เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 114 ฉันไม่ได้ตั้งใจทำจริง ๆ นะ

บทที่ 114 ฉันไม่ได้ตั้งใจทำจริง ๆ นะ

ดาบเพลิงฟาดฟันลงมาโดนพื้นใกล้ ๆ กับร็อบบ์ แต่ร็อบบ์ยังคงยืนนิ่ง!

อัศวินเทมพลาร์บนกำแพงเมืองหวาดกลัวแทนร็อบบ์ และลุ้นมากจนตับของพวกเขาเกือบจะทะลักออกทางปาก แต่กอร์ดาและคนอื่น ๆ ยังคงสงบนิ่ง

เพราะพวกเขารู้ว่านักดาบคนนี้อ่อนแอกว่ายักษ์สองหัว

ยักษ์สองหัวตัวนั้นโจมตีร็อบบ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็พลาดทั้งหมด ซึ่งผลลัพธ์การโจมตีของอัศวินคนนี้ก็เหมือนกัน

ในไม่ช้า อัศวินก็รู้สึกว่าดาบในมือของเขาไม่ได้ฟันถูกอะไรเลยนอกจากอากาศที่ว่างเปล่า เขารู้สึกประหลาดใจมาก แต่เขาไม่ใช่ยักษ์ที่มีไอคิวต่ำ ดังนั้นเขาจะไม่ตกอยู่ในสภาวะโง่งม

เขาให้เหตุผลกับตัวเองทันทีว่า ‘นักบวชคนนี้จะต้องหลบดาบของฉันด้วยความเร็วที่ยิ่งยวดแล้วกลับสู่ตำแหน่งเดิมอย่างฉับพลัน คงเป็นเพราะความเร็วของนักชวชคนนี้มากเกินไป มันจึงดูราวกับว่าเขาไม่ได้เคลื่อนไหว!’

อัศวินเตือนตัวเองในใจว่า ‘เร็วบ้าอะไรขนาดนี้เนี่ย! ดูเหมือนว่าฉันจะประมาทเขาไม่ได้แล้ว!’

ดาบของเขาโจมตีร็อบบ์อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น ทว่าน่าเสียดายที่เขาพลาดทุกครั้ง

เมื่อฟันดาบกระบวนท่าสุดท้ายออกไป อัศวินนักดาบเวทมนตร์ก็ปิดท้ายด้วยการกระโดดขึ้นไปกลางอากาศและโบกมือซ้ายไปข้างหน้า ก่อนจะยิงลูกไฟพุ่งใส่ใบหน้าของร็อบบ์

ไร้ผล!

และการโจมตีชุดใหญ่ของนักดาบเวทมนตร์ก็สิ้นสุดลง

ร็อบบ์พูดขึ้นว่า “ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนว่าคุณกับยักษ์สองหัวตัวนั้นอยู่ในระดับเดียวกันเลยล่ะ?”

ทันทีที่ร็อบบ์พูดจบ นักดาบเวทมนตร์ก็กระโดดขึ้นไปกลางอากาศอีกครั้ง และการโจมตีชุดใหญ่ก็เริ่มขึ้นอีกรอบ

ชายคนนี้โจมตีเร็วกว่ายักษ์สองหัวมาก การโจมตีจำนวนมากล้วนเล็งไปที่หัวของร็อบบ์

ทันใดนั้น นักดาบเวทมนตร์ก็รู้สึกว่าการฟันของเขาเหมือนจะมีแรงต้านเกิดขึ้น

ฮ่า ๆ! ฉันฟันโดนแล้วสินะ!

ปรากฏว่าผู้ชายคนนี้โชคดีมาก เขาโจมตีโดนร็อบบ์ทั้ง ๆ ที่มีโอกาสเพียง 1% เท่านั้น

ดาบฟันโดนไหล่ของร็อบบ์ แต่ด้วยพลังป้องกันและค่าต้านทานพลังเวทที่เต็ม MAX ของร็อบบ์ ทำให้แม้ว่าเขาจะโดนดาบเวทมนตร์ฟันเข้าให้ แต่เขาก็ได้รับความเสียหายแค่เพียง 1 หน่วยเท่านั้น

ร็อบบ์ไม่จำเป็นต้องใช้เวทฟื้นฟูด้วยซ้ำ แค่อาศัยทักษะติดตัวฟื้นฟูอัตโนมัติ เพียงเท่านี้พลังชีวิตที่สูญเสียไป 1 หน่วยก็ฟื้นคืนในชั่วพริบตา และเขาก็กลับมามีสุขภาพสมบูรณ์ดังเดิม

นักดาบคิดว่าตัวเองชนะแล้ว เขาหัวเราะกระโดดกลับและถอยห่างออกไป

เขาตั้งใจดูว่าร็อบบ์ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากแค่ไหน แต่เมื่อมองแวบหนึ่ง เขาก็พบว่าร็อบบ์ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้รับบาดเจ็บหรือล้มลงกับพื้นเลย เสื้อคลุมนักบวชบนไหล่ของร็อบบ์ฉีกขาดเล็กน้อย แต่บนผิวหนังไม่มีแม้แต่รอยแดงเลยด้วยซ้ำ

“ห่าอะไรวะ!?” นักดาบเวทมนตร์ตกใจและมองลงไปที่ดาบของเขาซึ่งยังคงลุกไหม้ด้วยเวทไฟ ดาบเวทมนตร์มีพลังรุนแรงแน่นอน เขามั่นใจ แต่ทำไมมันตัดผ่านได้แค่เสื้อผ้าของนักบวชคนนี้เท่านั้น?

เขาไม่ใช่คนเดียวที่สับสน เพราะแม้แต่อัศวินดินดำนับพันคนที่อยู่ข้างหลังเขา และอัศวินเทมพลาร์สามร้อยคนบนกำแพงเมืองก็สับสนเช่นกัน

ทุกคนพูดไม่ออก!

“เอาล่ะ ถึงคราวของฉันที่จะโจมตีบ้างละนะ” ร็อบบ์ยิ้ม “ระวังมีดไม้ของฉันให้ดี ๆ ล่ะ”

มีดไม้ในมือของร็อบบ์ฟันไปหานักดาบเวทมนตร์อย่างช้า ๆ

เมื่อเห็นมีดที่เชื่องช้านี้ นักดาบเวทมนตร์ก็คิดกับตัวเองว่า ‘มีเป็นหมื่นวิธีเลยล่ะที่จะหลบหลีกการโจมตีนี้ได้!’

อย่างไรก็ตาม เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าคู่ต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งมาก เขาจำได้ว่าการโจมตีช้า ๆ ก็สามารถทำให้มีการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ เกิดขึ้นได้ และนักบวชตรงหน้าก็เป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนท่วงท่าอย่างรวดเร็ว

ประมาทไม่ได้แล้ว!

แม้ว่ามีดไม้ไม่น่าจะทำอะไรเขาได้ แต่เขาก็ไม่ต้องการเสี่ยง

ใช้ดาบปัดป้องมีดไม้น่าจะดีและปลอดภัยกว่าการหลบหลีก

มีความแตกต่างอย่างมากระหว่างรูปแบบการใช้ดาบของนักดาบตะวันตกกับนักดาบตะวันออก

เพราะนักดาบตะวันออกจะเน้นการโจมตีที่รวดเร็ว และจะไม่ปะทะกับอาวุธของฝ่ายตรงข้ามโดยตรง

อย่างไรก็ตาม การใช้ดาบของนักดาบตะวันตกมักเป็นไปในแบบการใช้ดาบด้วยสองมือ ซึ่งวิธีนี้เรียกว่า “Liechtenauer[1]” และ “เจี่ยวเจี้ยน[2]” ที่เน้นการปะทะกับอาวุธของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงด้วยการจับดาบสองมือ ก่อนจะหาช่องว่างในการโจมตีศัตรูในจังหวะที่สอง

ทั้งนี้ เพื่อป้องกันกลอุบายแปลก ๆ ที่ร็อบบ์อาจเผยออกมา นักดาบเวทมนตร์จึงตัดสินใจบล็อกมีดไม้ของร็อบบ์ด้วยดาบของเขา

เขาใช้กำลังทั้งหมดฟันดาบเพลิงในมือปะทะเข้ากับมีดไม้ของร็อบบ์

ปัง!

เสียงปะทะที่ดังสนั่น

แต่มีดไม้ของร็อบบ์กลับไม่แตก!

และดาบเวทมนตร์ก็ตัดมีดไม้นี้ไม่ได้…

จากนั้นนักดาบเวทมนตร์ก็รู้สึกถึงแรงสะท้อนกลับอันยิ่งใหญ่จากมีดไม้ ก่อนที่ดาบเวทมนตร์จะกระเด็นหลุดจากมือไปไกลหลายเมตร!

ร่างของนักดาบเวทมนตร์นั้นล้มลงกระแทกกับพื้นราวกับคนโง่ ฝุ่นดินฟุ้งตลบลอยขึ้นไปในอากาศ

กระดูกแขนขาทั้งหมดเหมือนจะหลุดออกจากร่าง กระดูกแขนข้างขวาของเขาที่เคยถือดาบเมื่อครู่ถึงกับแตกเป็นหลายท่อนและไม่สามารถยกขึ้นได้อีกต่อไป

มีดไม้นี้ทำลายความฮึกเหิมที่อยากจะต่อสู้ทั้งหมดของเขาในทันที!

เขานอนนิ่งอยู่บนพื้น และถอนหายใจกับตัวเอง ‘ไม่แปลกใจแล้วที่หมายเลข 42 บอกว่าไม่ควรไปยั่วยุที่เมืองเวสต์วินด์ นักบวชคนนี้แข็งแกร่งฉิบหาย!’

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ให้กำลังใจตัวเองและตะโกนขึ้นมาทั้ง ๆ ที่นอนหงายท้องแอ้งแม้งอยู่บนพื้น “คุณพ่อร็อบบ์แข็งแกร่งจริง ๆ ผมแพ้แล้ว ผมขอโทษที่ทำให้คุณขุ่นเคืองใจ”

ร็อบบ์ยิ้ม “พูดได้ดี แต่คุณสุภาพมาตลอดเลยนะ ไม่ได้ทำให้ฉันขุ่นเคือง”

นักดาบเวทมนตร์รู้ว่าร็อบบ์ต้องการประนีประนอม ไม่ได้อยากทำให้เรื่องราวบานปลายจนเจ้าหญิงต้องส่งคนมาล้างแค้นเพิ่ม เขาจึงตะโกนออกไปอีกว่า “ใครก็ได้ มาช่วยฉันหน่อย พวกเราจะกลับกันตอนนี้แหละ!”

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังไม่มีใครมาช่วยเขา อัศวินกว่าพันคนที่อยู่ข้างหลังเขาคงไม่คิดก่อกบฏกับเขาในตอนนี้หรอกใช่ไหม?

จากนั้นอัศวินเกราะดำก็เอียงศีรษะไปมองด้านหลัง และเขาก็ถึงกับต้องอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น

ลูกน้องนับพันของเขาตอนนี้กำลังนอนล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นด้านหลัง และไม่สามารถลุกยืนขึ้นมาได้เลย!

เขาอุทานด้วยความประหลาดใจ “บ้าอะไรกัน?! เกิดอะไรขึ้น? ใครล้มพวกนายเนี่ย?”

ร็อบบ์ยิ้มอย่างเอียงอาย “ขอโทษที ๆ ตอนที่ฉันโจมตีคุณ ฉันเผลอไม่ระวังน่ะ คลื่นพลังน่าจะกระจายออกไป พวกเขาก็เลยถูกคลื่นนั้นกระแทกจนกระเด็น ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจทำจริง ๆ นะ”

นักดาบเวทมนตร์ถึงกับนิ่งงัน “…”

[1] Liechtenauer มาจากชื่อของ Johannes Liechtenauer นักฟันดาบชาวเยอรมันที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อประเพณีการฟันดาบของชาวเยอรมันในศตวรรษที่ 14 วิธีการนี้จะใช้ดาบสองมือ กล่าวคือ นักดาบจะใช้สองมือจับดาบ แต่ก็มีบางสถานการณ์ที่ต้องใช้ท่าจับมือเดียวเมื่อต้องมีการคลุกวงใน หากเจอคู่ต่อสู้ที่กำลังใส่เกราะอยู่จะมีการใช้มือหนึ่งจับใกล้ปลายดาบเพื่อให้ควบคุมการแทงได้ง่ายขึ้น

[2] เจี่ยวเจี้ยน (绞剑) คือ หนึ่งในกระบวนท่าดาบของจีน ดาบที่ใช้จะเป็นดาบปลายยาวที่ค่อนข้างมีความพลิ้วหรือสามารถสะบัดได้ง่าย ดูวิดีโอเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=ZZI1R48MBlo&ab_channel=kzhuang