เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 78 วิธีที่ถูกต้องในการใช้ภาชนะบรรจุเวทมนตร์

บทที่ 78 วิธีที่ถูกต้องในการใช้ภาชนะบรรจุเวทมนตร์

ร็อบบ์เข้าใจแล้วว่านี่เป็นภาชนะเก็บเวทมนตร์เช่นเดียวกับกาน้ำ มันสามารถกักเก็บเวทมนตร์เอาไว้ได้แล้วค่อย ๆ เทออกเพื่อใช้งาน ไม่แปลกใจที่มันถูกเรียกว่า “ภาชนะเวทมนตร์”

ไม่มีสิ่งนี้อยู่ในเกม ร็อบบ์จึงรู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก เขาหยิบมันมามองไปทางซ้ายและขวา จากนั้นเขาก็ถ่ายมวลเวทศักดิ์สิทธิ์เล็กน้อยลงไป และเห็นว่าผิวของ ‘กาเวทมนตร์’ ค่อย ๆ สว่างขึ้นมา มวลของอนุภาคทองคำขยายชัดเจนยิ่งขึ้น

“จะปล่อยทักษะเวทมนตร์หลังจากส่งเข้าไปในนี้ได้ยังไง” ร็อบบ์ถาม

จอห์นกล่าวด้วยความเคารพว่า “ขออภัยด้วยคุณพ่อร็อบบ์ สิ่งนี้ยังอยู่ในระหว่างการศึกษาและพัฒนา สถาบันเวทมนตร์ยังคงดำเนินการพัฒนาอยู่ มันจึงยังไม่สมบูรณ์แบบ ในปัจจุบันสิ่งนี้ทำได้แค่รวบรวมมวลเวทมนตร์และปล่อยมันออกมาเท่านั้น ยังไม่สามารถกักเก็บชุดทักษะเวทมนตร์และปล่อยออกมาได้ คุณเห็นที่ปุ่มนี่ไหม ถ้ากดแล้วมวลเวทมนตร์ภายในจะถูกปล่อยออกมา”

ร็อบบ์มองไปที่ภาชนะเวทมนต์ซึ่งมีปุ่มสีทองอยู่ด้านข้าง เมื่อเขากดปุ่ม มันก็เหมือนมีน้ำไหลพุ่งออกมาและกระจายไปกลางอากาศ

ร็อบบ์หัวเราะ “น่าสนใจ”

เขาสนใจสิ่งที่แปลกใหม่แบบนี้ แม้ว่ามันจะพัฒนาไปได้เพียงครึ่งเดียวและไร้ประโยชน์ แต่ก็น่าสนใจกว่าสิ่งที่เขามีอยู่ทั้งหมดตอนนี้ ซึ่งมันทำให้เขาเบื่อมาก

เขายิ้มและพูดว่า “จอห์น ไปบอกบารอนด้วยว่าฉันชอบสิ่งนี้มาก หากมีไอเทมเวทมนตร์ใหม่ ๆ มาอีก ช่วยส่งมาให้ฉันเล่นอีกนะ”

จอห์นกล่าวว่า “เราจะถ่ายทอดคำพูดของท่านให้บารอนทราบอย่างแน่นอน”

จอห์นเก็บคำพูดของร็อบบ์ไว้ในใจและรีบกลับไปที่ไบรต์โร้ด

ในขณะเดียวกัน ร็อบบ์ก็กลับเข้าสู่สภาวะขี้เกียจตามปกติของเขา แต่เขาไม่ได้ดูเหมือนคนเป็นอัมพาต เขานั่งตัวตรงและโยนภาชนะเวทมนตร์ในมือไปมา

ทันทีที่เสี่ยวอี้เห็นการกระทำของเขา เธอก็รีบหยิบบันทึกของเธอที่มีรอยกระสุนปืนสองรูเจาะอยู่ขึ้นมาจากพื้น แต่สิ่งนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อการเขียนบันทึก เธอหยิบปากกาขึ้นมาและเขียนลงไปทันทีว่า

“วันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ.1344 ในที่สุดคุณพ่อร็อบบ์ก็ลงมือทำบางอย่าง เขาเริ่มศึกษาภาชนะเวทมนตร์อย่างตั้งใจ เขาส่งมวลเวทน้ำแข็ง… (เขาสามารถใช้เวทมนตร์น้ำแข็งได้!?) และตะโกนว่า ‘ตู้เย็น’ จากนั้นเขาก็ขอให้ลิลเลียนสาวใช้ของเขานำโคคาโคล่าหนึ่งขวดมา และค่อย ๆ เทมวลเวทน้ำแข็งในภาชนะเวทมนตร์ลงบนเครื่องดื่ม”

“เสี่ยวอี้อย่าเสียเวลาชีวิตเขียนบันทึกอะไรนั่นเลย” ร็อบบ์วางขวดโคคาโคล่าเย็น ๆ ไว้ตรงหน้าเสี่ยวอี้ด้วยรอยยิ้ม “คุณเห็นไหม เรามีตู้เย็นแล้ว เมื่อไหร่ที่เราต้องการดื่มน้ำเย็น ๆ เราก็เทมวลเวทที่อยู่ในภาชนะเวทมนตร์ลงบนน้ำ แค่นั้นเราก็จะมีน้ำเย็นให้กินได้ทันที! จากนี้เราไม่จำเป็นต้องใช้เวทมนตร์น้ำแข็งทุกครั้งที่ต้องการดื่มโคคาโคล่าเย็น ๆ แล้วนะ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ปัง!

เสี่ยวอี้ตบโต๊ะหินทันที “ของล้ำค่าขั้นสูงอย่างภาชนะเวทมนตร์ คุณไม่ควรเอามาใช้เล่น ๆ แบบนี้นะ!”

“ทำไม? ใครกำหนดไว้กันล่ะ?” ร็อบบ์เลิกคิ้ว “ก็ได้ งั้นลองบอกมาหน่อยว่าเราควรใช้ภาชนะเวทมนตร์อันนี้ยังไง?”

“นี่…นี่คือ…ของที่สถาบันวิจัยเวทมนตร์ศึกษามาอย่างดี ฉันแน่ใจว่าพวกเขาย่อมคิดวิธีใช้งานที่ดีกว่านี้แน่นอน!”

“ไร้สาระน่า!” ร็อบบ์กล่าว “จะให้ใช้มันเพื่อต่อสู้น่ะเหรอ? จะลำบากทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร? ฉันมีนับหมื่นวิธีในการเอาชนะศัตรูได้โดยไม่จำเป็นต้องมานั่งเปลืองเวลาคิดว่าจะเอาไอ้ของสิ่งนี้ไปโจมตีศัตรูยังไง เพราะงั้นใช้มันเป็นตู้เย็นขนาดเล็กนี่แหละดีแล้ว!”

เสี่ยวอี้ “…”

“จริงด้วย เราสามารถใช้มันทำเป็นเตาไฟได้ด้วยนะ!” ร็อบบ์ส่งมวลเวทไฟลงในภาชนะเวทมนตร์ จากนั้นวางลงบนโต๊ะและขอให้ลิลเลียนตั้งหม้อไว้ข้างบนแล้วเติมน้ำลงในหม้อ ร็อบบ์กดปุ่มบนภาชนะเวทมนตร์ จากนั้นมวลเวทไฟก็ค่อย ๆ ไหลออกมา ทำให้ก้นหม้อร้อนขึ้นอย่างต่อเนื่อง และน้ำในหม้อต้มก็เดือดปุด ๆ ได้ภายในพริบตา

ลิลเลียนเทน้ำเดือดและทำชาดำให้ร็อบบ์ดื่มหนึ่งถ้วย

ร็อบบ์หัวเราะ “ฮ่าฮ่าฮ่า สนุกโคตร ๆ เลย! ดูเหมือนว่าไอ้ของสิ่งนี้ก็มีประโยชน์เยอะจริง ๆ บารอนเยี่ยมมากที่ให้สิ่งดี ๆ แบบนี้มา มันคุ้มค่าแล้วกับการที่ฉันต้องเข้าไปในเทือกเขาสนดำเพื่อช่วยเขาต่อสู้กับคนเลว!”

เสี่ยวอี้เอามือปิดหน้าอย่าสุดจะทนและพูดว่า “โปรดหยุดใช้ภาชนะเวทมนตร์แบบนี้สักที ไม่งั้นนักเวทที่พัฒนาได้ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดแน่ ๆ”

ทันใดนั้นลิลเลียนก็พูดว่า “นายท่าน ท่านสามารถใช้ภาชนะเวทมนตร์นี้สร้างพัดลมติดผนังแบบที่คุณเคยพูดถึงตอนนั้นได้ไหม”

“ฮะ?” ร็อบบ์ดีใจมาก “ลิลเลียน เธอนี่ฉลาดมาก เรียกช่างตีเหล็กมาเร็ว ฉันจะสร้างพัดลมติดผนัง!”

ด้วยเหตุนี้เสี่ยวอี้จึงเขียนบันทึกของเธอต่อไปว่า

“คุณพ่อร็อบบ์ขอให้ช่างตีเหล็กทำแท่งเหล็กยาวและเชื่อมใบพัดแปลก ๆ ไว้ที่ปลาย ซึ่งมันดูเพรียวบางเล็กน้อย ช่างตีเหล็กไม่เข้าใจเลย ไม่ต้องพูดถึงว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้มันออกมาเป็นรูปร่างตามคำแนะนำของนักบวช แล้วคุณพ่อร็อบบ์ก็ขอให้ช่างตีเหล็กสร้างสิ่งแปลก ๆ หลายอย่างซึ่งเรียกว่าเรียกว่า ‘เกียร์’ และเขาก็แขวนไอ้ของแปลก ๆ ที่สร้างเสร็จไว้บนต้นไม้ และถ่ายเทมวลเวทลมที่อยู่ในภาชนะเวทมนตร์เข้าไป (บ้าเอ๊ย! เขารู้จักเวทมนตร์ลมได้ยังไง!?)”

ร็อบบ์กางมือออกและพูดว่า “มันยากเกินไปที่จะสร้างมอเตอร์ไฟฟ้าขนาดเล็ก ฉันก็เลยไม่สามารถใช้ไฟฟ้าเป็นพลังงานได้ ฉันต้องใช้ลมเพื่อขับเคลื่อนเกียร์ที่จะให้พัดลมทำงาน รอฉันคิดออกก่อนนะว่ามอเตอร์สร้างยังไง ฉันจะเปลี่ยนมันให้ทำงานด้วยไฟฟ้า”

เสี่ยวอี้ถามอย่างโง่งม “ฉันไม่เข้าใจ ไอ้สิ่งนี้มันคืออะไร”

“เฮ้อ ถ้าคุณเข้าใจสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ คุณก็เก่งกว่าฉันแล้วน่ะสิ จริงไหม? ทำงานของคุณในฐานะสายลับไปเถอะ แต่อย่าคาดหวังว่าจะเข้าใจสิ่งที่ฉันกำลังทำ!” ร็อบบ์กล่าว

เขาโบกมือให้ลิลเลียน “มานั่งใต้พัดลมติดผนังสิ มันสบายมากเลยนะในฤดูร้อนแบบนี้”

ลิลเลียนกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่เครื่องมือเพื่อการทรมานหรอกเหรอ?”

ร็อบบ์พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ในเมื่อไม่มีคนเลวให้เราทรมาน สิ่งประดิษฐ์นี้ก็คือของใช้ที่จะทำให้เราสุขสบาย!”

ลิลเลียนทำเสียง ‘โอ้’ ออกมา และลองนั่งลงใต้พัดลมติดผนัง ลมที่อ่อนโยนพัดผมสีบลอนด์ของเธอปลิวไปมา ภาพนั้นสวยงามมากจนร็อบบ์แทบตาค้าง

ลิลเลียนปรบมือและยิ้ม “โอ้ มันเจ๋งมาก พัดลมติดผนัง!”

“จริงเหรอ?” แม้ว่าเสี่ยวอี้จะยังมีสีหน้าเย็นชา แต่เมื่อลมพัดมา ใบหน้าที่เย็นชาของเธอก็แสดงสีหน้า ‘ผ่อนคลาย’ ออกมา

[ร็อบบ์ได้รับพัดลมติดผนัง (ใช้พลังงานลม)]