้ว่า ขั้นมรรคผลโอสถทองคำช่วงปลายต้องมีครบทั้งห้าธาตุ หรือไม่ก็ใช้การผสานสามธาตุ ดังนั้นเขาน่าจะร่วมมือกับเจินจวินปฐพีเหนือหลังคาและเจินจวินอัคคีในเตาหลอม รวมสามธาตุจนบรรลุช่วงปลายมรรคผลโอสถทองคำ

ในสภาพเช่นนี้ ดินบนกำแพงก็หมดความจำเป็น

ผลก็คือ เจินจวินสามคนในนิกายกระบี่จับกลุ่มกันเป็นพวกพ้อง เลี่ยงเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินออกไป ไม่ชวนทำสิ่งใดด้วยเลย

ทว่ามิช้า ความสงสัยที่ใหญ่ยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น

กังสิงปู้เต้าเจินจวิน—ขั้นมรรคผลโอสถทองคำช่วงปลายแท้ๆ—เมื่อเทียบกันแล้ว นิกายศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้อั้งเซียวประจำอยู่ กลับไม่มีผู้ใดในขั้นนี้เลย

มองเพียงผิวเผิน ฝ่ายได้เปรียบจึงเป็นนิกายกระบี่ชัดเจน

ยิ่งเมื่อมีทั้งแดนสุขาวดีและราชสำนักเต๋า แม้แดนสุขาวดีจะสองจิตสองใจ แต่ในเมื่อความต่างเชิงพลังที่เห็นอยู่ชัดถึงเพียงนี้ แล้วนิกายศักดิ์สิทธิ์ทำได้อย่างไรถึงต่อกรได้?

ไม่นาน ลวี่หยางก็ได้รับคำตอบ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! มาได้ดี!”

เพียงได้ยินเสียงหัวเราะกังวานของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินดังก้องไปทั่วใต้ฟ้า ไร้ซึ่งแววหวาดหวั่น ถึงเป็นสตรี ทว่าความฮึกเหิมกลับมิยิ่งหย่อนกว่าบุรุษแม้แต่น้อย

ถัดจากนั้นก็เห็นชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินไม่ถอยกลับ กลับพุ่งเข้าใส่ ตำแหน่งมรรคผลที่เกิดจากวารีใต้ธารก็ปะทะกับตำแหน่งมรรคผลทั้งสามที่ปรากฏขึ้นของนิกายกระบี่อย่างดุดัน แสงชำระพิภพที่ดึงออกจากตำแหน่งมรรคผลสาดส่องทั่วสรรพสิ่ง แผ้วถางไปไร้สิ่งขวางกั้น พลิกเป็นฝ่ายได้เปรียบทั้งที่สู้หนึ่งต่อสาม!

“เจ้าหญิงวิปลาสนั่นอำมหิตเกินไปแล้ว!”

“นางถึงกับกล้าลงมือจริง…”

“ตลก! มีสิ่งใดที่นางไม่กล้ารึ? คราวนั้นท่านผู้นั้นแห่งราชสำนักเต๋าลงมือใส่นาง นางก็กล้าสู้เช่นกัน สำคัญคือนางชนะได้ นั่นแหละคือของจริง!”

ยามนี้ เหล่าเจินจวินจำนวนไม่น้อยต่างเฝ้ามองดูอยู่

ในเวลาเดียวกัน ลวี่หยางก็ได้ค้นพบเหตุผลที่ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินครองตำแหน่งอันดับหนึ่งแห่งการประลองตลอดห้าพันปี จากความทรงจำของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน

เรื่องราวนี้ถูกเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินมองว่าเป็นเพียงถ้อยคำเล่าลือที่ไม่น่าเชื่อ จึงถูกวางทิ้งไว้ในซอกลึกสุดของความทรงจำ ทำให้ลวี่หยางเคยมองข้ามไป

ทว่ายามนี้เมื่อหยิบขึ้นมาดูอีกครั้ง ก็เป็นดั่งคำว่า

ไม่ดูไม่รู้ พอเห็นแล้วถึงกับตะลึง

“พระเจ้า…”

ทุกคนล้วนรู้กันดีว่า ในสถานที่บัดซบนี้ การท้าประลองข้ามขั้นเป็นเรื่องแพร่หลาย วางรากฐานสังหารขั้นรวมลมปราณเป็นเพียงเรื่องปกติ กระทั่งมรรคผลโอสถทองคำต่อสู้กับวางรากฐานก็เป็นเรื่องที่พบเห็นอยู่บ่อยครั้ง

แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป ย่อมต้องมีเหตุการณ์พิเศษบังเกิด

ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินก็คือเหตุพิเศษนั้น—นางเป็นผู้แรกในประวัติศาสตร์ที่มีบันทึกไว้ ว่าสามารถท้าประลองข้ามขั้นในระดับ

มรรคผลโอสถทองคำ

ได้สำเร็จอย่างแท้จริง!

“เมื่อครั้งเสวี่ยเฟยหงเพิ่งบรรลุเป็นเจินจวิน บำเพ็ญปิดด่านไม่ถึงร้อยปี พอดีกับที่นิกายศักดิ์สิทธิ์กำลังอ่อนแอ ราชสำนักเต๋าจึงคิดฉวยโอกาสเหยียบย่ำ มหาเสนาบดีในราชสำนักลงมือด้วยตนเองกดข่มทะเลเมฆเชื่อมฟ้า…”

“ซึ่งมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักในเวลานั้น…อยู่ในขั้นมรรคผลโอสถทองคำช่วงกลาง!”

“ในเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน เจิงไฉ่ฉี่หลัวเจินจวิน หรือหานกวงฝูเทียนเจินจวิน ล้วนอยู่เพียงขั้นมรรคผลโอสถทองคำช่วงต้นเท่านั้น”

ไร้ข้อกังขา นั่นคือช่วงที่นิกายศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอที่สุด

ถึงขั้นที่ราชสำนักเต๋ายังคิดจะเหยียบซ้ำ!

“แต่ผลกลับเป็นว่า เสวี่ยเฟยหงซึ่งเพิ่งบรรลุเป็นเจินจวินมาได้เพียงร้อยปี ออกจากด่านมา หนึ่งศึกสะท้านใต้หล้า กลับทุบตีให้มหาเสนาบดีแห่งราชสำนักต้องถอยร่นไป!”

นี่คือชัยชนะที่มีเพียงเจินจวินขั้นมรรคผลโอสถทองคำเท่านั้นจึงเข้าใจได้ว่ามันเกินจริงและน่าเหลือเชื่อเพียงใด — มรรคผลโอสถทองคำช่วงกลาง ถ้ำสวรรค์ไม่พังทลาย ก็แทบเท่ากับครอบครองตำแหน่งมรรคผลไว้ตลอดกาล ต่อให้สิ้นอายุหรือถูกสังหาร หากถ้ำสวรรค์ไม่เสียหาย เมื่อกลับชาติมาใหม่ก็สามารถคืนสู่ตำแหน่งเจินจวินได้ทันที

แล้วเมื่อเทียบกับมรรคผลโอสถทองคำช่วงต้นเล่า?

ถ้ำสวรรค์มีอายุเพียงพันปี ครั้นครบเวลา ก็ดับสูญพร้อมเจินจวิน ต้องเริ่มต้นพิสูจน์ผลมรรคใหม่ทั้งหมดว่าด้วยความเสี่ยงนั้น ดูตัวอย่างหงยวิ๋นก็พอเข้าใจ

ความแตกต่างเห็นได้ชัดยิ่ง

เมื่อเผชิญหน้ากัน ก็เท่ากับมรรคผลโอสถทองคำช่วงกลางมี “หลายชีวิต” ให้ใช้สู้กับมรรคผลโอสถทองคำช่วงต้นที่มีเพียง “หนึ่งชีวิต” — ฝ่ายนั้นพลาดได้ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ฝ่ายนี้…แม้แต่เพียงครั้งเดียวก็ห้ามพลาด

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าพลังของมรรคผลโอสถทองคำช่วงกลาง ย่อมสูงกว่าช่วงต้น ทั้ง

ความรู้ความสามารถ

ก็ลึกซึ้งกว่าเป็นธรรมดา

ทว่าแม้จะมีความต่างเช่นนั้น… ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินกลับชนะได้

ก่อนหน้านี้ แม้จะมีมรรคผลโอสถทองคำช่วงต้นที่โดดเด่นหาตัวจับยากอยู่บ้าง ก็ยังทำได้เพียงต้านทานกับช่วงกลางได้ชั่วระยะสั้น ๆ เท่านั้น

แต่เมื่อเวลาล่วงไป ความได้เปรียบโดยเนื้อแท้ของช่วงกลางก็จะเผยออกมา — ไม่เคยมีเจินจวินช่วงต้นผู้ใดรับมือได้นาน สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ ถอยร่นอย่างอับอาย ต่อให้มีหลายคนร่วมมือกัน ก็เพียงยืดเวลาออกเล็กน้อย หาใช่เปลี่ยนผลลัพธ์ไม่

กระทั่งชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินพลิกทุกสิ่ง

ศึกนั้น นางมิได้พลาดแม้เพียงครั้งเดียว ใช้ชีวิตหนึ่งเดียวของตน สังหารมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักไปกว่า

ห้าสิบครั้ง

— ยิ่งสังหารก็ยิ่งรวดเร็ว ยิ่งชำนาญ

เดิมทีมหาเสนาบดีราชสำนักก็ตกอยู่ในห้วงโทสะ ดวงจิตร้อนรุ่ม คิดจะฝืนรบต่อไป

ในเมื่อมรรคผลโอสถทองคำช่วงกลางถ้ำสวรรค์ไม่พัง ย่อมฟื้นคืนได้ไม่สิ้นสุด เขาไม่เชื่อว่าชิงเฉิงเฟยเสวี่ยจะทนทานกว่าเขา ต่อให้ร้อยปีก็เถอะ สุดท้ายผู้ชนะก็ต้องเป็นเขาอยู่ดี

ทว่าในครั้งที่ห้าสิบสาม สถานการณ์กลับพลิกผันอย่างฉับพลัน

ครั้งนั้น ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินราวกับจับได้จุดบกพร่องบางประการของมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก ระหว่างที่สังหารเขา กลับสามารถโจมตีไปถึงถ้ำสวรรค์ของเขาได้พร้อมกัน

ครานี้นี่เองที่นับเป็นหายนะอย่างแท้จริง

เจินจวินแห่งราชสำนักกับเจินจวินคนอื่นๆล้วนแตกต่างกัน โดยเฉพาะผู้ดำรงตำแหน่ง

สามมหาเสนาบดี

นั้น ถ้ำสวรรค์หาได้เป็นสิ่งที่สั่งสมขึ้นในรุ่นเดียวไม่ หากเป็นมรดกสืบทอดมาหลายชั่วรุ่น ถือเป็นทรัพย์สมบัติของราชสำนักโดยตรง

ทว่าบัดนี้ ถ้ำสวรรค์ กลับได้รับความเสียหาย!

ในสภาพเช่นนี้ ต่อให้มหาเสนาบดีแห่งราชสำนักจะไม่ยอมเพียงใด ก็ไม่อาจฝืนสู้ต่อ จำต้องกลืนความแค้น ยอมรับความพ่ายแพ้

ศึกครั้งนั้นทำให้ชื่อเสียงของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินขจรขจายไปทั่วหล้า

ส่วนมหาเสนาบดีผู้นั้น ก็เพราะก่อบาปใหญ่ถึงขั้นทำให้ถ้ำสวรรค์ เสียหาย จึงถูกจักรพรรดิเจียโย่วผู้เพิ่งเสด็จขึ้นครองราชย์ได้ไม่นานโค่นลงจากตำแหน่ง ให้ไปเกิดใหม่ในชาติต่อไป

ดังนั้นหากนับอย่างจริงจัง ก็เท่ากับว่าชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินสามารถข้ามขั้นท้าทายแล้วสังหารเจินจวินขั้นมรรคผลโอสถทองคำช่วงกลางได้สำเร็จ!

ความสำเร็จนี้จะเกินจริงเพียงใดกัน?

เมื่อเข้าใจเบื้องลึกของเรื่องราวนี้แล้ว ลวี่หยางก็ถึงบางอ้อ ว่าเหตุใดชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินจึงดุดันถึงเพียงนั้น ต่อให้ต้องต่อสู้เพียงลำพังกับศัตรูสามคน นางก็ยังไร้ซึ่งความหวาดหวั่น

แล้วเจินจวินขั้นปลายแห่งนิกายกระบี่ผู้นั้นเล่า?

กังสิงปู้เต้าเจินจวิน

เคยกดดันถึงโพ้นทะเล จนแม้แต่เจินจวินขั้นกลางแห่งมรรคผลโอสถทองคำอย่าง

จ้าวมังกรเฒ่า

ยังไม่กล้าเอื้อนเอ่ย วางเฉยต่อสายโลหิตแท้ของตน ทำได้เพียงนั่งดูบุตรชายมังกรขาวถูกทุกนิกายแบ่งปัน

ในเมื่อชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินยังกล้าหาญถึงเพียงนี้

แล้วเจินจวินผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นอยู่ที่ไหน?

ออกมาช่วยสักครั้งเถอะ!

ความสงสัยของลวี่หยาง ก็คือความสงสัยของเหล่าเจินจวินที่ลอบชมดูอยู่เช่นกัน ที่แท้…

กังสิงปู้เต้าเจินจวิน

นั้นได้ห่างหายไปจากสายตาผู้คนเป็นเวลายาวนานแล้ว

หรือว่าตายไปแล้ว?

เป็นไปไม่ได้! เจินจวินขั้นกลางแห่งมรรคผลโอสถทองคำยังสามารถครองตำแหน่งมรรคผลแห่งฟ้าดินได้อย่างถาวร เว้นเสียแต่เป็นจ้าววิถีจะลงมือเอง ไม่เช่นนั้นแล้ว เจินจวินขั้นปลายผู้ยิ่งใหญ่จะตายได้อย่างไร?

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เสียงหัวเราะดังกังวานอีกระลอก ยังคงเป็นของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน ทว่าครานี้บนใบหน้าของนางกลับฉายรอยยิ้มงามล่มเมือง

ลวี่หยาง รวมถึงเหล่าเจินจวินอีกมากมีความสงสัยเช่นนี้ ก็เพราะว่าความรู้ความสามารถยังไม่เพียงพอ

ทว่า…นางหาเป็นเช่นนั้นไม่

ความรู้ความสามารถของนางนั้นบรรลุถึงขั้นปลายแห่งมรรคผลโอสถทองคำไปนานแล้ว เพียงเพราะไร้ตำแหน่งมรรคผลที่สามารถประสานเข้าด้วยกันได้ จึงยังคงหยุดอยู่ที่ขั้นกลางมาจนบัดนี้

ด้วยเหตุนี้ นางจึงคาดเดาสภาพของ

กังสิงปู้เต้าเจินจวิน

ในเวลานี้ได้อย่างแม่นยำ

“ความรู้ความสามารถไม่พอ แต่ฝืนแสวงหาขั้นปลาย แม้จะสำเร็จ ก็ย่อมถูกจำกัดอย่างยิ่ง… เหอะ เหอะ

อัคคีในเตาหลอม

และ

ปฐพีเหนือหลังคา

รึ? ไม่ค่อยจะสบายกระมัง!”

สิ้นคำนี้ สีหน้าของเจินจวินทั้งสองแห่งนิกายกระบี่พลันเปลี่ยนไปในบัดดล!