เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 404 ข้ากลับมาอีกแล้ว!
บทที่ 404 ข้ากลับมาอีกแล้ว!
แดนโพ้นทะเล ณ ดินแดนห่างไกลแห่งหนึ่ง
ใต้สมุทรลึกดำทะมึน มีโพรงถ้ำหนึ่งผุดขึ้น ภายในหลุมถ้ำรวมกระแสน้ำจากทุกทิศไว้รอบด้าน อีกทั้งยังแผ่ขยายสายลมปราณไฟนับพันสาย แผ่ซ่านราวหมู่ดาวรายล้อมจันทรา
เตาหลอมใจกลางทะเลเพลิง
กลางภูผาเพลิง ปรากฏชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง หน้าตาสงบนิ่งแฝงกลิ่นอายบัณฑิต มือหนึ่งถือแผ่นหยกจารึก เพ่งจิตเทวะอ่านอย่างตั้งใจ
ครู่หนึ่งจึงวางแผ่นหยกลง สีหน้าเผยความลำบากใจ
“ช่วงนี้แดนโพ้นทะเลดูจะไม่สงบเสียแล้ว”
ซั่วฮ่วนปิดด่านบ่มเพาะ ณ เตาหลอมใจกลางทะเลเพลิงแห่งนี้มาหลายสิบปี กล่าวให้ชัดเจน ตั้งแต่จงกวงพิสูจน์สวรรค์แห่งความมิมี เขาก็ปิดด่านมาโดยตลอด
ไร้ทางเลือก อันเป็นไปตามกระแสใหญ่แห่งสวรรค์
เมื่อจงกวงพิสูจน์สวรรค์แห่งความมิมี ก็พาตัวเจินจวินทั้งหลายจากไปในคราเดียว บุคคลที่ดีใจที่สุดกับเรื่องนี้ก็คือฝ่ายแดนโพ้นทะเล เหล่ามังกรผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับหัวเราะร่าขณะจากไป
หลังจากเหล่าเจินจวินทั้งหลายเร้นกายแล้ว เผ่ามังกรแท้ก็ออกเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงราวผึ้งแตกรัง เริ่มกวาดล้างทั่วทุกคาบสมุทร ค้นหาวัตถุวิญญาณเพื่อเตรียมการแสวงหาโอสถทองคำให้แก่รัชทายาทใหญ่แห่งตำหนักมังกร เทียนฉิว ท่ามกลางกระแสธารยิ่งใหญ่นี้ ซั่วฮ่วนซึ่งเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระจากนอกผืนฟ้าผู้ไร้หลักแหล่ง จึงมีแต่ต้องล่าถอยซ่อนตัวเท่านั้น
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดถอนใจไม่ได้
“เฮ้อ…”
จงกวงนำพาเจินจวินทั่วหล้าจากไป สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไปนับเป็นเรื่องมงคลยิ่ง ทว่าเฉพาะเขา กลับเป็นอัปมงคลราวสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ
เพราะต่างจากผู้อื่น ซั่วฮ่วนจำเป็นต้องมีเจินจวินเพื่อแสวงหาโอสถทองคำ!
ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งอื่นใด แม้แต่เงื่อนไขเบื้องต้นแห่งการแสวงหาโอสถทองคำ ขอบเขตวางรากฐานสมบูรณ์ เขาก็ยังต้องให้โอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋าประทานตำแหน่งให้โดยตรง จึงจะอาศัยพลังตำแหน่งข้ามผ่านขึ้นไปได้
ทว่าเวลานี้ โอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋าก็เร้นกายแล้ว
รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทน กลับมีท่าทีต่อเขาต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอยู่หลายครา อีกฝ่ายก็ยังไม่ยินยอมมอบตำแหน่งขอบเขตวางรากฐานสมบูรณ์ให้แม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ ซั่วฮ่วนจึงถึงกับนิ่งค้างอยู่กับที่
ครู่หนึ่ง เขาก็อดเผยสีหน้าสิ้นหวังออกมาไม่ได้ “ข้าก็ใกล้ถึงวาระเต็มทีแล้ว…หรือว่าโลกหวนซวีจะถึงกาลดับสูญอย่างสิ้นเชิงในรุ่นข้านี่เอง?”
เขายังไม่ยอมรับชะตานี้!
ทว่าแม้จะไม่ยอมรับ แล้วจะมีประโยชน์อันใด? ซั่วฮ่วนทอดศีรษะลงอย่างหมดแรง “ถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงได้แต่รอต่อไป รอจนเหล่าเจินจวินกลับคืนมาค่อยว่ากันใหม่…”
แต่แล้วในขณะนั้นเอง
“ตูม！”
พลันเห็นหม้อใจกลางเพลิงใต้สมุทรถึงกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซั่วฮ่วนขมวดคิ้วแน่น หันไปมองยังทิศทางที่แรงสั่นสะเทือนแผ่มา
แต่เมื่อได้เห็น เขาก็กระโจนลุกพรวดขึ้นในบัดดล!
“สารเลว!”
เบื้องหน้าสายตา เห็นเพียงบริเวณคาบสมุทรอันห่างไกลซึ่งตั้งอยู่เหนือหม้อใจกลางเพลิงใต้สมุทรนั้น บัดนี้ทะเลกว้างนับหมื่นลี้กลับถูกพลังอำนาจยิ่งใหญ่ประการหนึ่งยกตัวขึ้นจากพื้นน้ำอย่างฝืนธรรมชาติ!
ซั่วฮ่วนเพ่งมองสุดสายตา ก็พบว่าบนผิวน้ำมีพลปีศาจจำนวนนับแสนยืนเรียงรายเป็นขบวน พลังก่อเกิดธรรมชาติฟ้าและดินถูกรวบรวมขึ้นจากการเรียงกระบวนของพวกมัน การยกทะเลให้สูงลิบลิ่วก็คือฝีมือของกองทัพปีศาจเหล่านี้!
และที่เบื้องหน้าของขบวนทัพปีศาจ กลับปรากฏหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่โดดเด่นสง่างาม ทั้งคู่ล้วนเป็นคนคุ้นหน้าของลวี่หยางทั้งสิ้น!
ราชันย์มังกรซุ่ยอิ๋ง ราชันย์มังกรซุ่ยหลิง
สองราชันย์มังกรระดับวางรากฐานขั้นกลางผู้นี้ บัดนี้ได้รับแรงหนุนจากพลปีศาจกว่าหลายแสน อำนาจลมปราณจึงพลันพุ่งทะยาน ต่างมองตรงมายังซั่วฮ่วนด้วยแววตาคาดคั้น
“เจ้าคือซั่วฮ่วนใช่หรือไม่?”
เบื้องหน้าคำถามจากราชันย์มังกรทั้งสอง ซั่วฮ่วนกลับไม่เอื้อนเอ่ย มือถึงกับสั่นระริกด้วยความโกรธ เพราะหม้อใจกลางเพลิงใต้สมุทรของเขาได้ถูกทำลายลงแล้ว!
ต้องรู้ไว้ว่า…หม้อใจกลางเพลิงใต้สมุทรนั้นถูกจัดสร้างขึ้นด้วยวิชาฮวงจุ้ย
สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือชัยภูมิและภูมิประเทศ ทว่าบัดนี้ราชันย์มังกรทั้งสองกลับยกทะเลขึ้นฟ้าในคราเดียว ทำลายล้างฮวงจุ้ยไปจนสิ้น ทำให้หม้อใจกลางเพลิงใต้สมุทรของเขาพังพินาศ!
‘ปีศาจชั่วกล้าดีนัก…’
ซั่วฮ่วนด่ากราดอยู่ในใจ ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่อาจเปล่งวาจาสี่คำนี้ออกมาได้ เพราะในยามนี้เขาหาใช่ผู้ที่สามารถล่วงเกินเผ่ามังกรแท้ ผู้กำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุดได้อีกต่อไป.
“สองสหาย…เหตุใดจึงมาเยือนข้าหรือ?”
ซั่วฮ่วนสะบัดชายแขนเสื้อเล็กน้อย แสดงกิริยาอ่อนน้อมครบถ้วนตามธรรมเนียม
ซุ่ยอิ๋งเมื่อได้ยินดังนั้นก็เผยยิ้มบาง ดวงตาเป็นมังกรปรากฏแววล้อเลียนออกมา “ข้าได้ยินว่า…เจ้า ผู้ฝึกบำเพ็ญจากต่างแดนผู้นี้ มีแดนมงคลหลิงซวีแห่งหนึ่งในครอบครอง มิทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่?”
ถ้อยคำนี้สิ้นสุดลง ซั่วฮ่วนพลันรู้สึกเย็นวาบในอก
‘ข้าเพิ่งสงสัยว่ามาหาข้าด้วยเรื่องใด…แท้จริงก็เพื่อจับจ้องแดนมงคลหลิงซวีนั่นเอง! คิดจะใช้แดนมงคลของข้าเป็นเครื่องสังเวยในพิธีแสวงหาโอสถทองคำกระนั้นหรือ?’
เหลิงเกินไปแล้ว!
หากเป็นสิ่งอื่น…ด้วยเกรงอำนาจของมังกรแท้ ซั่วฮ่วนก็คงยินยอมให้ได้อยู่ดี อย่างไรเสียเขาก็ก้มหัวมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน จะก้มอีกครั้งก็มิใช่เรื่องใหญ่
ทว่าแดนมงคลหลิงซวี…หาใช่สิ่งที่ให้ไปได้!
เพราะนั่นคือเมล็ดพันธุ์แห่งการฟื้นคืนของโลกหวนซวี เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่เขารักษาชีวิตมาได้ถึงบัดนี้ หากยอมยกให้ไปแล้วไซร้ โลกหวนซวีก็จักดับสูญอย่างแท้จริง!
‘…ผู้นี้คิดอยากตายแล้วจริงๆ!’
ในบัดดล โทสะของซั่วฮ่วนพลันปะทุถึงขีดสุด ความอาฆาตผุดพรายสู่ริมขอบใจ เขาจ้องซุ่ยอิ๋งกับซุ่ยหลิงเบื้องหน้าด้วยดวงตาเย็นยะเยียบ เผยรังสีสังหารออกมาไม่ปิดบัง
แม้สองราชันย์มังกรตรงหน้า จะมีขุมพลดั่งทะเลหมื่นพันกับค่ายกลคอยหนุนเสริม แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงระดับวางรากฐานขั้นกลางเท่านั้น หาใช่ผู้แกร่งกล้าอย่างแท้จริง ส่วนเขานั้น แม้เป็นเพียงผู้หลบเร้นเดียวดาย แต่ด้วยอำนาจในขั้นวางรากฐานปลาย และยังมีแดนมงคลหลิงซวีแห่งโลกหวนซวีหนุนหลัง กล่าวได้ว่าหากลงมือสังหารจริงแล้วไซร้ มังกรน้อยทั้งสองนี้มิพ้นถูกตบให้จมพื้นด้วยฝ่ามือเดียว!
ทว่าขณะที่จิตต่อสู้ของเขาแปรเปลี่ยน…
เกือบในเวลาเดียวกัน ซุ่ยหลิงกับซุ่ยอิ๋งก็ดั่งเตรียมการณ์มาล่วงหน้าแล้ว ทั้งคู่หยิบอาวุธสามง่ามขึ้นบูชาเหนือเวหา แสงสะท้อนจากมันเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับแสงน้ำใสสะอาดไหลเวียนทั่วนภา
‘ตรีศูลบัญชาสมุทร!’
เพียงอาวุธชิ้นนี้ปรากฏ ณ กลางท้องฟ้า ก็บังเกิดภาพสะท้อนหมื่นพันสีสัน ติดตามด้วยเสียงระเบิดลั่นฟ้า ทั่วผืนฟ้าใสพลันมีเสียงกระแสน้ำคำรามดังก้องราวกับท้องทะเลถาโถม
“นั่นมัน…”
ดวงตาของซั่วฮ่วนหดเล็กลงในบัดดล เขาจำอาวุธชิ้นนี้ได้ชัด มันคืออาวุธประจำกายของรัชทายาทแห่งวังมังกร เทียนฉิว! เป็นถึงสมบัติวิญญาณชั้นเลิศ!
แต่ตรีศูลบัญชาสมุทรเบื้องหน้ากลับชัดเจนว่าย่อมได้รับการลงวิชาจากเทียนฉิวมาก่อนหน้านี้แล้ว บัดนี้เมื่อซุ่ยหลิงกับซุ่ยอิ๋งร่วมกันบูชา มันก็ได้คุณสมบัติเช่นตำแหน่งมรรคผลวางรากฐานสมบูรณ์ในบัดดล ทำให้สองผู้ที่ซั่วฮ่วนเดิมทีก็ไม่เคยใส่ใจ บัดนี้กลับมีพลังคุกคามพุ่งทะยานขึ้นหลายเท่าในพริบตา!
พลันนั้น ซั่วฮ่วนรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาภายในใจ
‘นี่มัน…คิดจะฆ่าข้าหรือ?’
เห็นได้ชัดว่า ซุ่ยหลิงกับซุ่ยอิ๋งล้วนเตรียมการมาอย่างรัดกุม กระทั่งเทียนฉิว รัชทายาทแห่งวังมังกรก็คงมิได้อยู่ห่างไกล หากมิใช่แอบลอบมองอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งแล้วไซร้…
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซั่วฮ่วนก็พลันปล่อยวางเจตนาฆ่าฟันลงสิ้น
‘ช่างเถิด…ก็แค่หลบหนีอีกคราหนึ่งเท่านั้น’
เขาหลับตาลง ถอนใจหนึ่งที ไม่กล้าก่อกระแสต้านอีกต่อไป อยู่ในดินแดนบัดซบแห่งนี้ตราบใด การต่อต้านก็ล้วนเป็นเพียงความเพ้อฝัน
ทว่าในห้วงที่เขาเตรียมจะดิ้นรนหมายเอาชีวิตรอดอย่างสิ้นหวัง พลันก็มีเสียงอันยิ่งใหญ่ดังกึกก้องจากเหนือผืนฟ้าสวรรค์ กัมปนาทสะท้านไปทั่วทั้งแดนโพ้นทะเล เหล่าผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างเงยหน้าขึ้นแทบพร้อมกัน และสิ่งที่เห็นก็คือเมฆาอัสนีพลันเปิดออก ปราณฟ้าปราณดินหลั่งไหลลงมาจากเบื้องนอกสวรรค์อย่างมิขาดสาย!
ประหนึ่ง…ฟ้าถล่มลงมา!
“นั่นมัน…โลกทับซ้อนร่วงหล่นกระนั้นหรือ?”
ซั่วฮ่วนเงยหน้าขึ้น ในชั่วพริบตานั้นคล้ายกับตนได้ย้อนคืนสู่อดีตอีกครา เมื่อครั้งที่โลกหวนซวีถูกเจินจวินฉุดดึงลงมาจากฟากฟ้าสู่วัฏสงสารนี้
ทว่า สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้า กลับแตกต่างอยู่บ้าง
มัน…คล้ายกับว่าเป็นฝ่ายรุกเข้ามาเสียเอง!
ซั่วฮ่วนยังมิทันได้วิเคราะห์สิ่งที่เห็นให้กระจ่างแจ้ง ฉับพลัน ภาพที่แลเห็นก็ทำให้เขาอ้าปากค้าง
สิ่งนั้นคือฝ่ามือใหญ่ยักษ์ข้างหนึ่งซึ่งทอดลงมาจากฟากฟ้า สูงสุดเหนือสรรพสิ่ง แผ่คลุมฟ้าดินไว้ทั้งหมด!
เดิมทีซุ่ยหลิงกับซุ่ยอิ๋งได้ยกมหาสมุทรนับหมื่นล้านคุ้งคลื่นขึ้นสู่เวหา พลังยิ่งใหญ่ดั่งสายน้ำแห่งฟ้าดิน ประกอบกับการยกระดับด้วยตำแหน่งมรรคผลวางรากฐานสมบูรณ์ก็มากพอจะก่อคลื่นสะท้านทั้งแดน
ทว่าทันทีที่ฝ่ามือนั้นแผ่ออก กลับคล้ายมีพลังอำนาจที่ยิ่งเหนือยิ่งใหญ่ ทุกสิ่งที่ลอยเหนือสายน้ำ…กลับถูกกดลงสู่ฝ่ามือในพริบตา!
“ผู้ใดกัน!?”
ซุ่ยหลิงกับซุ่ยอิ๋งพากันหวาดผวา ตะลึงงันโดยมิทันระวัง พลันแปรเปลี่ยนร่างแท้เป็นมังกรศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองตน แล้วพากันพุ่งทะยานหลบหนีขึ้นสู่อากาศ ทว่ากลับไม่อาจหลุดพ้นจากอาณาเขตห้านิ้วมือแห่งฝ่ามือยักษ์นั้นแม้แต่น้อย!
โครม!
ไร้ซึ่งความลังเล…
ในวินาทีถัดมา ห้านิ้วแห่งฝ่ามือยักษ์นั้นพลันกำแน่น สองราชันย์มังกรถูกบีบคล้ายลูกเจี๊ยบ ถูกขยี้ในฝ่ามืออย่างง่ายดาย!
“สหาย…โปรดเมตตาด้วย!”
เสียงของเทียนฉิวดังมาจากห้วงสมุทรห่างไกล
ทว่า…สิ่งที่ตอบกลับไปกลับเป็นเพียงเสียงเบาๆ หนึ่งเสียง
ปัง!
เลือดเนื้อกระจายเกลื่อน สองราชันย์มังกรสูญสลายไปในพริบตา ต่อจากนั้น…เงารัศมีแห่งฝ่ามืออันใหญ่โตค่อยๆ เลือนจาง แสงทิพย์หมุนย้อนกลับ ก่อนเผยให้เห็นร่างชายหนุ่มผู้สูงสง่า
“เจ้าสถานที่บัดซบ…ข้ากลับมาอีกครั้งแล้ว!”
ลวี่หยางเหลียวมองโดยรอบ ใบหน้าแสยะยิ้มดั่งอสรพิษ
ส่วนถ้อยคำของเทียนฉิวนั้น เขามิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
โปรดเมตตารึ? เขาครานี้กลับมา ก็เพื่อที่จะเปิดฉากการสังหาร