เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 348 สังหารเจินจวินโอสถทองคำข้ามระดับ
บทที่ 348 สังหารเจินจวินโอสถทองคำข้ามระดับ
แดนยมโลก…สถานที่ที่มิอาจจะเอ่ยถึงได้
วิหารอันสูงสง่าตั้งตระหง่านอยู่กลางห้วงว่างเปล่า วิญญาณนับหมื่นนับพันไหลผ่านหน้าประตูของวิหาร ล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในสายตาของเงาร่างผู้หนึ่งซึ่งอยู่ภายใน
“…เหอะๆ”
เสียงหัวร่อแผ่วเบาดังขึ้นโดยฉับพลันจากปากของอั้งเซียว
แทบจะในวินาทีเดียวกันนั้น ลำแสงสีสันประหลาดก็แผ่ออกจากร่างของเขา ค่อยๆ ซึมแทรกเข้าไปในกระแสธารวิญญาณที่อยู่เบื้องหน้า ไล้ผ่านแต่ละวิญญาณด้วยสัมผัสแผ่วเบา
แต่…กลับไม่เกิดสิ่งใดขึ้นเลย
ความเปลี่ยนแปลงที่ผิดความคาดหมาย ทำให้หว่างคิ้วของอั้งเซียวขมวดเล็กน้อย ทว่าก็มิช้านักก่อนจะกลับคืนเป็นปกติ “สหายหงยวิ๋น…เหตุใดต้องซ่อนตัว หลีกเลี่ยงไม่ยอมมาพบข้าด้วยเล่า?”
เมื่อครู่ เขาเพิ่งรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้อง
ผู้ใด…กันแน่ที่มองมายังตน?
คำตอบนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องกล่าวให้มากความ ในแดนยมโลก มีเพียงเจินจวินเท่านั้นที่ยังสามารถรักษาสติสัมปชัญญะไว้ได้ ดังนั้นนอกจากหงยวิ๋นผู้เพิ่งจุติใหม่ จะยังเป็นผู้ใดได้อีก?
คิดมาถึงตรงนี้ อั้งเซียวทอดตามองกระแสธารวิญญาณเบื้องหน้า นิ้วมือขยับแผ่วเบา แต่ในท้ายที่สุดกลับได้เพียงทอดถอนใจ ยอมปล่อยมืออย่างสิ้นหนทาง เขาไม่กล้าแตะต้องเหล่าวิญญาณซึ่งก้าวเข้าสู่แดนยมโลกโดยตรง เพราะการกระทำเช่นนั้นคือข้อห้ามใหญ่หลวงที่สั่นคลอนรากฐานของแดนยมโลก อีกทั้งเขายังมิใช่จ้าวแดนแห่งนี้ หากฝ่าฝืน ผลที่ต้องแลกย่อมใหญ่หลวงเกินไป
‘พลาดครั้งหนึ่ง ย่อมรู้จำเป็นบทเรียน’
อั้งเซียวถอนใจเบาๆ “เมื่อครานั้น…ข้าลบเลือนความทรงจำส่วนนั้นของสหายไปแล้วแท้ๆ ไม่คาดเลยว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไป…เจ้ากลับยังจำมันขึ้นมาได้อีก”
ชั่วขณะถัดมา…เสียงหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความชิงชังก็พลันดังขึ้นจากกลางกระแสธารวิญญาณ
“อั้งเซียว!”
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังประกายทองคำที่ลุกวาบขึ้นกลางธารวิญญาณ ก่อนที่วิญญาณดวงหนึ่งจะปรากฏรูปลักษณ์อย่างชัดเจน ใบหน้าเหี้ยมเกรี้ยวอย่างน่ากลัว “เจ้ามันคนเลวต่ำช้าไร้ยางอาย!”
สิ่งที่อั้งเซียวพูดนั้นไม่ผิด…เขาจำได้ทุกอย่างจริงๆ!
ก็เพราะความทรงจำจากอดีตกาลย้อนคืนมา…จึงทำให้เขาระเบิดโทสะดุดันถึงเพียงนี้ ในชาติก่อนเขาต้องพ่ายแพ้อย่างอัปยศถึงเพียงใด ใครเล่าจะลืมได้ลง!
“เจ้ามารร้าย…เจ้าถึงกับเลือกซ่อนตัวอยู่ที่ปากทางแห่งแดนยมโลกงั้นหรือ!”
การกระทำเช่นนี้หมายความว่า…วิญญาณทั้งปวงในสวรรค์และพิภพ ล้วนต้องผ่านสายตาของเขาก่อนจะเข้าสู่การเวียนว่ายจุติใหม่ แม้แต่การจุติของเจินจวิน…ก็หนีไม่พ้น!
“เมื่อห้าพันปีก่อน ข้าเพิ่งสิ้นชีพ เตรียมจุติใหม่ ก็เป็นเพราะเหตุนี้เอง…เจ้าจึงดักซุ่มเล่นงานข้าได้!”
แดนยมโลกในยามนั้น ยังไม่แข็งกล้าและน่าสะพรึงกลัวเท่ายามนี้
อั้งเซียวจึงฝืนต้านแรงกดดันจากแดนยมโลกไว้โดยแลกกับอาการบาดเจ็บสาหัส ใช้จังหวะที่ตนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งวัฏสงสารจู่โจมอย่างฉับพลัน
ความทรงจำของเขา…ก็ถูกอั้งเซียวฉกชิงไปในครานั้น
“หากมิใช่เพราะการคุ้มครองของแดนยมโลก ทำให้เจ้ามิอาจฆ่าข้าได้โดยตรง จำต้องเล่นงานเพียงความทรงจำของข้า ข้าในเวลานั้น…คงถูกเจ้าลบหายจนสิ้นสูญไปแล้ว!”
“เจ้ามารร้าย!”
ต่อวาจาเดือดดาลของหงยวิ๋น อั้งเซียวกลับไม่ไยดีแม้แต่น้อย กระทั่งยังเผยแววเสียดายออกมาบางเบา
ห้าพันปีก่อน การลอบจู่โจมสำเร็จได้ เพราะหงยวิ๋นไร้ซึ่งการระแวดระวัง แต่บัดนี้…หงยวิ๋นเตรียมพร้อมแล้ว การลอบจู่โจมอีกคราย่อมไม่ง่ายเช่นนั้นอีก
ยิ่งไปกว่านั้น แดนยมโลก…ก็แข็งกล้าขึ้นหลายเท่านัก
ยิ่งใกล้ถึงมหันตภัยพันปี อีกทั้งตนก็ถูกเผยตัว จึงไม่อาจอาศัยความลี้ลับหลบซ่อนดังเดิมอีกต่อไป…ราคาที่ต้องจ่ายเช่นครานั้น เขาไม่อาจแบกรับอีกแล้ว
“…ช่างเถิด”
ครั้นคิดถึงตรงนี้ อั้งเซียวจึงเพียงถอนพลังสีรุ้งรอบกายกลับมา ไม่สนใจคำด่าทอของหงยวิ๋นอีก พลันหลับตาลง ขบคิดเงียบงันต่อไป
‘ทว่า…ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดไปอยู่ดี’
‘ต่อให้หงยวิ๋นเป็นเจินจวิน ด้วยระดับแห่งมรรค หากจงใจปิดซ่อนสายตา ข้าย่อมไม่มีทางสัมผัสได้ในแดนยมโลกนี้’
‘สายตาที่ข้ารับรู้ได้…ต้องมาจากผู้ที่ต่างระดับกับข้าเท่านั้น…’
‘…เดี๋ยวก่อน! ไม่ใช่!’
พลันในวินาทีนั้น อั้งเซียวลืมตาขึ้นทันใด ดวงตาพลันเปล่งประกายเยียบเย็น “ไม่ใช่สายตาของหงยวิ๋น? เป็นอีกผู้หนึ่ง…หรือว่าเป็นเจ้าหนุ่มลึกลับผู้นั้นที่จับตามองข้า?”
แม้จะเอ่ยเช่นนี้ แต่ในเมื่อสายน้ำวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่ในแดนยมโลกมีมากมายมหาศาล แม้แต่ตัวอั้งเซียวเองก็มิอาจสืบสาวไปยังต้นทางของกระแสสำนึกเมื่อครู่ได้ จึงเป็นธรรมดาที่ไม่อาจสืบพบว่า ผู้ใดกันแน่ที่จ้องเขาอยู่เมื่อครู่…เพียงแต่ อีกฝ่ายบุกเข้าสู่แดนยมโลกกะทันหันเพื่อสิ่งใดกัน?
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาอั้งเซียวก็เงาครึ้มลงอย่างช้าๆ
‘น่าเสียดาย…เพราะเจ้าหนักหนาอย่างจงกวง กับสถานที่มืดดำอย่างสวรรค์แห่งความมิมี ข้ายามนี้จึงมิอาจออกจากแดนยมโลกได้…หนึ่งเจี่ยจื่อ หกสิบปีข้างหน้า…ไม่รู้จะเกิดคลื่นลมพลิกผันอีกเพียงใด…’
เมื่อถึงกาลนี้ แม้แต่ตัวเขาก็มิอาจไม่ยอมรับว่า
‘แนวโน้มใหญ่แห่งใต้หล้านี้…หาใช่อยู่ในอุ้งมือข้าอีกต่อไป…’
…
“โธ่เอ๊ย! ตกใจแทบบ้า!”
ในกระแสสายธารแห่งดวงวิญญาณ วิญญาณแยกของลวี่หยางจึงได้ถอนใจอย่างโล่งอกเสียที
“เจ้าขี้โกงอั้งเซียว…ร้ายลึกนัก! ไอ้บ้านี่ซ่อนอะไรไว้อีกเท่าไรแล้ว?”
“เหมือนผีไม่มีผิด!”
แม้มิใช่ครั้งแรกที่พบหน้า แต่อาการของลวี่หยางก็ยังคงตกตะลึงถึงขีดสุด ถึงกับเกือบจะตัดสายสัมพันธ์กับหุ่นเชิดไปเสียเดี๋ยวนั้น เกรงว่าจะถูกสะกดรอยตามจนล่วงรู้ตัวตน
ทว่า…ใช่ว่าจะไร้ซึ่งสิ่งใดติดมือกลับไป
ด้วยสายตาที่ทอดผ่านหุ่นเชิด ลวี่หยางมองเห็นดวงวิญญาณหนึ่งอย่างชัดเจน ดวงนั้นเปล่งรัศมีทองคำล้อมรอบ ปราณแห่งจิตสำนึกกระจ่างชัด ไร้ซึ่งหมอกมัวหรืออวิชชา
‘หงยวิ๋น!’
หากมิใช่อั้งเซียวอยู่เบื้องหน้า เขาเกรงว่าคงไม่อาจพบเจอจิตวิญญาณของเจ้าเจินจวินผู้กลับชาติมาเกิดผู้นี้
ลวี่หยางค่อยๆ ขยับจิตแยกเข้าไปใกล้ดวงวิญญาณของหงยวิ๋นทีละน้อยโดยไม่กล้าส่งจิตเพ่งพินิจมากนัก หวั่นว่าจะสะกิดให้ฝ่ายตรงข้ามระแวงจับได้ ในใจกลับเร่าร้อนพลุ่งพล่าน
‘แม้จะเป็นเจินจวินแห่งมรรคผลโอสถทองคำ เมื่อเพิ่งกลับชาติมาเกิด ก็สามารถลบลวงเส้นทางแห่งกรรมผลได้…แต่จะเหลือพลังอันใดติดตัวมาด้วยเล่า?’
โอกาสที่หาได้เพียงหนึ่งเดียวในรอบพันปี!
แก่นแท้ทองคำของเจินจวินที่กลับชาติมาเกิด… กล่าวถึงความบริบูรณ์ของคุณลักษณะนั้น ย่อมไม่อาจเปรียบได้แม้แต่กับซั่วฮ่วนหรือจงกวง เพราะทั้งสอง…ในความหมายแท้จริงแล้วยังมิได้ก้าวข้ามขอบเขตนั้นเลยด้วยซ้ำ!
ในใจร้อน แต่ความคิดของลวี่หยางกลับยิ่งเยือกเย็น
“โครม!”
ในที่สุด ประตูแห่งแดนยมโลกบานใหม่ก็เปิดออกอีกครั้ง ลวี่หยางเห็นดวงวิญญาณของหงยวิ๋นลอยขึ้นอย่างเงียบงัน ร่างนั้นพลันทะลึ่งพุ่งเข้าสู่ประตูเบื้องหน้าในชั่วพริบตา
ลวี่หยางที่เตรียมตัวไว้เนิ่นนานพลันเคลื่อนกายตามทันที ฉวยโอกาสก่อนที่ประตูจะปิดสนิท กระโจนเข้าสู่โลกใหม่นั้นพร้อมกัน!
ณ ชายแดนเหนือ เมืองเหยียนตระกูลเหยียน
เสียงเด็กร้องแหลมสูงพลันดังขึ้นก้องทั่วสำนัก หงยวิ๋นลืมตาขึ้นในครานั้น จิตวิญญาณของเจินจวินผู้เคยก้าวถึงผลแห่งโอสถทองคำ เริ่มส่องประกายแห่งความคิดนับพันแสนในบัดดล
‘อั้งเซียว…ข้ากับเจ้ายังไม่จบกันง่ายๆ!’
แม้จะล้มเหลวในการแสวงหาโอสถทองคำอีกครั้ง แต่หงยวิ๋นพลันเรียกสติเข้าหาตนเองอย่างรวดเร็ว
‘หากมองให้ถี่ถ้วน ชีวิตใหม่นี้ของข้ายังถือเป็นฝั่งได้เปรียบอย่างยิ่ง!’
‘จงกวง…แม้ผู้นี้น่าชังนัก แต่สิ่งที่เขาทำ…กลับกลายเป็นคุณใหญ่สำหรับข้าเช่นกัน’
“เหล่าเจินจวินผู้ถือครองตำแหน่งมรรคผลต่างก็อันตรธานไปหมดแล้ว นั่นหมายความว่า…จะไม่มีผู้ใดขัดขวางข้าในการแสวงหาโอสถทองคำได้อีก! ส่วนปัญหาเรื่อง ตะเกียงดับแสง ที่เร้นตัวนั้น…ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ไข”
หงยวิ๋นเคยเป็นเจินจวินผู้ครองตำแหน่งมรรคผลมาก่อน ย่อมต่างจากเหล่าผู้บำเพ็ญวางรากฐานสมบูรณ์โดยทั่วไป ซึ่งจะได้รับผลกระทบหนักเมื่อดาวฤกษ์แห่งตำแหน่งมรรคผลปกปิดเร้นตน การแสวงหาโอสถทองคำจึงยากยิ่งขึ้น แต่สำหรับหงยวิ๋นแล้ว เขามีวิธีของตน
‘วิธีที่ง่ายที่สุด…คือสังหารล้างบาง! ทำลายแดนมหัศจรรย์แห่งหนึ่งลง กลืนกลายมันเป็นเสบียงแห่งการแสวงหาโอสถทองคำ!’
ไม่นาน หงยวิ๋นก็วางแผนชีวิตชาติใหม่นี้เรียบร้อย
‘สิ่งเร่งด่วนในตอนนี้ คือการฟื้นฟูถึงขั้นวางรากฐานให้ได้ก่อน ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น…’
ทว่าในชั่วขณะที่คิดเช่นนั้น หงยวิ๋นพลันรู้สึกถึงสัมผัสแปลกประหลาดสายหนึ่งใกล้ร่าง ตระหนักได้ทันทีด้วยสัญชาตญาณของผู้มีพลัง เมื่อเขาหันศีรษะกลับไปมอง ใบหน้าอันเย็นชา นัยน์ตาพราวราวมองเหยื่อของนักล่าก็ปรากฏในสายตา
ข้างกายเขา…กลับมีทารกอีกคนหนึ่งนอนอยู่!
จนถึงตอนนี้ หงยวิ๋นจึงค่อยรู้ตัวว่า…ชาติภพนี้ เขาเกิดมาพร้อมกับฝาแฝด และแฝดผู้นั้น…กำลังใช้สายตาแปลกประหลาดยิ่งนักจ้องมาที่เขา…
‘…ไม่ดีแล้ว!’
ด้วยสัญชาตญาณที่สั่งสมมานับพันปี หงยวิ๋นพลันตระหนักถึงลางร้ายอันน่าสะพรึง
‘…บัดซบ! หรือว่าจะมีเจ้าสัตว์เดรัจฉานแฝงตัวมาเกิด!?’
ทว่า…ช้าเกินไปแล้ว
ชั่วอึดใจถัดมา เขาก็เห็นว่าเจ้าฝาแฝดผู้เป็นพี่น้องสายเลือดในชาติภพนี้ ใบหน้าแม้จะดูไร้เดียงสาเป็นทารก หากกลับเผยรอยยิ้มวิปลาสประหนึ่งภูตผี
“เอ๊ะเฮะเฮะ…”
ยังไม่ทันให้หงยวิ๋นตั้งตัวได้…
กายธรรมของลวี่หยางก็แหวกห้วงมิติ ตกลงมาจากฟ้า! พลันคว้าจับร่างทารกของหงยวิ๋นที่เพิ่งได้ถือกำเนิดไว้เต็มแรง!
‘นี่แหละ…คือสมบัติอันยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้มา!’
‘วันนี้…ข้าจักทลายขอบเขตแห่งลำดับขั้น ใช้ร่างวางรากฐานขั้นกลาง สังหารเจินจวินโอสถทองคำให้จงได้!’
เปิดตำนานอันไม่เคยปรากฏแต่บรรพกาล!
หงยวิ๋น: “???”
ชั่วอึดใจถัดมา…จิตวิญญาณของหงยวิ๋นก็ถูกลวี่หยางกระชากออกจากร่างในพริบตา!
ทันใดนั้นเอง
คัมภีร์ร้อยชาติ
ก็ประหนึ่งหมาป่าหิวโซยามได้กลิ่นเนื้อสด สะบัดเงาคำภีร์ถาโถมเข้าครอบงำ!
หลอมกลืนในพริบตา!