เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 354 นิกายกระบี่…ช่างเจ้าเล่ห์นัก!
“หากเป็นเช่นนี้… ทุกอย่างก็อธิบายได้แล้ว!”
เมื่อมีบทเรียนจากบรรพชนถิงโยวอยู่ก่อนหน้าแล้ว ย่อมไม่แปลกที่เจินจวินแห่งตระกูลเย่ ผู้นามว่าเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อ จะระวังป้องกันทุกอย่างที่อาจเป็นภัยต่อรากฐานแห่งมรรคผลโอสถทองคำของตน
แม้แต่ผู้สืบสายโลหิตโดยตรง ก็ไม่มีข้อยกเว้น
‘เจินเหรินปราบมาร… บางทีอาจเป็นหนึ่งในนั้น เขาฝึกฝนวิชา “ดินบนกำแพง” จนสำเร็จ กลับมิได้รับการยอมรับจากเจินจวิน จึงถูกบีบบังคับให้เปลี่ยนไปฝึกเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นหนึ่งแทน’
กระทั่งตัวเขาเอง… ก็อาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ในเมื่อภายในนิกายกระบี่มีวิชาเร้นลับสำหรับลบล้างอดีตชาติ หากเจินจวินลงมือด้วยตนเอง ยามที่เจ้ากำลังจุติใหม่แฝงฝีมือบางอย่างเข้าไป เจ้าก็อาจถึงกับต้องกล่าวขอบคุณเขาด้วยซ้ำ!
‘ตำแหน่งมรรคผลแห่งกระบี่… แท้จริงแล้วคือหลุมพรางขนาดมหึมา!’
ลวี่หยางสรุปลงในใจว่า
‘จนถึงตอนนี้ วิชานี้ในระดับวางรากฐานนั้นถือว่าสมบูรณ์พร้อมอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ เหล่าผู้ฝึกแห่งนิกายกระบี่จึงแข็งแกร่งมากในขอบเขตวางรากฐาน’
หาไม่แล้ว คงไม่กล้าโอ้อวดว่า ไร้เทียมทานในวิถีประลองทั่วหล้า
แต่หากขึ้นสู่ระดับเจินจวินเล่า?
‘อย่างน้อยจากพฤติกรรมของเจินจวินเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อในชาติก่อน ดูชัดว่าในระดับเจินจวิน พลังรบของนิกายกระบี่มิได้สูงส่งอย่างที่เห็น’
‘บางที… อาจเป็นเพราะตำแหน่งมรรคผลแห่งกระบี่ยังไม่ถูกพิสูจน์ออกมา จึงไม่สามารถเสริมพลังให้แก่เจินจวินได้ ดังนั้นแม้จะน่าตื่นตาในระดับวางรากฐาน แต่ยามเข้าสู่เจินจวินกลับตกลงสู่ระดับปกติ แต่หากเมื่อใดตำแหน่งมรรคผลนี้ถูกพิสูจน์ขึ้นมา ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง’
ถึงยามนั้น พลังแห่งกระบี่ย่อมพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล
กระทั่งอาจเพิ่มพลังให้เจินจวินโดยตรง
‘แต่ในเมื่อเป็นเช่นนั้น… ย่อมหมายความว่า เจินจวินแห่งนิกายกระบี่ จะไม่มีทางยอมให้ใครครอบครองตำแหน่งมรรคผลกระบี่ไว้แต่เพียงผู้เดียว หรือสร้างการผูกขาดได้เป็นอันขาด’
ดั่งที่เคยเกิดขึ้นกับแดนยมโลกในอดีตกาล
วัฏฏะสังสาร… สำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้ใครถือไว้เพียงลำพัง
ผู้ใดที่เป็นผู้พิสูจน์ มักมีชะตากรรมเพียงหนึ่งเดียว ถูกล้อมปราบจนสิ้น
เหลือไว้เพียงตำแหน่งมรรคผลให้ผู้อื่นช่วงชิงกันต่อไป
‘กล่าวให้ชัด… ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็ตาม ตราบใดที่ฝึกฝน “คัมภีร์ลับราชันย์กระบี่กุมแก่นทองคำ” ก็มีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น’
‘หนึ่งคือถูกใช้เป็นเชื้อเพลิงกลืนสู่ตำแหน่งมรรคผล หรือสอง… คืออัจฉริยะล้ำฟ้าผู้พิสูจน์ตำแหน่งกระบี่ได้สำเร็จ แล้วพบจุดจบเช่นเดียวกับเจ้าแดนยมโลก’
‘…นิกายกระบี่นี่มัน… เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!’
ลวี่หยางถึงกับตะลึงกับแผนการของนิกายกระบี่
ที่น่ากลัวยิ่งคือ บนผิวน้ำนั้น นิกายกลับแสร้งทำให้ดูดีเลิศอย่างยิ่ง
บอกว่าเป็นเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นหนึ่ง… ว่ารับไปได้เปล่าเพียงแค่ลงชื่อ!
ลองถามดูเถิดว่า… นิกายมารแห่งเจียงเป่ยมีอะไรเช่นนี้ไหม?
นี่แหละ คือหนทางแห่งธรรมะโดยแท้!
ส่วนเรื่องวิชานั้นฝึกไปแล้วติดกับดัก ไม่อาจแสวงหาโอสถทองคำได้
ก็ลองถามใจตัวเองก่อนว่า…
หลายปีที่ผ่านมา เจ้าพรสวรรค์พอหรือไม่? เจ้าขยันพอแล้วหรือยัง?
‘สุดท้ายยังต้องยิ้มแล้วนับเงินมอบให้นิกายกระบี่อีกต่างหาก!’
ทว่าผู้ฝึกส่วนใหญ่ ใช้ชีวิตทั้งชีวิต ก็ยังไปไม่ถึงขั้นแสวงหาโอสถทองคำ
เมื่อไม่ถึงจุดนั้น… ก็ย่อมไม่เห็นหลุมพรางซ่อนอยู่ภายใน
‘ที่ข้าเห็นได้ชัด ก็เพราะข้า… มีทั้งพรสวรรค์ และพยายามเพียงพอ!’
หากไม่ได้บรรพชนถิงโยวช่วยพินิจดูให้ ลวี่หยางเองก็คงมองไม่เห็นพิษภัยที่ซ่อนอยู่ในวิชาปราณแท้ชั้นหนึ่งนี้
กลับยังคิดว่าเป็นโชคดีเสียด้วยซ้ำที่ได้รับมันมา
‘ดีที่ร่างหลักของข้ามิได้ฝึกวิชานี้ การส่งจิตแยกเข้าสู่นิกายกระบี่จึงนับว่าเป็นการตัดสินใจถูกต้อง แม้ว่าวิชานี้จะเต็มไปด้วยหลุมพราง… แต่แต่เดิมข้าก็มิได้คาดหวังให้จิตแยกแสวงหาโอสถทองคำอยู่แล้ว’
‘เมื่อเป็นเช่นนั้น จะฝึกก็ฝึกไปเถิด ตราบใดที่ร่างหลักของข้ามิได้แตะต้อง… ปัญหาย่อมไม่มากนัก’
และอีกประการหนึ่ง… ยุคสมัยก็เปลี่ยนไปแล้ว
ยามนั้น แม้ผู้ฝึกกระบี่จะแข็งแกร่งเพียงใด
แต่ก็ยังเป็นเพียงวางรากฐาน เจินจวินเพียงตบมือเดียว… ก็ตายได้
แม้จะฝึกจนถึงวางรากฐานสมบูรณ์ ก็ยังมิอาจหลีกหนีความตาย
แต่บัดนี้… เหล่าเจินจวินเร้นกายเงียบงันแล้ว!
‘ในสถานการณ์เช่นนี้… วิชาปราณแท้ชั้นหนึ่งเล่มนี้ กลับยิ่งแสดงพลังออกมาอย่างโดดเด่น อย่างน้อยที่สุด… มันก็ทำให้ผู้ฝึกตนในระดับวางรากฐาน แข็งแกร่งกว่าผู้อื่นอย่างแท้จริง’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็คลายใจลงบ้าง
‘แม้ว่าจะเต็มไปด้วยกับดัก…แต่วิชานี้ในระดับวางรากฐาน ก็ถือว่า สมบูรณ์แบบโดยแท้ สามารถหล่อหลอมระบบฝึกฝนที่ครบถ้วนขึ้นมาได้แล้ว’
ผู้ฝึกทั่วไป เริ่มต้นที่ขั้นรวมลมปราณ วางรากฐาน แล้วไปถึงโอสถทองคำ
ผู้ฝึกกระบี่ก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่นามเรียกต่างออกไป
นิกายกระบี่เรียกระบบฝึกฝนนี้ว่า “สามขอบเขตแห่งกระบี่” ได้แก่ เสียงฟ้าร้องปราณกระบี่, จิตใจกระบี่กระจ่างแจ้งและเจตจำนงแห่งกระบี่
‘ปราณกระบี่, จิตใจกระบี่, เจตจำนงแห่งกระบี่…’
‘ในสามขั้นนี้ ขั้นสุดท้ายนั้นชัดเจนว่าตั้งใจวางให้เทียบเคียงกับเจินจวิน เพียงแต่ว่าตำแหน่งมรรคผลแห่งกระบี่ยังไม่ถูกพิสูจน์ จึงทำให้เจตจำนงกระบี่ไปไม่ถึงระดับนั้น’
‘มากที่สุด… ก็ทำได้แค่เพิ่มพลังอย่างมหาศาลเหมือนที่เจินเหรินปราบมารเคยทำ’
สำหรับพลังของเจินเหรินปราบมารนั้น
ในสายตาของลวี่หยาง เขาคือยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้บรรลุวางรากฐานสมบูรณ์ที่เคยพบ
แม้แต่ท่านอาจารย์ลุงจงกวงในอดีต… ก็ยังด้อยกว่าเล็กน้อย
‘แต่ท่านอาจารย์จงกวงนั้น… ใฝ่หาวิถีแห่งมรรคผลโดยแท้’
หากยึดติดกับพลังต่อสู้มากเกินไป ก็กลายเป็นละทิ้งแก่นแท้
ท้ายที่สุด ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด หากระดับบ่มเพาะไม่อาจก้าวตาม
มันก็เป็นเพียงเงาสะท้อนบนกระจก หรือภาพลวงในสายน้ำเท่านั้น
“หืม? นั่นมัน…”
จู่ๆ สายตาลวี่หยางก็พลันสั่นไหว ตกอยู่ที่หน้าหนึ่งของคัมภีร์ตรงหน้า
“วิชาของผู้ฝึกกระบี่… วิชาลับกล่องกระบี่หรือ?”
ทุกคนล้วนรู้ดีว่า การฝึกวางรากฐานคือการเดินไปทีละก้าว
การรวบรวมฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับก็ต้องทำตามขั้นตอน
แต่นั่นคือหลักโดยทั่วไปของโลกแห่งการบ่มเพาะ
ผู้ฝึกกระบี่… กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง
ตามบันทึกในคัมภีร์ลับราชันย์กระบี่กุมแก่นทองคำ หลังบรรลุวางรากฐานแล้ว สิ่งแรกที่ผู้ฝึกกระบี่ต้องทำ…
ก็คือสะสมโอสถภายนอกนานาชนิด เพื่อสร้างกล่องกระบี่ขึ้นหนึ่งกล่อง
กล่องกระบี่นี้ แก่นแท้ก็คือสมบัติลี้ลับชิ้นหนึ่ง ผู้ฝึกจะพกไว้ติดกาย แล้วใช้การประลองกับผู้อื่น
เก็บสะสมพลังแห่งศาสตราสังหารเข้าไว้ภายในกล่อง
ฝึกหล่อหลอมเรื่อยไป…กระทั่งสุดท้ายก็สามารถก่อเกิดวิชาเทพกระบี่สายหนึ่งได้
และเมื่อหลอมรวมเข้าแล้ว… ก็สามารถทะลวงสู่ขอบเขตถัดไปได้ในทันที!
ใบหน้าลวี่หยางปรากฏแววตะลึงงัน
‘น่าเหลือเชื่อ!’
‘นี่มิใช่วิชาทะลวงด่านธรรมดา แต่คือความพยายามในการ “แทนที่ฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับ” เกรงว่าคงจะเป็นหนึ่งในขั้นตอนของการพิสูจน์จากความว่างเปล่า!’
หากตำแหน่งมรรคผลแห่งกระบี่ถูกพิสูจน์สำเร็จ มันย่อมแยกขาดออกจากระเบียบของฟ้าดิน
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ย่อมไม่อาจใช้ฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับในการทะลวงได้อีก
จุดนี้… สามารถเทียบเคียงได้จากกรณีของแดนยมโลกและสวรรค์แห่งความมิมีอยู่
แน่นอนว่า การทำเช่นนี้ก็ย่อมมีข้อเสียร้ายแรงเช่นกัน
‘การประลองกับผู้อื่น ห้ำหั่นตัดสินความเป็นตาย… จะไร้ความเสี่ยงได้อย่างไร? สุดท้ายแล้ว… ก็มีแต่ฆ่าผู้อื่น หรือถูกฆ่าเสียเอง ซึ่งข้าไม่ถนัดเอาเลย’
ทว่า ดังคำกล่าว
ผ่านด่านยากหนึ่ง… ก็มีทางลัดหนึ่งเสมอ
คัมภีร์ลับราชันย์กระบี่กุมแก่นทองคำยังได้บันทึกเคล็ดลับพิเศษอีกอย่างหนึ่งไว้
นั่นคือการแปรเปลี่ยน “วิชาเทพโดยกำเนิด” จากอดีตชาติให้เป็น “วิชาเทพกระบี่” ผ่านกล่องกระบี่
เพราะวิชาเทพโดยกำเนิดนั้น เมื่อได้รับการพิสูจน์แล้ว ก็เป็นนิรันดร์
แต่หลังจากที่รากฐานแห่งมรรคของอดีตชาติถูกแปรเปลี่ยน
วิชาเทพที่เหลืออยู่ก็มักจะไม่กลมกลืนกับรากฐานใหม่ จึงจำเป็นต้องแปรเปลี่ยนเช่นกัน
‘ตราบใดที่ข้าโยนวิชาเทพจากชาติภพก่อนเข้าไปในกล่องกระบี่ เติมด้วยโอสถภายนอก แม้มิได้ห้ำหั่นกับใคร ข้าก็สามารถหล่อหลอมวิชาเทพกระบี่ขึ้นมาได้!’
‘อย่างนี้… ย่อมเหมาะกับข้ายิ่งนัก!’
แน่นอนว่า ลวี่หยางย่อมไม่มีทางนำวิชาเทพจากร่างเซียนวิญญาณของตนมาแปรเปลี่ยน
สิ่งที่เขาหวังจะใช้…
ก็คือสองวิชาเทพไท่ซวี: แก่นแท้แห่งมวลบุปผา กับทะเลโศกาท่วมท้น
อย่างไรเสีย สิ่งเหล่านี้ได้มาจากจิตแยก จะนำไปใช้ก็ไม่มีอะไรต้องเสียดาย
และต่างจากวิชาเทพไท่ซวี วิชาเทพกระบี่นั้น… มีตำแหน่งฐานะอยู่!
‘เมื่อผนวกร่างกับวิชาเทพโดยกำเนิด วิชาเทพกระบี่สองสาย บวกกับความอัศจรรย์ ถือธรรม ถึงยามนั้น ข้าย่อมทำให้จิตแยก… สวมรอยเป็นเจินเหรินใหญ่ได้โดยสมบูรณ์!’
ที่สำคัญ ไม่ต้องเผชิญภัยแฝงใดเลย!
‘หากใช้วิชาเทพไท่ซวีผูกกับธงหมื่นวิญญาณ จิตแยกจะถูกย้อนกัด ทั้งยังอยู่ได้ไม่นาน แต่หากใช้วิชาเทพกระบี่แทน กลับปลอดภัยยิ่งกว่า!’
แคว้นเจียงหนาน… ณ คฤหาสน์ซ่อนกระบี่
ร่างหลักของลวี่หยางลืมตาขึ้นช้าๆ กายธรรมเคลื่อนก้าวออกจากห้อง ทอดกายรับแสงแดด ยืดเหยียดพลางกำหนดแผนการถัดไป
‘จิตแยกของข้า บัดนี้เดินเข้าสู่เส้นทางตามที่กำหนดไว้แล้ว’
‘เพียงแต่ในยามนี้ จิตแยกยังมีอายุเพียงแปดปี ไม่ว่าจะเป็นการหลอมกล่องกระบี่ แปรเปลี่ยนวิชาเทพกระบี่ หรือทะลวงกลับเข้าสู่วางรากฐาน ล้วนต้องใช้เวลา… จะเร่งเร้าไม่ได้’
“คำนวณตามเวลา… ก็คงถึงคราวแล้ว”
ลวี่หยางขยับนิ้วคำนวณ แล้วก็เผยรอยยิ้มออกมา
เขาหัวกะโหลก!
จากประสบการณ์หลายชาติที่ผ่านมา เวลานี้ บรรพชนถิงโยวที่ยังดิ้นรนอยู่ในแดนลับอสูรวิญญาณ ก็น่าจะใกล้หลุดพ้นออกมาได้แล้ว!
“ได้เวลา… เติมฐานให้แก่พรสวรรค์ของข้าแล้ว!”