เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 49 คนบ้าใส่แว่นกันแดด 4
วิดีโอเริ่มต้นเหมือนกับที่ไคล์ ไมล์ส และโซอี้เคยเห็นมาแล้ว
“ผมรู้สึกจะอ้วกน่ะ”
คนเดียวที่ไม่คุ้นเคยกับฉากนี้คือเทอร์แรนซ์ ซึ่งเอียงศีรษะทันทีที่ได้ยินคำพูดของเซธ
พวกเขาเห็นช่องแชตไปพร้อมกับวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่ มันไหลเร็วมาก เต็มไปด้วยการหัวเราะและล้อเลียนเซธ
โซอี้เองก็หัวเราะคิกคักออกมาเล็กน้อยเช่นกัน
มีเพียงไคล์เท่านั้นที่พยักหน้าอย่างเข้าใจ พร้อมกับพึมพำออกมาว่า ‘นี่แหละเซธที่ฉันรู้จัก’
จากนั้นวิดีโอก็เล่นต่อ ตัดข้ามไปยังฉากอื่น คราวนี้เซธยืนอยู่ในห้องจัดแสดงนิทรรศการ ส่วนเจมี่กำลังพูดคุยกับแชตซึ่งตอนนี้เริ่มจะรู้สึกเบื่อ ๆ กันบ้างแล้ว
มันก็ดูน่าเบื่อจริง ๆ นั่นแหละ
ทว่าทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อเซธค่อย ๆ สวมแว่นกันแดด
ช่องแชตระเบิดเดี๋ยวนั้น พร้อมกับโซอี้ที่หัวเราะคิกคักอีกครั้ง ในขณะที่ไคล์ปิดหน้าตัวเอง ส่วนไมล์สกลับทำเพียงแค่ยิ้มออกมา ลักยิ้มประจำตัวอันเป็นเอกลักษณ์ดูเด่นชัดยิ่งขึ้น
“คิ้ก… ดูอีกกี่รอบก็ยังขำไม่หาย หมอนี่ทุ่มสุดตัวเพื่อสตรีมมากเลยนะ”
โซอี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมสตรีมนี้ถึงโด่งดังขึ้นมา
ท่าทางเพี้ยน ๆ ของเซธ…
มันตลกมากจริง ๆ !
‘ฮะฮะ ท่าทางแบบนั้นบ่งบอกอะไรได้หลายอย่างเลย แสดงว่าสาเหตุที่มันเป็นไวรัลขนาดนี้อาจเป็นเพราะว่าเจมี่แกล้งหลอกได้เจ๋งมากสินะ’
ยิ่งเธอดูสตรีมมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งคิดว่านั่นน่าจะเป็นเหตุผลที่เข้าเค้า
แต่แล้ว เมื่อไฮไลต์ถัดไปปรากฏขึ้น ใบหน้าของเธอก็แข็งทื่อ
“ฮ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”
เสียงกรีดร้องอู้อี้ชวนให้เลือดในกายเย็นวาบดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ดึงความสนใจของทุกคนไปอยู่ที่หน้าจอทันที
พวกเขาทุกคนเห็นท่าทีของเจมี่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เขาหันไปทางเสียงกรีดร้องนั้นด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความตกใจเด่นชัด
และแล้ว—
ตึ่บ ตึ่บ ตึ่บ
เสียงฝีเท้า
ทุกคนได้ยินพวกมัน
เจมี่กับเซธเงยหน้าขึ้นมอง
ตอนนี้แชตเงียบกริบไปแล้ว จนกระทั่งผ่านไปไม่กี่วินาทีก็มีใครสักคนคอมเมนต์ขึ้นมา
— เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?
— คงไม่มีอะไรหรอก ดู ๆ ไปเถอะ อันนี้น่าจะจัดฉากไว้แล้ว
— จัดฉากเหรอ? เอาจริงดิ…? ฉันดูเจมี่เพราะหมอนี่ไม่เคยเฟคงานตัวเอง ถ้านี่คือเฟค ฉันเลิกดูแน่
จากการอ่านคอมเมนต์เหล่านั้น พวกเขาเห็นได้ว่าท่ามกลางความสับสน มีหลายคนกล่าวหาว่าสถานการณ์นี้เป็นของปลอม
ดวงตาของโซอี้หรี่ลง
‘นี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนหลอกเหรอ?’
ตอนแรกเธอคิดแบบนั้น แต่เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวอย่างแท้จริงของเจมี่ เธอก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว
เป็นไปไม่ได้หรอก ใช่ไหม…?
ตึ่บ! ตึ่บ! ตึ่บ!
เสียงฝีเท้าเคลื่อนจากชั้นบนลงมาชั้นล่าง ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเจมี่กลายเป็นเด่นชัดทุกสัดส่วน เขาตะเกียดตะกายรอบ ๆ พยายามจะหนีออกไป แต่ก็ถูกเซธหยุดเอาไว้โดยทันที เซธนำเขาไปที่โถงสองซึ่งมีรูปปั้นพระแม่มารีย์ตั้งอยู่
“ไม่นะ นั่นมันทางตัน…”
โซอี้ที่คุ้นเคยกับสถานที่นั้นเอามือกุมหน้า การเข้าไปในโถงสองเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาสิ้นดี ที่นั่นไม่มีทางออก พูดง่าย ๆ คือพวกเขาถูกกักขังเสมือนหนูในกรง
และเธอไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนี้
— สคริปต์โง่ ๆ แบบนี้มันอะไรกันเนี่ย?
— นี่มัน… โคตรโง่เลย พวกเขาน่าจะออกไปตั้งแต่ตอนที่ยังมีโอกาส
— ห่วยแตกชิบหาย
ทุกคนต่างสาปส่งเซธ ผู้ดูเหมือนไม่รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเขาหันกลับไปแล้วเคาะรูปปั้น
ตอนนั้นเองคือจังหวะที่ทุกคนได้ยินมัน
ข้อความในช่องแชตหยุดลง ส่วนโซอี้ ไคล์ และคนอื่น ๆ เอนตัวเข้าใกล้หน้าจอมากขึ้น
ก่อนที่จะทันรู้ตัว ใจของพวกเขาก็จดจ่ออยู่กับสตรีมไปเสียแล้ว
“เข้าไป!”
เมื่อรูปปั้นถูกขยับออกจนเผยให้เห็นประตูกล สีหน้าของโซอี้เปลี่ยนไปมากที่สุด มากกว่าของคนอื่น ๆ
‘นี่…’
เธอเริ่มตระหนักได้ว่ามันอาจจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งในแผนหลอกของเจมี่ นี่มันคือของจริง
ความคิดนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อพวกเขาเห็นประตูกลปิดลง ความมืดมิดกลืนกินกล้อง เสียงหายใจหอบถี่ดังสะท้อนออกมาจากลำโพง
— เกิดอะไรขึ้น?
— เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
แม้แต่แชตในตอนนี้ก็ยังจดจ่อกับฉากเหตุการณ์เหมือนกัน
ไม่นานนัก เจมี่ก็เปิดไฟฉาย สาดแสงสู่อุโมงค์มืดและใบหน้าของเขาเอง ทุกคนจึงได้เห็นทรงผมยุ่งเหยิงและหน้าชุ่มเหงื่อของเขา
“…มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด เราอยู่ที่ไหนกันแน่เนี่ย? ทำไมถึงไม่มีใครค้นเจอที่นี่มาก่อนเลยล่ะ? ทุกคน… สังเกตเห็นรูปปั้นนั่นไหม? มันเป็นของปลอม แต่ฉันมั่นใจว่าก่อนหน้านี้มันไม่ได้ปลอมแน่ ๆ มันมีอะไรบางอย่าง… มาทำให้สถานการณ์เลวร้าย และ… และ…”
กุกกัก~
ประตูกลด้านบนสั่นไหว สีหน้าของเจมี่พลิกไปอีกแบบทันที เท้าของเขาออกตัววิ่งไปข้างหน้า
เซธตามหลังไปติด ๆ
เสียงฝีเท้าหวนกลับมาจากระยะไกล ตอนนี้จำนวนผู้ชมพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
— ทำไมจู่ ๆ ถึงติดเทรนด์ล่ะ? อันนี้ของจริงเหรอ?
— …โอ้พระเจ้า! วิ่งเร็ว!! ใครก็ได้โทรหาตำรวจที! ฉันว่าแบบนี้ไม่เรียกว่าเฟคแล้ว!
เซธกับเจมี่วิ่งไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ก่อนจะถอดรองเท้าออกเพื่อกลบเสียงฝ่าเท้า จนในที่สุดระหว่างที่กำลังวิ่งอยู่ พวกเขาก็เห็นแสงสลัวสีส้มอยู่เบื้องหน้า จึงมุ่งตรงไปทางนั้น
แต่ก่อนจะเข้าไป พวกเขาก็หยุดเท้าลง กล้องเคลื่อนไปด้านหน้าเพื่อส่องดูห้องและแสดงให้ทุกคนเห็น
ทุกคนได้เห็นสิ่งเดียวกับที่เซธกับเจมี่เห็น
…และในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็เห็นว่ามันไม่มีทางออก
“โอ้พระเจ้า”
“พวกเขาออกมาจากที่นั่นได้ยังไงกัน?”
ใบหน้าของไคล์เต็มไปด้วยความกังวลขณะมองภาพตรงหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าทั้งสองรอดออกมาได้ เขาคงเริ่มตื่นตระหนกไปแล้วในตอนนี้
ไม่นานทุกคนก็เห็นเซธกับเจมี่เข้าไปในตู้ที่อยู่ในสุดของห้อง
ความมืดสนิทกลืนกินภาพกล้องอีกครั้งหนึ่ง เสียงหายใจของพวกเขาสะท้อนเข้ากล้องอย่างเงียบงัน
ความตึงเครียดพุ่งพรวดถึงขีดสุด โซอี้และคนอื่น ๆ รู้สึกถึงความตึงเครียดนั้นได้เด่นชัด มันรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่พวกเขาฝ่าฟันเกตของตัวเองเสียอีก เป็นเพราะพวกเขาควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ไม่เหมือนกับตอนที่อยู่ในเกต
ทั้งสถานการณ์ที่เดาทางออกไม่ถูก ทั้งการที่พวกเขาควบคุมไม่ได้ มันยิ่งทำให้ทุกอย่างตึงเครียดมากขึ้น
ช่องแชตก็เป็นแบบเดียวกัน มันช้าลงอย่างเห็นได้ชัด หลายคนกำลังกลั้นหายใจกันอยู่แน่นอน
ทว่าฉากลำดับถัดมากลับกระชากลมหายใจของพวกเขาให้ปลิวหายไป
ตั้งแต่ร่างไร้วิญญาณไปจนถึงศพของเด็กผู้หญิง พวกเขาเห็นมันผ่านรอยร้าวอันคับแคบของตู้
ดวงตาข้างหนึ่งปรากฏขึ้น จ้องตรงมายังพวกเขา
“…!?”
โซอี้และคนอื่น ๆ เกือบจะกระโจนตัวด้วยความตกใจ
— อ๊ากกกกกกก!
— กไฟยดรดงบฟสหเกหดกสนยดสฟหก
— กาหงดหกยบหเชี่ย
แชตพ่นตัวอักษรไร้สาระสารพัดออกมารัว ๆ หลังจากที่ดวงตานั้นโผล่ หลาย ๆ คนน่าจะดีดตัวจากที่นั่งไปแล้วเรียบร้อย
จากนั้นเอง—
ปัง!
พวกเขาเห็นเซธเตะบานตู้ออกมากะทันหัน เสียงอู้อี้ดังอึกทึกตามมา
“วิ่ง…”
“ผู้บุกรุก!”
“จับมันเร็วเข้า!”
การไล่ล่าเริ่มต้นขึ้นจากตรงนั้น กล้องสั่นคลอนไปมาตามการแกว่งมือของเจมี่ ทำให้ผู้ชมมองสถานการณ์ไม่รู้เรื่อง ได้ยินเพียงเสียงของเจมี่และเซธ จนกระทั่งพวกเขาดูเหมือนจะกลับไปถึงประตูกลได้อีกครั้ง
แต่ก่อนจะออกไป พวกเขาดันได้ยินเสียงบางอย่าง ซึ่งเป็นจังหวะที่ภาพกลับมาชัดเจน
“พระเจ้าช่วย…”
เป็นจังหวะเดียวกับที่พวกเขาเห็นมือหลายข้างคว้ารอบข้อเท้าของเซธ เจ้าตัวหันมาด้านหลัง ใบหน้าดูไร้ชีวิตอย่างน่าประหลาด
เขาแทบจะไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ออกมาเลย
แต่แล้วเจมี่ก็พุ่งตัวเข้ามาจัดการ ลำกล้องฟาดลงบนฝ่ามือผอมแห้งสีซีดเซียวนั้น
ผัวะ! ผัวะ!
แต่ละครั้งที่ฟาดลงส่งเสียงกระทบราวกับคล้องจองไปพร้อม ๆ จังหวะเสียงชีพจรของทุกคนที่ดูอยู่ จนกระทั่ง—
แกร๊ง!
พวกเขาได้ยินเสียงแตกหักลั่นออกมา และกล้องก็ร่วงหล่น
ทุกอย่างดับมืดลง พวกเขาได้ยินแค่เสียงต่าง ๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
— เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?
— ไม้เซลฟี่หักเหรอ?
— ใครก็ได้ ช่วยบอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น!
ยอดผู้ชมพุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ สายตาของทุกคนถูกตรึงติดอยู่กับมหากาพย์ความวุ่นวายนี้ เมื่อหน้าจอถลาสู่ความดำมืด สรรพเสียงจึงขยับขยายอิทธิพลของตัวมันเอง
เสียงตื่นตระหนกของเจมี่เมื่อรู้ว่าประตูถูกล็อก เสียงฝีเท้าอันเป็นลางไม่ดีที่ตามหลังพวกเขา และเสียงเอี๊ยดอาดเชื่องช้าชวนขนหัวลุกของขั้นบันได
ทุกสิ่งทุกอย่าง…
ทุกคนได้ยินมัน ใบหน้าของพวกเขาตึงเครียดมากขึ้น
และแล้ว ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ทัศนวิสัยก็กลับคืนมา ใบหน้าของเซธปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเหล่าผู้ชม
ตัวเขาดูเหมือนจะอยู่ในห้อง ๆ หนึ่ง จนเมื่อสายตาประสานกับกล้อง เขาก็นิ่งงันไปชั่วขณะ
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เขา รอคอยว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่างออกมา
แล้วในที่สุด…
“สวัสดีครับ ชาวแชต”
เขาเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาจนเกือบจะเงียบสนิท ขณะที่โซอี้และคนอื่น ๆ มองเขาด้วยสีหน้าจริงจังเอามาก ๆ
“…เนื่องจากสถานการณ์ในตอนนี้คงพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ผมอยากจะฝากข้อความบางอย่างไว้น่ะครับ”
ข้อความ? ข้อความอะไร?
เขาพยายามจะฝากข้อความก่อนตายงั้นเหรอ? โซอี้คิดพลางกลืนน้ำลายลงคอ เฝ้ารอคำพูดถัดไปของเขา
แต่ทันทีที่เซธอ้าปากพูดอีกครั้ง สีหน้าของเธอพลันเปลี่ยนไป
ไคล์ก็เช่นเดียวกัน
“ผมสร้างเกมสยองขวัญชื่อว่า หนึ่งวันธรรมดาในออฟฟิศ มันเป็นเกมที่น่ากลัวมาก ๆ ครับ เพิ่งจะวางขายไม่นานนี้เอง ผมเลยอยากถือโอกาสนี้บอกให้พวกคุณรู้ มันราคาแค่ 5 ดอลลาร์บนด็อก ช่วยสนับสนุนผมกันด้วยนะครับ”
เอาจริงดิ?
ตอนนี้เนี่ยนะ?!