เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 329 พี่เย่ ข้าล้างแค้นแทนท่านแล้ว
บทที่ 329 พี่เย่ ข้าล้างแค้นแทนท่านแล้ว
ชั่วขณะนั้น ทุกผู้คนต่างนิ่งค้างไปในทันใด
ฝ่ายเฉิงเซี่ยนและเหล่าเซียนมนุษย์แห่งโลกเซวียนหลิงต่างตะลึงงัน…คาดไม่ถึงว่า ถึงเพียงนี้แล้วยังสามารถฆ่าคนได้
ส่วนทางฝั่งนิกายกระบี่นั้น…กลับตกตะลึงด้วยเหตุผลอีกประการ แม้แต่เย่ซิงเฟิง…ก็ยังสามารถถูกฆ่าตายได้!
โดยเฉพาะเย่กูเยว่ เบิกดวงตางามคู่นั้นขึ้นในทันใด
‘เป็นไปไม่ได้!’
แม้เย่ซิงเฟิงจะอยู่เพียงช่วงกลางของการวางรากฐาน ยังมิได้สมบูรณ์ แต่เขาก็มี
แก่นกระบี่
คุณภาพสูงยิ่ง พลังแท้จริงในขอบเขตนี้นับว่าเหนือล้ำ
เหตุใดจึงถูกเฉิงเซี่ยนโจมตีเพียงกระบวนท่าเดียวจนถึงคราวดับสูญ?
ไม่สมเหตุสมผลเลย!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เย่กูเยว่พลันหันขวับไปทางลวี่หยาง จ้องมองอีกฝ่ายที่มีสีหน้าเศร้าสร้อยแน่นิ่ง “เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่! เจ้ากล้าทำร้ายเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่ของข้า?”
ลวี่หยางทอดถอนใจ สีหน้าหม่นหมองยิ่ง เอ่ยช้าๆ ว่า:
“สหายเต๋า…อย่ากล่าววาจาเลื่อนลอยเลย”
ลวี่หยางถอนใจ สีหน้าเศร้าสร้อยยิ่งนัก “ข้ากับพี่เย่ เพียงพบกันคราแรกก็คุยถูกคอ ดั่งสหายเก่ากลับมาพบหน้า แต่ก่อนก็หาได้มีความขัดแย้งอันใด แล้วเหตุใดข้าจึงต้องคิดร้ายต่อเขาด้วยเล่า?”
ลวี่หยางเชื่อมั่นว่าเพียงถ้อยคำนี้ ย่อมเพียงพอจะทำให้เย่กูเยว่เงียบเสียงลง
ทว่าเขากลับประเมิน “ขีดต่ำสุด” ของเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่ ต่ำเกินไป
เพียงเย่กูเยว่ได้ยินดังนั้น กลับเผยสีหน้าผู้ผดุงธรรมขึ้นทันใด กล่าวอย่างเด็ดขาดโดยไร้ซึ่งลังเล:
“แน่นอน เพราะพวกข้าต้องการให้เจ้าตายต่างหาก!”
“เจ้าคงล่วงรู้ความคิดของข้ากับซิงเฟิง จึงจงใจวางกับดักให้เขาตกตาย! ผู้ฝึกตนอิสระที่ไม่รู้คุณคน…สมกับเป็นมารแห่งเจียงเป่ยโดยแท้!”
เมื่อถ้อยคำนี้ถูกกล่าวออก ลวี่หยางก็จ้องไปยังเย่กูเยว่อย่างไม่วางตา เพียงเห็นนางมีสีหน้าสงบ ไม่รู้สึกแม้แต่น้อยว่าสิ่งที่ตนเอื้อนเอ่ยนั้นมีสิ่งใดผิด กลับยิ่งพูดอย่างแน่วแน่:
“หากเจ้าเสียชีวิต เวียนว่ายเกิดใหม่ วันหน้าอาจมีวาสนาเข้าสู่นิกายกระบี่ของข้า แต่ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเลวร้ายถึงเพียงนี้!”
“ช่างไม่รู้จักแยกแยะ!”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของเย่กูเยว่ที่มองมายังลวี่หยางก็ฉายแววสังหารขึ้นทันใด ส่วนลวี่หยางกลับเผยสีหน้าคล้ายโดนใส่ร้ายยิ่งขึ้น
“สหายเย่…การที่พี่เย่เสียชีวิต ข้าเองก็เจ็บปวดใจอยู่ไม่น้อย”
เขาทอดถอนใจอีกครั้ง กล่าวว่า “แต่ในเมื่อศัตรูยิ่งใหญ่เบื้องหน้ากำลังใกล้เข้ามา พวกเราก็ควรร่วมแรงร่วมใจก่อนเป็นสำคัญ หาใช่มาทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่?”
“ฮึ!”
เย่กูเยว่แม้ไม่ถึงกับโง่งม ย่อมเข้าใจว่าคงมิอาจทะเลาะกันกลางสนามรบได้จริงๆ แต่ก็ไม่คิดจะร่วมมือกับลวี่หยาง กลับถอยห่างออกไปโดยมิกล่าวคำใด
ลวี่หยางเห็นดังนั้น ก็ยิ่งเผยสีหน้าเวทนาผสมความน้อยใจ ถอนใจออกมาอีกคราในใจพลางบ่นเบาๆ ว่า
‘น่าเสียดาย…ยังไม่อาจอาศัยความโกลาหลฆ่าได้อีกคนหนึ่ง’
…และใช่ เย่กูเยว่ เดาถูกทุกถ้อยคำ
ไม่ผิดแม้แต่น้อย เรื่องนี้ก็เป็นฝีมือลวี่หยางนั่นแหละ!
เพียงแรงโจมตีของเฉิงเซี่ยนอย่างเต็มที่ ย่อมไม่อาจสังหารเย่ซิงเฟิงได้ในกระบวนท่าเดียว ต่อให้เย่ซิงเฟิงจะไม่ทันตั้งตัวก็ตาม ก็ยังไม่ถึงขั้นถูกเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัสในทันที
แต่เมื่อ บวกกับลวี่หยาง…เรื่องราวก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
‘ทะเลโศกาท่วมท้นสามารถแปรเปลี่ยนข้าเป็นทะเลปราณ สลายรวมได้ตามใจ วิชาเทพยากจะทำอันตราย อีกทั้งเมื่อร่างกลายเป็นหมอกไอ ยังสามารถบดบังญาณรู้ของผู้อื่นได้!’
เหตุที่เย่ซิงเฟิงถูกเฉิงเซี่ยนโจมตีจนบาดเจ็บรุนแรงจนถึงมรณา ก็เป็นเพราะถูก
ทะเลโศกาท่วมท้น
ปิดบังญาณรู้โดยสิ้นเชิง
เขา มิได้สังเกตเห็น การโจมตีของเฉิงเซี่ยนเลยแม้แต่น้อย จนเมื่อถูกรุกเข้าจังๆ จึงค่อยรู้ตัว…แต่ยามนั้นก็ สายเกินไปแล้ว
พลังแห่งวิชาทั้งสิ้นที่มีในร่าง…ไม่มีแม้แต่จะได้ใช้ออกมาเลยแม้สักเศษเสี้ยว ก็สิ้นใจไปแล้ว!
‘นี่คือผลตอบแทน…สำหรับที่เจ้าตามล่าข้าในแดนโพ้นทะเลเมื่อชาติก่อน!’
ลวี่หยางละทิ้งสีหน้าโศกเศร้า ใจกลางพลันเย็นเยียบ แววตาเยียบเย็นขณะหันสายตากลับจากแผ่นหลังอันงามสง่าของเย่กูเยว่ เขาไม่เคยรีบร้อนในการล้างแค้น
วันหน้ายังอีกยาวไกล
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ลวี่หยางก็หันไปมองทางด้านของเฉิงเซี่ยนอีกครา เห็นอีกฝ่ายยังคงสีหน้าเรียบสงบ ราวไม่มีสิ่งใดในใจ
เพราะสำหรับเฉิงเซี่ยนแล้ว…ผู้ที่ตายคือใคร ไม่สำคัญเลย
สิ่งสำคัญคือ มีคนตายไปหนึ่งคนแล้ว
‘อย่างน้อยก็ลดจำนวนศัตรูไปได้หนึ่ง ข้าก็เบาแรงลงไปหน่อย’
เฉิงเซี่ยนครุ่นคิดเช่นนั้น ก่อนจะหันกลับมามองลวี่หยางอีกครั้ง แล้ว…ตัดสินใจถอยอย่างเด็ดขาด ไม่เข้าปะทะกับเขาอีกต่อไป แต่กลับหันเหทิศทางไปหมายจู่โจมอวี๋เส่าแทน
เลือกบีบลูกพลับที่นิ่มก่อน!
‘คนผู้นี้มีวิชาเทพลี้ลับเหนือคาด ข้าคงไม่อาจเอาชัยเขาได้ในระยะสั้น…หากมัวเสียเวลาอยู่ ก็ไม่อาจชิงทองธาตุเซินกลับคืนได้ สู้เร่งบรรลุเป้าหมายเสียก่อนจะดีกว่า’
แนวคิดของเฉิงเซี่ยนแจ่มชัดเด็ดขาด ทว่า…ลวี่หยางหรือจะปล่อยให้เขาสบโอกาสนั้น?
ตูม! เพียงพริบตา ร่างของลวี่หยางก็ปะทุระเบิดออก กลายเป็นหมอกทะเลไร้รูปลักษณ์ แผ่ซ่านฟุ้งกระจายทั่วฟ้า
หมอกควันพวยพุ่งเป็นกลุ่ม กลืนกลบเฉิงเซี่ยนในพริบตา! และในหมอกนั้นเอง ก็ปรากฏภาพลวงตาซ้อนทับนับไม่ถ้วน ล้วนแต่กระตุ้น
จิตคิดฟุ้งซ่าน
ภายในใจของเฉิงเซี่ยนทุกกระเบียดนิ้ว!
“กระจ่าง! บริสุทธิ์! ตื่นรู้!”
เฉิงเซี่ยนยืนกลางห้วงหมอก คำกล่าวแห่งเต๋าทะลักจากริมฝีปาก เปลวเพลิงแห่งแสงฟ้า ไหลเวียนเคลือบอยู่ที่ซี่ฟันและลิ้นของเขา
พลันก็ เผาภาพลวงตาทั้งหมดให้มลายกลายเป็นความว่างเปล่า!
หากเขายังอยู่ในสภาวะสมบูรณ์…ก็คงไม่ใส่ใจจะต่อสู้ยืดเยื้อกับลวี่หยางแม้แต่น้อย
ทว่าเวลานี้ พลังเวทของเขากลับร่อยหรอเกินกว่าครึ่ง หากไม่สามารถคว้าชัยโดยเร็ว ถึงไม่ต้องมีผู้ใดลงมือ…แค่ร่างตนเองก็จะระเบิดแตกไปก่อนแล้ว!
ลวี่หยางเองก็สังเกตเห็นจุดนี้ได้อย่างชัดเจน
เพราะฉะนั้น กลยุทธ์ของเขาก็ง่ายยิ่งนัก มีเพียงคำเดียวเท่านั้น: ถ่วงเวลา!
‘ทะเลโศกาท่วมท้นเมื่อผสานกับแก่นแท้แห่งมวลบุปผา แม้ไม่อาจสร้างอันตรายเชิงรูปธรรมได้โดยตรง แต่ในด้านล่อลวงจิต ลวงจำนง ล่อหลอกให้ลุ่มหลง…นับว่ายอดเยี่ยมไร้ผู้เทียบเทียม!’
ยิ่งเวลาผ่านไป ลวี่หยางก็ยิ่งควบคุม
ทะเลโศกาท่วมท้น
ได้เชี่ยวชาญยิ่งขึ้น ต่อให้เฉิงเซี่ยนปล่อยสัจจวาจาออกมาผลาญหมอกควันที่เกิดจากวิชาเทพอยู่ไม่หยุด แต่ความพิสดารของทะเลโศกาท่วมท้นนั้นกลับอยู่ที่ตรงนี้:
มันเกิดขึ้นจากใจ หากใจยังแกว่ง…ก็ไม่อาจเผาให้หมดได้
ขอเพียงเฉิงเซี่ยนรักษา “ใจ” ไม่มั่นคง ถูกภาพลวงใดลากใจให้ไหวเอน
…ทุกเสี้ยวความคิดที่แตกแขนงขึ้นภายในใจเขาเอง ก็จะกลายเป็น เชื้อเพลิงให้ทะเลโศกาท่วมท้นขยายตัว
ฟากนี้จะเผาเท่าใด…ฟากโน้นก็จะผุดขึ้นเท่านั้น!
ผลลัพธ์ที่ตามมา ก็คือพลังเวทของเฉิงเซี่ยนถูกรอนเรื่อยไป จิตใจก็ใกล้จะสั่นคลอนสิ้นทน ขณะที่ลวี่หยางกลับนั่งชมน้ำดูปลา ได้เปรียบทุกด้านโดยไม่สูญเสียสิ่งใดเลย
‘ยิ่งไปกว่านั้น…ข้ายังไม่แม้แต่จะสวมครอบตำแหน่งเจินเหรินใหญ่!’
เวลานี้เขาได้รวมครบสี่วิชาเทพแล้ว หากเพียงดึงพลังยิ่งใหญ่จากธงหมื่นวิญญาณออกมา ให้สองวิชาเทพไท่ซวี่ได้รับ “ฐานะ” ที่ควรมี
…ก็สามารถทะลวงสู่ช่วงปลายแห่งการวางรากฐานได้ในบัดดล!
แม้จะยืนอยู่ในสภาพเช่นนั้นได้ไม่นาน และภายหลังยังต้องรับผลสะท้อนร้ายแรง แต่ก็เป็นระดับพลังขั้น
เจินเหรินใหญ่
โดยแท้
หากนำออกมาใช้ในยามเหมาะสม…เพียงครานั้นก็ตัดสินชัยได้!
‘ไม่ต้องรีบ…หากใช้ตอนนี้ จะเสียเปล่าเกินไป’
ลวี่หยางรู้ดี ความสามารถในการปกปิดตัวตนของตนเวลานี้ แนบเนียนเพียงใด
ใครจะคาดคิดกันเล่าว่า…ผู้ฝึกตนอิสระธรรมดาคนหนึ่ง ที่ยังมิได้บรรลุถึงขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ด้วยซ้ำ กลับสามารถแปรเปลี่ยนเป็น
เจินเหรินใหญ่
ได้ในชั่วพริบตา?
เขาฝั่งนี้ยังคงสงบ มั่นคง ไม่เร่งรีบ ทว่าเฉิงเซี่ยนอีกฟาก…กลับใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มที
‘หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อ ข้าต้องตายแน่นอน!’
ท่ามกลางหมอกควันซ้อนทับไม่จบสิ้น ใบหน้าของเฉิงเซี่ยนตึงเครียดไม่คลาย เดิมทีร่างของเขายังสมบูรณ์แข็งแกร่ง แต่บัดนี้…กลับเริ่มปรากฏ รอยร้าว
นั่นคือ บาดแผลที่เคยกดไว้ กำลังหวนกลับมาอีกครั้ง
ยามนี้ ความเป็นความตายเริ่มไล่บีบอย่างแท้จริง กลบเสียงเพ้อฝันแห่งความยึดมั่นบางอย่างในใจเขาไปโดยสิ้นเชิง
‘หรือว่า…จะถอยดี?’
‘สุดท้ายแล้ว ข้ายังต้องอยู่ต่อในโลกเซวียนหลิง อนาคตยังอีกยาวไกล ไฉนเลยต้องมาดิ้นรนเอาชีวิตรอดที่นี่? สู้ตายก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเลย…’
เมื่อคิดถึงตรงนี้…ความคิดจะล่าถอย ก็ผุดขึ้นในใจของเฉิงเซี่ยนทันใด!
แต่ลวี่หยางจะปล่อยให้เขามีโอกาสถอยหนีได้อย่างไร?
จะว่าไปแล้ว…ความคิดล่าถอยของเฉิงเซี่ยนในขณะนี้ แท้จริงแล้วก็มิได้ผุดขึ้นจากตนเองโดยแท้ หากแต่เป็นลวี่หยางที่ ใช้ทะเลโศกาท่วมท้นขุดมันขึ้นมาบังคับให้เผยออกมา!
“โครม!”
ในฉับพลัน กลางหมอกควันที่พลุ่งพล่านทั่วฟ้า พลันมีลำแสงทองคำจุดหนึ่งปะทุขึ้น เงียบงันนักจนแทบมิอาจสังเกต เหินแทรกสายหมอกเข้ามา…แล้วไปโผล่อยู่เบื้องหลังของเฉิงเซี่ยนในพริบตา!
แล้วเสียงระเบิดสนั่นฟ้าก็พลันตามมา
ร่างของเฉิงเซี่ยนไม่ทันแม้แต่จะหันกลับมา…ชะตากรรมเดียวกับเย่ซิงเฟิงก่อนสิ้นใจ เมื่อเขารู้สึกตัว ปลายมีดของลวี่หยางก็แทงทะลุเข้ามาแล้ว!
กระบี่พวยพุ่งร้อนแรงดั่งเพลิงโลกันต์ เจาะเข้าสู่ผิวหนังทันที แล้วลุกลามปานวิญญาณพิโรธ แพร่ไปทั่วสรรพเส้นเอ็นและเส้นเลือดของร่าง
ยันต์วิเศษหยวนถู!
ลวี่หยางในฐานะหนึ่งในกลุ่มของนิกายกระบี่…ย่อมไม่อาจใช้เวทของนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้ ดังนั้นจึงใช้แต่เพียง ยันต์พลังกระบี่ ที่ตนสร้างขึ้นล้วนๆ
และเวลานี้ เขาก็นำออกมา ทั้งหมด
…แล้วยัดเข้าไปในร่างของเฉิงเซี่ยน ในคราวเดียว!
“ไม่…อย่า !”
เสียงของเฉิงเซี่ยนยังเอ่ยไม่จบ…
พลังกระบี่นับหมื่นเส้นก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน! พุ่งทะลุร่างของเขาจนพรุนเป็นรูกลวงราวตาข่ายในพริบตาเดียว!
และยิ่งเลวร้ายยิ่งกว่านั้น เพราะถูกโจมตีสาหัสอีกครั้ง ทำให้วิชาเทพของเฉิงเซี่ยน สั่นคลอนจนควบคุมไม่อยู่ อาการบาดเจ็บที่เคยบีบข่มไว้ก่อนหน้านี้…พลัน หวนกลับคืนมาทั้งหมดในเวลาเดียวกัน!
และการหวนกลับนี้…ก็ เกินกว่าร่างของเขาจะรับไหวโดยสิ้นเชิง
“เพล้ง!!”
เสียงแตกร้าวดังก้อง ร่างของเฉิงเซี่ยน แตกออกทันที กลายเป็นเศษเสี้ยวไร้รูปร่างจำนวนมาก
และในวินาทีนั้นเอง ลวี่หยางก็โบก ธงหมื่นวิญญาณ ตวัดเพียงคราเดียว กลืนกินเศษร่างทั้งหมดเข้าสู่ธงอย่างหมดจด
พร้อมกันนั้น เขายังไม่ลืมตะโกนเสียงดังลั่นฟ้า:
“พี่เย่! ข้าล้างแค้นแทนท่านแล้ว!”
เมื่อเฉิงเซี่ยนมรณาลง บรรดาเซียนมนุษย์แห่งโลกเซวียนหลิงที่เดิมทีก็ลังเลอยู่แล้ว ต่างยิ่งหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม!
และในขณะนั้นเอง…
“โครม!!”
เสียงระเบิดกึกก้องฟ้าดังขึ้น เมฆหมอกเบื้องบนสลายหายไปดั่งถูกพัดโหม
บนท้องนภา แสงสีฟ้าขาวที่ห่อหุ้มอยู่นั้นพลันมลายสิ้น เผยให้เห็นเงาร่างของ เจินเหรินปราบมาร เย่กวงจี้
กระบี่ไม่สังหารถูกเก็บคืนเข้าฝักแล้ว
สีหน้าของเขายังคงหม่นเศร้าดั่งเดิม แววตาและเสียงถอนใจเปี่ยมด้วยความหดหู่
…แต่ตรงกันข้ามกับท่วงท่าอันสงบขรึมเช่นนั้น หยาดโลหิตกลับหยดลงแหมะๆ ไม่ขาดสาย
และในมือของเขา…กลับหิ้วสิ่งหนึ่งไว้อย่างชัดเจน
ศีรษะของเซียนสวรรค์หมิงฮวาและเซียนปฐพีอีกสามคน!