เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 459 บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน!
บทที่ 459 บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน!
ยามดึกสงัด ภายในถ้ำบ่มเพาะของสวีอัน
ในเวลานั้น สวีอันยังคงนั่งสมาธิเข้าฌาน หากแต่เขามิได้ตระหนักเลยว่า ภายใน
ทะเลแห่งจิตสำนึก
ของตน บัดนี้กลับมีสิ่งแปลกปลอมที่แตกต่างโดยสิ้นเชิงดำรงอยู่
“
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
…”
ลวี่หยางเงยหน้า แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ พลางทอดมองท้องฟ้า ในห้วงคำนึงยังคงรำลึกถึงความทรงจำที่ได้จากการคำนวณกับ
อ๋องพิทักษ์ทักษิณแห่งราชสำนักเต๋า
อู๋ไท่อัน
ดินแดนทั้งสี่แห่งในใต้หล้า ราชสำนักเต๋านับว่ามีลักษณะพิเศษที่สุด
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
เชื่อมโยงผู้คนทุกผู้ทุกนาม หากแต่มิได้ใช้วิธีความเป็นหนึ่งใจเดียวกันบังคับอย่างแดนสุขาวดี หากเป็นการจงใจร้อยเรียงสร้างระเบียบดังเช่นปัจจุบัน
ยศขุนนางเก้าลำดับ ก็คือหลักพื้นฐานของ
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
และจากรากฐานนั้น กำเนิดเป็นหกกรม ซึ่งเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงต่อวิถีชีวิตของประชาชนชาวเจียงตงทั้งปวง และจากหกกรมนั้นก็แตกแขนงเป็นตำแหน่งมากมายหลากหลาย ตำแหน่งขุนนางเหล่านี้ก็พร้อมใจกันห้อมล้อม วนเวียนอยู่รอบๆตำแหน่งมรรคผลแห่งฟ้าดินทั้งสี่
[พฤกษาพื้นราบ]
[ปฐพีข้างทาง]
[ทองคำเปลว]
[ปฐพีมหาพรรค]
ตำแหน่งมรรคผล
ทั้งสี่สาย ถูกแบ่งกันครองโดย
โอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋า
และ
สามมหาเสนาบดี
ซึ่งราชวงศ์เทียนอู๋สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุ ส่วนตำแหน่งสามมหาเสนาบดีนั้นหมุนเวียนอยู่ในสามฝ่ายอำนาจ
คล้ายกับ
ดินกำแพงเมือง
ไม่ผิดเพี้ยน…
ลวี่หยางพลันเข้าใจ กระบวนการผูกพันตำแหน่งมรรคผลเช่นนี้ มีส่วนละม้ายกับ “ความเป็นหนึ่งใจเดียวกัน” ของแดนสุขาวดี ต่างเพียงแดนสุขาวดีใช้
ผู้คน
ส่วนราชสำนักเต๋าใช้
ตำแหน่งขุนนาง
ราชสำนักเต๋าเลียนแบบพระผู้เป็นเจ้า?
ไม่ถูก ควรเป็นพระผู้เป็นเจ้าต่างหากที่เลียนแบบราชสำนักเต๋า!
ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งมรรคผลธาตุดิน ราชสำนักเต๋ามีถึงสองตำแหน่ง หากนับรวมยุคราชวงศ์ก่อนที่ยังมี
ดินกำแพงเมือง
อยู่ ก็เท่ากับว่ามีถึงสามตำแหน่งธาตุดินเต็มๆ
ยิ่งไปกว่านั้น
ดินกำแพงเมือง
ยังเป็น
ตำแหน่งมรรคผลสูงสุดธาตุดิน
!
มิธรรมดา……
ลวี่หยางคิดแล้วถึงกับขนลุกซู่
เมื่อเปรียบกันเช่นนี้ ราชสำนักเต๋าในอดีตนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก หากแต่การปรากฏตัวของแดนสุขาวดี และการผงาดขึ้นของพระผู้เป็นเจ้า กลับเป็นสิ่งที่ทำให้พลังอำนาจของราชสำนักเต๋าลดถอยลงในระดับหนึ่ง
“…ฮึ่ย!”
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เผลอสูดลมหายใจเย็นวาบขึ้นมา
หรือว่าฉากหลังเรื่องนี้ จะเกี่ยวพันกับการผงาดขึ้นของพระผู้เป็นเจ้า และอดีตที่ฝืนฟ้า พิสูจน์มรรค จนได้เป็น เจ้าวิถีขอบเขตก่อกำเนิด กันแน่?
จ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋า
ถูกวางแผนล่อหลอกงั้นหรือ?
ในฐานะ
ผู้บำเพ็ญแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
ผู้ชำนาญการขบคิดแผนลับ ลวี่หยางไม่เคยเสียดายที่จะมองทุกสิ่งในมุมสมคบคิด
ทั่วหล้านี้ เดิมทีนักพรตย่อมมาก เนื้อย่อมน้อย — หากมีผู้หนึ่งผงาดขึ้น ก็ต้องมีผู้หนึ่งถูกเฉือนเนื้อทิ้ง… การผงาดของพระผู้เป็นเจ้าในปีนั้น บางทีเนื้อที่ถูกเฉือน อาจเป็นของราชสำนักเต๋า!
ทว่าจ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋าย่อมไม่ยอมถูกเฉือนง่ายดาย
เช่นนั้นแล้ว เบื้องหลังนี้ย่อมมีฝีมือของ
บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
หรือ
บรรพชนแห่งนิกายกระบี่
เป็นผู้ลงมือ อาจเป็นไปได้ว่าในปีนั้น หนึ่งในพวกเขาเป็นผู้
หนุนหลังให้พระผู้เป็นเจ้าผงาด!
จะเป็นผู้ใดกัน?
…บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์กระนั้นหรือ?
ลวี่หยางย่อมมีเหตุผลให้สงสัย — ท้ายที่สุด แดนสุขาวดีในปีนั้นก็ถูกเรียกขานว่า
นิกายอสูร
เมื่อเป็นฝ่ายอธรรมเช่นเดียวกันแล้ว บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์จะยื่นมือช่วยพระผู้เป็นเจ้า ก็หาใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
แต่ไม่นาน ลวี่หยางก็ฉุกคิดว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล — ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อพระผู้เป็นเจ้าขึ้นฝั่งได้ ก็รีบ
ล้างภาพ
อย่างเด็ดขาด แดนสุขาวดีไม่เพียงไม่เข้าร่วมแถวอธรรม กลับพลิกกายเป็นฝ่ายธรรมะ ยืนเคียงข้างนิกายกระบี่และราชสำนักเต๋า ร่วมกันต้านนิกายศักดิ์สิทธิ์… หากมองจากข้อนี้ไป เกรงว่าบรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์คงคำนวณพลาดกระมัง?
…ไม่สิ มิใช่เช่นนั้น
พระผู้เป็นเจ้าทำให้จ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋าขาดทุนเสียหายถึงเพียงนั้น ทั้งสองฝ่ายจะเปลี่ยนศาสตราเป็นหยกงามได้ง่ายดายอย่างไร? ความร้าวลึกนั้น เกรงว่าคงสถิตอยู่มิคลาย
ยิ่งไปกว่านั้น พระผู้เป็นเจ้าก็เป็นดั่งหญ้าบนกำแพง
เดิมทีสถานการณ์ทั่วหล้า เกรงว่าบรรพชนแห่งนิกายกระบี่กับจ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋าร่วมมือกันต่อต้านบรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ — ทว่าเมื่อพระผู้เป็นเจ้าขึ้นสู่ผลแล้ว สถานการณ์ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เผินมอง เหมือนฝ่ายธรรมะจะมีแดนสุขาวดีเพิ่มขึ้น แต่แท้จริงใครต่างก็รู้ว่าพระผู้เป็นเจ้ามือถึงทั้งสองฝั่ง อีกทั้งมีรอยร้าวกับราชสำนักเต๋าอยู่ก่อน ไม่มีฝ่ายใดที่สามารถร่วมมือกันได้โดยแท้จริง ตรงกันข้าม… เกรงว่าพระผู้เป็นเจ้าจะยิ่งหวังให้กำลังของทั้งสองฝ่ายคงอยู่ในสมดุลมากกว่าใครทั้งหมด
ใช่แล้ว —
สมดุล!
ลวี่หยางยิ่งคิดก็ยิ่งเชื่อมั่นว่า ปีนั้นพระผู้เป็นเจ้าเกรงว่าจะเป็นผู้ที่
บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
ลอบหนุนหลังขึ้นมา เพื่อใช้เพียงกำลังของพระผู้เป็นเจ้า พลิกสถานการณ์เสียเปรียบของตนในครานั้น!
จากเดิมที่ต้องต่อกรหนึ่งต่อสอง กลับกลายเป็นสี่เสาหลักตั้งตระหง่านสมดุลกันอยู่!
บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์อาศัยการ
เฉือนเนื้อ
จากราชสำนักเต๋า มิเพียงหนุนให้แดนสุขาวดีถือกำเนิดขึ้น ยังบั่นทอนกำลังของฝ่ายธรรมะโดยรวม ตนเองกลับนั่งมั่นคงดั่งชาวประมงเฝ้าหย่อนเบ็ด
…นี่เกรงว่ามิใช่เพียงกลยุทธ์ของบรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
แม้กระทั่งพระผู้เป็นเจ้าเองก็มิแน่ว่าจะเป็นผู้เสนอแก่บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ เพื่อฉวยประโยชน์จากความสอดคล้องแห่งผลประโยชน์นี้ แหวกช่องว่างชิงหนทางสู่ขอบเขตขั้นก่อกำเนิดให้แก่ตน!
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางอดมิได้ที่จะทอดถอนใจ
ปีนั้น… การบรรลุมรรคผลของพระผู้เป็นเจ้า คงสั่นสะเทือนทั่วหล้าเป็นแน่!
ช่างเป็นกาลยุคที่ยิ่งใหญ่เพียงใด เพียงแค่จินตนาการก็ทำให้โลหิตในอกของลวี่หยางเดือดพล่าน — กลยุทธ์หลายสายถักทอสอดประสาน และสุดท้าย ในสายตาที่จับจ้องของหมู่ผู้คน พระองค์ก็
พิสูจน์มรรค
สำเร็จ
ต่อจากนั้น ลวี่หยางพลันเผลอยกมือคลึงปลายคาง
สมมติฐานของตนถูกต้องหรือไม่ — ทิศทางอาจใช่ แต่รายละเอียดเกรงว่าจะยังคลาดเคลื่อนอยู่ไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว ข้อมูลที่เขาครอบครองในยามนี้… ยังน้อยเกินไปนัก
ทว่า… หากสมมติฐานของข้าไม่ผิดพลาด เช่นนั้นก็อธิบายได้ว่าทำไมพระผู้เป็นเจ้าจึงเป็นจ้าวแห่งมรรคผลขั้นก่อกำเนิดคนสุดท้ายแห่งยุคนี้ และเหตุใด
อั้งเซียว
จึงไม่คิดลอกเลียนหนทางของพระผู้เป็นเจ้า แต่กลับมุ่งไปแสวงหา
แดนยมโลก
แทน — เพราะการก้าวขึ้นครองตำแหน่งของพระผู้เป็นเจ้า… ได้ปิดหนทางของผู้มาภายหลังเสียสิ้น!
สี่เสาหลักตั้งตระหง่าน — สมดุลที่สุดแล้ว
หากมีจ้าวแห่งมรรคผลขั้นก่อกำเนิดองค์ที่ห้า ย่อมนำไปสู่ความปั่นป่วนอีกครา ผลประโยชน์ต้องถูกแบ่งปันใหม่… และเกรงว่าจะไม่มีจ้าววิถีองค์ใดปรารถนาให้เกิดขึ้น
ด้วยเหตุนี้
อั้งเซียว
จึงไปแสวงหา
แดนยมโลก
การกระทำนั้น กับการที่ข้าในอดีตหนีไปยัง
สวรรค์เจ็ดยอแสง
แทบไม่ต่างกัน — ล้วนแต่เป็นการก้าวออกจากกระดานเดิม เบี่ยงหลบชั่วคราว เพื่อคว้าหนทางในภายหน้า
เพียงแต่ในสายตาลวี่หยางแล้ว
อั้งเซียว
ดูเหมือนจะหนีได้ไม่เด็ดขาดนัก
หากคิดจะหนีจริง ก็ควรเร้นกายจากแผ่นดินนี้โดยสิ้นเชิงจึงจะถูก แต่เขากลับยังคงอยู่ อีกทั้ง
แดนยมโลก
ก็เด่นสะดุดตาเกินไป
หรือบางที เขาอาจมีแผนการอื่น… หรือไม่ก็ครอบครองข่าวสารบางอย่างที่ข้าไม่อาจล่วงรู้
ลวี่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก ไม่คิดวกวนต่อไป
สิ่งสำคัญเร่งด่วนยามนี้ แท้จริงแล้วก็คือ
ความรู้ความสามารถ
ที่จำเป็นต่อการพิสูจน์
เพลิงบนสวรรค์
… ในจุดนี้
ราชสำนักเต๋า
กลับมอบแรงบันดาลใจอันไม่เลวแก่ข้า
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
!
ข่ายใหญ่ที่ครอบคลุมทั่วทั้งแคว้นเจียงตงนี้ สามารถมอบองค์ความรู้แก่ผู้ฝึกตนได้โดยตรงผ่านตำแหน่งขุนนาง — เมื่อผู้ฝึกตนกลั่นกรององค์ความรู้เหล่านั้น ก็จะกลายเป็น
ความรู้ความสามารถ
ของตน
นี่คือหนทางลัด!
เดิมที
ความรู้ความสามารถ
จำต้องใช้เวลายาวนานในการหยั่งรู้ จึงจะสามารถเพิ่มพูนได้ ทว่าการมีอยู่ของ
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
กลับทำให้เขามีโอกาสเร่งรุดให้สำเร็จอย่างรวดเร็ว
เงื่อนไขคือ ต้องก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงในราชสำนักเต๋า!
ยิ่งตำแหน่งขุนนางสูงเท่าใด สิทธิ์ใน
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
ก็ยิ่งมากเท่านั้น องค์ความรู้ที่มันมอบให้ก็ยิ่งมาก และ
ความรู้ความสามารถ
ของเจ้าก็จะสูงขึ้นตาม
หนึ่งเดือนต่อมา — ทะเลสาบตงถิง
สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ตอนในของแคว้นเจียงตง สมดังนาม เป็นทะเลสาบภายในที่มีขนาดใหญ่ยิ่ง แม้เรียกว่า “ทะเลสาบ” แต่แท้จริง หากจะใช้คำว่า ‘ทะเลในแผ่นดิน’ มาบรรยายก็มิได้เกินไป
“เตรียมตัวให้พร้อม”
ผู้นำคณะ
พันครัวเรือนหลิว
เอ่ยเสียงขรึม “อีกครู่ข้ากับพวกเจ้าจะเข้าไปพบ
ราชันย์มังกรแห่งทะเลสาบตงถิง
เพื่อประกาศพระราชโองการของฝ่าบาท อย่าได้ทำให้
ราชสำนัก
ต้องเสียหน้า!”
“พะย่ะค่ะ!”
สวีอัน
กลืนน้ำลายลงคอ ฝืนกดความตื่นตระหนกในใจ แล้วค่อยๆ เดินตามอยู่ข้างหลังท่านพันครัวเรือนหลิวอย่างระมัดระวัง เหล่าผู้ติดตามต่างมุ่งหน้าลึกเข้าไปยังใจกลางทะเลสาบตงถิง
ไม่นานนัก เกาะสูงตระหง่านดุจขุนเขาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
สายตาที่ทอดมองไป เห็นโครงกระดูกเรียงรายดุจแนวภูผา ซากกระดูกตั้งตระหง่านดั่งป่าเนินราบ เนื้อหนังเน่าเปื่อยกลายเป็นดินโคลน เอ็นกระดูกแขวนระโยงระยางอยู่บนกิ่งไม้ มองเพียงแวบเดียว ก็ประหนึ่งกลิ่นคาวโลหิตพวยพุ่งสู่ฟากฟ้า!
เผ่ามังกรแท้
ฟังดูราวกับสูงศักดิ์ยิ่งนัก ทว่าความจริงแล้วก็มิพ้นเป็นเพียงเผ่าปีศาจ ในกระดูกสันหลังยังคงสืบสาย
สัญชาตญาณดุร้าย
การล่าชีวิตเป็นอาหารก็เป็นเรื่องธรรมดา ปลาใหญ่ย่อมกลืนกินปลาขนาดเล็ก ปลาขนาดเล็กก็ย่อมกลืนกินกุ้งปู สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรในแผ่นดินใหญ่ อย่างน้อยยังถือเอาหน้าตาเป็นสำคัญ แต่เหล่าปีศาจต่างแดนจะใส่ใจสิ่งเหล่านี้กระนั้นหรือ?
เพียงแต่ในแคว้นเจียงตง พวกมันไม่กล้ากินมนุษย์ จึงกินเพียงพวกเดียวกันเท่านั้น
หากอยู่โพ้นทะเลแล้วไซร้ จากความทรงจำของ
เทียนฉิว
ที่ลวี่หยางได้รับมา เขาเห็นชัดว่า
สำนักสี่สมุทร
และเผ่าปีศาจนานาชนิด ต่างก็มี
คอกเลี้ยงมนุษย์
กันอยู่บ้างไม่มากก็น้อย
น่าเสียดาย เช่นนี้ย่อมมิอาจหลอมรวมเข้ากับ
ราชสำนักเต๋า
เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ลวี่หยางก็เพียงแย้มยิ้มอย่างเย็นชา ชัดเจนว่าเผ่าสาขามังกรแท้ซึ่งถูก
จ้าวมังกร
ส่งเข้ามาในแคว้นเจียงตงนี้ ยังมิอาจตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเองในยามนี้
ดูท่า…ข้าคงจำต้องออกจากที่ซ่อนเสียแล้ว!