เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 343 พรสวรรค์และความพยายาม, ทองคำธาตุเซินมาอยู่ในมือ

บทที่ 343 พรสวรรค์และความพยายาม, ทองคำธาตุเซินมาอยู่ในมือ

ว่าไปแล้ว…ก็ออกจะเหลือเชื่ออยู่บ้าง

ตั้งแต่ต้นจนจบ ลวี่หยางก็เพียงปรารถนาทองเซินหนึ่งสายเท่านั้น แต่เพราะสายทองนี้แท้ๆ เขากลับต้องถูกดึงเข้าไปพัวพันกับแผนการของเหล่าเจินจวินนับไม่ถ้วน

‘ชาติปางก่อน…ตอนที่ข้าแสวงหาไม้ขาลก็เป็นเช่นนี้’

อยู่ดีๆ ก็ถูกอุปสรรคแห่งญาณรู้ของอั้งเซียวครอบงำอย่างไม่มีสาเหตุ ถูกวางแผนการร่วมกับซั่วฮ่วนราวกับคนโง่ วันนี้เพียงแค่ย้อนคิดก็มีแต่น้ำตาขื่นขมพรั่งพรู

เหตุการณ์มาถึงขั้นนี้ เขาก็ไม่แม้แต่จะอยากเอ่ยด่าทออีก

แต่ดีที่ว่า ทุกข์ยากใกล้สิ้นสุดแล้ว

ศึกใหญ่ระหว่างเหล่าเจินจวินใกล้เปิดฉาก ไม่มีผู้ใดว่างมาใส่ใจเขาอีก…ถ้าจะไม่รีบหลบหนีเวลานี้ แล้วจะรอเมื่อไรเล่า?

ลวี่หยางระลึกความคิดขึ้นมาคราหนึ่ง ก็รีบเรียกซิ่วซินเจินเหรินเข้ามา จากนั้นหยิบทองเซินออกมา เตรียมให้หล่อนนำไปส่งยังเรือนกระบี่ซ่อน แล้วให้ร่างแท้ของตนลงมือ สังหารแย่งสมบัติ โดยใช้ลี่เจี๋ยโปวสังหารผู้อื่นอย่างไร้บุญกรรม ไร้ร่องรอยแห่งเหตุก่อนผลหลัง ผู้ใดย่อมสืบหาต้นสายปลายเหตุไม่พบ

‘แน่นอน…แผนการนี้ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยนัก’

‘ทว่าเวลานี้อั้งเซียวกับท่านชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินต่างก็มีเรื่องใหญ่กว่าที่ต้องจัดการ แม้จะพบความผิดปกติ ก็ไม่อาจมีเวลามาค้นหาตัวข้าได้แน่’

ช่วงเวลานี้…ย่อมเพียงพอให้เขาหลบซ่อนตัวอีกครั้ง

ส่วนร่างแยกนั้น…ก็ปล่อยให้เวียนว่ายเกิดใหม่ไปเสีย

แม้ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าแผนการนี้มีความเสี่ยงมาก แต่ก็เป็นหนทางที่ลวี่หยางคิดว่า ปลอดภัยที่สุดแล้ว หาใช่มีทางเลือกอื่นใดอีก

จะให้ทอดทิ้งทองเซินอย่างนั้นหรือ?

‘หากถึงขนาดนั้นแล้วยังมีเจินจวินบุกมาถึงที่ได้อีก…ข้าก็ยอมรับความสามารถพวกเขาแล้วกัน ชีวิตนี้คงต้องยกให้ไปเถิด! อย่างมากก็เริ่มใหม่…ให้คัมภีร์ร้อยชาติชะล้างทีหนึ่ง!’

…แต่แล้ว ในชั่วขณะนั้นเอง

“เดี๋ยวก่อน…อย่าเพิ่งรีบด่วนไปนัก”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากในธงหมื่นวิญญาณ ทำให้มือของลวี่หยางชะงักกะทันหัน จากนั้นก็รีบเปิดธงออก ดูไปยังท่านบรรพชนถิงโยวที่เพิ่งฟื้นจากสมาธิอันลึกสงบ

“ท่านบรรพชน!”

ลวี่หยางมีสีหน้าปลาบปลื้มยินดี “รวดเร็วนัก! ท่านหลอมกลืนฤทธิ์โอสถเสร็จแล้วหรือ?”

“ก็งั้นๆ น่ะ”

ท่านบรรพชนถิงโยวลูบเคราครุ่นคิด “จะว่าอย่างไรดี…รู้สึกว่าฤทธิ์โอสถที่ได้ก็ไม่มากเท่าที่คิดไว้ แต่ยังไงเสียก็พอมีผลอยู่บ้าง”

เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองทองเซินในมือของลวี่หยางอีกครา เอ่ยเสียงเคร่ง “ก่อนหน้านี้ข้าได้คำนวณพินิจให้เจ้าแล้ว ทองเซินนี้…หากนำออกไป ย่อมเกิดความแปรปรวนมากมาย อีกทั้งยังถูกติดตามได้ง่าย แม้เวลานี้ไม่มีผู้ใดจดจ้องเจ้าอยู่ แต่ภายหลัง…ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางตามรอยได้”

“นี่…”

คำกล่าวนี้ ทำให้สีหน้าลวี่หยางค่อยๆ คล้ำลง…แม้แต่ท่านบรรพชนถิงโยวยังกล่าวเช่นนี้ ความมั่นใจในแผนเดิมของเขาก็พลันลดฮวบลงถนัด

“…ข้ารู้แล้ว”

เขาหาใช่คนโลภไร้ยางอาย หากเห็นว่ามีหวังบ้าง ก็พร้อมจะเสี่ยง แต่หากไร้ซึ่งความหวังโดยสิ้นเชิง…ย่อมไม่คิดลงมืออย่างดื้อรั้น

“หากต้องตัดสินใจแล้วไม่รีบตัดใจ ก็จะต้องเผชิญความวุ่นวายแทน!”

“ศิษย์ผู้น้อยจะละทิ้งทองเซินเดี๋ยวนี้แหละ…”

ถ้อยคำของลวี่หยางยังไม่ทันขาดเสียง บรรพชนถิงโยวก็ตัดบทขึ้นอีกครั้งว่า

“อย่าเพิ่งใจร้อน…แม้แผนของเจ้าจะมีข้อบกพร่อง แต่ข้าช่วยเจ้าได้”

ดวงตาของลวี่หยางเป็นประกายขึ้นทันที “…จริงหรือขอรับ!?”

“อืม ข้าพึ่งคำนวณเรื่องนี้ให้เจ้าพอดี”

บรรพชนถิงโยวเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งสงบ “ประการแรก การยืมมือผู้อื่นนำทองเซินกลับคืน ย่อมเปิดช่องโหว่ใหญ่ อีกทั้งเสี่ยงแปรเปลี่ยนผลกรรมมากเกินไป…ใช้การไม่ได้โดยสิ้นเชิง”

“หนทางเดียวที่เป็นไปได้ คือให้ร่างแยกส่งกลับสู่ตัวตนหลักของเจ้าโดยตรง”

“กระบวนการนี้…ต้องไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แล้วร่างแยกของเจ้าก็ต้องฆ่าตัวตาย กลับสู่วัฏจักรเวียนว่าย ลบรอยกรรมทั้งหมดให้หมดสิ้น!”

“อืม…”

ลวี่หยางหาใช่คนโง่ บัดนี้เมื่อฟังมาถึงเพียงนี้ เขาก็พลันเข้าใจโดยพลัน “ท่านบรรพชนหมายถึง…ใช้กายธรรมส่งของจากระยะไกลใช่หรือไม่?”

กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม!

เคล็ดวิชาแปรกายนี้ นอกจากจะเป็นสมบัติล้ำค่าทางวิญญาณ ยังเป็นหนึ่งในวิชาประจำนิกาย และเมื่อใช้วิชา ก็สามารถโอนย้ายสลับระหว่างตัวตนหลักกับร่างแยกได้อย่างอิสระ

แต่ไม่นาน ลวี่หยางก็ขมวดคิ้วแน่น “แม้จะว่าเช่นนั้น…แต่หากให้กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม หลอมรวมกับฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับแล้วไซร้ ย่อมไม่อาจแยกมันออกมาได้อีก เช่นนี้ต่อให้ข้านำกลับไปได้ ก็มิอาจใช้มันกลั่นวิชา หรือต่อยอดขอบเขตได้เลย”

“เรื่องนี้ง่ายนัก”

ถึงตอนนี้ บรรพชนถิงโยวก็พลันเผยรอยยิ้มออกมาเสียที “คำแนะนำของข้า คือให้เจ้าซ่อนทองเซินไว้ในธงหมื่นวิญญาณ แล้วนำติดตัวไปพร้อมกับกายธรรม!”

ทันทีที่ได้ยิน ถ้อยคำนี้ก็ทำให้ลวี่หยางแจ่มกระจ่างในบัดดล

‘ซุกซ่อนทองเซินในธงหมื่นวิญญาณ ธงรวมกับกายธรรม กายธรรมนำไป ธงติดตาม…ทองเซินก็ถูกส่งไปด้วยโดยสมบูรณ์!’

ยิ่งกว่านั้น กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม ยังถูกคัมภีร์ร้อยชาติชำระล้างมาแล้ว ไร้ทั้งเหตุและผล หากทองเซินสวมทับด้วยเปลือกนี้ ก็เท่ากับแยกตนออกจากผลกรรมของโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ไม่มีผู้ใดในใต้หล้าสามารถสาวรอยย้อนกลับมาได้อีก

และเมื่อร่างแยกถูกกำจัด ทุกสิ่งก็ไร้พยานสิ้น!

ปัญหาเพียงหนึ่งเดียว…อยู่ที่ธงหมื่นวิญญาณนี้เอง

“ของวิเศษนี้รับได้แต่จิตวิญญาณประจำธงกับสิ่งไร้วิญญาณเท่านั้น ฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับมีฐานะสูงส่งนัก โดยทั่วไปแล้วไม่อาจบรรจุลงได้เลย…” ลวี่หยางเอ่ยพลางเหลือบมองบรรพชนถิงโยว

ทว่าบรรพชนถิงโยวกลับพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“…ทำได้!”

ยามนั้นเอง ลวี่หยางพลันรู้สึกชื่นชมตนเองอย่างยิ่งที่ตัดสินใจป้อนโอสถเซียนหลอมรวมมรรคผลให้แก่บรรพชนถิงโยวไปก่อนหน้า ดูเอาเถิด…ผลตอบแทนย่อมไม่คลาดเคลื่อนจริงๆ!

คิดแล้วก็ลงมือทันที

ลวี่หยางเริ่มเก็บกวาดของล้ำค่าทั้งหมด โดยเว้นแต่รากไม้มิโรยราที่อายุยืนเท่าสวรรค์ที่ต้องเก็บไว้เพื่อนำไปมอบให้นิกายกระบี่ ส่วนที่เหลือทั้งหมด เขาแบ่งเป็นสัดส่วนเจ็ดต่อสาม

เจ็ดส่วนสำหรับตนเอง สามส่วนมอบให้แก่นิกายกระบี่

แคว้นเจียงหนาน…เรือนกระบี่ซ่อน

“ซ่าซ่า!”

ชั่วพริบตาเดียว ร่างกายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิมก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าร่างหลักของลวี่หยาง เขามิได้เอื้อนเอ่ยคำใด รีบเร่งหลั่งจิตเทวะเข้าสู่ธงหมื่นวิญญาณทันที

ชั่วขณะถัดมา ดวงตาของลวี่หยางก็แทบจะถูกแสงสว่างระยับพร่างทำเอาตาพร่า สายตาทอดมองไปเบื้องหน้าแลเห็นกลิ่นปราณของทองเซินที่เฝ้าใฝ่หาจนแทบตาย ยังมีเปลวไฟเทพหกติงที่ผู้สูงสุดแห่งโลกเซวียนหลิงใช้กลั่นโอสถภายในตำหนักเทียนตู และวัตถุดิบวิญญาณน้อยใหญ่ทั่วทั้งประตูสวรรค์ทักษิณ…กองเต็มไปหมดจนล้นธง

เสียงกระทบกันดังกริ่งกร่างกึกก้อง กองสิ่งของครึ่งค่อนธงหมื่นวิญญาณดูราวกับคลังสมบัติเคลื่อนที่

ยามนั้นเอง แสงอันวูบวาบนับพัน นับหมื่นสาย พลังเทพอันหลากหลายนับไม่ถ้วน ทำให้ลวี่หยางต้องกลืนน้ำลายลงเฮือกใหญ่ถึงหลายครา กว่าจะรวบรวมจิตใจกลับคืน กดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงได้

‘ของข้า…ทั้งหมดล้วนเป็นของข้า!’

ลวี่หยางรู้ดีถึงความหมายของเรื่องนี้ว่าใหญ่หลวงเพียงใด

มีบรรพชนถิงโยวช่วยเหลือ ธงหมื่นวิญญาณก็กลายเป็นเส้นทางส่งผ่านที่แท้จริง จากนี้ต่อไปเขาไม่จำเป็นต้องกังวลว่าร่างแยกจะไม่อาจส่งของกลับคืนสู่ร่างหลักได้อีกต่อไป!

“ข้ามาถึงวันนี้ได้ ก็ด้วยพรสวรรค์และความพยายามแท้ๆ!”

ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย ลวี่หยางคว้ากระบี่ ลี่เจี๋ยโปว ออกมาทันที แล้วเร่งเร้าความอัศจรรย์ของมัน ฟันใส่ทองเซินไม่ยั้งเพื่อกระทำสิ่งหนึ่งเดียว ตัดขาดแห่งเหตุและผล!

กระทั่งตัดสายใยแห่งกรรมบนทองเซินได้จนหมดสิ้น ลวี่หยางจึงค่อยเร่งเร้าความอัศจรรย์กระจ่างทะลุปรุโปร่งอีกครั้ง ส่องพิจารณาด้วยตน

‘ถึงกับ…ไม่หลงเหลือร่องรอยอื่นเลย’

ลวี่หยางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แม้เคยให้เจินเหรินปราบมารช่วยชำระคราหนึ่งแล้ว ทว่าเขายังระแวงมาโดยตลอด ว่าหลังชำระเสร็จอีกฝ่ายอาจแอบทิ้งกลลวงไว้

บัดนี้ดูเหมือนว่า…ไม่มี?

ต่อความอัศจรรย์ของ ลี่เจี๋ยโปว ลวี่หยางยังเชื่อมั่น หากแม้แต่กระบี่นี้ยังตรวจไม่พบสิ่งใด เช่นนั้นต่อให้มีเขาก็พร้อมยอมรับ ดังนั้นจึงไม่ลังเลอีก

ฝ่ามือคว้าฉับ ลอบกลืนทันที!

“ฮู่ว…”

ชั่วพริบตาเดียว ลวี่หยางรู้สึกว่าร่างเซียนวิญญาณของตนทะลวงผ่านข้อจำกัดเดิมเสียที แม้ไม่ต้องอาศัยความเร้นลับถือวิชา กลับยังปรากฏแสงสีแห่งวิชาเทพสายที่สองขึ้นมาเอง!

วางรากฐานขั้นกลาง…บรรลุแล้ว!

หากรวมความอัศจรรย์ ถือธรรม เข้าไปด้วย เช่นนั้นก็เท่ากับมีวิชาเทพถึงสามสาย… วางรากฐานขั้นกลางสมบูรณ์! หากบนพื้นฐานนี้ยังเพิ่มเติมวิชาเทพไท่ซวี่อีกสองสาย…

‘สมบูรณ์ในวิชาเทพ!?’

แม้แต่ลวี่หยางเองยังถึงกับตะลึงในข้อสันนิษฐานนี้ ทว่าเมื่อเริ่มลงมือกระทำจริง กลับได้ผลลัพธ์ที่ทำให้เขาอดทอดถอนใจมิได้ แม้จะอยู่ในที่คาดเดาไว้แล้วก็ตาม

วางรากฐานสมบูรณ์นั้น…หาใช่เรื่องธรรมดาไม่

‘รากแห่งวิถีบรรลุขอบเขตสมบูรณ์ ต้องสกัดแก่นแท้ทองคำ สร้างแดนมงคล หากข้าจะนำวิชาเทพที่ปะติดปะต่อไว้ละลานมารวมกันเช่นนี้ ราวกับเอาเศษเหลือจากทุกสำนักมากวนในหม้อเดียว จะหวังถือวิชาเสมือนเป็นของตนได้อย่างไร’

‘ฝืนกระทำไป…ก็มีแต่ร่างระเบิดตาย!’

ขณะลวี่หยางทอดถอนใจอยู่พลัน

“หืม?”

ดวงหน้านิ่งขรึมทันใด สองคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น สองสายวิชาเทพไท่ซวี่ที่เขาครอบครอง แก่นแท้แห่งมวลบุปผา กับ ทะเลโศกาท่วมท้น พลันสั่นสะท้านขึ้นอย่างไร้สาเหตุ!

“นี่มัน… สวรรค์แห่งความมิมีเปลี่ยนแปลงรึ?”

“ผู้ใดเป็นผู้ลงมือ?”

ลวี่หยางเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แม้ไร้หลักฐานใดๆ แต่ก็อดบังเกิดลางสังหรณ์ประหลาดขึ้นในใจมิได้…

“…จงกวง?”