เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 415 พุทธจักรเบื้องปฐพี
บทที่ 415 พุทธจักรเบื้องปฐพี
ศิษย์พุทธะกว่างหมิง!
แม้แต่ซั่วฮ่วนเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของพระผู้เป็นเจ้าผู้โปรดการรังแกผู้อ่อนแอ ครานั้นทั้งร่างก็พลันรู้สึกเยียบเย็นดุจถูกกระแสลมเยือกแข็งพัดผ่านกระหม่อมจนสั่นสะท้าน แทบเกิดความสงสัยขึ้นมาโดยมิรู้ตัว
‘หรือว่าพระผู้เป็นเจ้า…ก็คือผู้อยู่เบื้องหลังแดนมงคลหลิงซวี?’
‘ตอนนี้มาที่นี่เพื่อจะโปรดข้าด้วยหรือ?’
ทว่าไม่นานเขาก็คิดได้ ในอดีตเขาเองก็เคยมีความคิดอยากเข้าสู่แดนสุขาวดี ทว่าตนเป็นเพียงผู้บำเพ็ญจากนอกฟ้า แดนสุขาวดียังถึงกับรังเกียจ
ในเมื่อเช่นนั้น…ก็ย่อมไม่ใช่มาเพื่อตน
‘มาหาท่านผู้อาวุโสกระนั้นหรือ?’
ซั่วฮ่วนหันกลับไปมองเกาะที่ลวี่หยางกำลังปิดด่านอยู่ แล้วพลันรู้สึกตื่นเต้นยินดีหาใช่หวาดหวั่น ฟ้าประทานโอกาสให้ข้าโดยแท้! โอกาสสร้างความชอบมาแล้ว!
“อมิตาภะพุทธ!”
ณ ขณะนั้นเอง พร้อมกับเสียงพุทธมนต์ดังกังวานขึ้น สายน้ำโดยรอบเกาะซึ่งลวี่หยางปิดด่านอยู่ก็พลันเปล่งประกายแสงพุทธะ บัวทองดอกแล้วดอกเล่าผุดบานเหนือผืนน้ำ
ส่วนศิษย์พุทธะกว่างหมิงก็ย่างเท้าลงบนกลีบบัว ก้าวตรงไปยังเกาะนั้นทีละก้าว ดวงตาทั้งสองของเขาปิดสนิท แต่เบื้องหลังกลับปรากฏธรรมลักษณ์แห่งสวรรค์ทิพย์ตถาคต ทอดสายตาลงมา ดวงเนตรแห่งธรรมลักษณ์นั้นเบือนลงทอดมอง สะท้อนภาพทั้งภายในและภายนอกของเกาะออกมาอย่างถ่องแท้ประหนึ่งว่ามิมีสิ่งใดอาจหลบเร้นในสายตานี้ได้เลย
ทว่าในวินาทีถัดมา…
เพียงเห็นบรรพชนถิงโยวสะบัดแขนเสื้อเบาๆ เงาเคลือบชั้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นปกคลุมส่วนลึกที่สุดของเกาะในบัดดล ปิดบังถ้ำปิดด่านของลวี่หยางเอาไว้อย่างแน่นหนา
“…หืม?”
เห็นฉากเบื้องหน้า ศิษย์พุทธะกว่างหมิงพลันชะงักเท้า ธรรมลักษณ์แห่งสวรรค์ทิพย์ตถาคตเบื้องหลังก็คล้ายจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อุบาสกผู้นี้มีความรู้ความสามารถสูงส่งนัก”
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบกลาง ไม่มีสูงหรือต่ำ แต่กลับแฝงด้วยความมั่นคงแน่นอนประหนึ่งทุกสรรพสิ่งล้วนอยู่ในมือ ฟังแล้วทำให้ซั่วฮ่วนขนลุกซู่จนหนังศีรษะแทบชา
เพราะนี่คือ…ศิษย์พุทธะ!
แม้จะมิใช่พระผู้เป็นเจ้าจุติโดยตรง แต่ถึงที่สุดแล้ว ก็นับเป็นบุคคลระดับสูงสุดของใต้หล้า แม้ในหมู่ผู้วางรากฐานสมบูรณ์ ก็ยังเป็นยอดฝีมือที่ไร้ผู้ใดเทียบเคียง
โดยเฉพาะตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา อ๋องพิทักษ์ทักษิณแห่งราชสำนักเต๋า อู๋ไท่อัน ได้ปลงผมออกบวช เข้าสวามิภักดิ์ต่อศิษย์พุทธะผู้นี้อย่างเป็นทางการ ส่งผลให้ชื่อเสียงของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างหาที่เปรียบมิได้ เมื่อไม่นานมานี้ยังเคยเดินทางไปยังเจียงเป่ย นอกทะเลเมฆเชื่อมฟ้า เข้าปะทะกับเซี่ยงเยี่ย เจินเหรินผู้บรรลุวางรากฐานสมบูรณ์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์อย่างดุเดือด
อำนาจเช่นนี้…วิชาเช่นนี้…
ใต้หล้า ผู้ใดเล่าจะไม่เกรงกลัว?
“กลอุบายตื้นเขิน ทำให้ศิษย์พุทธะหัวร่อแล้ว”
เมื่ออยู่ใต้สายตาของศิษย์พุทธะกว่างหมิง บรรพชนถิงโยวกลับมีสีหน้าเรียบสงบ เอ่ยเสียงมั่นคงว่า “วันนี้ที่ศิษย์พุทธะทรงลดองค์เสด็จมาเยือนถิ่นกันดาร ไม่ทราบว่ามีธุระใด?”
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มน้อยๆ “ข้ามาเชื้อเชิญท่านทั้งหลาย…ให้เข้าสู่แดนสุขาวดีของข้า”
“ขออภัย พวกเราคงต้องปฏิเสธ”
บรรพชนถิงโยวส่ายศีรษะช้าๆ “แดนสุขาวดีแม้จะกว้างใหญ่ แต่มิอาจรองรับสรรพสิ่ง พวกข้าเซียนผู้บำเพ็ญแสวงหาสิ่งที่เรียกว่าเสรีอันยิ่งใหญ่…เสรีอันแท้จริง เช่นนั้นจึงไม่อาจเข้าสู่แดนสุขาวดีได้”
“เสรีอันยิ่งใหญ่?”
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงหัวเราะออกมาในทันที “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านก็ยิ่งควรเข้าสู่แดนสุขาวดีของข้า! ภายใต้ฟ้าดินนี้ ยังมีที่ใดเสรีไปกว่าที่นั่นอีกหรือ?”
“นิกายมาร…นิกายกระบี่…ราชสำนักเต๋า นิกายใดเล่าที่ไม่เอาเปรียบผู้บำเพ็ญระดับต่ำ?”
“มีเพียงแดนสุขาวดีของข้าเท่านั้น ที่บนล่างมีใจเป็นหนึ่งเดียว ไม่ว่าจะเป็นโพธิสัตว์ อรหันต์ หรือสามเณร ทุกผู้คนล้วนเสมอกัน ปราศจากกลอุบายชิงดีแห่งโลกธาตุ”
“หากนั่นมิใช่เสรีอันยิ่งใหญ่…แล้วสิ่งใดจึงจะเรียกเช่นนั้นได้?”
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงประสานมือขึ้น ดวงเสียงเรียบสงบ “ส่วนเรื่องที่กล่าวว่า พระผู้เป็นเจ้าชิงร่างผู้อื่นนั้น ย่อมเป็นเพียงถ้อยคำไร้สาระ หากท่านยังคิดเช่นนั้น ก็เท่ากับยึดติดอยู่กับรูปเงาภายนอกแล้ว”
เมื่อบรรพชนถิงโยวได้ยินคำนี้ ก็นิ่งเงียบไปทันที
“ช่างเป็นปากที่คมคายนัก”
พูดอย่างไร ก็วนกลับไปถูกเสมอ…เป็นเช่นนั้นใช่หรือไม่?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ บรรพชนถิงโยวก็มิได้เอ่ยคำใดอีกต่อไป ดึงพลังเทพธูปเทียนขึ้นมาในทันใด ยกระดับฐานะอย่างมั่นคง แล้วปักตนขวางหน้าศิษย์พุทธะกว่างหมิงอย่างแน่วแน่
“กล่าวโดยสรุป ขอท่านอย่าได้ก้าวล่วงเข้ามาอีก”
แต่ศิษย์พุทธะกว่างหมิงกลับทำทีคล้ายมิได้ยินคำพูดนั้นแม้แต่น้อย เพียงเพ่งสายตาจ้องมองพลังเทพธูปเทียนที่ห่อหุ้มร่างบรรพชนถิงโยวอย่างเงียบงัน ดวงตากลับฉายแววยินดีออกมาแทน
“ช่างเป็นสายธรรมจากนอกฟ้าที่ล้ำลึกนัก!”
“จิตใจมนุษย์สามารถกระตุ้นพลังแห่งฟ้าดิน? วิธีการเช่นนี้คือสิ่งใดกัน…หรือว่าฟากฟ้าแดนที่ท่านมานั้น ก็มีผลแห่งมรรคเช่นกัน? และผลแห่งมรรคนั้น…มีวาสนาร่วมกับแดนสุขาวดีของข้าโดยแท้!”
เอ่ยมาถึงตรงนี้ ศิษย์พุทธะกว่างหมิงก็ถึงกับควบคุมความยินดีไว้ไม่อยู่ “ดี ดี ดี! เทียนฉิวนั้นเดิมทีเป็นผู้มีวาสนาทางพุทธที่ข้าคัดเลือกไว้ เดิมทีควรมีวาสนาเป็นศิษย์อาจารย์กับข้า ทว่ายามนี้เทียนฉิวถึงแก่ความตาย ดูท่าวาสนาอาจารย์ศิษย์นี้…คงต้องตกแก่ท่านนักพรตจากนอกฟ้าที่กำลังปิดด่านอยู่กระมัง!”
“ไม่เสียแรงเลยที่ข้าเร่งรุดมาด้วยตน!”
คำพูดยังไม่ทันจบ ธรรมลักษณ์แห่งสวรรค์ทิพย์ตถาคตเบื้องหลังศิษย์พุทธะกว่างหมิงก็เริ่มเคลื่อนไหว ริมโอษฐ์ใหญ่โตดุจขุนเขาขยับอย่างช้าๆ เปล่งพุทธมนต์ออกมาคราหนึ่ง
เสียงพุทธะดังก้องราวฟ้าร้อง ชั่วพริบตาก็แผ่ขยายไปทั่วสี่ทิศแปดด้าน เหล่าปลาและกุ้งในทะเลต่างตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ในฟ้าดินยิ่งปรากฏภาพนิมิตอันไร้ขอบเขตขึ้นไม่ขาดสาย
‘ลงมือแล้ว!’
ซั่วฮ่วนเบิกตากว้าง เห็นเพียงแสงพุทธะไหลบ่าในฟากฟ้าเบื้องหน้า แปรเปลี่ยนเป็นเมฆมงคลกลุ่มใหญ่กลิ้งกลืนฟ้า พุ่งถาโถมมาเต็มแผ่นนภา ประหนึ่งฝ่ามือพุทธะยักษ์ที่ครอบคลุมสรรพสิ่ง!
กลางฝ่ามือนั้น สัญลักษณ์ 卍 (สวัสดิกะ) สว่างวาบฉายชัด และในยามที่มันตกลงมา เสียงสวดมนต์ดังกึกก้องปานฟ้าผ่า เปี่ยมด้วยพลานุภาพประหนึ่งเสียงมารทะลวงทะลุทะเลแห่งจิตสำนึก หากเป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมลมปราณมายืนอยู่ตรงนี้ เกรงว่าเพียงชั่วพริบตา…ก็จะถูกโปรดจนกลายเป็นศิษย์แห่งแดนสุขาวดีโดยสิ้นเชิง!
“ห้าวิชาเทพของศิษย์พุทธะ…เจตประสานใจ!?”
ชั่วขณะนั้นเอง ดวงตาของซั่วฮ่วนก็หดแคบลงทันที
เจตประสานใจ คือการให้ ‘ใจของเขา’ สัมผัสถึง ‘ใจของข้า’!
ศิษย์พุทธะแตกต่างจากผู้บำเพ็ญทั่วไปโดยสิ้นเชิง วิชาเทพของเขาหามีรากจากฟ้าศักดิ์สิทธิ์หรือพิภพลี้ลับไม่ หากแต่แปรรูปปรากฏจากธรรมลักษณ์ของตนโดยตรง ด้วยเหตุนี้ วิชาเทพของเขาจึงแปลกแยกจากวิชาเทพของใต้หล้าทั้งมวล
ทว่าตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา วิธีการของศิษย์พุทธะกว่างหมิงก็เป็นที่เลื่องลือแพร่หลายแล้ว
เจตประสานใจ ก็คือหนึ่งในนั้น กล่าวกันว่า อ๋องพิทักษ์ทักษิณแห่งราชสำนักเต๋า อู๋ไท่อัน ก็ถูกโปรดด้วยวิชานี้ จึงยินยอมเข้าสู่แดนสุขาวดีอย่างหมดใจ!
“โครม!”
ชั่วขณะนั้นเอง ความรู้สึกยินดีจากการบรรลุวางรากฐานสมบูรณ์ของซั่วฮ่วนก็พลันถูกกระหน่ำจนพังทลาย เขารีบเร่งระดมพลังเทพธูปเทียนทั้งร่างขึ้นในทันใด ต้านรับสู่ท้องฟ้า!
ไม่เพียงเท่านั้น
อีกด้านหนึ่ง บรรพชนถิงโยวก็เรียกสรรพวิญญาณจากสวรรค์เจ็ดยอแสงออกมาพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็น “มารดาไร้กำเนิด” “ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน” “เจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิง” ทั้งหมดล้วนเป็นวิญญาณแห่งธงหมื่นวิญญาณ ได้รับพลังเทพธูปเทียนเสริมกำลังโดยพร้อมเพรียงกัน
กระนั้น เขาก็มิได้ใช้ออกซึ่งตำหนักเหยียนโม่
ประการหนึ่ง หากไร้การเสริมด้วยแก่นแท้ทองคำ ตำหนักเหยียนโม่ก็เป็นเพียงการอัดชั้นฐานะระดับวางรากฐานสมบูรณ์เข้าไป โดยมีแต่ปริมาณ…ไร้ซึ่งคุณภาพ จึงไม่อาจก่อเกิดการพลิกแปรแท้จริงได้
ประการสอง หากใช้ออกตำหนักเหยียนโม่จริง ฐานะที่เขาซ่อนเร้นไว้ก็ย่อมจะเปิดเผยอย่างไม่อาจเลี่ยง
เช่นนั้นแล้วยอมเก็บไว้เป็นไพ่ตาย…ย่อมจะเหมาะสมกว่า
แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ภายใต้พลังเทพธูปเทียนที่เสริมกำลัง ณ ตอนนี้ เหล่าเทพเจ้าระดับวางรากฐานสมบูรณ์ซึ่งรวมตัวกันเกือบสิบตน ยังคงมีอานุภาพพอเขย่าใจผู้คนทั้งใต้หล้า
ทว่าเมื่อเห็นภาพนั้น…ศิษย์พุทธะกว่างหมิงกลับเผยสีหน้าผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย
“ช่างเป็นระบบที่อ่อนแอนัก”
เห็นเพียงเขาส่ายศีรษะเบาๆ เอ่ยวาจาด้วยเสียงราบเรียบเปี่ยมด้วยความเห็นชอบในตน “ดูไปก็ไม่คล้ายเป็นระบบของนอกฟ้าแดนที่มีผลแห่งมรรค…หรือว่าเป็นเพียงเงาร่างคร่าวๆ ของผลแห่งมรรคเท่านั้น?”
ถ้อยคำยังไม่ทันสิ้นสุด มือของเขาก็ประสานเป็นมุทรากระทำเคล็ดวิชาเรียบร้อยแล้ว
วินาทีถัดมา เบื้องหลังของเขาก็ปรากฏแสงมายานับไม่ถ้วน แฝงไว้ด้วยเงารูปของวัดวิหาร ป่าธรรม และภิกษุนับพันที่กำลังสวดมนต์พระสูตรอันเป็นหลักธรรมอันลึกซึ้ง
“พุทธจักรเบื้องปฐพี!”
เพียงพริบตา แสงมายาสีทองก็แผ่คลุมฟ้าดินทั้งหมด เทพธูปเทียนทั้งหลายถูกกลืนรวมเข้าไปโดยสิ้น ดวงชะตาแห่งฐานะในกายของแต่ละตนก็เริ่มดิ่งลงในทันใด!
‘สายธูปถูกตัดขาด!’
บรรพชนถิงโยวตอบสนองรวดเร็ว ดวงใจรู้แจ้งขึ้นทันทีว่า
‘ช่องโหว่ของวิถีเทพธูปเทียน…ยังคงใหญ่หลวงนัก เทพธูปเทียนสามารถสำแดงฤทธาได้เฉพาะในดินแดนของตนเองเท่านั้น หากถูกย้ายไปยังสถานที่อื่น เมื่อระยะห่างเพิ่มขึ้น การเสริมพลังจากสายธูปย่อมเสื่อมถอยลงอย่างรุนแรง!’
ด้วยเหตุนี้ ลวี่หยางจึงไม่เคยใช้วิถีเทพธูปเทียนในการต่อสู้โดยตรง
ในสายตาของลวี่หยาง แนวทางนี้มีไว้เพียงเพื่อจัดตั้งตำหนักเหยียนโม่ ใช้พลังใหญ่รังแกพลังเล็ก แต่หากอยู่ในระดับพลังเดียวกัน ก็ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง
และบัดนี้…ก็คือบทพิสูจน์โดยแท้
ศิษย์พุทธะกว่างหมิงมีวิถีบำเพ็ญลึกซึ้ง เพียงชำเลืองมองก็เห็นจุดอ่อนของเทพธูปเทียนโดยถ่องแท้ แล้วลงมือจัดการตรงจุด ทะลวงการล้อมโจมตีของเทพธูปเทียนทั้งเก้าตนได้ในพริบตา!
ขณะเดียวกัน
ที่ฟากฟ้าอีกด้าน แสงเร้นสองสายทะยานพุ่งมาอย่างรวดเร็ว เผยร่างออกอย่างชัดเจน หาใช่ใครอื่นไม่ กลับเป็นเซี่ยงเยี่ยและหงจวี่ที่เร่งรุดมาจากแดนเจียงเป่ยมาถึงแดนโพ้นทะเล
“ธรรมลักษณ์…พุทธจักร”
เห็นภาพเบื้องหน้า เซี่ยงเยี่ยพลันรำลึกถึงบางสิ่งขึ้นมา ดวงตาฉายแววระแวดระวังอย่างล้ำลึก ในใจสบถด่า
‘ดินแดนสุขาวดีไร้ยางอาย!’
ธรรมลักษณ์ระดับวางรากฐานสมบูรณ์
พุทธจักรเบื้องปฐพี ทรงพลังเทียบเท่าแดนมงคล
บวกกับวิถีบำเพ็ญอันล้ำลึกจากการเป็นพระผู้เป็นเจ้ามาจุติ
เมื่อนำสิ่งเหล่านี้มาเปรียบกับผู้วางรากฐานในใต้หล้า แต่ละสิ่งล้วนเป็นยอดสุดของยอดทั้งหมด ทว่ายามนี้กลับรวมอยู่ในร่างของบุคคลผู้เดียว เช่นนี้…ใครเล่าจะต้านทานได้!?
แม้แต่เซี่ยงเยี่ยเอง ก็เพียงตั้งใจจะเร่งมาก่อนล่วงหน้าเพื่อเตือนลวี่หยาง แล้วฉวยโอกาสเชื้อเชิญเขาเข้าสู่ทะเลเมฆเชื่อมฟ้าก่อนที่ศิษย์พุทธะกว่างหมิงจะมาถึง
ทว่าบัดนี้…ศิษย์พุทธะกว่างหมิงกลับมาถึงก่อนหน้าแล้วเสียอย่างนั้น
“สายเกินไปแล้ว…”
ขณะที่เซี่ยงเยี่ยทอดถอนใจยาวอยู่ในใจ บรรพชนถิงโยว ซั่วฮ่วน และผู้คนทั้งหลายก็กำลังจะถูกฝ่ามือพุทธะสังหารบดขยี้เป็นผงละออง
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง ทั่วทั้งฟ้าดินพลันสว่างจ้า!
สิ่งที่ปรากฏ…คือแสงกลมสีขาวบริสุทธิ์ประหนึ่งหยกขัดเงา
ขณะที่วงแหวนแห่งแสงนั้นหมุนวน มวลเส้นสายประดุจใยแมงมุมก็แผ่คลุมออกไปเชื่อมฟ้ากับดินเข้าเป็นหนึ่ง เด่นชัดนัก ยืนขวางอยู่ต่อหน้าฝ่ามือพุทธะของศิษย์พุทธะกว่างหมิงที่กำลังจะฟาดลงมานั้นโดยตรง
“เป็นหนึ่งกับโลก!”