เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 453 พรสวรรค์สีทองห้าสาย
บทที่ 453 พรสวรรค์สีทองห้าสาย
กำลังทำการคำนวณเส้นทางชีวิตของ “เชว่เซีย”
ท่านคือผู้เยี่ยมยุทธ์ผู้เป็นดั่งอัจฉริยะฟ้าประทานแห่งนิกายกระบี่ ทว่ากลับถูกผู้อื่นบดบังรัศมี ถูกบีบให้เร้นกายอยู่ในเงามืด มิให้ผู้ใดล่วงรู้ ใจของท่านจึงเต็มไปด้วยความริษยา — อักษรปรากฏขึ้นบนหน้าจอแห่งคัมภีร์ร้อยชาติอย่างชัดเจน
คนแรกก็คือเชว่เซียผู้เป็นถึงมหาเจินเหรินขั้นวางรากฐานสมบูรณ์แห่งนิกายกระบี่ หากจะว่ากันตามตรง ชีวิตของเขาคงอธิบายได้เพียงสองคำ — น่าเวทนา
เชว่เซียและเจินเหรินปราบมารนั้นอยู่รุ่นเดียวกัน เป็นธรรมดาที่ตั้งแต่เยาว์วัยก็ถูกกดทับรัศมีไว้ จนกระทั่งต่อมาเจินเหรินปราบมารหันไปบ่มเพาะวิถีกระบี่ จึงทำให้เขารู้สึกสมดุลขึ้นบ้าง เพราะนั่นหมายความว่าวิถีแห่งมรรคของปราบมารได้สิ้นสุดแล้ว ทว่าผลกลับกลายเป็นว่าเมื่ออั้งเซียวปรากฏ เขาก็กลายเป็นตัวตลกในบัดดล
เพราะเขาบ่มเพาะมรรคผลทองคำขาวเทียน!
ในยามนั้น จิตใจของท่านแทบพังทลาย — ข้าอุตส่าห์เอ่ยวาจาเยาะเย้ยว่าเจินเหรินปราบมารวิถีแห่งมรรคสิ้นสุดแล้ว ที่ไหนได้…ตัวข้าเองก็ไร้หนทางเดินเช่นกัน!
นี่ใครจะทนไหวกันเล่า?
ท่านจึงได้รับพรสวรรค์สีทอง —
ผู้ไร้ตัวตน!
ผู้ไร้ตัวตน!: ท่านสามารถที่จะลดทอนการดำรงอยู่ของตนเองโดยสมัครใจ ยิ่งอยู่ในสถานที่ที่มีผู้คนมาก ก็ยิ่งยากที่ใครจะสังเกตเห็นท่าน
คล้ายกับอุปสรรคแห่งญาณรู้…
แม้จะไม่รอบด้านเท่าอุปสรรคแห่งญาณรู้ในแบบสมบูรณ์ และยังมีข้อจำกัดอยู่มาก แต่ก็ถือเป็นวิธีที่ทรงอานุภาพ หากใช้ได้เหมาะย่อมได้รับผลลัพธ์เกินคาด
กำลังทำการคำนวณเส้นทางชีวิตของ “อ๋องพิทักษ์ทักษิณอู่ไท่อัน”
ท่านคืออ๋องพิทักษ์ทักษิณแห่งราชสำนักเต๋า เชื้อสายข้างเคียงแห่งราชวงศ์เทียนอู่ ในฐานะน้องชายของโอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋า ท่านซ่อนเร้นความทะเยอทะยานที่จะขึ้นเป็นโอรสสวรรค์อยู่ในใจเสมอ
การคำนวณเส้นทางทองคำลำดับที่สอง เสร็จสิ้นแล้ว
เมื่อมองแผงหน้าจอที่บันทึกเส้นทางชีวิตอันยาวเหยียดของ “อ๋องพิทักษ์ทักษิณอู่ไท่อัน” ลวี่หยางก็เผยแววตาเปี่ยมความสนใจขึ้นมาทันที
ราชสำนักเต๋า…ช่างลึกลับมาโดยตลอด!
แม้ในการปั่นป่วนใหญ่ทั่วหล้าครานี้ ราชสำนักเต๋าก็มิได้ยื่นมือเข้าเกี่ยวข้อง ทั้งแคว้นเจียงตงปิดประเทศไม่ติดต่อกับภายนอก ทำให้คนนอกยากจะหยั่งรู้โครงสร้างภายใน
และเนื้อหาการคำนวณของอู่ไท่อันในครั้งนี้ ก็พอดีเติมเต็มช่องว่างความรู้ของลวี่หยางในด้านนี้ได้อย่างพอเหมาะ ที่ผ่านมาเขามิเคยประมาทราชสำนักเต๋าเลย แม้แต่ตัวอย่างง่าย ๆ เพียงหนึ่งก็ชี้ให้เห็นได้ชัด — หลังความวุ่นวายใหญ่ในครานี้ เมื่อมองไปทั่วหล้า เกรงว่าราชสำนักเต๋ากลับจะกลายเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุดเสียด้วยซ้ำ!
ต้องรู้ไว้ว่า บรรดาเจินจวินทั้งหลายยังมิได้ปรากฏกายเลยด้วยซ้ำ!
ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากราชสำนักเต๋าแล้ว สามนิกายที่เหลือต่างไร้ผู้ใดที่สามารถแสวงหาโอสถทองคำได้อีก จวินถงและเจินเหรินสยบปีศาจเพิ่งวางรากฐานสมบูรณ์ไปหมาด ๆ จะหวังแสวงหาโอสถทองคำก็คงยังห่างไกลนัก
มีเพียงราชสำนักเต๋าเท่านั้น ที่สูญเสียไปไม่มากนัก
อย่างน้อยที่สุด องค์รัชทายาทผู้มีตำแหน่งสูงสุดในยามนี้ของราชสำนักเต๋า ย่อมมีความหวังในการแสวงหาโอสถทองคำอย่างแน่นอน! เพียงแต่ไม่รู้เหตุใดเขาจึงมิได้ออกแสวงหา…
ทันใดนั้น บนแผงบันทึกของคัมภีร์ร้อยชาติ ก็พลันปรากฏอักขระขึ้นมา
ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด!
มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด
: ในสายตาของผู้บังคับบัญชาท่านยิ่งยอดเยี่ยม ยิ่งได้รับการให้ความสำคัญจากผู้บังคับบัญชา ในตอนที่ท่านทรยศต่อผู้บังคับบัญชาการเสริมพลังที่ได้รับก็จะยิ่งมากขึ้น
“นี่…”
สีหน้าของลวี่หยางดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง พรสวรรค์สีทอง “การเสริมพลังจากการทรยศ” นี้ ให้การเสริมตั้งแต่วิชาเทพ พลังวิชา ไปจนถึงชะตาพลังโดยรอบ
และสามารถทวีขึ้นได้สูงสุดถึงหนึ่งเท่าตัว!
กล่าวอีกอย่าง หากเขาสามารถดึงศักยภาพเสริมพลังนี้ให้ถึงขีดสุดในยามหักหลัง ก็จะสามารถยกระดับพลังตนเองขึ้นในพริบตาถึงหนึ่งเท่าจากเดิม!
อย่ามองว่ามีเพียงหนึ่งเท่า
หากนำมารวมกับความฉับพลันของการหักหลังแล้ว การทวีพลังขึ้นถึงหนึ่งเท่าเช่นนี้ อาจเพียงพอให้เขาสังหารได้ในคราเดียว มิให้คู่ต่อสู้มีโอกาสพลิกกลับเลยแม้แต่น้อย!
‘ช่างเป็นพรสวรรค์ของบุตรทรพีโดยแท้…’
ลวี่หยางลูบคางเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองคัมภีร์ร้อยชาติอีกครั้ง
คราวนี้เป็นการคำนวณพรสวรรค์สีทองของ
ธรรมลักษณ์ศิษย์พุทธะ
ซึ่งต่างจากสองคนก่อน ตรงที่ธรรมลักษณ์นั้นไม่มีประสบการณ์ซับซ้อนอะไรนัก เพียงไม่กี่บรรทัดก็จบลง
ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด!
วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด
: ท่านสามารถแปรสภาพตนเองเป็น
วิญญาณบรรพกาล
แล้วไปสิงสู่อยู่ในร่างของผู้อื่นโดยไม่ให้ถูกล่วงรู้ ใช้ร่างผู้อื่นเพื่อซ่อนเร้นตัวตนของท่าน
‘เวอร์ชันวัยเยาว์ของพรสวรร์หุ่นเชิดงั้นหรือ?’
ลวี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พลันเข้าใจในทันที —
ไม่
เพียงแค่ทิศทางต่างกันเท่านั้น พรสวรร์หุ่นเชิดเด่นที่จำนวนและขอบเขตการควบคุมซึ่งกว้างกว่า
เมื่อเทียบกันแล้ว
วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด
ถึงจะสิงร่างได้เพียงหนึ่งคน แต่สามารถซ่อนร่างจริงเอาไว้ อีกทั้งการเข้าสิงก็ไร้ร่องรอยให้จับได้ เท่ากับซ่อนตนเองไว้อย่างสมบูรณ์ในความมืด หากนำมาใช้คู่กับพรสวรร์หุ่นเชิดแล้วล่ะก็ ในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้แน่นอน
ยิ่งคิด ลวี่หยางก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่าสงสัยนัก
ทำไมรู้สึกว่าพรสวรรค์พวกนี้ที่คำนวณออกมา ยิ่งทำให้ตนเองเหมือนตัวร้ายในนิยายเข้าไปทุกที? ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเป็นคนดีแท้ ๆ
ถัดจากนั้น คัมภีร์ร้อยชาติก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง
ครานี้เป็นการคำนวณพรสวรรค์สีทองของเซี่ยงเยี่ยและเซียนวิญญาณซั่งจาง
ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — ข้าคือผู้บุกเบิก!
ข้าคือผู้บุกเบิก
: เมื่อสิ่งที่ท่านทำ ไม่มีผู้ใดรอบกายกล้าทำ ท่านจะได้รับการหนุนเสริมจากชะตาบารมี ยิ่งยากเท่าใด ชะตาบารมีก็จะมากขึ้นเท่านั้น
ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง — สะสมชะตาบัญชาโชค!
สะสมชะตาบัญชาโชค
: ท่านสามารถสะสมชะตาบารมีของตนเอง แปรเปลี่ยนเป็น “โชคร้าย” และ “โชคดี” แล้วจัดสรรให้แก่ตนเองหรือผู้อื่นได้
‘มากมาย… มากเกินไปแล้ว…’
ลวี่หยางสูดลมหายใจฮึดฮัดด้วยความพึงใจอย่างห้ามไม่ได้ ราวกับจิตใจทั้งหมดถูกพรสวรรค์ที่คัมภีร์ร้อยชาติคำนวณออกมา หลั่งรินจนเต็มล้น
ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้แผงสถานะของเขาหรูหราจนทำให้คนต้องตกใจตายได้
นาม
: ลวี่หยาง
ระดับพลัง
: วางรากฐานสมบูรณ์
พรสวรรค์
: พรสวรรค์อัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญเพียรคู่ (ขาว), มีฝีมืออยู่บ้าง (ม่วง), เซียนวิญญาณโดยกำเนิด (ทอง), หุ่นเชิด (ทอง), เสี่ยงทายตรวจชะตา (ทอง), เชื้อสายมังกรแท้ (ทอง), แท่นสังหารมังกร (ทอง), กาเหว่ายึดรังสาริกา (ทอง), ผู้ไร้ตัวตน (ทอง), มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด (ทอง), วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด (ทอง), ข้าคือผู้บุกเบิก (ทอง), สะสมชะตาบัญชาโชค (ทอง)
แดนมงคล
: แดนมงคลทองเกิงอันเป็นที่โปรดปรานแห่งฟ้าดิน, แดนมงคลเสวียนตู
วิชาเทพ
: จิตใจกระจ่างแจ้ง, ปราณแท้จริงบรรจุ, วิชาบรรจบมหามรรค, รับบัญชาสวรรค์, เป็นหนึ่งกับโลก, จ้าวศาสตรา, หว่านจินกง, เหมันต์เร้นลับ, ระฆังฟ้าคำราม, อำนาจสังหารแห่งฟ้าดิน
สมบัติ
: กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม (เคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสอง)
หน้าคัมภีร์ร้อยชาติ
: 91 หน้า
ดูสิ! ดูสิว่าชีวิตนี้ของข้าได้อะไรมาบ้าง!
‘พรสวรรค์ไม่ต้องพูดถึงเลย เรียกว่ามากขึ้นเป็นเท่าตัว’
‘ส่วนวิชาเทพ นอกจากที่ได้มาจากสวรรค์เจ็ดยอแสงแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นสิ่งที่ข้าใช้
กาเหว่ายึดรังสาริกา
แย่งกลับมาจากเซียนวิญญาณซั่งจางทั้งหมด’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็อดรู้สึกตื่นเต้นในใจไม่ได้
‘ชาตินี้มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดให้หวนอาลัยอีก’
ลวี่หยางทอดสายตามองร่างของตนเอง — ท่านสวรรค์เลี้ยงดูเซียนวิญญาณซั่งจางไว้อย่างดี วิชาเทพครบถ้วน แก่นแท้ทองคำพร้อมสมบูรณ์ แทบจะสามารถลองแสวงหาโอสถทองคำได้ทันที
‘หรือว่า…จะลองดูสักครั้ง?’
อย่างไรเสียก็ต้องเริ่มต้นใหม่อยู่แล้ว เหตุใดไม่ลองพุ่งชนตำแหน่งมรรคผลก่อนเริ่มใหม่เล่า!
‘ตราบจนบัดนี้ ข้าก็เพียงเฝ้ามองผู้อื่นแสวงหาโอสถทองคำ ไม่เคยสัมผัสด้วยตนเองเลย ว่ามีจุดยากและอันตรายอันใด ข้ายังไม่รู้อะไรแม้แต่น้อย…’
ลวี่หยางไม่เคยออกศึกโดยไร้การเตรียมพร้อม
ตามแผนที่เขาวางไว้ ชาติหน้าจักต้องแสวงหาตำแหน่งเจินจวินให้จงได้ ในเมื่อชาตินี้ใกล้ถึงปลายทางอยู่แล้ว เหตุใดไม่ใช้ของที่เหลือให้คุ้ม เพื่อเป็นประโยชน์ต่อชาติหน้า!
‘หากสำเร็จก็ยิ่งดีนัก ยกเอาถ้ำสวรรค์ติดตัวไปชาติหน้า เปิดฉากในฐานะเจินจวิน’
“แม้ไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ได้ลองล่วงหน้า หากในการแสวงหาโอสถทองคำมีหลุมพรางอันใด ข้าบังเอิญสะดุดเจอ ก็จะได้หาทางรับมือในชาติหน้า”
คิดได้ดังนี้ ลวี่หยางก็มิได้ลังเลอีกต่อไป
แสวงหาโอสถทองคำ!
พิสูจน์ไม้ทับทิม!