เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 450 วิถีกระบี่สำเร็จ พระผู้เป็นเจ้าทอดพระเนตร

บทที่ 450 วิถีกระบี่สำเร็จ พระผู้เป็นทอดพระเนตร

“สำเร็จแล้ว!”

เมื่อมองเห็นจิตวิญญาณของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินที่ถูกเขาจองจำไว้โดยสมบูรณ์ ลวี่หยางก็เผยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเหวี่ยงร่างนั้นเข้าไปในตำหนักเหยียนโม่ในทันที

“บรรพชน ข้านับว่าได้ล้างแค้นแทนเหล่าบรรพบุรุษแห่งวิถีอสูรวิญญาณแล้ว!”

ภายในตำหนักเหยียนโม่ บรรพชนถิงโยวเมื่อได้ฟังก็มีสีหน้าสลับซับซ้อน จ้องมองเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินเขม็ง

ครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว เจินจวินผู้ไร้เรี่ยวแรงตรงหน้านี้ กลับเคยเป็นผู้ที่เขาจำต้องเงยหน้ามอง เป็นผู้ที่ทำให้เขาเกลียดชังจนฝังใจ แต่กลับไม่อาจทำอะไรได้

บัดนี้อีกฝ่ายกลับตกอยู่ในมือของเขา

ทั้งหมดนี้…ล้วนเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ลวี่หยางนำมาให้

“เจ้าก็มีวันนี้!” บรรพชนถิงโยวกัดฟันแน่น ก่อนจะประสานมือทำมุทราขึ้นทันที

ตำหนักเหยียนโม่เริ่มขับเคลื่อน!

“อ๊า——!!!”

ในชั่วพริบตา จิตวิญญาณของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินก็เริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าสยดสยองนั้น สำหรับบรรพชนถิงโยวกลับไพเราะจับใจยิ่งนัก

ขณะเดียวกัน ลวี่หยางก็ผ่อนลมหายใจขุ่นออกมาหนึ่งคำรบ แก่นแท้ทองคำหงยวิ๋นถูกเผาสิ้นจนเกลี้ยง แก่นแท้ทองคำเจิ้งเต๋อจึงเข้ามาแทนที่ในทันที คงไว้ซึ่งฐานะของลวี่หยางต่อไป และในเวลาเดียวกัน คุณสมบัติของตำหนักเหยียนโม่ก็เริ่มเปลี่ยนแปลง กลับยิ่งสูงส่งยิ่งกว่าเดิม

ดินบนกำแพง!

นี่ต่างหากคือ

ตำแหน่งมรรคผล

ที่บรรพชนถิงโยวตั้งใจจะยึดโยงไว้ตั้งแต่แรกเมื่อสร้างตำหนักเหยียนโม่ การพึ่งพาตะเกียงดับแสงนั้นสุดท้ายแล้วยังคงฝืดเคืองและมีข้อขัดข้องอยู่บ้าง

ดินบนกำแพงจึงเหมาะสมที่สุด!

โดยเฉพาะในยามนี้ที่บรรพชนถิงโยวได้แก้แค้น สติปัญญาอันล้ำเลิศของลวี่หยางก็ราวกับน้ำพุพวยพุ่ง ความคิดพลันไหลบ่า ราวกับหลั่งรินไม่ขาดสาย ดันให้การขับเคลื่อนของตำหนักเหยียนโม่ขึ้นถึงขีดสุด!

“ฟู่…”

ยามนั้นเห็นเพียงลวี่หยางผ่อนลมหายใจขุ่นออกมาอย่างล้ำลึก ลมปราณดุจลูกศรพุ่งทะลุอากาศ แผ่ขยายออกไปไกลไม่รู้กี่ลี้ ก่อนจะค่อยๆ สลายไปในที่สุด

และในลมหายใจขุ่นนั้น คล้ายยังเห็นเงาระบายของหมู่ตำหนักเรือนหลายแห่งกำลังสลายดับไป… เหล่านี้ล้วนเป็นร่องรอยแห่งบาดแผลที่เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินทิ้งไว้แก่เขา เดิมทีแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะลบล้าง ทว่าบัดนี้เมื่อเขาหันไปยึดโยง

ตำแหน่งมรรคผล

ดินบนกำแพง กลับกลายเป็นว่ามีความเป็นไปได้ที่จะสลายบาดแผลเหล่านี้

เมื่อผ่อนลมหายใจจนหมดสิ้น

ลวี่หยางก็ลืมตาขึ้น รอยร้าวเล็กละเอียดทั่วร่างได้สมานหายไปไม่น้อย เพียงแต่ยังเหลือบางส่วนที่เกิดจากฝีมือของโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย

ทว่าก็มิได้กระทบต่อกำลังรบของเขา

คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางพลันปรายตามองไปทางทิศของแดนสุขาวดีเจียงซี มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย็น ‘ข้าพูดไว้แล้ว ว่าข้าจะกลับมาแน่’

กลับมาเยือนดังสายฟ้าฟาด!

เพียงจิตหนึ่งแล่นผ่าน ตำแหน่งมรรคผลดินบนกำแพงก็โอบล้อมกายเขา ปิดกลั้นกระแสพลัง ตัดขาดเหตุและผล ทำให้ยากจะมีผู้ใดล่วงรู้ได้

ในชั่วพริบตา เขาก็กลับถึงแดนสุขาวดีเจียงซีแล้ว

และในยามนี้ โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยยังคงพัวพันกับอั้งเซียวอยู่เต็มกำลัง จิตใจทั้งสิ้นล้วนเทไปที่การต่อสู้โดยไม่รู้ตัว พลันละเลยต่อการหยั่งรู้สิ่งอื่น

อุปสรรคแห่งญาณรู้

ลวี่หยางพลันเข้าใจแจ่มชัด เขาโดนกระบวนท่านี้มามากพอ คราเดียวก็มองออกว่าภาวะของโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยในเวลานี้ผิดไปจากปกติ!

เมื่อเห็นดังนั้น ลวี่หยางก็ลูบมือเตรียมพร้อมทันที

‘ถึงคราวข้าแล้ว’

จู่โจมฉับพลัน!

ลวี่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก ดาบวิเศษหนึ่งเล่มก็ปรากฏในมือ นั่นคือกระบี่ญาณทัศนะสถิตแดนอัศจรรย์เร้นลับทะยานฟ้า บัดนี้เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินมอดสิ้น เขาที่ถือครองตำแหน่งมรรคผลดินบนกำแพงชั่วคราว ดังนั้นสมบัติแท้จริงชิ้นนี้ก็มิจำเป็นต้องให้เขาหลอมรวม กลับสมัครใจสวามิภักดิ์เอง!

วินาทีถัดมา แสงกระบี่ก็พลันพุ่งโรจน์!

แทบจะพร้อมกันนั้น โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยซึ่งยังมีอาการพร่าเลือนก็สะดุ้งวาบขึ้นมา

จิตกำเนิดล่วงรู้เหตุร้าย

ในบัดดล พลันหยั่งถึงกระแสฆ่าฟันที่ใกล้เข้ามา

ทว่าอั้งเซียวก็ลงมือแล้ว

“ภาพลวงตา! เป็นเพียงภาพลวงตาของท่าน มิมีผู้ใดคิดจะสังหารท่าน…”

ม่านลวงอันไร้รูปตกลงดุจสายลมพัดผ่าน เพียงชั่วพริบตาก็พัดพากระแสเตือนภัยของโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยให้จางหาย ทำให้ในใจนางพลันปะทุความคิดนับหลายสายขึ้นมาโดยไม่อาจห้าม

‘มีผู้ต้องการสังหารข้า? เป็นไปไม่ได้ เจิ้งเต๋อสิ้นแล้ว หงยวิ๋นก็ออกจากเวที บัดนี้ใต้หล้าข้าคืออันดับหนึ่ง ผู้ใดเล่าจะสังหารข้า? เท็จ! คงเป็นเพียงภาพลวง’

‘ไม่ถูก มีผู้กำลังแผ่อิทธิพลต่อข้า!’

ความคิดเช่นนี้ถาโถมขึ้นทีละระลอก สืบต่อไม่ขาดสาย จนทำให้โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยยืนนิ่งงันอยู่กับที่ มิได้ขยับแม้ครึ่งก้าว

“ฉึก!”

คมกระบี่ของลวี่หยางได้แทงลึกเข้ากลางเรือนกายนางแล้ว พุ่งทะลวงเข้าไป ปิดผนึกตรึงแน่นด้วยตำแหน่งมรรคผลอันเร้นลับที่กระหึ่มสะท้อนก้องอยู่ภายใน

โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยเพิ่งคิดจะตอบโต้ ทว่าม่านลวงอีกชั้นก็พลันตกลงมาอีกครา

‘ไม่ใช่! ไม่ใช่! ข้าจะมัวคิดอะไรอยู่ ข้าถูกแทงแล้วนะ! หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปข้าย่อมต้องตายแน่ ไม่ต้องคิดให้มาก ต้องตอบโต้ก่อน!’

กระบวนต่อเนื่องชุดนี้ อย่าว่าแต่โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย แม้แต่ลวี่หยางยังรู้สึกเสียววาบไปทั้งหนังศีรษะ — ไม้มหาไพรนั่นมันช่างอาถรรพ์ยิ่งนัก!

อยากได้มาครอบครองเสียจริง!

นี่หรือคือจอมสูงสุดแห่งธาตุไม้? เกินขอบเขตนัก! ยิ่งกว่านั้นยังเป็นในยามที่อั้งเซียวถูกพันธนาการโดยอำนาจแห่ง

สวรรค์แห่งความมิมี

และจำต้องแบกรับภาระแห่งแดนยมโลก

หากอั้งเซียวไร้ซึ่งพันธนาการเล่า เขาจะร้ายกาจเพียงใด?

ห้าธาตุสมบูรณ์ มรรคผลโอสถทองคำขั้นปลาย — กล่าวได้ว่าภายใต้ขอบเขตโอสถทองคำในยุคนี้ คงหาใครเหนือกว่าได้ยากยิ่ง! อย่างน้อยลวี่หยางก็ไม่รู้ว่ามีผู้ใดเหนือกว่าเขาได้

ช่างเหลือเชื่อสิ้นดี!

ลวี่หยางครั้นตื่นตะลึงในใจ แต่ฝีมือกลับมิได้หยุดแม้ครึ่งลมหายใจ กระบวนต่อเนื่องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน ถูกเขาใช้ได้อย่างลื่นไหล พลังวิชาจากตำแหน่งมรรคผลตรึงผนึกในคราเดียว พร้อมทั้งประสานมือทำมุทราเพียงข้างเดียว

คัมภีร์ลับเมฆฟ้ารับตะวัน

ก็พุ่งกระหน่ำเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยในทันที

โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยยังคงพยายามจะต่อต้าน

“ของปลอม คือภาพลวงตาของท่าน…”

เสียงของอั้งเซียวดังขึ้นอีกครา

อุปสรรคแห่งญาณรู้

ลบล้างความคิดต่อต้านไปจนสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าใสกระจ่างในดวงเนตรคู่งามนั้น

“ตูม！”

ภายใต้แรงกดดันเต็มกำลังของอั้งเซียว โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยก็รับกระบี่ของลวี่หยางเข้าไปเต็มๆ ร่างกายอันอ่อนช้อยของนางระเบิดแตกสลายในที่นั้น!

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนฟ้าดิน จนกระทั่งถึงยามนี้ โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยจึงหลุดพ้นออกมาจากม่านหมอกที่หนาดั่งกำแพงเมืองนั้น

หรือจะว่าที่แท้แล้ว คืออั้งเซียวจงใจผ่อนแรงต่างหาก

ครั้นมองร่างที่ระเบิดเป็นละอองโลหิตทั่วนภา อั้งเซียวเพียงส่ายศีรษะ — หากเป็นเมื่อห้าพันปีก่อน อีกฝ่ายคงถูกเขาฆ่าตายไปนานแล้ว!

หงยวิ๋นเมื่อครั้งนั้นก็ตายเช่นนี้เอง!

น่าเสียดาย… บัดนี้เรากลับถูกข้อจำกัดรัดรึงไว้มากเกินไป

สามารถทำได้ถึงเพียงนี้ ก็เพราะเขาผลาญศักยภาพของกายนอกธรรมบัญญัติประกาศโลกนี้จนสิ้น ในยามนี้จึงไร้เรี่ยวแรงจะเข้าแทรกแซงโลกปัจจุบันได้อีก

แม้จะเป็นเช่นนั้น อั้งเซียวกลับหาได้ใส่ใจไม่

เพราะจุดประสงค์ของเขาได้บรรลุแล้ว

“แคร้ง แคร้ง!”

เหนือฟ้าแดนสุขาวดี ครั้นโพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยถูกลวี่หยางกระบี่เดียวทำให้บาดเจ็บสาหัส การกดข่ม

ตำแหน่งมรรคผล

แห่งกระบี่ที่นางกระทำมาก่อนหน้านั้น ก็พลันสลายหายไปสิ้น

ชั่วขณะนั้น ท่ามกลางฟ้าดินเหลือเพียงเสียงกระบี่ดังขึ้น!

ลวี่หยางเพียงกวาดมือเรียก กระบี่

ไม่สังหาร

ที่เจินเหรินปราบมารทิ้งไว้ก็บินตรงมา เขากุมกระบี่ไว้ในมือ พร้อมด้วยภาพลักษณ์สายหนึ่งได้สิงสู่บนนั้นแล้ว

ตำแหน่งมรรคผลแห่งกระบี่!

นับแต่วันนี้เป็นต้นไป พระภิกษุแห่งแดนสุขาวดีจะกลายเป็นรากฐานของ

วิถีกระบี่

อย่างสิ้นเชิง ตราบใดที่วิถีกระบี่ยังไม่สูญสลาย ความเป็นหนึ่งใจเดียวกันของดินแดนสุขาวดีก็วันหนึ่งไม่คงอยู่!

“ตูม! ตูม! ตูม!”

ในเวลาเดียวกัน พุทธเกษตรบนแดนดินก็พังทลายลงอย่างกึกก้อง ตำแหน่งมรรคผลทั้งหลายถูกปลดปล่อยออกมา เพียงชั่วพริบตาก็หวนคืนสู่ฟากฟ้า หลบเร้นสูญหายไปอย่างรวดเร็ว

“หึหึ…”

เมื่อเห็นภาพนี้ อั้งเซียวจึงเผยสีหน้าพึงใจ จากนั้นเหมือนนึกขึ้นได้สิ่งหนึ่ง ก็พลันสลายร่างหายไปอย่างฉับพลัน

อีกฟากหนึ่ง โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยได้ประกอบร่างกายขึ้นใหม่ สายตาเย็นเยียบมองพุทธเกษตรที่แตกสลาย ฟันเงินแทบจะบดจนแหลกคาปาก

‘…อมิตาภพุทธ…อ๊า!!!’

ฉับพลัน ใบหน้าของนางกลับแข็งทื่อ

ต่อมา อารมณ์นานัปการพลันเลือนหายจากสีหน้า ราวกับมีฝ่ามืออันไร้รูปสัมผัสลูบผ่าน ดวงตาสะท้อนเพียงความโอหัง

เหนือฟ้าใต้หล้า มีเพียงข้าสูงสุดแต่ผู้เดียว

เพียงชั่วขณะ สรรพเสียงทั้งปวงพลันเงียบงัน

พุทธเกษตรบนแดนดินแตกสลาย ดินกำแพงเมืองหนีออกไป ความเป็นหนึ่งใจเดียวกันถูกฟันขาด ความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่าซ้อนทับกัน ในที่สุดก็กระทบเส้นต้องห้ามบางประการ

พระผู้เป็นเจ้า

… มองลงมาแล้ว!