เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 337 ข้าจำได้แล้ว
บทที่ 337 ข้าจำได้แล้ว
จนถึงห้วงสุดท้ายแห่งชีวิต จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าจึงฟื้นคืนสติขึ้นมาได้เพียงเล็กน้อย สิ่งที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน…กลับเป็นโทสะรุนแรงอันมิอาจอธิบายด้วยถ้อยคำ
“วางรากฐานขั้นปลาย? เจินเหรินใหญ่?”
“เหตุใดถึงเป็นเจินเหรินใหญ่ได้เล่า!”
ต่อให้เป็นจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าที่ถือได้ว่าเป็นเจินเหรินรุ่นเก่าของนิกายศักดิ์สิทธิ์ แต่ในพริบตา สั้นดั่งประกายฟ้าแลบนี้ก็เข้าใจทุกอย่างโดยถ่องแท้แล้ว…กลอุบายของลวี่หยาง หาใช่อื่นใด นอกจากแสร้งตีกลองตะวันออกโจมตีตะวันตก
ภายนอกเรียกเฉินซิ่นอันออกมา ใช้ความสัมพันธ์บิดาบุตรเขย่าจิตใจของตนให้เสียสมดุล เปิดทางให้เกิดช่องโหว่…แม้นจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าจะมิได้ใส่ใจบุตรชายผู้นั้นแม้สักนิด ทว่าเขากลับใส่ใจว่าอีกฝ่ายสามารถช่วยเขารับเคราะห์แทนได้ โดยเฉพาะเมื่อพบว่าเฉินซิ่นอันได้วางรากฐานสำเร็จแล้ว เขาจึงยังพลาดท่าอยู่ดี
เมื่อเผยช่องโหว่ขึ้น…ลวี่หยางก็ฉวยโอกาสจู่โจมฉับพลัน!
เป็นกลศึกที่สมเหตุสมผลยิ่ง
หากปัญหาก็คือ เจ้าคือเจินเหรินใหญ่นะ! วางรากฐานขั้นปลายปะทะวางรากฐานช่วงกลาง เปรียบเสมือนยอดฝีมือฆ่ามือใหม่อย่างไร้ปรานี ยังจะต้องใช้กลอุบายต่ำช้าพวกนี้อีกหรือ!?
“เจ้าชั่ว…เผ่าพันธุ์กระบี่…”
ในห้วงนั้น จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ามีถ้อยคำมากมายนับไม่ถ้วนพรั่งพรูขึ้นในใจ ล้วนเพื่อด่าว่าเคราะห์กรรมอันโสมมที่ลวี่หยางสรรค์สร้างในครานี้ ทว่าพอถึงริมฝีปากกลับไร้ถ้อยใดเหมาะสมจะเอื้อนเอ่ยออกมา
จนมุม ไร้คำตอบ
เขาจึงค้างอยู่ในท่วงท่าประหลาดวิปลาส สีหน้าบิดเบี้ยวสับสนราวรวมไว้ซึ่งร้อยพันอารมณ์แห่งมนุษย์ ก่อนจะ ตูม! ระเบิดแหลกออกอย่างถึงที่สุด!
ลวี่หยางชักนิ้วกลับอย่างเยือกเย็น
ในขณะนั้น เขาเพียงรู้สึกว่า จิตใจโล่งปลอด สะสางหม่นมัวได้สิ้น ความแค้นที่เมื่อครั้งอดีตชาติที่ห้า…ถูกจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ากดนิ้วสังหาร วันนี้…ได้ตอบแทนโดยสมบูรณ์แล้ว
“เช่นนี้…จึงนับว่าได้ลบล้างความอัปยศในอดีตเสียที!”
อ้อ จริงสิ…ยังมี อรหันต์ฝูหลง อยู่ด้วย
ในบัดดล โทสะเก่าและความแค้นใหม่ก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นในใจลวี่หยาง ครั้งก่อนปล่อยให้เขาทรมานตาย ถือว่าเมตตาเกินไป! ยังทำให้ข้าสูญเสียอายุขัยไปเปล่าๆ ถึงเพียงนั้น!
“เจ้าจงรอไว้เถิด!”
ภายในใจลวี่หยางคลาคล่ำไปด้วยสารพัดความคิด ทว่าเงื้อมมือกลับไม่หยุดนิ่งแม้แต่น้อย ธงหมื่นวิญญาณสะบัดกลางเวหา พลันกลืนร่างจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าให้แปรเปลี่ยนเป็นหนึ่งในวิญญาณแห่งธงโดยสมบูรณ์
“ดียิ่ง…ความรู้แจ้งของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าใน《คัมภีร์ปะสานฟ้า》ย่อมลึกซึ้งยิ่งนัก เกินไกลกว่าเฉินซิ่นอันไปไกล!”
“แต่ก่อนยามเก็บเกี่ยวจากผู้วางรากฐานช่วงกลาง เฉินซิ่นอันก็แทบไม่อาจทนรับได้อยู่แล้ว หากในภายภาคหน้าจะเก็บเกี่ยวจากเจินเหรินใหญ่
เช่นนั้น…เฉินซิ่นอันคงหมดสิ้นหนทางแน่!”
“บัดนี้…จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าย่อมเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับสืบทอดตำแหน่ง!”
ลวี่หยางวางแผนการให้กับอีกฝ่ายอย่างเย็นใจ แล้วหันสายตามองไปรอบกาย กลับเห็นสายแสงหลบหนีวิ่งวูบไปทั่วทุกทิศอย่างชุลมุนวุ่นวาย
“สมเป็นนิกายศักดิ์สิทธิ์!” ลวี่หยางหัวเราะเสียงดัง
ทันทีที่เขาชี้นิ้วสังหารจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าสำเร็จ เหล่าเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ก็พากันเร้นหลบอย่างพร้อมเพรียง…โดยปกติ หากไร้การเตรียมตัวไว้ก่อน เขาคงไม่อาจกักพวกมันไว้ได้ทั้งหมดแน่
“เคราะห์ดี…ข้ามีการเตรียมตัวไว้แล้วแต่เนิ่น!”
สายตาพลันทอดไปเห็น…รอบตำหนักเทียนตู มีแสงเรืองแห่งค่ายกลพุ่งทะยานขึ้น กั้นฟ้าโอบดิน ล้อมรอบฟ้าดินจนหมดสิ้น เส้นทางหลบหนีของทุกผู้ถูกผนึกแน่นหนา ไม่มีที่ให้หลุดรอดแม้แต่น้อย!
ไม่มีใคร…จะเข้าใจเจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้ดีกว่าเจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์เอง
ลวี่หยางล่วงรู้ชัดเจนถึงปฏิกิริยาของอีกฝ่าย จึงจงใจบุกเบิกแผนการใหญ่ล่วงหน้า เพื่อจับปลาเข้ากรงทีเดียวให้สิ้น ไม่เปิดโอกาสให้เกิดการพลิกผันแม้สักเส้นทางเดียว!
วินาทีถัดมา…ลวี่หยางสลายกายา
“ทะเลโศกาท่วมท้น!”
หมอกควันพลุ่งพล่านดั่งทะเลปั่นป่วน แผ่ปกคลุมทั่วทั้งตำหนักเทียนตูทั้งในและนอกอย่างฉับพลัน กลืนกินเหล่าเจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดในคราเดียว แสงวิญญาณห้าสายจึงแหลกสลายกลายเป็นผุยผง!
ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย
เจินเหรินใหญ่ผู้วางรากฐานขั้นปลาย ลงมือกับผู้วางรากฐานขั้นต้น ทั้งยังข้ามขอบเขตถึงสองขั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้ออกซึ่งวิชาเทพ สิ่งที่เด่นชัดยิ่งในครานี้…คือ
มั่นคงอย่างยิ่ง
มั่นคงจนไร้ช่องโหว่
“แต่ถึงกระนั้น…เรื่องในวันนี้ เกรงว่าคงมิอาจปิดบังจากนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้”
ใบหน้าลวี่หยางยังคงสงบนิ่ง เขาย่อมทราบดีว่าเจินเหรินปราบมารยังสามารถย้อนดูเงาภาพในอดีตได้ เขาย่อมไม่มีความคิดพึ่งพาโชค หรือหลงคิดว่า…จะไม่มีผู้ใดสามารถค้นพบเงื่อนงำที่ตนกระทำ
แต่ถึงกระนั้น…แล้วอย่างไรเล่า?
“ร่างจำแลงนี้…ข้าไม่คิดปล่อยให้มีชีวิตอยู่อีกต่อไป!”
“ข้าใช้วิชาต้องห้าม แสร้งแสดงตนเป็นเจินเหรินใหญ่ สังหารล้างนิกายศักดิ์สิทธิ์ในคราเดียว เพื่อล้างแค้นให้ผู้วายชนม์แห่งนิกายกระบี่ ไม่ว่าจะมองจากแง่ใด…ก็ล้วนสมควรโดยแท้”
“เท่ากับเป็นการเปิดทางใหร่างจำแลงจุติใหม่ได้โดยชอบธรรม”
“ให้แดนยมโลกชำระล้างการจ้องมองของเจินจวินที่อาจตกค้างอยู่ จากนั้นก็จะเป็นตนที่ไร้ราคีโดยแท้ แล้วกลับเข้าสู่นิกายกระบี่อีกครา…ใครเล่าจะกล้าว่าข้าขาดแคลนพื้นเพ?”
มั่นคงแน่นอนแล้ว!
คิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าลวี่หยางก็พลันซีดเผือดลงฉับพลัน กระแสพลังที่เมื่อครู่ยังพุ่งทะลุถึงขั้นปลายของการวางรากฐาน ก็ร่วงฮวบราวหน้าผาพังครืน ก่อนเข่าทั้งสองจะทรุดฮวบพุ่งลงพื้น พ่นโลหิตสีเข้มคำโตออกมาทันที!
ทุกสิ่งล้วนสมจริงถึงขีดสุด แม้นเป็นการแสดง…ก็สมบูรณ์ถึงที่สุด!
ยิ่งกว่านั้น เวลาที่ยืมพลังจากธงหมื่นวิญญาณก็เพิ่งสิ้นสุดลงพอดี ผลสะท้อนย่อมบังเกิดโดยธรรมชาติ ไม่เพียงพลังวิชาถูกกัดกร่อน ยังทำให้สำลักโลหิต กระแสพลังตกต่ำ…ทุกอย่างล้วนตรงตามเหตุแห่งผล
ต่อให้เป็นเจินเหรินปราบมาร…ก็หาได้แยกแยะได้!
ต่อให้เป็นเจินจวิน…ก็หาเห็นช่องโหว่ใดไม่!
“แค่ก แค่ก แค่ก…”
ลวี่หยางไอเบาๆ พลางคว้าถุงสมบัติของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ามาเปิดดู ในพริบตานั้น…ของล้ำค่าทั้งสามชิ้นแห่งตำหนักเทียนตูก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าโดยถ่องแท้
“ไม่เลวเลย…”
ลวี่หยางลอบพึงพอใจนัก จากนั้นไม่รอช้า หยิบโอสถเซียนหลอมรวมมรรคผลขึ้นมาหนึ่งเม็ด แล้วโยนเข้าไปในธงหมื่นวิญญาณในทันที “บรรพชน ท่านจงกลืนโอสถเม็ดนี้เถิด”
ในห้วงนั้นเอง บรรพชนถิงโยวก็ชะงักนิ่งไป “ให้ข้าหรือ?”
ลวี่หยางพยักหน้าอย่างราบเรียบ ดูไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ในใจคิดเพียงเรื่องง่ายดาย โอสถที่สามารถเพิ่มพูนปัญญาได้เช่นนี้ หากเขากินเข้าไปเอง…ย่อมได้ประโยชน์แน่
แต่จะเกินหน้าบรรพชนถิงโยวหรือ?
ยากยิ่งนัก!
ในทางกลับกัน หากมอบโอสถนี้ให้บรรพชนถิงโยวเสีย
โดยนัยแล้ว…ย่อมเท่ากับว่า
“สติปัญญาอันเลิศล้ำของข้า…ได้ถูกยกระดับขึ้นอีกขั้น”
การเลือกเช่นนี้…หาใช่เรื่องลำบาก
แต่ถึงกระนั้น สีหน้าของลวี่หยางกลับยังแสดงออกถึงความจริงใจไม่เสื่อมคลาย “บรรพชนช่วยข้าไว้มากเหลือเกิน…ลวี่หยางผู้นี้จะเป็นคนไร้คุณธรรมได้อย่างไร?”
“เจ้านี่นะ…”
บรรพชนถิงโยวได้ฟังคำกล่าวของลวี่หยาง ก็เผยสีหน้าเปี่ยมซาบซึ้งขึ้นในทันที พลางทอดถอนใจกล่าวว่า “ช่างเถิด…ในเมื่อผู้เยาว์มีใจเช่นนี้ ข้าย่อมรับไว้ด้วยความละอาย ภายหน้าก็จะได้ช่วยเจ้าให้ดียิ่งขึ้น”
รออยู่เพียงคำนี้ของท่านนั่นล่ะ!
ลวี่หยางแย้มยิ้มกว้าง มองเห็นบรรพชนถิงโยวกินโอสถเซียนหลอมรวมมรรคผลกับตาตนเอง จึงค่อยพยักหน้ารับด้วยความพึงใจ
“ของล้ำค่าอีกสองสิ่ง เปลวไฟเทพหกติง กับ รากไม้มิโรยราที่อายุยืนเท่าสวรรค์…ข้าขอเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งไว้ เพื่อฝึก《คัมภีร์ตอบสนองวิญญาณทงเสวียน》ซึ่งเจินเหรินปราบมารมอบให้ก่อนเข้าสู่ประตูสวรรค์ทักษิณ
มีเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสองเพิ่มอีกหนึ่งสาย ย่อมหมายถึงฐานรากที่มั่นคงขึ้นหนึ่งส่วน”
“ส่วนอีกสิ่ง…ก็จำต้องมอบให้ฝ่ายนอก”
“อย่างไรเสียก็ไม่อาจปล่อยให้นิกายกระบี่ออกไปมือเปล่า…ต้องใช้สิ่งนี้ไปมอบต่อให้เป็นธรรม ข้ายังต้องหวังพึ่งความชอบครานี้ เพื่อเข้าสู่นิกายกระบี่อย่างแท้จริง”
เมื่อคิดตรองหลายตลบแล้ว ลวี่หยางจึงเลือกเปลวไฟเทพหกติง
ส่วน รากไม้มิโรยราที่อายุยืนเท่าสวรรค์…แม้จะยืดอายุขัยได้ แต่ในสายตาของเขากลับไร้ค่าโดยแท้ ฝากไว้ให้กับนิกายกระบี่เป็นการดีที่สุด
จากนั้น ลวี่หยางก็เรียกบรรพชนตระกูลอวิ๋นและซิ่วซินเจินเหรินเข้ามา มอบถุงสมบัติให้กับทั้งสองด้วยมือตนเอง ทว่าในห้วงขณะนั้นเอง เขากลับชะงักนิ่งไปทันใด
เมื่อทอดสายตามองดูบรรพชนตระกูลอวิ๋นและซิ่วซินเจินเหริน ความเคลือบแคลงใจแต่ก่อนพลันพลุ่งขึ้นอีกครั้งในจิตใจของลวี่หยาง
“คล้ายกับว่า…ข้าลืมสิ่งใดไป…”
“แต่…ลืมสิ่งใดเล่า?”
การเคลื่อนไหวของลวี่หยางค่อยๆ แข็งค้าง สีหน้าค่อยๆ แข็งทื่อไปโดยไม่รู้ตัว หยาดเหงื่อเย็นเม็ดหนึ่งไหลช้าๆ จากหน้าผาก…หยดลงบนพื้นอย่างเงียบงัน
และในวินาทีนั้นเอง เขานึกขึ้นได้แล้ว
“หุ่นเชิด…หุ่นเชิดของข้าไม่ได้มีเพียงสองคนเท่านั้น! บรรพชนตระกูลอวิ๋น…ซิ่วซินเจินเหริน…แล้วเซี่ยวไห่เจินเหรินเล่า! เขาหายไปไหน!?”
“แต่เหตุใด…ข้าจึงเพิ่งนึกออกเอาในยามนี้!?”
วินาทีถัดมา…ข้างกายของลวี่หยาง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แฝงความเคลือบแคลงเล็กน้อย หากกลับเอื้อนเอ่ยอย่างธรรมชาติราวกับอยู่ข้างเขามาแต่ต้น และไม่เคยแยกห่างเลยแม้สักครา
“สหาย…เจ้าทำอย่างไรจึงสามารถแสร้งเป็นเจินเหรินใหญ่ ณ ที่แห่งนี้ได้?”
“พอจะเล่าให้ข้าฟังบ้างได้หรือไม่?”
ลวี่หยางบิดคอหันกลับอย่างแข็งทื่อ พอหันไป ก็เห็นว่า เซี่ยวไห่เจินเหริน กำลังนั่งยองอยู่ข้างกายของเขา ยิ้มอ่อนโยนให้ด้วยสีหน้าสงบ ดวงตาทั้งสองข้าง…สะท้อนเงาร่างของเขาไว้อย่างแจ่มชัด
“ข้า…สนใจมากทีเดียว”