เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 323 ฟื้นคืนเถิด สติปัญญาอันล้ำเลิศของข้า

บทที่ 323 ฟื้นคืนเถิด สติปัญญาอันล้ำเลิศของข้า

นอกหลุมหมื่นศพ ท่ามกลางพงไพรอันเปลี่ยวร้าง

แสงขาวจ้าแลบวาบขึ้นชุดหนึ่ง แล้วพลันมีร่างสิบกว่าร่างปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่อง หากมองผิวเผินก็แทบไม่ต่างอะไรกับปุถุชนทั่วไป

บุคคลเหล่านี้ล้วนมาจากโลกเซวียนหลิง

โดยมีเซียนสวรรค์แห่งโลกเซวียนหลิงเป็นผู้นำ สวมตำแหน่งสูงสุดในบรรดาสามขุนนางสวรรค์ของแดนตน มีนามธรรมว่า “หมิงฮวา” อีกทั้งยังเป็นคนสนิทของจอมราชันสูงสุดแห่งโลกเซวียนหลิง

เบื้องหลังของเขา มีเซียนปฐพีสามคน และเซียนมนุษย์เจ็ดคนร่วมติดตาม

กล่าวสำหรับโลกเซวียนหลิงซึ่งถือหลัก ‘ปล้นแล้วหนี’ จึงส่งเพียงหนึ่งในสามของระดับสูงออกมา อีกส่วนยังคงประจำการอยู่ ณ แดนตน

“ที่นี่อยู่ห่างจากหลุมหมื่นศพเพียงใด?”

คำพูดยังไม่ทันจบ หนึ่งในเซียนมนุษย์ก็ย่างก้าวออกมาคารวะแล้วเอ่ยว่า “ขอเรียนอาจารย์ ที่หมายหลักของเข็มผสานโลกทั้งสองอยู่ห่างออกไปราวพันลี้”

ผู้นี้มีนามว่าเฉิงเสี้ยน

แม้เป็นเพียงเซียนมนุษย์ หากแต่ฐานะแท้จริงคือศิษย์สายตรงของเซียนสวรรค์หมิงฮวา และสืบทอดเคล็ดธรรมสายตรงจากจอมราชันเซวียนหลิง

หากหมิงฮวาคือองค์รัชทายาท เฉิงเสี้ยนก็คือพระราชนัดดา

ด้วยเหตุนี้เมื่อเขาก้าวออกมาตอบคำถาม เซียนปฐพีทั้งสามจึงไม่ปริปากแม้คำเดียว ต่างคนต่างหลุบตานิ่งไม่กล่าวสิ่งใด

เซียนสวรรค์หมิงฮวาเห็นดังนั้นก็นิ่งพยักหน้าช้าๆ ภายในใจยิ่งพึงพอใจต่อความนอบน้อมของเซียนปฐพีทั้งสาม จากนั้นกล่าวต่อทันที “เฉิงเสี้ยนทำได้ดี หลุมหมื่นศพที่แปรมาจากโลกเล็กหลัวฟานนั้นเป้าหมายใหญ่เกินไป หากเราส่งตนไปถึงโดยตรง เกรงว่าศัตรูอาจวางกลล่วงหน้า เช่นนั้นเราย่อมเสี่ยงเกินไป”

“ท่านขุนนางกล่าวชอบแล้ว”

เซียนปฐพีทั้งสามถึงได้กล่าวเสริมขึ้นมาทีละคน

เมื่อตำหนิฝ่ายใต้บังคับบัญชาเรียบร้อย เซียนสวรรค์หมิงฮวาก็พลิกคำพูดพลันกล่าวว่า “เอาล่ะ เป้าหมายของเราครั้งนี้มีเพียงสอง ธาตุทองคำไม้ขาลกับคนทรยศอวี๋เส่า!”

อย่างแรกคือเพื่อที่จะเก็บเกี่ยวปราณ หล่อเลี้ยงโลกเซวียนหลิง

คนหลังคือเพื่อขจัดภัยในภาคหน้า อย่างไรเสียแผนของโลกเซวียนหลิงก็ถือหลักปล้นแล้วหนี ย่อมต้องป้องกันมิให้ใครย้อนกลับไปนำทางศัตรู

“ทั้งสองต่างถูกฝังด้วยยันต์สัมผัสไท่ชิง”

“เมื่อเราร่วมแรงคำนวณ ยังไงพวกมันก็หนีไม่พ้น!”

เมื่อหมิงฮวานำหน้าออกเสียง ทุกคนก็เริ่มร่ายอาคมประกอบเวท หยั่งหาตำแหน่งเป้าหมายทั้งสอง ทว่าไม่นานนัก ทุกคนกลับพากันนิ่งอึ้งไปหมด

หมิงฮวายกคิ้วกล่าวเสียงเรียบ “เป้าหมายทั้งสอง…อยู่ที่เดียวกัน?”

ในการหยั่งรู้ของเขา ธาตุทองคำไม้ขาลและคนทรยศอวี๋เส่าอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน ณ บริเวณหนึ่งซึ่งห่างจากที่ตั้งของพวกเขาไม่ถึงสามพันลี้!

‘กับดัก?’

ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของหมิงฮวาแทบจะทันที ทว่าเขาก็รวบรวมจิตได้อย่างรวดเร็ว

‘แม้เป็นกับดัก แล้วจะเป็นไร?’

‘จากข่าวที่ได้มาจากฉีเหอ นิกายศักดิ์สิทธิ์ที่ใดนั้นลือว่าเรืองอำนาจในเจียงเป่ย ผู้ถือครองตำแหน่งแทนเจ้าสำนักก็เพียงขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ เช่นเดียวกับข้า ส่วนผู้มีพลังเทียบเท่าเซียนปฐพีนั้นแทบไม่มี ด้วยกำลังของข้าย่อมรับมือได้ ต่อให้เลวร้ายสุดก็ยังสามารถหลบหนี’

ยิ่งไปกว่านั้น…ข้าย่อมมิได้มาผู้เดียว

‘จากข่าวของฉีเหอ ไม่มีข้อมูลว่าอวี๋เส่าเคยเข้าร่วมนิกายศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นแล้วเขาน่าจะเข้าร่วมนิกายกระบี่หยก’

‘ด้วยพลังอย่างเขา จะรวบรวมผู้คนมาได้สักเท่าใดกัน?’

‘ไม่ว่ามองอย่างไร ฝ่ายเรา…หนึ่งเซียนสวรรค์ สามเซียนปฐพี เจ็ดเซียนมนุษย์ หากเจินจวินไม่ยื่นมือมาแทรกแซง ศึกนี้ก็ย่อมเป็นฝ่ายเราได้เปรียบ!’

……

ณ เจียงหนาน บนเรือรบ

หลังจากได้รับการต้อนรับจากเจินเหรินปราบมาร ลวี่หยางก็ได้รับอนุญาตให้เลือกห้องลับห้องหนึ่งภายในเรือเพื่อปิดด่านบำเพ็ญ เตรียมกลั่นกรองสิ่งที่ได้รับมาอย่างเงียบงำ

เขาเริ่มต้นจากวางค่ายกลปิดผนึกห้อง

แน่ใจว่ามิมีใครสามารถใช้ญาณสอดแนมเข้ามาได้ ต่อให้มี ตนก็จะรับรู้ทันทีด้วยค่ายกลเตือนภัย…จากนั้นเขาจึงหยิบถุงเก็บสมบัติใบหนึ่งออกมา

ภายในมีทั้งธาตุทองคำไม้ขาล ฉีเหอเจินเหริน และทรัพย์สินส่วนใหญ่ของถนนหอเร้นลับซึ่งฉีเหอเคยสร้างไว้ บัดนี้เจ้าของสิ้นชีพไปแล้ว มรดกทั้งหมดก็ล้วนตกเป็นของลวี่หยาง ซึ่งเจ้าตัวก็หาได้เกรงใจไม่ เขาเทสิ่งของทั้งหมดออกมาแล้วปล่อยเค้าเงาร่างสูงตระหง่านหนึ่งออก

กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม!

เพียงพริบตา กายธรรมนั้นแผ่เพลิงฟ้าออก ราวเตาหลอมสวรรค์ กวาดกลืนสรรพสิ่งที่ลวี่หยางนำออกมาไม่เลือกชนิด หลอมรวมสิ้นทุกอย่าง

ไม่นานนัก ความรู้สึกอิ่มล้นก็เอ่อทั่วจิตใจ

‘ถึงขีดจำกัดแล้ว…’

ลวี่หยางเข้าใจแจ่มชัดว่า กายธรรมนี้ได้บรรลุขีดสูงสุดแห่งขั้นตอนในปัจจุบัน หากคิดจะก้าวหน้าต่อ ทำได้เพียงไปเก็บเกี่ยวปราณอีกครั้ง

“ตามที่กล่าวไว้ใน 《คัมภีร์ฟ้าดั้งเดิม ควบคุมเทวะสวรรค์》 การฝึกฝนกายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิมนั้นแบ่งเป็นห้าขั้นใหญ่ ขั้นแรกคือเช่นที่ข้าทำสำเร็จนี้ คืออัญเชิญกายธรรมออกมาได้สำเร็จ ส่วนอีกสี่ขั้นถัดไป คือการคัดสิ่งดี ทิ้งสิ่งหยาบของกายธรรมนี้”

“ขั้นที่สอง คือสลายกายธรรม”

“นับแต่นี้ไม่ยึดติดกับรูปทรง สามารถหลอมรวมกับร่างหลัก รวมแยกได้ตามใจ”

“ขั้นที่สาม คือสลายสรรพสิ่ง”

“นับแต่นี้ไม่ยึดติดกับรูปลักษณ์ จิตนึกถึงสิ่งใด ก็แปรเปลี่ยนสิ่งนั้น”

“ขั้นที่สี่ คือสลายการควบรวม”

“นับแต่นี้ไม่จำเป็นต้องควบคุมใดๆ ทุกสิ่งดำเนินไปตามครรลองธรรมชาติ ใจเพียงขยับ โลกก็แปรเปลี่ยนตอบสนองโดยธรรม”

“ขั้นที่ห้า คือสลายเฉียน”

“คงเหลือไว้เพียงฟ้า…จึงนับเป็นการเชื่อมต่อโดยแท้กับมรรคผลแห่งโลกหมื่นยุทธ ตั้งแต่นั้นจึงสามารถดึงแดนนั้นเข้าสู่โลกหลักได้โดยสมบูรณ์!”

การเก็บเกี่ยวปราณห้าครานั้น ล้วนยากขึ้นตามลำดับ

โดยเฉพาะขั้นสุดท้าย จะเผชิญการต่อต้านอย่างบ้าคลั่งของโลกหมื่นยุทธ ถึงขั้นที่วางรากฐานสมบูรณ์โดยทั่วไปมิอาจทานทน

ความลำบากของเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสองนี้…ย่อมเห็นได้แจ่มชัด

‘แต่สำหรับข้า ก็แค่เริ่มต้นใหม่ห้าคราเท่านั้น ส่วนเรื่องจะเข้าสู่โลกหมื่นยุทธอีกครา…ก็ใช่ว่าต้องพึ่งนิกายศักดิ์สิทธิ์เสมอไป’

‘ในเมื่อข้ายังถือครอง 《คัมภีร์ฟ้าดั้งเดิม ควบคุมเทวะสวรรค์》 หากส่งให้เจินจวินนิกายกระบี่หยก นำไปคำนวณย้อนรอย ก็น่าจะมีโอกาสสูงที่จะค้นหาโลกหมื่นยุทธเจอ เพียงแต่…การกระทำนี้ย่อมกระทบผลประโยชน์ของนิกายศักดิ์สิทธิ์’

อะไรนะ? ชาตินี้ข้าคือคนของนิกายกระบี่หยก?

เช่นนั้น…ไม่ใช่ปัญหา!

ลวี่หยางยิ้มอย่างพึงใจ ก่อนเหลือบตามองธาตุทองคำไม้ขาลอีกครั้งแล้วเก็บกลับเข้าไปในถุง หันไปหยิบธงหมื่นวิญญาณออกมาแทน

บนธงนั้น นอกจากเฉินซิ่นอันที่ฟื้นคืนสติหลังกลืนกินโกวเยว่แล้ว ยังมีอีกหนึ่งวิญญาณธง นั่นคือชายร่างยักษ์ขุยกัง

‘ถึงเวลาแล้ว’

ลวี่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบดขยี้วิญญาณธงของคุยกังไปโดยตรง พลังจิตแท้และปราณแต่กำเนิดที่กระจายออกมาทั้งหมด ถูกนำไปหล่อเลี้ยงบรรพชนถิงโยวซึ่งยังคงหลับใหล

‘ฟื้นคืนเถิด! สติปัญญาอันล้ำเลิศของข้า!’

แม้บรรพชนจะเคยเป็นวางรากฐานสมบูรณ์ หากแต่ในชาติกำเนิดที่ห้าเขามิได้บรรลุกลับคืน จึงใช้เพียงวิญญาณธงขั้นวางรากฐานก็เหลือเฟือ

ไม่นานนัก เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในธง

“…อืม?”

บรรพชนถิงโยวปรากฏขึ้นเป็นเงารัศมี แววตาแรกยังพร่าเลือนเล็กน้อย แต่แล้วพลันฉายความเข้าใจออกมา มองลวี่หยางก่อนทอดถอนใจ

“การคำนวณสิ้นสุดแล้วหรือ?”

“ขอบรรพชนโปรดชี้แนะ”

ลวี่หยางพยักหน้า ธงหมื่นวิญญาณหลังผ่านการชะล้างของคัมภีร์ร้อยชาติ แม้วิญญาณธงจะจดจำอดีตได้ครบถ้วน ทว่าแนวคิดกลับถูกเปลี่ยนแปลง

ในสายตาของถิงโยวบัดนี้ สิ่งที่ตนเคยประสบกับลวี่หยางล้วนเป็นเพียงอนาคตที่คำนวณได้ มิใช่ความจริง ปัจจุบันนี้ต่างหากคือความจริง ส่วนเรื่องไม่สมเหตุผลบางอย่าง ตนก็หลงลืมเองโดยธรรมชาติ คัมภีร์ร้อยชาติได้ขจัดช่องโหว่ทุกประการอย่างสมบูรณ์

“ต้องรบกวนบรรพชนแล้ว”

ลวี่หยางยังคงคารวะแบบเต็มพิธี ให้เกียรติอย่างถึงที่สุด จากนั้นหยิบเคล็ดวิชานานาออกมาวางไว้ตรงหน้า

《สัจธรรมแท้แห่งฟ้าดินจากการหยั่งรู้ถ้ำสุญญตา》

《ประกายหยกโคมทองอันโอภาส》

《เคล็ดพิธีบวงสรวงไท่ซวี》

เล่มแรกคือเคล็ดการสร้างแดนมงคลถ้ำสวรรค์ เล่มที่สองคือเวทสัมผัสตะเกียงดับแสง เล่มสุดท้ายคือวิชาในการเชื่อมต่อกับสวรรค์แห่งความมิมี

ล้วนเป็นเคล็ดชั้นยอด มีค่าเหนือประมาณ ทว่า…ลวี่หยางกลับสงสัยว่ามีพิรุธ เพียงแต่มองแล้วมองอีกกลับไม่พบว่าอยู่ตรงใด

จ้องมองเคล็ดทั้งสามในมือ ถิงโยวทอดถอนใจ พยักหน้าช้าๆ แล้วกล่าวว่า “ช่างเถิด ข้าเองก็ขอศึกษาเสียหน่อยก่อน”

ลวี่หยางเผยสีหน้าเปี่ยมสุข “ขอบคุณบรรพชน!”

ดี…สติปัญญาอันล้ำเลิศของข้า ใกล้ถึงคราวแผลงฤทธิ์แล้ว!