เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 429 กระบี่ในมือ ตามข้ามา!
บทที่ 429 กระบี่ในมือ ตามข้ามา!
นิกายกระบี่หยก
—สี่คำนี้ในแดนเจียงหนานล้วนมีเกียรติคุณอันยิ่งใหญ่ แพร่ขจายเป็นตำนานนานัปการ เปรียบดั่งภูผาหนักหน่วงที่กดทับอยู่เหนือสำนักเล็กใหญ่นานาในแผ่นดินนี้
ตามปกติอาจมองไม่เห็นสิ่งใดนัก
ทว่าในยามนี้ ขณะค่ายกลรอบในรอบนอกของนิกายกระบี่ล้วนเปิดใช้งานขึ้นโดยทันที แม้ลวี่หยางจะมีจิตตระเตรียมไว้ล่วงหน้า ก็ยังไม่อาจห้ามความสั่นสะเทือนใจที่ผุดขึ้นมาบางส่วน
ทั้งนิกายกระบี่ตั้งอยู่บนยอดผาอันสูงชันสุดประมาณ อุ้มชูจักรวาลอันใหญ่หลวงไว้ภายใน ยังมีภูผาน้อยใหญ่ไม่นับถ้วนแผ่ขยายคลุมทั่ว ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน เชื่อมต่อเบื้องบนเบื้องล่างเป็นหนึ่งเดียว เปี่ยมด้วยกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ที่คงอยู่สืบเนื่องมาแต่โบราณ บนเขานั้นแม้เพียงหินก้อนหนึ่ง หรือธุลีทรายเม็ดหนึ่ง ล้วนแฝงไว้ด้วยรสชาติแห่งประวัติศาสตร์อย่างเข้มข้น
เมื่อเทียบกับสิ่งนี้ สรรพสิ่งทั้งหลายในโลกก็ประหนึ่งไร้ค่าน่าเอ่ยถึง
วางรากฐานก็แค่เพียงห้าชาติ มรรคผลโอสถทองคำก็มีอายุเพียงพันปี แต่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกนี้เล่า ยืนตระหง่านอยู่ในใต้หล้ามานานเพียงใดแล้ว? เกรงว่าทั้งสองนั้น…ไม่อาจเทียบเคียงกันได้เลย!
ต่อหน้าความหนาหนักของกาลเวลาเช่นนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนเล็กน้อยดั่งมดปลวก
“ตามตำนานกล่าวไว้ว่า แต่ก่อนนั้นบรรพชนแห่งนิกายกระบี่ออกเดินทางทั่วหล้า เฟ้นหาภูผาอันเหมาะสมจะเป็นประตูเขา แต่ก็หาไม่พบดังใจหมาย สุดท้ายจึงถอดกระบี่ที่เหน็บไว้ข้างเอวออก ขว้างลงสู่พื้น”
“กระบี่นั้นตกถึงดินก็หยั่งราก งอกเงยขึ้นท่ามกลางสายลม”
“จนท้ายที่สุด…ก็กลายเป็นประตูเขาของนิกายกระบี่ในทุกวันนี้ กระบี่คู่กายของจ้าววิถีก่อกำเนิดเชียวนะ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่…แต่นิกายศักดิ์สิทธิ์ไม่มีของแบบนี้แน่”
ลวี่หยางรำพึงในใจ แม้เจินจวินทั้งหลายพากันปลีกตัวหลบเร้น แม้ไร้เงาของท่านปราบมาร แม้เชว่เซียจะบาดเจ็บสาหัส
แต่กระนั้น นิกายกระบี่ก็ยังคงเป็นยักษ์ใหญ่ที่ครองแดนเจียงหนานมาแต่ไหนแต่ไร
ในยามนี้เมื่อค่ายกลพิทักษ์เขาถูกกระตุ้นขึ้น ก็ยังคงประหนึ่งด่านเหล็กกำแพงทองอันสูงเสียดฟ้า ขวางกั้นเขาไว้แน่นหนาหน้าทางขึ้นเขา
ทอดตามองไป ก็พลันเห็นเงาร่างบางส่วนอยู่ไกลลิบ
แม้จะยังไม่อาจแลเห็นผาจี๋เทียนตรงกลางได้ แต่ภูผารอบนอกบางแห่งก็ไม่อาจเล็ดรอดจากการสัมผัสของลวี่หยางไปได้ ในหมู่ผู้คนเหล่านั้น มีแม้กระทั่งประมุขตระกูลเย่—เย่เส่าอิง
“ตึงงงงง—”
เสียงระฆังกังวานพลันดังสะท้อนออกมาจากส่วนลึกที่สุดของนิกายกระบี่ นี่คือสัญญาณเตือนภัยยามศัตรูรุกล้ำ
เพียงชั่วพริบตาเดียว เส้นสายของปราณกระบี่นับไม่ถ้วนก็ลอยขึ้นจากภายในนิกาย
วินาทีถัดมา เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
คือเย่เส่าอิง ประมุขตระกูลเย่ ข้างกายเขาคือเย่เฉิง เจินเหรินหนุ่มแห่งตระกูลเย่ ทั้งสองคนล้วนจับจ้องมายังลวี่หยางที่ยืนอยู่หน้าภูเขาด้วยแววตาเคร่งเครียด
“สหายนักพรตผู้นี้”
เย่เส่าอิงเอ่ยขึ้นก่อน “วันนี้นิกายกระบี่ของข้าหามีประสงค์ต้อนรับแขก ท่านมิได้ส่งเทียบเชิญ กลับบุกมาด้วยตนเองเช่นนี้ หาใช่เรื่องเหมาะสมไม่ ขอเชิญท่านกลับไปเถิด”
“เทียบเชิญรึ? ได้สิ ข้าจะส่งให้เดี๋ยวนี้แหละ”
ลวี่หยางแค่นหัวเราะเย็น ห้าสายวิชาเทพเบื้องหลังพลันประสานเป็นวงแหวน แผ่ประกายเรืองรองออกมาสลับกัน เขาดึงหนึ่งเส้นออกมาอย่างสบายใจกลั่นไว้ในฝ่ามือ ไม่นาน กระบี่เวทหนึ่งเล่มก็ปรากฏขึ้น แสงกระบี่คมกล้าเย็นเฉียบ ครั้นเขาดีดนิ้วเบา ๆ ปลายกระบี่ก็พุ่งฟาดไปทางนิกายกระบี่โดยพลัน!
“แคร้ง แคร้ง!”
กระบี่เวทพุ่งเข้าสู่ค่ายกลที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆโดยตรง ใบหน้าของเย่เส่าอิงพลันซีดเผือด รีบร้อนร่ายพลังกระตุ้นค่ายกล ขวางทางกระบี่เล่มนั้นเอาไว้!
“โครมคราม!”
มีเพียงเสียงระเบิดดังสนั่นให้ได้ยิน กระบี่เวทของลวี่หยางพุ่งเข้าใส่ค่ายกล ท่ามกลางประกายแสงซ้อนทับนับร้อยที่ถูกฟันขาดไปทีละสาย ทว่าท้ายที่สุดก็ยังถูกกลืนหายไปในม่านแสงนั้น
แสงสว่างอันไพศาลดังสายธารจากเก้าชั้นฟ้าไหลหลั่งลงมา กระบี่เวทของลวี่หยางฝืนต้านอยู่ได้ไม่ถึงสามลมหายใจก็ถูกบดขยี้จนสิ้นสูญไร้ร่องรอย
‘โชคดี โชคดี…’
เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เส่าอิงก็ลอบถอนใจโล่งอก จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวว่า “ท่านมาจากที่ใด ก็กลับไปยังที่นั่นเถิด อย่าได้หลงทางมากไปกว่านี้เลย!”
คำพูดสิ้นสุด แต่ภายในใจกลับแค่นหัวเราะเย็น: ‘ก็แค่เจินเหรินอิสระนอกฟ้า ไหนเลยจะรู้จักธรรมเนียมของสำนักเรา คิดจะมาหาเศษหาเลยเรอะ? คิดว่าเมื่อกวงจี้จากไป อีกทั้งท่านเชว่เซียเจินเหรินบาดเจ็บ เรานิกายกระบี่จะไร้กำลังต่อต้านกระนั้นหรือ? โง่เขลาเสียจริง…อีกสามสิบปีข้างหน้าเราจะให้เจ้ารู้ซึ้ง!’
“ค่ายกลนี้นับว่าไม่เลว” ลวี่หยางพยักหน้าเบา ๆ
กระบี่เมื่อครู่ เขามิได้ใช้วิชาใดแอบแฝง เป็นเพียงการอาศัยพลังแห่งลำดับฐานะเท่านั้น กระทั่งเจินเหรินขั้นปลายแห่งวางรากฐานก็ยังยากจะรับมือ
กระนั้นกลับถูกนิกายกระบี่ขัดขวางไว้ได้
ยิ่งไปกว่านั้นยังอาศัยเพียงพลังของค่ายกลเท่านั้น นี่ชี้ชัดว่าภายในเช่นเดียวกับวังมังกร ย่อมมีเจินจวินแห่งโอสถทองคำเป็นผู้วางค่ายกลไว้ การคิดจะบุกทะลวงเข้าไป นับว่ายากเยี่ยงไต่ฟ้าข้ามสวรรค์
‘…แต่ข้าก็มิใช่คนเดิมอีกแล้ว’
เมื่อเผชิญหน้ากับวังมังกรก่อนหน้านี้ เขายังเป็นเพียงผู้เดียวไร้ที่พึ่ง ไม่อาจเผชิญหน้ากับค่ายกลวังมังกรได้โดยตรง จำต้องลอบลอดเข้าไป ทว่าตอนนี้ เขาคือแขกกิตติมศักดิ์ของนิกายศักดิ์สิทธิ์แล้ว
เมื่อความคิดนี้ผ่านเข้ามา ลวี่หยางก็ยื่นมือไปปลดถุงผ้าชิ้นหนึ่งจากเอว
ของสิ่งนั้นถักทอขึ้นจากใยไหมสีดำ ยามนี้เขาถือมันไว้ในฝ่ามือ มองคล้ายเมฆหมอกสีดำก้อนหนึ่ง ข้างในยังมีอสรพิษสายฟ้าเลื้อยสลับ เปล่งเสียงอัสนีคำรามเบา ๆ
‘เมฆาอัสนีลี้ลับ!’
เมื่อเขาบุกมาสร้างปัญหากับนิกายกระบี่ เช่นนั้นนิกายศักดิ์สิทธิ์ก็ย่อมต้องช่วยสนับสนุนบ้าง ของสิ่งนี้ก็คือสมบัติที่เซี่ยงเยี่ยมอบให้เขาก่อนที่จะออกจากทะเลเมฆเชื่อมฟ้านั่นเอง
ขณะนั้นเอง ยามพลังวิชาถูกส่งเข้าสู่ถุงผ้าผืนนั้น เสียงเด็กที่แก่แดดผู้หนึ่งก็ดังแว่วข้างหูของลวี่หยางว่า
“อีกหน่อย! อัดเข้ามาอีก! แค่นี้หรือ เจ้าเห็นข้าไร้ค่าใช่หรือไม่? เปิดช่องปากของข้ายังมิอาจกระทำได้ แล้วยังคิดจะทำลายประตูเขาของพวกเผ่าพันธ์กระบี่เหล่านี้หรือ?”
นั่นคือจิตแท้ของ
เมฆาอัสนีลี้ลับ
ต้องกล่าวว่าน้ำใจของเซี่ยงเยี่ยในฐานะเจ้าสำนักชั่วคราวของนิกายศักดิ์สิทธิ์ในยามนี้ นับว่าน่านับถือยิ่ง ของที่เขาให้ยืมมานี้ ถึงกับเป็น
สมบัติแท้จริง
หนึ่งในของสะสมล้ำค่าของนิกายศักดิ์สิทธิ์เลยทีเดียว!
‘เกินกว่ากระบี่ลี่เจี๋ยโปวเสียอีก’
ระดับของสมบัติล้ำค่าเปรียบได้กับผู้บำเพ็ญเช่นกัน ความอัศจรรย์ห้าสายก็คือขีดสุดของสมบัติวิญญาณ หากเกินกว่านั้นจึงเรียกว่า
สมบัติแท้จริง
ซึ่งในบางแง่มุม มีตำแหน่งฐานะเทียบเท่ากับเจินจวิน!
และในยามนี้ ลวี่หยางยิ่งส่งพลังวิชาเข้าสู่
เมฆาอัสนีลี้ลับ
มากเท่าใด ก็ยิ่งรู้สึกถึงความกว้างใหญ่ไพศาลภายใน แม้ด้วยพลังวิชาที่เขามีในยามนี้ ก็เหมือนเพียงเร่งเร้าพลังส่วนเล็กน้อยของอีกฝ่ายได้เท่านั้น เป็นเครื่องชี้ว่าคงมีเพียงเจินจวินเท่านั้น จึงจะสามารถควบคุมสมบัติล้ำค่าระดับนี้ได้อย่างแท้จริง
“…”
ลวี่หยางปรายตาเล็กน้อย สามารถรู้สึกได้ถึงสายตาหลายสายทอดมายังตนเอง ล้วนแฝงด้วยความคาดหวัง — นั่นคือสายตาจากเหล่าเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
‘บัดซบ, เจ้าพวกเดรัจฉาน…’
ในเรื่องความคิดของพวกเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ ลวี่หยางเข้าใจทะลุปรุโปร่ง
หากตนมิอาจทำลายค่ายกลของนิกายกระบี่ลงได้ — คนพวกนี้ย่อมไม่มีทางปรากฏตัวแน่นอน
แต่หากทำลายได้…
พวกมันจะกรูกันออกมาเร็วกว่าตนเสียอีก!
‘ใครชนะ พวกมันก็เข้าข้างผู้นั้น’
ลวี่หยางสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครา ก่อนจะสะบัดมือโยน
เมฆาอัสนีลี้ลับ
ซึ่งอัดแน่นด้วยพลังวิชาทั่วร่างขึ้นสู่กลางนภา
ชั่วพริบตา เมฆดำปกคลุมทั่วผืนฟ้า
“ครืน ครืน ครืน——!”
ภายใต้เมฆดำสนิท ดวงตะวันดวงจันทร์สูญสิ้นแสง ท้องฟ้ามืดสลัว อัสนีหลายสายแหวกพรายออกจากม่านเมฆ ก่อนจะกระหน่ำถาโถมดั่งฟ้าทลายสวรรค์ถล่มลงยังพื้นพิภพเบื้องล่าง!
ในเสี้ยวอึดใจ ใบหน้าของเย่เส่าอิงและเย่เฉิงแปรเปลี่ยนเป็นสีเถ้าถ่านทันที!
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เย่เส่าอิงหายวับจากที่เดิมด้วยเคล็ดหลบเร้น ไม่สนแม้กระทั่งเย่เฉิงซึ่งอยู่ข้างกาย — จนอีกฝ่ายขยับช้ากว่าก้าวหนึ่ง
วินาทีถัดมา สายฟ้าฟาดลง!
“ม่—”
เย่เฉิงอ้าปากค้าง ยังมิทันได้เปล่งเสียง ก็ถูกเสียงฟ้าคำรามกลบกลืน
อัสนีหนึ่งสายฟาดตรงลงยังกลางกระหม่อมของเขา!
ในพริบตาเดียว — ร่างทั้งร่างแหลกสลาย กลายเป็นเพียงผุยผงในพายุเพลิงอัสนี!
“ตึง! ตึง! ตึง!”
อสนีบาตเร้นลับที่ไร้สิ้นสุดราวกับค้อนยักษ์ ไม่หยุดยั้ง ไม่ออมแรง แต่ละเสียงฟ้าร้องคือหนึ่งการจู่โจม บั่นทอนค่ายกลดุจทลายกำแพงเมือง!
เสียงฟ้าคำรามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตีโหมกระหน่ำ จนเมื่อพลังวิชาทั่วร่างของลวี่หยางเหือดหาย เมฆดำจึงค่อยๆ จางหายลงจากท้องฟ้า
ทว่า ณ เบื้องหน้า — ภูเขาเทพซึ่งเป็นที่ตั้งของนิกายกระบี่
หน้าผาสูงชันซึ่งแต่ก่อนเรียงรายราวเกลียวคลื่นใหญ่ ถูกสายฟ้าซัดถล่มจนราบเรียบหมดสิ้น!
ส่วนค่ายกลที่ยากจะตีฝ่าได้ดั่งเหล็กกล้าทั้งผืน—แก่นกลางยังมั่นคงไร้แผล แต่ชั้นนอกสุดกลับถูกสายฟ้าโหมกระหน่ำจนแตกร้าวเป็นช่องหนึ่ง!
ลมปราณกระจาย รอยแยกที่เกิดขึ้นนี้ชั่วขณะยากจะฟื้นฟูกลับได้!
“พังแล้วรึ!?”
อีกฟาก เย่เส่าอิงที่หลบหนีทันเวลา ยังมิทันได้รู้สึกเสียใจต่อความตายของเย่เฉิง เมื่อหันกลับไปมองภาพเบื้องหลัง เขากลับเห็นแต่ภาพพังพินาศอันน่าสยดสยอง ดวงตาพลันเผยแววตื่นตระหนกขึ้นมา
แต่เพียงอึดใจถัดมา ความตระหนกนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็น
ความหวาดกลัว!
ด้วยรอยแยกที่ถูกฉีกเปิดออกกลางค่ายกล—เบื้องหลังของลวี่หยาง ก็ปรากฏเงาร่างมากมายทยอยกันก้าวออกมา ใบหน้าทุกคนล้วนฉายรอยยิ้มเย็นยะเยือก ดวงตาสาดประกายสีโลหิต
“ปราบผู้ไร้ธรรม! พิฆาตนิกายกระบี่!”
“เหล่าผู้ฝึกตนทั่วหล้า เห็นนิกายกระบี่เป็นหนามในใจมาเนิ่นนาน!”
“นิกายกระบี่หยก กดขี่แดนเจียงหนาน กวาดรีดมวลชน! วันนี้เรามหานิกายศักดิ์สิทธิ์จะชำระฟ้าดิน! แย่งชิงทรัพย์ของแผ่นดิน คืนให้ใต้หล้าโดยชอบธรรม!”
—นิกายศักดิ์สิทธิ์มาถึงแล้ว
ไม่ผิดจากที่ลวี่หยางคาดไว้แม้แต่น้อย ฝูงสัตว์เหล่านี้…ก็แค่รอให้เขาทลายค่ายกลสำเร็จ บัดนี้เมื่อได้โอกาส ก็พากันออกมาอย่างองอาจอาจหาญ ถึงกับมีคำขวัญเตรียมไว้แล้วด้วยซ้ำ! ถึงอย่างไรก็เข้าทางอยู่แล้ว
เพราะต่อให้เขาผู้เดียว จะอย่างไรก็ไม่อาจบุกทะลวงนิกายกระบี่ได้
แต่หากมีนิกายศักดิ์สิทธิ์ร่วมด้วย สถานการณ์ย่อมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง—แถมยังใช้เป็นโล่รับความผิดแทนเขาได้อีกต่างหาก คิดเพียงเท่านี้ ลวี่หยางก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า สะบัดแสงกระบี่พลันพุ่งทะลวงเข้าสู่นิกายกระบี่อย่างดุดัน!
“กระบี่ในมือ ตามข้ามา!”