เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 78 แอปอัปเดต [2]
— งั้นนายจะบอกว่า มีใครบางคนลอบเข้ามาในเกตแล้วทำให้ความยากของฉากสูงขึ้นใช่ไหม? และพอนายเคลียร์ฉากนั้นได้ นายก็ดันคิดว่ามีฉากลับซ่อนอยู่เลยอยากจะไปสำรวจมันเนี่ยนะ?
เสียงหนึ่งดังสะท้อนออกมาจากส่วนลำโพงอุปกรณ์ของทอม
หลังจากเกิดเรื่องราวทั้งหมดขึ้น เขาก็รีบติดต่อหัวหน้าทีมของตัวเองทันทีและรายงานสถานการณ์
เนื่องจากเกตถูกเคลียร์ไปแล้ว มันจึงเริ่มนับถอยหลังเพื่อสลายตัวในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
นั่นหมายความว่า เกตจะไม่มีใครสามารถเข้ามาได้อีก
พวกเขามีแต่ต้องออกไปเท่านั้น
ด้วยเหตุผลดังกล่าว ทอมจึงต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้เลยว่าจะลงมือกับฉากลับหรือไม่
“มันมีโอกาสที่รางวัลจะสูงมากครับ ถ้าหัวหน้าอนุญาต ผมมั่นใจว่าอย่างน้อยเราจะได้เศษผลึกที่มีความบริสุทธิ์สูงกลับไปแน่นอนครับ”
— แต่นายพลาดการเคลียร์ฉากหลักแล้วไม่ใช่หรือไง…?
“ผมไม่ได้พลาดครับ ไอ้… คนที่ลอบเข้ามานั่นมันทำทุกอย่างพังหมดเลย ผมยังพอสร้างความประทับใจให้เจ้าภาพได้บ้าง ถ้าความยากไม่ดีดสูงขึ้น ผมคงจะทำให้เขาประทับใจไปแล้วครับ”
— ใช่ แต่นายก็ยังถือว่าพลาดอยู่ดี
“และผมสามารถทำได้ดีกว่านี้อีกด้วย”
ทอมพึมพำ มือของเขากำอุปกรณ์แน่นขึ้น
“ถ้ารู้ว่าความยากมันจะเพิ่มขึ้น ผมคงเล่นแผนอื่นไปแล้ว หัวหน้าก็รู้นี่ครับว่าฝีมือระดับผมมันเกินกว่างานนี้ไปมาก ขอแค่คำอนุญาต แล้วผมจะกลับไปพร้อมชัยชนะ พวกคราวน์ฟอลเองก็กำลังจะเริ่มอยู่เหมือนกัน เรายอมแพ้พวกมันไม่ได้นะครับ!”
— …..
ปลายสายตกอยู่ในความเงียบงัน
ความเงียบนั้นดูเหมือนยาวนานนิจนิรันดร์ ก่อนจะมีเสียงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
— ขอเวลาฉันหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะลองคุยกับหัวหน้าแผนกดูก่อน
“อะไรนะครับ? จะให้รอทำไมล่ะ? ถ้าเรามามัวชักช้าไปมากกว่านี้ พวกเวรจากคราวน์ฟอลจะเริ่มลุยฉากลับก่อนนะครับ ขืนเป็นแบบนั้น— หือ?”
เมื่อมองดูอุปกรณ์สื่อสาร ทอมก็กัดฟันกรอด เขาเห็นกับตาว่าสายถูกตัดไปแบบดื้อ ๆ
“บัดซบ!”
เขาแอบสบถออกมา พลางเหลือบมองกลุ่มคนจากคราวน์ฟอล
หัวใจของเขาหล่นวูบเมื่อเห็นว่าพวกนั้นเริ่มเตรียมตัวกันแล้ว
‘ชิบ แม่งเอ๊ย…’
นี่ไม่ใช่โอกาสที่พวกเขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ ถ้าพลาดแล้วรางวัลดันดีมาก ๆ ขึ้นมา มันจะกลายเป็นความเสียหายครั้งใหญ่สำหรับพวกเขา
โดยเฉพาะคราวน์ฟอล ซึ่งเป็นคู่แข่งหลักตัวฉกาจ
เขายอมให้กิลด์อื่นได้ แต่ต้องไม่ใช่เจ้าพวกนั้น
“ช่างแม่งละ”
สิ้นคำพูดนั้น เขามองอุปกรณ์สื่อสารในมือตน ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋ากางเกง และหันไปหาสมาชิกทีมของตัวเอง
“เตรียมตัวให้พร้อม อีกสักครู่เราจะเริ่มปฏิบัติการกัน”
สมาชิกไอวอรี่เริ่มเตรียมตัวโดยไม่สงสัยเนื้อหาบทสนทนาระหว่างเขากับหัวหน้าทีม เพราะสำหรับพวกเขา คำพูดของทอมหมายความว่าได้รับอนุมัติจากเบื้องบนมาแล้วเป็นที่เรียบร้อย
…น่าเสียดายที่รอบนี้เขากำลังทำโดยพลการ
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็มั่นใจในการเคลียร์ฉากนี้มาก; หรือก็คือ ตัวเขาไม่ได้กังวลถึงผลที่จะตามมาจากการกระทำของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ผลลัพธ์สำคัญเหนือกว่าสิ่งอื่นใดภายในกิลด์
เขาเข้าใจเรื่องนั้นดียิ่งกว่าใคร และนี่คือสิ่งที่เขาวางแผนจะทำ
เขาตั้งใจจะนำผลลัพธ์อันยอดเยี่ยมกลับไป
“ตั้งสติให้ดีและทำตามแผนของผม ผมไม่รับประกันว่าพวกคุณจะมีชีวิตรอดถ้าไม่ทำตามที่ผมสั่ง”
เมื่ออุปกรณ์ครบครันและพักฟื้นกันเต็มที่แล้ว ทอมจึงนำทีมของตัวเองมุ่งหน้าสู่ทางเข้าคฤหาสน์
ตามหลังมาด้วยสมาชิกจากคราวน์ฟอล ซึ่งใช้เวลาในการเตรียมตัวนานกว่า
บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด กลุ่มคนทั้งสองเตรียมใจรับมือกับฉากลับ
ทว่า….
เปรี๊ยะะะะ!
ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้าไป เสียงแตกหักแผ่วเบาดังขึ้นกลางอากาศ
แม้จะเบาบาง แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนชะงักกึกและมองตรงไปยังตัวคฤหาสน์
“พวกนายได้ยินไหม…?” หนึ่งในพวกเขาถามขึ้นพลางมองไปรอบ ๆ
คำพูดดังกล่าวได้รับคำตอบคล้ายคลึงกัน พวกเขามองคฤหาสน์เป็นตาเดียว
“ฉันหูฝาดไปเองหรือเปล่า?”
“ไม่นะ ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน…”
ดวงตาของทอมหรี่มองคฤหาสน์ เขาเองก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นเดียวกัน
อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่สามารถระบุทิศทางที่แน่นอนได้ว่ามันดังมาจากไหน
‘มีอะไรเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?’
ขณะกำลังครุ่นคิด เสียงเจ้าปัญหาก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
เปรี๊ยะะะะ!
“อะไรวะเนี่ย?”
คราวนี้เสียงมันดังเกินกว่าจะมองข้ามได้ ทุกคนเบิกตาโพลงและแลกเปลี่ยนสายตากันด้วยความไม่สบายใจ
“เดี๋ยว ดูนั่นสิ!”
ใครสักคนตะโกนขึ้นมากะทันหัน
บางส่วนของกลุ่มรีบชี้นิ้วไปยังต้นเสียง
มันคือรอยแตกขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บริเวณด้านข้างของคฤหาสน์ กำลังขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวินาทีที่ผ่านไป
ตอนนี้เห็นได้ชัดแล้วว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ และความรู้สึกนั้นยิ่งทวีคูณเมื่อคฤหาสน์เริ่มสั่นสะเทือน
ครืน! ครืน!
“อาคารกำลังจะถล่ม!”
“ถอยกลับเร็วเข้า!”
ทุกคนรีบถอยกรูดทันทีที่เห็นโครงสร้างสั่นไหว แม้แต่ทอมเองก็ยังต้องถอยออกมา
‘ทำไมมันถึงถล่มล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกับฉากลับ? นี่ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย…’
ทอมได้แต่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง คฤหาสน์ยังคงสั่นคลอน
เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยจริง ๆ
เปรี้ยะ เปรี๊ย—
แต่ถึงแม้เขาจะไม่อยากเชื่อ ตัวอาคารก็ยังคงสั่นสะเทือนต่อไป รอยแตกขยายใหญ่มากขึ้น และใหญ่ยิ่งขึ้นอีก หน้าต่างสั่นสะท้านก่อนจะแตกละเอียด เศษกระจกร่วงกราวลงสู่พื้นหญ้าเบื้องล่าง
โครม!
เสียงสั่นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง และในไม่ช้า… ซีกซ้ายของคฤหาสน์ก็พังครืนลงมาด้วยน้ำหนักของมันเอง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ ตัวอาคารแยกออกเป็นส่วน
“เวรแล้ว!”
ทุกคนต่างตื่นตระหนกกับภาพที่เห็น หลายคนถอยกลับไปที่ประตูเกต
“เดี๋ยวก่อน ดูสิ!”
และที่ยิ่งแย่กว่าคือ คฤหาสน์ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่กำลังพังทลาย
มันหนักกว่านั้นอีก
“น้ำพุนั่น!”
ทุกสิ่งเริ่มพังพินาศ
ไม่ว่าจะเป็นน้ำพุ สวน หรือแม้แต่พื้นดิน… ทุกอย่างกำลังทลายลง
“รีบกลับด่วน ๆ เลย!”
“เกตใกล้จะปิดแล้ว! ถอนตัวด่วน! ถอนตัวด่วน!”
มันชัดเจนสำหรับพวกเขาแล้วว่าเกตเริ่มจะสลาย
ทุกคนพุ่งตัวกลับไปยังประตูมิติซึ่งเป็นหนทางพาพวกเขาออกไป ยกเว้นทอมที่ยังคงยืนมองในทิศทางเดียวกับคฤหาสน์ด้วยสีหน้าเคว้งคว้าง
เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง
นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?
ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย… แล้วฉากลับล่ะ?
เกตมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง? ตอนนี้มันยังเหลือฉากลับซ่อนอยู่ มันไม่น่าจะพังเร็วขนาดนี้นอกเสียจาก—
และแล้ว เขาก็เข้าใจ
ภาพของใครบางคนผุดขึ้นมาในหัว ฟันของเขาขบกันแน่น
ฉากจะไม่พังทลายในทันที เว้นเสียแต่ว่าเคลียร์ฉากลับสำเร็จแล้ว
และการที่เกตถล่มยับเยินแบบนี้ มันหมายความได้อย่างเดียวเท่านั้น
ฉากลับ…
ถูกเคลียร์จนเสร็จสมบูรณ์แล้ว
“เป็นมันแน่ ๆ”
ทอมกัดฟันกรอด
มันต้องเป็นตัวตลกนั่นแน่นอน
***
ตุ้บ—!
“อึ่ก!”
ตัวผมกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามแผ่นหลัง ผมครางออกมาเบา ๆ พลางยันตัวเองขึ้นและกวาดมองไปโดยรอบ
“…ฉันกลับมาแล้วสินะ”
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมอันคุ้นเคย ผมก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความโล่งอก
“กลับมา… ฮ่าา จริง ๆ ด้วย”
ผมหอบหายใจ จ้องมองเพดานขาวว่างเปล่าด้านบน
ไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมรู้สึกดีใจที่ได้เห็นเพดานห้องตัวเองขนาดนี้มาก่อน
แต่ที่สำคัญที่สุดเลย ผมยกมือขึ้นและมองดูตรงข้อมือ สายตาจ้องเขม็งไปยังรอยประทับสีขาวที่ล้อมรอบข้อมือเหมือนกับรอยสีดำ
‘สีขาว หือ…’
“สงสัยจังว่าทำไมสีถึงเปลี่ยน”
จิตใจของผมล่องลอยกลับไปหาข้อความที่ได้รับก่อนจะโผล่มาในห้องทำงาน นี่คือ… มิเรลล์
เด็กสาวตัวน้อยคนนั้น
ผมสัมผัสได้ถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมต่อกับจิตใจ และด้วยเหตุนี้ ผมจึงรู้สึกว่าตัวเองสามารถอัญเชิญเธอออกมาได้เพียงแค่ใช้ความนึกคิด
แต่ผมยั้งใจไว้ก่อนเพื่อทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
มันมีค่อนข้างหลายเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจ
ตั้งแต่อดีตของมิเรลล์ไปจนถึงความเชื่อมโยงระหว่างตัวเธอกับลัทธิประหลาดนั่น หลากหลายความสงสัยจำเป็นต้องหาคำตอบ แต่ในขณะที่ผมกำลังเริ่มจมดิ่งกับเรื่องเหล่านั้น การแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นมาสู่ครรลองสายตา
[ยินดีด้วย คุณได้เคลียร์ฉากแล้ว!]
มันเป็นของระบบ
[กำลังคำนวณรางวัล…]
[กำลังคำนวณรางวัล…]
“อัปเดตเหรอ?”
ผมมึนงง อัปเดต? มันมาอัปอะไรเอาตอนนี้? หรือว่ามันมีความเกี่ยวข้องอะไรสักอย่างกับฉากที่ผมเพิ่งจะเคลียร์ไป…?
ผมมีคำถามมากมาย แต่กลับไม่มีเลยสักคำตอบ
สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือ จ้องมองการแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นกะทันหันด้วยสีหน้าบึ้งตึง
อย่างไรก็ตาม ผมตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและกดปุ่ม [ใช่] หลังจากนั้นไม่นาน
การอัปเดต มันน่าจะเป็นเรื่องดีใช่ไหมล่ะ?
[แอปกำลังอัปเดต]
[กรุณารอสักครู่…]
การแจ้งเตือนหยุดนิ่งอยู่แค่นั้น ทิ้งให้ผมเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูก
ผมเกาหลังศีรษะ สุดท้ายก็ต้องทอดสายตาไปยังภาพวาดบนผนัง
“มันยังอยู่ที่นี่…”
ผมขยับเข้าไปใกล้และลากนิ้วลงบนภาพ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งสิ้นเมื่อสัมผัสภาพวาด ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยที่เห็นแบบนั้น
สาวน้อยในภาพยังคงอยู่ตรงตำแหน่งเดิมเหมือนเคย ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิมกันหมด
“…..!”
แต่มันก็แค่ชั่วพริบตาเดียว เพราะมีบางสิ่งบางอย่างพุ่งเป็นริ้วเข้าไปในภาพวาดจนผมสะดุ้งสุดตัว
‘เชี่ย!’
ผมกระเถิบถอยหลัง ภาพวาดกลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง เด็กสาวในภาพลดร่มลง เผยให้เห็นดวงตาสีดำสนิทของเธอเอง
รูปลักษณ์ของเธอดูเหมือนกับครั้งแรกที่ผมเห็นทุกประการ
ไม่สิ อันที่จริงแล้ว…
พอมองดูใกล้ ๆ เธอกำลังกอดตุ๊กตาหมีอยู่
ผมหันความสนใจไปที่ข้อมือตัวเองด้วยความสับสน แล้วก็ตระหนักได้ว่ารอยประทับสีขาวนั้นหายไปแล้ว
‘ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอ…’
“หนูหิวค่ะ”
เสียงหนึ่งกระซิบผ่านอากาศ ผมเงยหน้าขึ้นดู
ตอนนี้ใบหน้าของมิเรลล์ปรากฏจนเต็มภาพวาด เธอกำลังมองผมอยู่
“ของกิน คุณบอกว่าจะให้… ของกิน”
“อ้อ จริงด้วย”
ทันใดนั้น ผมก็นึกขึ้นได้ว่าเคยสัญญากับเธอไว้
“ขอเวลาสักนาทีนะ เดี๋ยวไปเอาของกินมาให้”
“หิวววแย้ววว”
“ครับ ๆ”
ผมละทิ้งทุกอย่างที่กำลังทำอยู่และออกจากห้องทำงาน ระหว่างนั้นผมก็ไม่ลืมที่จะล็อกประตูให้เรียบร้อย
เพราะนอกจากภาพวาดจะเป็นที่จดจำของใครหลายคนแล้ว ผมก็ไม่อยากให้ใครรู้ด้วยว่ามันมีผีสิงอยู่
“ไหนดูสิ มีอะไรบ้าง…”
ร่างกายตรงไปยังโซนครัว รื้อค้นตามตู้เพื่อหาขนม แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงกล่องซีเรียลที่เหลืออยู่ครึ่งเดียว เพรทเซล[1]ถุงหนึ่งที่เหม็นหืน และขวดโหลที่ดูน่าสงสัยว่าครั้งหนึ่งมันอาจจะเคยใส่เนยถั่วมาก่อน
ผมถอนหายใจจนปิดตู้ล่าสุดแรงไปหน่อย
พอค้นดูตู้อื่น ๆ แล้ว ทั้งหมดที่ผมเห็นมีเพียงผงกาแฟสำเร็จรูป แบบโคตรเยอะ
“คนพวกนี้มันเสพติดหรืออะไร…?”
เมื่อย้ายไปเปิดอีกตู้และเจอแต่กาแฟสำเร็จรูปเต็มไปหมด ผมก็เริ่มรู้สึกแย่
อันนี้เป็นยาเสพติดหรือเปล่าเนี่ย?
“จะว่าไปแล้ว ฉันเองก็อยากจะได้กาแฟสักแก้วเหมือนกันแฮะ”
ผมยังไม่ชงมันตอนนี้ แต่พยายามค้นหาทุกซอกมุมของโซนครัวเสียก่อน หลังจากค้นอยู่นาทีเต็ม ๆ ในที่สุดผมก็เจออะไรบางอย่างที่สะดุดตาตัวเอง
“ฮ่า!”
ถุงขนมมันฝรั่งทอดแอบซ่อนหลังโหลกาแฟสำเร็จรูปหลายใบแบบลับ ๆ
“ยังไม่ได้แกะด้วย… เยี่ยม”
ผมรู้สึกใจชื้นขึ้นมากเมื่อมีถุงขนมอยู่ในมือตัวเอง
ลำตัวกำลังจะหันกลับ ทว่า—
“นายทำอะไรน่ะ?”
“….!”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ผมตกใจจนเกือบกระโดดออกมา โชคดีที่ผมยังคุมความสุขุมไว้ได้ และหันกลับไปพร้อมกับซ่อนถุงขนมไว้หลังตัวเอง
“ไคล์…”
ขอบคุณพระเจ้าที่เป็นไคล์ ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่แล้วดวงตาของผมก็หรี่เล็กลง
“หืม?”
พอมองดี ๆ แล้ว สภาพไคล์ดูโทรมเอาการเลยทีเดียว
ทรงผมของเขากระเซอะกระเซิง ขอบตาคล้ำเป็นถุง เขาดูย่ำแย่พอ ๆ กับผม ซึ่งตัวผมเองยังคิดว่าเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
“เกิดอะไรขึ้นกับนายวะเนี่ย?”
“อาา… อย่าให้พูดเลยน่า”
ไคล์โบกมือปัด ๆ ก่อนจะเดินไปยังตู้ใบหนึ่ง และหยิบโหลกาแฟสำเร็จรูปออกมา เทผงเกือบหนึ่งในสี่ของโหลลงใส่แก้ว ปิดท้ายด้วยการเติมน้ำเพียงเล็กน้อย
เชี่ยอะไรวะน่ะ?
แน่ใจนะว่า…
“โอ้ะ ไม่เลวแฮะ”
ไคล์ทำเสียงจ๊อบแจ๊บ พลางจ้องมองผม
“อะไร?” เขายกแก้วกาแฟหลบมาใกล้ตัวเอง “อย่าบอกนะว่านายอยากได้ด้วย”
“ฉัน… โอเค”
ผมนึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองเคยขโมยกาแฟของเขา
อย่าบอกนะว่า…
“ตอนนี้สถานการณ์มันค่อนข้างวุ่นวายเลยล่ะ”
“หือ?”
ผมมองหน้าไคล์ นึกว่าเขาจะไม่อยากพูดถึงมันเสียอีก
“มีเหตุเกิดขึ้นไม่ไกลจากที่นี่ และ… เอิ่ม ฉันโดนส่งไปตรวจสอบเรื่องนั้นน่ะ มันเป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อน ดูเหมือนจะเป็นตัวตนลำดับชั้นสูงอะไรทำนองนั้น เรายังไม่แน่ใจระดับของมัน แต่ก็แข็งแกร่งมาก ๆ เลยล่ะ”
“คำว่าแข็งแกร่งมาก ๆ นี่มันขนาดไหนล่ะ?”
“…นั่นแหละที่ฉันกำลังลำบากลำบนหาคำตอบอยู่”
ไคล์คลี่ยิ้มเจื่อนก่อนจะจิบกาแฟของเขา ส่งเสียงจ๊อบแจ๊บอีกครั้งแล้วพึมพำออกมา ‘ของดีจริง ๆ’
ไอ้คนบ้า
หมอนี่แม่งบ้าไปแล้วชัด ๆ
“จนถึงตอนนี้ เหยื่อทั้งหมดเป็นคนธรรมดา แต่ที่น่าเป็นห่วงกว่าคือพวกเรายังไม่พบอะไรเกี่ยวกับมันเลยเนี่ยแหละ มันเกือบจะเหมือนกับว่า… ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก ไม่ว่าจะทำยังไง เราก็ตรวจจับมันไม่ได้เลย”
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมซึ่งหาได้ยากจากไคล์ ผมก็รู้สึกหนักอึ้งในอกขึ้นมา
ขนาดเขายังทำหน้าแบบนี้ แสดงว่าเคสมันต้องอันตรายมากแน่นอน…
“อ่ะ ดูสิ”
ทันใดนั้นเอง ไคล์ก็ยื่นมือออกมาให้ผมดูโทรศัพท์ของเขา
นั่นคือตอนที่ผมเหลือบไปเห็นหน้าจอ ร่างกายของผมแข็งทื่อไปทั้งตัว
“นี่…”
ร่างหนึ่งซูบซีดราวกับมัมมี่ปรากฏอยู่ในจอ ผิวหนังเหี่ยวย่นเป็นสีน้ำตาลหยาบกร้านไม่ต่างจากแผ่นหนังตากแห้ง ลูกตาลึกโบ๋จ้องมองมาจากเบ้าตากลวงเปล่า ร่างนั้นนอนฟุบบนโซฟาอย่างหมดสภาพ มือทั้งสองข้างหงิกงอเข้าหาตัว มันกะพริบตาใส่อุปกรณ์บันทึกภาพอย่างเชื่องช้า ในขณะที่ริมฝีปากซึ่งอ้าค้างอยู่นั้นขยับเพียงเล็กน้อย
ผมยกศีรษะขึ้นมองไคล์ที่จ้องวิดีโอด้วยสีหน้าถมึงทึง
“นี่คือสภาพเหยื่อที่มันทิ้งเอาไว้ ก็อย่างที่นายเห็น พวกเขาไม่ได้ตาย แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็สูญเสียความสามารถในการทำทุกอย่างไปหมดแล้ว”
“…..”
ผมเม้มริมฝีปากพลางเบือนหน้าหนีจากโทรศัพท์ วิดีโอนั้นมันเกินกว่าที่ผมจะรับไหว
“นายแน่ใจเหรอว่าควรเอาเรื่องนี้มาให้ฉันดู?”
“…มันก็ไม่ใช่ข้อมูลลับอะไรหรอกนะ จริง ๆ แล้วดีซะอีกที่นายรู้ไว้ เพราะเรื่องนี้กำลังจะถูกส่งต่อไปยังองค์กรแล้วล่ะ”
“งั้นเหรอ?”
“ใช่… ทางกิลด์ขอให้องค์กรส่งพวกหน่วยสอดแนมมาทำการทดสอบสักหน่อยน่ะ พอผลออก ทางองค์กรก็จะได้จัดระดับสากลให้มัน ซึ่งถ้ามันโดนจัดให้อยู่ในระดับธรอลหรือสูงกว่านั้น กิลด์จากเกาะอื่นจะเริ่มมาที่นี่ และมันก็น่าจะเป็นข่าวด้วย”
“ระดับธรอล?”
คืออะไรน่ะ?
“หือ? อ้อออ…”
เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผมไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเท่าไหร่ ไคล์จึงเริ่มอธิบาย
“นายอาจจะไม่รู้เพราะเรื่องนี้เขาสอนกันตอนปีสอง แต่ทางองค์กรจะจำแนกความผิดปกติออกเป็น 5 ประเภท: ซิจิล (Sigil), เอลซิด (Elcid), เมลาส (Melas), ธรอล (Thrall) และ เคอร์ไมต์ (Kermite) ซึ่งระดับธรอลเนี่ย อันตรายเป็นอันดับสองเลย”
“เข้าใจละ…”
ผมเริ่มจะมองเห็นภาพรวม
“อะไรก็ตามที่ระดับน้อยกว่านั้นจะอยู่ภายใต้อำนาจการจัดการของกิลด์ในเกาะ; ห้ามคนนอกแทรกแซง แต่ถ้าความผิดปกติตัวนั้นอยู่ระดับสูง มันจะเป็นคนละเรื่องกันเลย พวกนั้นถือว่าเป็นภัยคุกคามระดับโลก และทุกคน ไม่ว่าจะอยู่เกาะไหนก็ตาม จะได้รับอนุญาตให้เข้ามารับมือสถานการณ์”
ไคล์เล่นโทรศัพท์ในมือไปพลาง ๆ
“ซึ่งนั่นคือสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในเคสนี้ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ละก็ได้บันเทิงกันแน่”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาแว่วออกมา ไคล์กระดกกาแฟที่เหลือจนหมด ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง
“จะยังไงก็เถอะ ความผิดปกติตัวนี้…”
ไคล์เลียริมฝีปากของตัวเอง
“…พวกเขาเรียกมันว่า ชายบิดเบี้ยว”
เชิงอรรถ
[1] เพรทเซล (Pretzel) คือขนมอบสัญชาติเยอรมันที่มีลักษณะเป็นแป้งบิดตัวเป็นปมรูปเลขแปดหรือโบว์
ติ๊ง!
[การอัปเดตระบบพร้อมใช้งาน คุณต้องการอัปเกรดหรือไม่?]
▶[ใช่] ▷[ไม่]
“เอ๋?!”