เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 58 การกลับมาของตัวตลก 1
“เอาล่ะ สนใจทางนี้หน่อยทุกคน!”
เสียงดังลั่นฉุดโซอี้ให้หลุดออกจากภวังค์ เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและนั่งตัวตรง สายตาจับจ้องไปยังหัวหน้าแผนกที่โผล่มาในสภาพกระเซอะกระเซิงและง่วงงุน เขากำลังเกาตอหนวดเคราเป็นหย่อมบนใบหน้าอย่างเลื่อนลอย
มืออีกข้างหนึ่งของเขาถือเอกสารหลายแผ่นโบกไปมา
“ทางนี้เพิ่งได้รับรายงานเรื่องเกตมา ผมเชื่อว่าพวกคุณส่วนใหญ่คงรู้อยู่แล้วว่าผมพูดถึงเกตไหน มันเป็นเกตแรงก์ เพราะงั้นมันไม่ได้ใหญ่อะไรมากหรอกนะ ผมอยากได้ใครสักคนที่อยู่ลำดับชั้นที่สามหรือสี่มานำทีมเกตนี้”
จากนั้นหัวหน้าแผนกก็มองเอกสาร
เขาเดาะลิ้นพลางพึมพำออกมา ‘ไคล์… หมอนั่นไม่อยู่แฮะ จะโยนงานน่ารำคาญนี่ให้เขาก็ไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างนั้น…’
หัวหน้าแผนกยกศีรษะขึ้นและสบสายตาเข้ากับโซอี้พอดี เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจมวูบ มองเห็นอนาคตเลยว่าเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร
“โซอี้!”
เขาแย้มยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มน่ารังเกียจแบบที่โซอี้เคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน
น่ารังเกียจจนไม่อาจคุ้นชินกับมันได้
“ไม่ค่ะ”
“เธอยังไม่รู้เลยนะว่าฉันจะขออะไร”
“…รู้สิคะ”
ก็คุณดันแสดงออกนอกหน้าชัดเจนซะขนาดนั้น
“ฉันไม่มีเวลาไปเลี้ยงเด็กในปฏิบัติการหรอกนะคะ ตอนนี้ฉันพยายามเก็บเศษผลึกเพื่อเลื่อนลำดับชั้นอยู่”
“เธอขาดอะไรบ้างล่ะ?”
“…เศษผลึกแห่งแสง 10 ชิ้น แก่นแท้แห่งแสง แล้วก็หัวใจของความผิดปกติคุณสมบัติแสงที่มีลำดับชั้นที่ห้าค่ะ”
สรุปสั้น ๆ คือเธอขาดของอีกเพียบ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ยิ่งมีลำดับชั้นสูง การเลื่อนลำดับชั้นก็ยิ่งยากขึ้นตามไปด้วย
แต่ละคนต้องตามหาไอเทมเฉพาะเจาะจงหลายอย่างซึ่งขึ้นอยู่กับบัญญัติที่คน ๆ นั้นเลือกยึดถือไว้เพื่อกระตุ้นโหนดถัดไป และต่อให้เธอหาของทุกอย่างครบ มันก็ไม่มีอะไรมารับประกันว่าเธอจะปลดล็อกโหนดถัดไปได้สำเร็จ
เธอไม่เอาเวลาไปทิ้งกับเกตแรงก์ หรอกนะ
“อื้อหือ”
แม้แต่หัวหน้าแผนกยังมองเธอด้วยความเห็นใจเล็กน้อย
จำนวนไอเทมที่ต้องใช้มันไม่ใช่เล่น ๆ เลย
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าเขาจะหมดหนทางเสียทีเดียว
“ฉันให้หมื่นแต้ม เธอจะรับงานไหม?”
“ขยับเป็นหมื่นสองแล้วฉันจะตกลงค่ะ”
“…..”
“ว่าไงคะ?”
“….ก็ได้”
หัวหน้าแผนกเดาะลิ้น ส่วนโซอี้ยิ้มกริ่ม นี่คือสิ่งที่เธอเล็งไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
กิลด์มีระบบสะสมแต้มซึ่งได้จากการทำผลงาน หากมีแต้มเพียงพอ เธอก็จะสามารถซื้อไอเทมสำคัญที่ต้องใช้ในการเลื่อนลำดับชั้นได้
บังเอิญว่า 12,000 แต้มมันเพียงพอที่จะซื้อหนึ่งในไอเทมที่เธอต้องการพอดี
แม้ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะได้เลื่อนลำดับชั้น แต่อย่างน้อยเธอก็ขยับเข้าใกล้ไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว
“อย่าทำภารกิจล้มเหลวล่ะ งานนี้เธอไม่ได้เข้าไปตัวคนเดียว ระวังไอ้พวกชาติหมาจากไอวอรี่กับคราวน์ฟอลให้ดี ๆ ด้วย เธอคงจำได้นะว่าคราวก่อนที่ร่วมงานกับพวกนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”
“รับทราบค่ะ”
โซอี้เอื้อมมือไปคว้าเอกสารจากมือของหัวหน้าแผนก รายละเอียดภายในนั้นเป็นข้อมูลทั้งหมดจากหน่วยสอดแนม
———
การทดสอบ XXXX-12:
ตัวทดลอง: D-9341 ติดอาวุธด้วยมีดต่อสู้
ผลลัพธ์: หลังจากผ่านไป 4 นาที SCP-XXXX-1 จำนวนมากเข้ารุมล้อม D-9341 อย่างรวดเร็ว, ข้อความสุดท้าย: “พวกมันมาไม่หยุด… โอ้พระเจ้า พวกมัน—” [ข้อมูลถูกปกปิด]
การทดสอบ XXXX-19:
ตัวทดลอง: หน่วยปฏิบัติการเคลื่อนที่พิเศษ[1] แกมมา-7 (“มอธเมน”) ติดอาวุธหนัก
ผลลัพธ์: หน่วยปฏิบัติการต้านทานได้ 17 นาทีก่อนจะแตกพ่าย, ข้อความสุดท้าย: “เราฆ่าไปหลายร้อยแล้ว… แต่ตอนนี้มีเป็นพัน ๆ ตัว มันไม่ยอมหยุดเลย”
คิ้วของเธอขมวดมุ่นทันทีที่อ่านรายงานส่วนแรก ลำตัวยืดหลังตรงบนเก้าอี้
อย่างที่คาดเอาไว้เลย มันดูเหมือนจะไม่ใช่ฉากง่าย ๆ
“ยุ่งยากชะมัด…”
***
สุดท้ายแล้วผมก็ไม่ได้ซื้ออะไรเลยสักอย่าง ทำเพียงแค่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูไอเทมและจดจำคำอธิบายของพวกมันเอาไว้ในหัวสมอง
ไอเทมเด็ด ๆ มันมีเยอะเกินจนผมตัดสินใจไม่ถูก
แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น…
[ที่ปรึกษาด้านทรอม่า]
ผมมองป้ายโลหะเงาวับที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความรู้สึกหลากหลาย เจ้านี่เป็นแค่ป้ายที่ทางกิลด์มอบไว้เพื่อให้งานของผมดู ‘เป็นทางการ’ เฉย ๆ แต่ผมกังวลเหลือเกินว่าถ้ามีคนเชื่อมันแบบจริงจัง
แล้วจะทำยังไงดีล่ะ…?
‘อย่าบอกนะว่าต้องให้คำปรึกษาจริง ๆ น่ะ ฉันปฏิเสธไปเลยได้รึเปล่า? พวกเขาคงไม่โกรธฉันหรอกใช่ไหม?’
จิตใจผมเองก็มีทรอม่าอยู่ตั้งมากมาย
ถ้าว่ากันตามตรงแล้ว ผมนี่แหละที่ควรเป็นฝ่ายต้องการคำปรึกษา
“เอาเถอะ ถ้ามันถึงคราวจริง ๆ ฉันก็แค่บอกความจริงไป ยังไงพวกเขาก็ควรรู้ไว้ว่า… ฉันไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นที่ปรึกษาอะไรแบบนั้นได้”
แต่พอมาลองคิดอีกที นี่อาจจะเป็นโอกาสอันดีในการสร้างคอนเน็กชั่นก็ได้นะ
“อา ช่างมันเถอะ”
ผมขจัดความคิดเหล่านั้นทิ้ง แล้วหันกลับไปสนใจภาพวาดตรงหน้าตัวเอง
ลำตัวลุกขึ้นจากที่นั่ง สายตาพิจารณามันอย่างละเอียด
เด็กสาวกลับไปอยู่ในตำแหน่งเดิมเหมือนกับตอนแรกที่ผมได้รับภาพวาดมา มันดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติแล้ว ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“…ในเมื่อไม่ต้องจ้องมันตอนดึกแล้ว ตอนนี้ก็คงเป็นแค่ภาพวาดธรรมดาแหละนะ”
ผมกะว่าจะปล่อยให้ภาพวาดแขวนอยู่บนผนังแบบนั้นต่อไป แต่แล้วก็นึกเรื่องที่สำคัญมาก ๆ ขึ้นมาได้
ภาพวาดนี้…
มันเป็นของที่โดนขโมยมา
“อ่า เชี่ยเอ๊ย”
ผมโอดครวญอยู่เงียบ ๆ เมื่อตระหนักได้ดังนั้น แม้จะมั่นใจว่ามีน้อยคนที่จะจำภาพวาดนี้ได้ แต่ตอนนี้มีเกตเกิดขึ้นบริเวณพิพิธภัณฑ์ ผมเชื่อว่าต้องมีใครหลายคนทำการสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่เกิดเกตแล้ว
พวกเขาเหล่านั้นคงจำได้ในพริบตาแน่นอน
แต่มันมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้น ผมย้อนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้และการที่พิพิธภัณฑ์ถูกทิ้งร้างเพราะภาพวาดโดนขโมยไป
‘ถ้าพวกลัทธิประหลาดนั่นได้ร่างของเด็กผู้หญิงไปแล้ว ทำไมต้องหยุดสนับสนุนพิพิธภัณฑ์แค่เพราะภาพวาดหายไปด้วยล่ะ? พวกเขาน่าจะวาดขึ้นมาใหม่อีกอันก็ได้ไม่ใช่เหรอ? เป็นเรื่องบังเอิญ? หรือว่า… มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีก?’
ความคิดนั้นทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ พร้อมกับจ้องมองภาพวาดตาเขม็ง
“ตอนนี้เอามันลงมาก่อนแล้วกัน”
ฝ่ามือยื่นออกไปจับขอบภาพวาดเพื่อจะเอามันลง เรียวนิ้วสัมผัสกรอบเก่ากึกที่ถนอมภาพวาดเอาไว้ แต่สายตาดันสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง มันทำให้ผมหยุดชะงัก
“…..?”
ศีรษะหันกลับไปมองที่ภาพวาดอย่างเชื่องช้า ช่วงอกเริ่มหนักอึ้งขึ้น
และแล้ว—
ผมก็เห็น
“…..!?”
เด็กสาวตัวน้อย ผู้มีใบหน้าสีซีดเซียวประดับด้วยดวงตาเบิกกว้าง กำลังจ้องตรงมาทางผมในระยะเผาขน
หัวสมองขาวโพลนเมื่อเห็นภาพนั้น ผมยังไม่ทันจะได้กรีดร้องด้วยซ้ำ มือเล็ก ๆ ของเธอก็พุ่งพรวดออกมาด้วยความเร็วผิดธรรมชาติ คว้าศีรษะของผมแล้วกระชากไปข้างหน้า
เข้าสู่ด้านในภาพวาด
ทุกสิ่งทุกอย่างมืดสนิทนับจากนั้น
เมื่อผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง การแจ้งเตือนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
[คุณได้เข้าสู่ฉากแล้ว!]
“อ่า ไอ้ชิบหาย”
เชิงอรรถ
[1] หน่วยปฏิบัติการเคลื่อนที่พิเศษ (MTF Operative – Mobile Task Force) ถูกก่อตั้งขึ้นมาเพื่อปฏิบัติภารกิจที่มีความเฉพาะเจาะจงซึ่งบุคลากรภาคสนามทั่วไปอาจจะทำไม่ได้ จึงมักต้องเคลื่อนพลไปตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ได้อยู่ปฏิบัติการเป็นหลักเป็นแหล่งอันเป็นที่มาของชื่อหน่วย (อ้างอิงจากสถาบัน SCP)