เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 46 คนบ้าใส่แว่นกันแดด 1
“นี่ครับ ดื่มซะหน่อยนะ”
“…ขอบคุณครับ”
ผมรับแก้วน้ำอุ่นมาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจขณะนั่งอยู่บนบันไดของพิพิธภัณฑ์ร้าง พลางจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนเบื้องบนด้วยความเงียบงัน
เหตุการณ์มันจบลงแล้ว
หรืออย่างน้อยก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะผมยังไม่ได้รับการแจ้งเตือนว่าเควสต์เสร็จสิ้นเลย
อย่างไรก็ตาม การได้เห็นตำรวจอยู่รอบกายแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก กลยุทธ์ของผมดันได้ผลซะอย่างนั้น ผมสามารถหลอกพวกสาวกลัทธิประหลาดทั้งหมดจนหนีกระเจิงไปได้ ซึ่งช่วยซื้อเวลาได้มากพอจนในที่สุด ตำรวจมาถึงและทำให้เหตุการณ์นี้สิ้นสุดลง
แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง…
‘แล้วพวกลัทธินั่นล่ะ? ตำรวจจับได้สักคนไหม? พวกเขาเจออะไรบ้างรึเปล่า…?’
ผมกังวลเรื่องนี้ พวกมันได้เห็นหน้าผมแล้วด้วย
พวกมันรู้ว่าผมหน้าตาเป็นอย่างไร และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมกังวลที่สุด
ผมมองไปด้านหลังของตัวเอง เห็นเส้นแสงจากไฟฉายหลายกระบอกกำลังกรีดผ่านความมืดมิด
‘ไม่มีเลย ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เจออะไรสักอย่างสินะ’
หัวใจจมดิ่งเมื่อเห็นภาพนั้น
ดูเหมือนว่าผมจะเจอกับปัญหาใหญ่เข้าให้แล้วจริง ๆ โชคยังดีที่ปกติผมมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในกิลด์
ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นเมื่อคิดได้ดังนั้น
ถ้าผมอยู่ที่นั่น พวกมันก็คงทำอะไรไม่ได้หรอกใช่ไหม?
“ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่การจัดฉาก! ทุกอย่างคือเรื่องจริงนะครับ เราก็มีสตรีมพิสูจน์อยู่นี่”
“แล้วคุณจะอธิบายสิ่งที่ทางเราพบบนชั้นสองว่ายังไงล่ะครับ?”
“นั่น… นั่นมันของผมเอง! ผมเตรียมไว้เพื่อแกล้งแขกรับเชิญเฉย ๆ แต่ที่เหลือคือเรื่องจริงครับ ผมบอกคุณไปแล้วไง!”
บทสนทนาดังกล่าวดึงผมให้ออกจากความคิด ศีรษะหันไปเห็นเจมี่กำลังพูดคุยกับตำรวจนายหนึ่ง ผ้าห่มคลุมรอบตัวในขณะที่แขนกวัดแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง เขากำลังพยายามอธิบายสถานการณ์อยู่
“ใช่ครับ ตอนแรกแค่แกล้งกันเล่นเฉย ๆ เอง! แต่เรื่องมันดันกลายเป็นแบบนี้เนี่ยแหละครับ เรื่องจังหวะเวลา? ผมไม่รู้ครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมก็ไม่อยากให้จังหวะมันโป๊ะเชะขนาดนี้เหมือนกันนั่นแหละ”
‘ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเจออะไรบางอย่างบนชั้นสองที่ทำให้คิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นการจัดฉาก’
เอาเถอะ ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่รู้เรื่องนั้นหรอกนะ
ด้วยความที่รู้จักนิสัยของโซอี้เป็นอย่างดี ผมเลยมองออกตั้งแต่อยู่ไกลเป็นไมล์แล้วว่ามันคงมีเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้น
แต่ผมก็เข้าใจด้วยว่าสถานการณ์กลุ่มลัทธินั้นไม่ใช่การจัดฉาก
ความรู้สึกมันสมจริงเกินกว่าจะเป็นแค่การจัดฉาก แล้วก็เป็นไปตามคาด เจ้าหน้าที่หลายนายออกมาจากตัวอาคารร้างพร้อมกับถือถุงสีขาวใบยาว
เมื่อสังเกตจากสีหน้าเศร้าหมองของพวกเขาแล้ว ผมบอกได้เลยว่าอะไรอยู่ในถุงนั้น
‘ร่างของเพื่อนร่วมงานสองคนที่เจมี่พามาด้วย’
ผมสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บ
พวกเขา… ตายแล้วจริง ๆ ไม่ใช่สิ่งที่ผมจินตนาการไปเอง
มันคือเรื่องจริง
มันเตือนให้ผมนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เกือบตายแล้วเหมือนกัน
อีกทั้งมันยังทำให้ผมเริ่มตั้งคำถามกับระบบ ถ้าแบบนี้คือเควสต์ลำดับชั้นที่สอง แล้วเควสต์ลำดับชั้นที่สูงกว่านี้จะยากขนาดไหน?
แค่คิดก็อยากจะอาเจียนแล้ว
ผมแทบรอไม่ไหวเลยที่จะได้กลับห้องพักและนอนหลับสักหน่อย
อันที่จริง พอดูเวลาแล้วเห็นว่ามันเกือบจะเที่ยงคืน ผมก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง ถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว ผมยังมีภาพวาดที่ต้องไปรับมืออยู่
‘หือ เดี๋ยวก่อนนะ…’
ความคิดหนึ่งพลันแวบเข้ามาขณะยืนขึ้น
ในเมื่อทำเควสต์นี้สำเร็จไปไม่มากก็น้อยแล้ว ผมยังต้องจ้องภาพวาดนั่นอยู่อีกเหรอ?
ตามหลักเหตุผลคือไม่ต้อง แต่ในขณะเดียวกันก็ยังไม่ได้รับการแจ้งเตือนว่าเควสต์เสร็จสิ้น ผมไม่แน่ใจว่าทำไม แต่เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน การกลับไปที่ห้องทำงานดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ผมกำลังจะทำอย่างนั้น แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“คุณจะไปแล้วเหรอครับ?”
ผมหันกลับไปพบกับชายร่างสูงคนหนึ่ง มีเคราสีน้ำตาลตัดแต่งอย่างเรียบร้อย นัยน์ตาสีเฮเซลของเขาเข้ากับสีผมโทนอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หมวก เขาแต่งกายด้วยเสื้อเบลเซอร์สีน้ำเงินเข้ม ประดับประดาด้วยเหรียญตราแวววาวหลายดวง บรรยากาศอันน่าเกรงขามแผ่ออกมารอบกาย
ผมมองไปที่แผ่นโลหะสีทองบนอกด้านขวาของเขา
ไมเคิลส์ (Micheals) ?
“ผมยุ่งอยู่กับการสืบสวนเลยไม่มีเวลาแนะนำตัวเองน่ะครับ”
นายตำรวจยื่นมือมาทางผม
“ผมสารวัตรไมเคิลส์ครับ”
สารวัตรเลยเหรอ? คิ้วข้างขวาของผมเลิกขึ้น งั้นเขาคงจะเป็นหัวหน้าปฏิบัติการในครั้งนี้สินะ
ผมจับมือเขาตอบ
“เซธครับ”
“….ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เซธ”
“ด้วยความยินดีเช่นกันครับ”
สารวัตรมองดูรอบ ๆ ก่อนจะย้ายที่ไปด้านข้าง ผมติดตามเขาไป
“เอาล่ะ ที่ผมเรียกคุณแยกมาเพราะอยากจะคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้น่ะครับ ผมพอจะทราบเรื่องการสตรีมและได้เข้าไปดูมาแล้ว ผมเลยคิดว่าการถามคำถามคุณเยอะ ๆ ไปก็ไม่ช่วยอะไรและคงเป็นการเสียเวลาเปล่า สิ่งที่ผมทำได้เลยมีแค่แจ้งข้อมูลที่เราพบให้คุณทราบนะครับ”
“เข้าใจแล้วครับ”
ผมเริ่มชอบสารวัตรคนนี้แล้วสิ ตรงไปตรงมาดี
“อย่างแรกเลย ทางเราไม่พบร่างของเด็กผู้หญิงคนนั้น ตอนที่เราไปถึงห้องลับ เธอก็หายไปแล้วครับ”
“…โอ้”
พูดตามตรง ผมพอเดาได้ว่ามันจะเกิดอะไรทำนองนี้ขึ้นมาอยู่แล้วล่ะ
ช่วงเวลาระหว่างที่พวกสาวกลัทธิหนีเสียงไซเรนไปจนตอนที่ตำรวจตัวจริงมาถึง มันเป็นเวลาประมาณห้านาที ซึ่งเพียงพอที่พวกมันจะหอบศพหลบหนีไปได้
“พวกเราเริ่มภารกิจค้นหารอบ ๆ ไปแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอเลยครับ”
สารวัตรหยุดพูดพลางมองมาที่ผมด้วยสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
“ทางเราเชื่อว่าเหตุจูงใจของคนกลุ่มเหล่านั้นในการเก็บรักษาสภาพร่างเด็กผู้หญิงไม่ได้เป็นเรื่องทั่วไปแบบเกี่ยวกับพิธีกรรมของลัทธิอะไรทำนองนั้น จากการสืบสวนเบื้องต้นพบว่ามีความเป็นไปได้ที่ตัวเธออาจจะถูกนำไปใช้เป็นวัตถุดิบครับ”
“อ่ะ?”
วัตถุดิบ? สำหรับอะไร?
“คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจเรื่องพวกนี้หรอกครับ เพราะคุณดูเหมือนจะเป็นพลเมืองทั่วไป แต่ดูจากสถานการณ์ของคุณแล้ว ผมเกรงว่านี่อาจจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้เจอพวกมัน เพราะงั้น ผมเลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคุ้มกันคุณจนกลับไปถึงที่พัก และทางเราอาจจะต้องจัดให้คุณอยู่ในกระบวนการคุ้มครองพยานด้วยน่ะครับ”
“นั่น…”
ผมว่าก็โอเคกับเรื่องนั้นนะ แม้ว่ามันไม่น่าจะจำเป็นก็ตาม
ถึงอย่างนั้น ผมก็อยากรู้มาก ๆ ว่าเขาหมายถึงวัตถุดิบอะไร ความอยากรู้อยากเห็นมันแทบจะฆ่าผมให้ตาย แต่ผมก็พยายามหักห้ามใจเอาไว้
‘เดี๋ยวค่อยไปถามไคล์ทีหลังแล้วกัน’
หมอนั่นน่าจะรู้บ้างแหละ
แต่ที่สำคัญที่สุด…
“ผมต้องกลับให้ทันตีหนึ่ง ได้ไหมครับ?”
“ตีหนึ่งงั้นเหรอครับ?”
สารวัตรมองผมแปลก ๆ แต่สักพักก็พลิกข้อมือขึ้นมาดูเวลา
“ไม่มีปัญหาครับ”
“…เยี่ยมเลยครับ”
ผมเริ่มจะชอบสารวัตรคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ
“เอาล่ะ ตอนนี้ผมต้องกลับไปจัดการธุระบางอย่างก่อน เดี๋ยวผมจะกลับมาหาคุณในอีกสองสามนาทีนะครับ โอเคไหม?”
“ครับ”
ผมพยักหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะเห็นสารวัตรเดินกลับเข้าไปในพิพิธภัณฑ์อีกครั้ง ผมกำลังจะนั่งลงเพื่อพักผ่อนสักครู่ แต่แล้วก็รู้สึกถึงฝ่ามือที่มาฉุดหัวไหล่กะทันหัน
“พวก!”
“อ่า…?”
ผมหันไปเห็นใบหน้าของเจมี่ที่อยู่ใกล้ ๆ ไหล่ตัวเอง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยสาเหตุอะไรบางอย่าง
อะไรเนี่ย…
ผมกำลังจะผละตัวออก แต่เขาก็ยื่นโทรศัพท์มาจ่อใบหน้าผมทันที
“ดูนี่สิ! แค่ดูก็พอ!”
“อะไร… อ๋า?”
ผมหดศีรษะกลับและหรี่ตาลง ก่อนจะปักหลักสายตาไว้บนโทรศัพท์ของเขา ตอนนั้นเองที่ผมได้เห็นมัน หัวใจของผมแทบจะกระโจนออกมาจากอก
● ถ่ายทอดสด
ผู้ชม: 37,567
“สตรีม…”
เสียงของเจมี่ที่เปล่งออกมานั้นแหบแห้ง
“มันเริ่มดังเป็นไวรัลแล้ว!”