เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 410 ปล้นชิงวังมังกร
บทที่ 410 ปล้นชิงวังมังกร
เผ่าพันธุ์มังกรแท้มั่งคั่งถึงเพียงใด?
ผู้คนมากมายล้วนรู้ดีว่าเผ่ามังกรแท้นั้นมั่งคั่ง เพราะคือเชื้อสายสูงส่งแห่งฟ้าดิน ประกอบกับสืบสานมายาวนาน อีกทั้งยังมีเจินจวินคอยกำกับเฝ้าระวัง จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตกอยู่ในฐานะขัดสน
ทว่า…มั่งคั่งเพียงใดกันแน่?
เรื่องนี้เผ่ามังกรแท้กลับเก็บงำไว้แน่นหนา ไม่เคยมีข่าวรั่วไหลแม้แต่น้อย จนกระทั่งวันนี้…ลวี่หยางจึงได้ประจักษ์ด้วยตาตนเอง
เมื่อย่างเข้าสู่คลังสมบัติ
สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ คลังสมบัติแห่งนี้หาได้ใหญ่โตโอฬารไม่ หากแต่เป็นเพียงห้องขนาดย่อม ตั้งโต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว พร้อมชั้นหนังสือซ้ายขวาอย่างละหนึ่งข้าง
จากนั้นลวี่หยางก็ถึงกับตะลึงงัน
เขามองเห็นชัดถนัดตา…โต๊ะเขียนหนังสือ ชั้นวางเหล่านั้นล้วนเป็นไม้ และบนเนื้อไม้นั้นกลับปรากฏกระแสแห่งเซียนวิญญาณที่ลวี่หยางคุ้นเคยอย่างยิ่ง!
‘เหล่านี้คือครรภ์ที่ตายแล้วแห่งเซียนวิญญาณ? ไม่อาจฟักบ่ม ไม่อาจถือกำเนิด สุดท้ายกลับตายสิ้นในครรภ์…โต๊ะเขียนหนังสือและชั้นวางทั้งหมดนี้คือไม้เจี่ย? ใช่แน่! ล้วนสร้างขึ้นโดยยึดครรภ์ที่ตายแล้วของเซียนวิญญาณไม้เจี่ยเป็นฐาน!’
ฟุ้งเฟ้อเกินประมาณ!
วัสดุระดับนี้ เพียงหนึ่งก็เพียงพอสำหรับหลอมเป็นของวิเศษชั้นเลิศในหมู่สมบัติเซียน หรือแม้แต่นำมาใช้หลอมกลืนเป็นดาวฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับก็ยังเหลือเฟือ!
ทว่าแม้เป็นเช่นนั้น สิ่งเหล่านี้กลับมีหน้าที่เพียง…วางของ
ลวี่หยางเบนสายตา มองไปยังสิ่งของบนโต๊ะหนังสือและบนชั้นหนังสือ ขณะนั้นบนโต๊ะมีตำราวางอยู่หนึ่งเล่ม และเครื่องมือครบชุด พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก
บนชั้นวางทั้งสองข้าง ต่างก็มีของตั้งอยู่ฝั่งละสามชิ้น
บนชั้นด้านซ้าย มีทั้งกาน้ำชา ตราประทับ และหยกเจ็ดทวารหนึ่งก้อน ส่วนด้านขวากลับวางกล่องเล็กหนึ่งใบ ลูกแก้วผลึกหนึ่งลูก และยังมีหนึ่งแสงทองคำจ้าที่ถูกบรรจุไว้ในขวดแก้วเนื้อแก้วหลากสี แสงนั้นรุนแรงเกินพรรณนา จนยากจะจ้องมองตรงได้
“
ให้ตายเถอะ!
”
ของสิ่งอื่นในนั้น ลวี่หยางอาจยังดูไม่ออก แต่แสงทองที่บรรจุอยู่ในขวดแก้วนั่น เขากลับคุ้นเคยยิ่งนัก
มันคือหนึ่งสายแห่งแก่นแท้ทองคำ!
ลวี่หยางรีบเร่งเร้าโคจรพลังจิตใจกระจ่างแจ้งของตนขึ้นทันที
แล้วภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือรูปลักษณ์ของ อสรพิษมังกรขาวอ้าปากแยกเขี้ยวเล็บ ลักษณะเกรี้ยวกราด แววตากลมโตราวจะกัดกินทุกสิ่ง!
ลวี่หยางนับนิ้วคำนวณ ก็เข้าใจถึงที่มาที่ไปในทันที
‘นี่มัน…เจ้ามังกรขาวตนนั้น!’
โอรสองค์แรกของจ้าวมังกร อดีตองค์รัชทายาทแห่งตำหนักมังกร ผู้เป็นหนึ่งในตัวเต็งของเผ่ามังกรที่จะบรรลุมรรคผลโอสถทองคำ แต่กลับถูกสี่ขุมอำนาจใหญ่ชักใยออกมาล่อลวงแล้วฆ่าทิ้งเสียสิ้น
“หลังพี่ใหญ่สิ้นไป วิถีกรรมแห่งมรรคผลก็ปรากฏขึ้น บิดาจึงเข้าข่มไว้ แล้วจึงหลอมกลั่นออกมาเป็นสายแก่นทองคำนี้ และเก็บรักษาไว้ที่นี่ตลอดมา” เทียนฉิวเอ่ยเสียงเรียบ “เหตุผลที่ท่านพ่อร่วมมือกับราชสำนักเต๋า แม้นเพื่อเสาะหาหนทางรอดแก่เผ่าพันธุ์ แต่แท้จริงแล้วในใจก็ยังคิดอยากชุบชีวิตพี่ใหญ่คืนมาอยู่ไม่น้อย”
“โอ้?”
ลวี่หยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ขนาดถึงขั้นแตกเกิดวิถีกรรมแห่งมรรคผลแล้ว วิญญาณน่าจะผันเปลี่ยนกลับชาติเกิดใหม่ไปหมดแล้วกระมัง แค่มีสายแก่นทองเส้นเดียวจะชุบชีวิตได้อย่างไร?”
“ข้อนี้ข้าเองก็ไม่กระจ่างนัก” เทียนฉิวส่ายศีรษะ “ข้าเพียงรู้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ท่านพ่อทุ่มเทพลังทั้งสิ้น สร้างเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสามชุดนี้ขึ้นมาก็เพื่อเตรียมไว้สำหรับการชุบชีวิตพี่ใหญ่”
ลวี่หยางมองตามนิ้วชี้ของเทียนฉิวไปยังตำราที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือ
《คัมภีร์ถ้อยคำสวรรค์แสงมังกร》
เมื่อจิตเทวะกวาดผ่าน ลวี่หยางก็ขมวดคิ้วทันที
เคล็ดวิชานี้เป็นเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสาม ทว่าโดยน่าแปลก กลับมิใช่วิชาที่รังสรรค์ขึ้นเพื่อเผ่ามังกร หรือแม้กระทั่งเหล่าปีศาจ หากแต่
เป็นวิชาสำหรับผู้ฝึกตนในร่างมนุษย์
และไม่ใช่มนุษย์ทั่วไปเสียด้วย
“ตามที่บิดาข้ากล่าวไว้ การเข้าร่วมราชสำนักเต๋านั้นย่อมมีทั้งคุณและโทษ ข้อดีย่อมคือได้กลับคืนแผ่นดินใหญ่ แถมยังมีราชสำนักเป็นที่พึ่ง อาจช่วยให้เผ่ามังกรเจริญรุ่งเรืองขึ้นได้”
“แต่ข้อเสียก็คือ เมื่อตกอยู่ใต้ร่มเงาราชสำนัก ในทางนามธรรมก็เสมือนลดฐานะแห่งตนลง จากเดิมที่เคยเป็นผู้สูงศักดิ์เกิดมาก็วางรากฐานได้ กลับต้องกลายเป็นภูตอสูรผู้มีพรสวรรค์เพียงเล็กน้อยแต่แรกเกิด
พลังแห่งเผ่าพันธุ์ก็จะถดถอยลงอย่างใหญ่หลวง
”
“แต่ยังมีหนทางหนึ่ง…ซึ่งสามารถหลีกเลี่ยงข้อเสียนี้ได้”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เทียนฉิวพลันลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว “นั่นก็คือ ก่อกบฏ! หาทางโค่นราชวงศ์เทียนอู๋ แล้วให้เผ่ามังกรขึ้นครองแทน!”
คำพูดนี้ทำเอาลวี่หยางถึงกับชะงัก
“…หา?”
ก่อกบฏในราชสำนักเต๋าอย่างนั้นหรือ?
เสียสติไปแล้วกระมัง!
“นายท่านอาจยังไม่ทราบ” เทียนฉิวส่ายศีรษะ อธิบายว่า “ราชสำนักเต๋าแห่งเจียงตงนั้นแตกต่างจากสามมหาอำนาจอื่นโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ยอมให้การก่อกบฏมีอยู่จริงได้
”
“ทิศทางแห่งใต้หล้า เมื่อแยกนานเข้าย่อมรวม เมื่อรวมนานเข้าย่อมแยก”
“นี่ก็คือสัจธรรมแห่งฟ้าดิน”
“ก่อนราชวงศ์เทียนอู๋จะขึ้นมา ก็ยังมีเชื้อสายจักรพรรดิโจวอวี๋เป็นผู้ควบคุมดินกำแพงเมืองนี้อยู่ พวกมันเคยโอหังเพียงใด? แต่สุดท้ายไม่ใช่…พังทลายก็แค่ชั่วพริบตาเดียวหรือ”
“ดังนั้น ความคิดของบิดาข้าจึงเป็นว่า หลังจากเข้าร่วมราชสำนักเต๋าแล้ว
ก็เฝ้ารอโอกาส
รอจนกระทั่งคราวแผ่นดินเปลี่ยนมือ แล้วให้พี่ใหญ่ได้ถือกำเนิดใหม่จากแก่นแท้ทองคำ รอรับสืบทอด《คัมภีร์ถ้อยคำสวรรค์แสงมังกร》 จากนั้นก็เข้าร่วมศึกแย่งชิงราชบัลลังก์ โดยมีเผ่ามังกรทุ่มเททุกสรรพกำลังหนุนหลังเพื่อชิงครองบัลลังก์!”
“เรื่องเช่นนี้…จ้าววิถีจะไม่เข้ามาแทรกหรือ?”
“แน่นอนว่าไม่!” เทียนฉิวยิ้ม “จ้าววิถีนั้นมีสายตาสูงส่งถึงเพียงใด ไหนเลยจะลงมาสนใจเรื่องพรรค์นี้ อีกทั้งเมื่อเผ่าของข้าเข้าสู่ราชสำนักเต๋าแล้ว ก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของระเบียบปกครองของจ้าววิถีแล้วเช่นกัน”
“ที่สำคัญ บิดาข้าได้สร้าง《คัมภีร์ถ้อยคำสวรรค์แสงมังกร》ขึ้นมาโดยเฉพาะ ก็เพื่อให้จ้าววิถียอมรับพวกเรา”
“เคล็ดนี้เป็นเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสาม มุ่งสู่ตำแหน่งมรรคผลแห่งเพลิงบนสวรรค์ เป็นจุดสูงสุดของธาตุไฟ จนถึงบัดนี้ยังไม่มีผู้ใดพิสูจน์ผลมรรคได้สำเร็จเลยแม้แต่คนเดียว”
“หากเผ่ามังกรของข้าสามารถพิสูจน์ตำแหน่งนี้ได้ แล้วขึ้นเป็นราชวงศ์แห่งราชสำนักเต๋า ก็เท่ากับว่าลากตำแหน่งมรรคผลสายเพลิงนี้เข้ามาสู่ระบบขุนนางของราชสำนักด้วย นับเป็นคุณูปการใหญ่ จ้าววิถีจะปฏิเสธได้อย่างไร? โดยเฉพาะหลังจากที่ดินกำแพงเมืองตกสู่ดินแดนสุขาวดีแล้ว ราชสำนักย่อมยินดีเห็นเช่นนี้!”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง…”
ลวี่หยางจึงเข้าใจแผนการทั้งหมดของเผ่ามังกร หาอาจปฏิเสธได้ว่า หากมองจากมุมล้างความผิดขึ้นสู่ผิวน้ำ แผนนี้นับว่ารัดกุมถึงขีดสุด
แต่สิ่งที่เขาให้ความสนใจยิ่งกว่านั้นคือ:
‘คัมภีร์《คัมภีร์ถ้อยคำสวรรค์แสงมังกร》เล่มนี้…เกรงว่าจะเหมาะกับข้ายิ่งนัก!’
เพราะเมื่อครั้งราชามังกรสร้างเคล็ดนี้ เขาได้ทิ้งกลไกไว้ภายใน หากพิจารณาจากนัยยะแห่งเคล็ดวิชาแล้ว หากปรารถนาจะบรรลุเคล็ดนี้ จำต้องเป็น
มนุษย์ร่างมังกรโดยแท้
นี่หาใช่เรื่องง่ายประดุจอสูรแปลงกาย สวมเพียงผิวหนังมนุษย์ชั้นนอกแล้วอ้างว่าแปลงร่างสำเร็จไม่ แต่จำเป็นต้อง “มีเรือนร่างเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์” และ
มีฐานะแห่งมังกรแท้จริง
อยู่ในสายโลหิตพร้อมกัน นับเป็นโครงสร้างซับซ้อนยิ่ง แม้เป็นฝีมือราชามังกรเอง ก็เกรงว่าสร้างขึ้นได้ยากยิ่ง
กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้เคล็ดนี้จะเป็นเพียงเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสาม…
แต่บนใต้หล้าทุกวันนี้ กลับ
ไม่มีผู้ใดเลยสามารถฝึกฝนได้!
อย่าว่าแต่ใช้เคล็ดนี้วางรากฐาน กระทั่งจะก้าวเข้าสู่ขั้นรวมลมปราณยังเป็นไปไม่ได้เลย
แต่สำหรับลวี่หยาง กลับ
ไม่มีอุปสรรคแม้แต่น้อย
เพราะเขามีพรสวรรค์สีทอง
สายโลหิตแห่งมังกรแท้จริง!
ณ ยามนี้ ลวี่หยางทั้งเรือนร่างและสายโลหิต ล้วน
สอดคล้องกับเงื่อนไขของ “มนุษย์ร่างมังกร” อย่างสมบูรณ์
เคล็ดนี้ประหนึ่งถูกสรรค์สร้างขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ!
กล่าวอย่างตรงไปตรงมา หากไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ “สายโลหิตแห่งมังกรแท้จริง” นี้มาจากคัมภีร์ร้อยชาติ และ《คัมภีร์ถ้อยคำสวรรค์แสงมังกร》ก็เป็นแผนการที่ราชามังกรวางไว้เมื่อหลายปีก่อนแล้ว…บัดนี้เขาคงเริ่มสงสัยไปแล้วว่า
มีผู้ใดวางแผนลอบกำหนดชะตาชีวิตของเขาอยู่เบื้องหลังหรือไม่
เพราะ…
มันช่างบังเอิญเกินไป!
‘…หรือว่าจะมีหลุมพรางอีก?’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็อดไม่ได้ต้องยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว คล้ายตัดสินใจมิได้ จึงได้แต่
พักเรื่องนี้ไว้ก่อน
แล้วหันไปสำรวจของสิ่งอื่นภายในคลังสมบัติแทน
เช่นของบนโต๊ะซึ่งนอกจาก《คัมภีร์ถ้อยคำสวรรค์แสงมังกร》แล้ว ยังมีพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก เครื่องเขียนทั้งสี่
แรกเห็นเหมือนไม่มีสิ่งใดผิดแปลก
แต่เมื่อเขาเร่ง
จิตใจกระจ่างแจ้ง
ให้ทะลวงม่านลวงตา จ้องมองเข้าไปจริงๆ…ดวงตาแทบถลนหลุดจากเบ้า!
พู่กัน: ดินธาตุอู้ (戊土)
หมึก: ไฟธาตุอู่ (午火)
กระดาษ: ดินธาตุจี๋ (己土)
แท่นฝนหมึก: ดินธาตุเว่ย (未土)
‘
เพลิงบนสวรรค์…ให้ตายเถอะ
! นี่มันก็คือฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับที่สอดคล้องกับ
เพลิงบนสวรรค์
ไม่ใช่หรือ?!
จ้าวมังกร
ถึงกับเตรียมไว้ให้บุตรชายเรียบร้อยแล้ว!’
ชั่วขณะนั้น ลวี่หยางโกรธจนมือไม้สั่น
นี่แหละหรือ…ทายาทเซียนโดยกำเนิด?
ย้อนนึกถึงตนเองเมื่อครั้งเก็บรวบรวมฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับ เคยเหนื่อยยากแค่ไหน?
พวกเศรษฐีโง่เง่า!
โลกนี้มันถึงได้เน่าเฟะแบบนี้ ก็เพราะเต็มไปด้วยพวกที่อาศัยพื้นเพหนุนหลัง ไต่ขึ้นสูงได้อย่างสบายมือ
…เอ๊ะ ไม่ใช่นี่นา ตอนนี้เราก็กลายเป็น
เชื้อสายแท้มังกรศักดิ์สิทธิ์
แล้วเหมือนกัน
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ของทั้งหมดนี้…
ย่อมเป็นสมบัติของข้า!
งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว!