เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 55 บัญชีของคุณได้รับการปลดระงับแล้ว 2
ข่าวสารเกี่ยวกับการเปิดของเกตแพร่กระจายไปถึงหูของกิลด์ใหญ่ ๆ ทุกแห่งบนเกาะอย่างรวดเร็ว
เกาะแห่งนี้มีกิลด์ทั้งหมดเจ็ดสิบสองแห่ง ซึ่งมีเพียงสองกิลด์เท่านั้นที่เป็นเกรดคิง กิลด์ต่าง ๆ ถูกจัดระดับตามลำดับขั้นของหมากรุก[1] โดยมีเกรดพอนอยู่ล่างสุด และเกรดคิงอยู่บนสุด
กิลด์เซฟเวียร์ดสตาร์สเป็นกิลด์ที่เพิ่งได้รับการเลื่อนระดับมาเป็นเกรดควีนใหม่ ๆ และเกือบจะถึงเกรดคิงแล้ว
พวกเขายังขาดผลงานและสมาชิกซึ่งเป็นสองสิ่งที่จำเป็นสำหรับการก้าวไปสู่เกรดคิงก็จริง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา แม้ตอนนี้จะยังไปไม่ถึงเกรดคิง แต่พวกเขาก็ถูกมองว่าเป็นกิลด์ที่มีโอกาสสูงสุดในการเลื่อนไปถึงระดับนั้น
เพราะแต่ละแผนกของพวกเขามี ‘อัจฉริยะ’ หลายคนที่สามารถทำให้กิลด์อื่นอิจฉาจนตาร้อน
ขณะนี้ การประชุมกำลังดำเนินอยู่ภายในชั้นที่ 50 ของกิลด์
เป็นชั้นบนสุด และชั้นของหัวหน้ากิลด์
“เกตได้รับการระบุว่าเป็นประเภทความผิดปกติแรงก์ ค่ะ มีหลายกิลด์ที่พยายามชิงสิทธิ์ในการเข้าเกตนี้ รวมถึงคราวน์ฟอล (Crownfall) กับไอวอรี่โดมิเนี่ยน (Ivory Dominion) ด้วยค่ะ”
“ชักจะน่ากังวลนิด ๆ แล้วสิ…”
ชายวัยกลางคนตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและมั่นคง เขาสวมชุดสูทสีเข้ม เนื้อผ้าตึงรัดกับรูปร่างกำยำ เส้นผมสีดำและเคราของเขาถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย
หัวหน้ากิลด์เอนหลังพิงกับเก้าอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แสงสว่างสาดส่องผ่านหน้าต่างบานยักษ์ด้านหลังเขา
“…ถ้าสองกิลด์นั้นพยายามแย่งโควตาด้วยล่ะก็ เราเนี่ยแหละจะลำบาก ฉันมั่นใจเลยว่าพวกเขาจะพยายามสุดกำลังเพื่อให้แน่ใจว่าฝ่ายเราจะไม่ได้ส่วนแบ่งสักแอะเดียว”
การมีกิลด์กลายเป็นเกรดคิงเพิ่มขึ้นมาอีกแห่งย่อมไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเขา ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเขาจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้คู่แข่งใช้ชีวิตลำบากขึ้น
“เราเสียเกตนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งเป็นในตอนที่เราเจอเด็กใหม่ที่มีพรสวรรค์เยอะขนาดนี้แล้วยิ่งไม่ได้ใหญ่”
สาเหตุที่เกตมีความสำคัญ เป็นเพราะเศษผลึกซึ่งพวกเขาสามารถเก็บรวบรวมได้จากที่นั่น นอกจากเศษผลึกเหล่านั้นจะมีมูลค่ามหาศาล และเป็นแหล่งพลังงานที่สะอาดอย่างมากสำหรับการหล่อเลี้ยงเกาะและปฏิบัติการสำคัญต่าง ๆ แล้ว มันก็ยังมีความสำคัญต่อการพัฒนาของผู้ปลุกพลังมาก ๆ อีกด้วย
เศษผลึกมีหลากหลายประเภท แต่ละบัญญัติมีข้อกำหนดหรือต้องการจำนวนเศษผลึกประเภทเฉพาะเจาะจงที่ไม่เหมือนกัน เพื่อเลื่อนไปสู่ลำดับชั้นที่สูงขึ้นและปลดล็อกโหนดต่อไป
ยิ่งลำดับชั้นสูง ข้อกำหนดก็ยิ่งยากลำบากตามไปด้วย
เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่สามารถยอมแพ้เรื่องเกตได้
“หัวหน้ากิลด์คะ ฉันขออนุญาตพูดอะไรสักหน่อย…”
ผู้ช่วยก้าวออกมาด้านหน้า ขัดห้วงความนึกคิดของหัวหน้ากิลด์ เธอถือแฟ้มแนบกับอกไว้แน่นพร้อมกับขยับแว่นตากรอบมุมเหลี่ยมดูโฉบเฉี่ยวของเธอเอง
“จริง ๆ แล้วมีเรื่องน่าสนใจที่ฉันเจอมาระหว่างการตรวจสอบเกตล่าสุดค่ะ”
“โอ้? ว่ามาสิ”
ความสนใจฉายผ่านแววตาของหัวหน้ากิลด์ อเดอลีน (Adeline) ไปพบอะไรเข้ากันนะ?
“ลองดูนี่ค่ะ”
อเดอลีนวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เผยให้เห็นรูปถ่ายของชายคนหนึ่งที่ดูสะดุดสายตาได้ทันที สาเหตุใหญ่เป็นเพราะแว่นกันแดดที่เขาสวมใส่อยู่
เธอชี้ไปยังรูปภาพนั้น
“เขากับสตรีมเมอร์อีกคนที่รู้จักกันในชื่อเจมี่ทีวี เป็นคนค้นพบความผิดปกติภายในพิพิธภัณฑ์ค่ะ”
“แล้ว…?”
“ผู้ชายคนนี้น่ะค่ะ”
เธอชี้ไปที่ชายสวมแว่นกันแดด
“จริง ๆ แล้วเขาอยู่กิลด์ของเราในฐานะคนสังเกตการณ์ให้กับหนึ่งในดาวรุ่งของแผนกกักกัน ถ้าเราเดินเกมถูก ทางเราอาจจะสามารถเคลมสิทธิ์การเข้าร่วมเกตได้ค่ะ”
“อืม”
หัวหน้ากิลด์ไขว้แขนกอดอก สายตาจดจ้องชายสวมแว่นกันแดด สรุปว่าเขาอยู่ในกิลด์เราสินะ?
ถ้างั้น สถานการณ์ก็พลิกแล้วล่ะ
หนึ่งในกที่ทางองค์กรตั้งเอาไว้คือ ใครก็ตามที่ค้นพบเกตจะได้รับโควตาในการเข้าร่วมเกตนั้น ๆ ถ้าชายหนุ่มสวมแว่นกันแดดคนนี้อยู่ในกิลด์ของพวกเขาจริง ๆ สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็แค่เกลี้ยกล่อมให้เขาเข้าร่วม แล้วสิทธิ์ในการเข้าเกตนั้นก็จะตกเป็นของพวกเขา
หัวหน้ากิลด์ตัดสินใจได้เดี๋ยวนั้นเลย
“ติดต่อเขาไป เสนอตำแหน่งที่นี่ให้เขา”
“รับทราบค่ะ ควรเสนอให้เขาเท่าไหร่ดีคะ?”
“ฮืมม”
หัวหน้ากิลด์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองผู้ช่วยของตน
“แผนกไหนนะ? กักกันใช่ไหม?”
“ค่ะ”
“โอเค เดี๋ยวฉันขอโทรถามก่อน”
หัวหน้ากิลด์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ข้างกายแล้วกดหมายเลข เสียงแหบห้าวดังออกมาจากลำโพงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา
— เอ่อ? หัวหน้ากิลด์? โทรมาทำไมครับเนี่ย? ผมยุ่งนิดหน่อยนะตอนนี้…
อเดอลีนยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อได้ยินเสียงดังกล่าวจากลำโพง มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นแหละที่กล้าพูดกับหัวหน้ากิลด์แบบนั้น
— …แบบว่า สถานการณ์มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเลยน่ะครับ คุณรู้ไหม? มัน… เอื๊อกกก!
“เกิดอะไรขึ้น? คุณอยู่ในเกตเหรอ? ถ้างั้น—”
— เปล่าครับ ผมแค่ท้องผูกเฉย ๆ
“….”
ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันก่อนที่หัวหน้ากิลด์จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมากะทันหัน เสียงหัวเราะของเขาก้องกังวานภายในพื้นที่เงียบสงัด ส่วนอเดอลีนกุมใบหน้าของตัวเองและส่ายศีรษะไปมา
ให้ตายเถอะ…
— เอื๊อก หัวหน้ากิลด์ น่ะ… นี่ไม่ตลกนะครับ ผมกำลังจะตายอยู่แล้วเนี่ย ขอแบบไว ๆ เลยได้ไหมครับ?
“ได้ ฉันจะไวให้”
หัวหน้ากิลด์ส่ายศีรษะแล้วเข้าประเด็นทันที
“ฉันอยากให้คุณเล่าเรื่องคนสังเกตการณ์ที่เด็กใหม่คนหนึ่งพาเข้ามาให้ฟังหน่อย คุณคิดยังไงกับเขาบ้าง?”
— เอ๋?
ปลายสายเงียบกริบ ราวกับหลงลืมสถานการณ์ของตัวเองไปจนหมดสิ้น
มันเงียบอยู่สองสามวินาทีก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง
— คุณหมายถึงเจ้าหนุ่มที่ชื่อเซธใช่ไหมครับ?
“เซธ?”
หัวหน้ากิลด์หันไปมองอเดอลีน เธอค่อย ๆ พยักหน้าตอบกลับ
“ใช่ เขานั่นแหละ คุณคิดว่าเขาเป็นยังไง?”
— เฮ้ออ
เสียงเหนื่อยหน่ายเล็ดลอดออกมาจากหัวหน้าแผนก จากนั้นปลายสายก็เงียบไปอีกครั้ง เมื่อเห็นเซบาสเตียน (Sebastian) เป็นแบบนี้ หัวหน้ากิลด์ยิ่งสงสัยมากขึ้น แม้ว่าเซบาสเตียนมักจะทำตัวบ้าบอและเอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่เขาก็เป็นชายที่มีความสามารถมาก ๆ คนหนึ่ง
การที่เขาครองตำแหน่งหัวหน้าแผนกกักกันได้ ย่อมมีเหตุผลในตัวมันเอง
และคำพูดถัดมาของเขาก็ทำให้หัวหน้ากิลด์ประหลาดใจอย่างมาก
— ผม… อยากได้เขามากจริง ๆ ครับ
เขาสัมผัสได้ถึงความปรารถนาในน้ำเสียงที่หัวหน้าแผนกเป็นคนกล่าวออกมา
— หัวหน้ากิลด์… คุณยังไม่ได้ดูสตรีมเหรอครับ?
“สตรีมงั้นเหรอ?”
หัวหน้ากิลด์มองผู้ช่วยของตนซึ่งรีบเปิดวิดีโอหนึ่งให้ดู เขาจ้องมันอย่างใจจดใจจ่อในขณะที่หัวหน้าแผนกกำลังพูดผ่านทางโทรศัพท์
— ครั้งแรกที่ผมประทับใจคือตอนทดสอบเด็กใหม่ เขาแค่ไปที่นั่นเพื่อดูเฉย ๆ แต่ดันเข้าไปเองด้วย แล้วเขา… สุดท้ายก็ทำลายสถิติการเคลียร์ที่เร็วที่สุด ผมยอมถอยให้เพราะคิดว่าตัวเองอาจจะด่วนตัดสินใจไปหน่อย แต่พอผมเห็นสตรีมของเขา หมอนั่น… เขาอาจจะเป็นสัตว์ประหลาดก็ได้ครับ
ดวงตาของหัวหน้ากิลด์หรี่แคบลง นิ้วมือเลื่อนข้ามไปหลายฉากและพิจารณาเป้าหมายต้นประเด็นอย่างละเอียดถี่ถ้วน
วิเคราะห์ทุกสิ่งอย่าง ตั้งแต่ความเร็วในการคิด การรับมือสถานการณ์ และความเยือกเย็นโดยภาพรวม
เขาเริ่มมองเห็นสิ่งที่หัวหน้าแผนกพูดถึงแล้ว
แต่ทว่า…
— ผมเคยเสนอตำแหน่งให้ด้วยนะ แต่เขากลับปฏิเสธซะงั้น
“หืม?”
หัวหน้ากิลด์หันไปสนใจโทรศัพท์อีกครั้ง
“เขาปฏิเสธเหรอ?”
— ครับ
“คุณเสนออะไรให้เขาล่ะ?”
— อันที่ดีมาก ๆ น่ะครับ แบบสูงสุดสำหรับเด็กใหม่หัวกะทิในปีแรกเลย
“แต่เขาก็ยังปฏิเสธ?”
— ครับ เขาบอกว่ายังอยากทำเกมอยู่
“เกม?”
หัวหน้ากิลด์นิ่งชะงัก ดวงตากระพริบถี่ ๆ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้มันดังกว่าครั้งก่อนเสียอีก ความขบขันฉายชัดบนใบหน้าของเขา
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้วในที่สุด เขาก็มองไปทางอเดอลีน
“เตรียมร่างสัญญา”
— หัวหน้ากิลด์ครับ? คุณจะเสนอสัญญาให้เขาเหรอ? ผมเกรงว่าคงจะโดนปฏิเสธอยู่ดี เขา—
“เพิ่มตำแหน่ง ‘ที่ปรึกษาด้านทรอม่า[2]’ เข้าไป ให้ฐานเงินเดือนประมาณ 2,500 ดอลลาร์ต่อเดือน และบอกเขาด้วยว่าอยากทำอะไรก็ทำตามใจชอบได้เลย เราแค่ต้องการเขาสำหรับเกตนี้”
อเดอลีนรับคำสั่งอย่างจริงจังและจดทุกอย่างลง
เมื่อเสร็จสิ้นทั้งหมดเรียบร้อย เธอก็โค้งตัวลงก่อนจะจากไป
ทางด้านโทรศัพท์ หัวหน้าแผนกยังคงอึ้งกิมกี่ แต่ในไม่ช้าเขาก็ได้สติและเริ่มพูดอย่างรีบร้อน
— แป๊บนะ นี่คุณให้ตำแหน่งปลอม ๆ กับเขา? เพื่ออะไร? อ่า เดี๋ยวสิ… เพื่อเกตเหรอครับ?
“ถูกต้อง”
หัวหน้ากิลด์พยักหน้า
“ถ้าเขาทำงานให้กิลด์ เราก็จะได้สิทธิ์ในการเข้าเกต ผลกำไรที่เราจะได้จากเกตมันมากกว่าเงินเดือนที่เราเสนอให้เขาหลายเท่าตัวเลยนะ”
— อ้อ…
หัวหน้าแผนกเริ่มเข้าใจ ไม่นานเขาก็หัวเราะเล็ก ๆ ออกมา
— แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียวหรอกใช่ไหมครับ? ผมพนันได้เลยว่าคุณมีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่เบื้องหลังแน่ ๆ
หัวหน้ากิลด์ทำเพียงแค่คลี่รอยยิ้ม ไม่แม้แต่จะขานตอบกลับ
หัวหน้าแผนกถามต่อ
— คุณกำลังยิ้มอยู่ ใช่ไหม? เชี่ย แค่คิดก็ขนลุกแล้ว บัดซบ ผม—
“ไม่ใช่ว่าคุณท้องผูกอยู่เหรอ?”
— หือ?
ปลายสายชะงักไป จากนั้นก็ปล่อยเสียงถอนหายใจออกมา
— …ผมโกหกน่ะ
“โอ้?”
หัวหน้ากิลด์ฟังดูไม่ประหลาดใจอะไรเลย
“แล้วตกลงคุณทำอะไรอยู่ล่ะ?”
— ผมกำลังเตะบอลครับ พอดีช่วงนี้รู้สึกว่าขาตัวเองไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ผมลองเตะ—
ตู๊ด ตู๊ด
หัวหน้ากิลด์ตัดสายทิ้งไป ปล่อยให้ความเงียบสงบหวนกลับคืนมาสู่ห้องทำงาน
จากนั้น…
เขาเบนความสนใจไปยังร่างชายสวมแว่นกันแดดในแฟ้มตรงหน้าอย่างช้า ๆ พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ
“ถึงขั้นทำให้หัวหน้าแผนกพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้… ฉันเองก็เริ่มจะสนใจขึ้นมาซะแล้วสิ”
เชิงอรรถ
[1] ลำดับขั้นของหมากรุก (Chessboard Hierarchy) เรียงตามคุณค่าของตัวหมาก Pawn < Knight < Bishop < Rook < Queen < King (ไม่ค่อยแน่ใจลำดับของไนท์กับบิชอปเท่าไหร่นะคะ ในนิยายก็ยังไม่มีการกล่าวถึงกิลด์ระดับสองเกรดนี้ด้วย เอาตามนี้ไปก่อนแล้วกันค่ะ 555)
[2] ทรอม่า (Trauma) คือบาดแผลทางจิตใจ เป็นอาการสะเทือนทางอารมณ์ตามธรรมชาติของมนุษย์ที่เกิดขึ้นทันทีเมื่อได้พบกับประสบการณ์เลวร้ายมากจนฝังใจ เช่น ช็อก หวาดกลัว ฯลฯ มักมีอาการนานสุดแค่ช่วง 1 เดือนแรกแล้วก็จะหายไปเอง แต่หากอาการยังเรื้อรังอยู่จะสามารถพัฒนาเป็น PTSD ได้