เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 26 ชิ้นส่วนที่ขาดหาย 4
เงียบกริบ
ทันทีที่เสียงดนตรีหยุดลง ทุกสิ่งทุกอย่างก็สงบนิ่ง ลมหายใจทางด้านหลังค่อย ๆ เลือนหายไป— รวมถึงเสียงทั้งหมดด้วย
ตอนนี้ผมอยู่ตัวคนเดียว
อ้างว้างจนเกินควร โดดเดี่ยวจนไม่น่าเป็นไปได้ ภายในห้องแห่งนี้
ทว่าความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นยังคงตกค้างอยู่ในความคิด บีบคั้นหัวสมองจากรอบด้าน
ช่วงอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ริมฝีปากสั่นเทา มือทั้งสองกำที่วางแขนแน่นจนเริ่มปวด
ผมต้องใช้เวลาหลายนาที— นาทีอันยาวนานและยืดเยื้อ— กว่าจะรวบรวมสติจนกลับมาหายใจเป็นปกติได้อีกครั้ง
‘ฉันรอดแล้ว’
อย่างน้อยก็เป็นไปตามที่หวัง
ความมืดมิดยังคงโอบล้อมผมไว้เสมือนผิวหนังชั้นที่สอง ประโลมผมด้วยสัมผัสอันเย็นเยียบ สายตามองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงลมหายใจของตัวเองอันหนักหน่วงและเชื่องช้า ซึ่งผมกำลังพยายามควบคุมให้คงที่
ผมต้องขยับตัว ต้องลุกออกจากเก้าอี้ตัวนี้ เพื่อดูสภาพห้องด้วยตาของตัวเอง
ผมอยากจะเห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องที่… จิตนาการไปเอง
แต่ติดปัญหาอยู่อย่างเดียว
“ฉันขยับไม่ได้”
ไนท์วอล์กเกอร์ไม่ได้อยู่ในระยะสายตา มันหายตัวไป ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่มาตั้งแต่แรก
หัวใจของผมหล่นวูบ
‘อย่าบอกนะว่าโดนฆ่าไปแล้ว…’
ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ตัวผมไม่เคยมีความทรงจำดี ๆ กับไนท์วอล์กเกอร์ แต่มันเป็นของผม ผมสู้แทบตายเพื่อให้ได้มันมา มันอยู่ข้างผมมาโดยตลอด การที่มันหายไปทั้งอย่างนี้…
“…เป็นเรื่องแล้วสิ”
ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์มันจนตรอกจริง ๆ ผมคงไม่มีวันเรียกมันออกมา
แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้ผมได้รู้แล้วว่าเสียงดนตรีไม่ได้ผลกับไนท์วอล์กเกอร์
‘ถึงอย่างงั้นก็ยังค่อนข้างเป็นปัญหาอยู่ดี’
การหายไปของไนท์วอล์กเกอร์ทำให้สถานการณ์ยุ่งยากขึ้นเล็กน้อย เดิมทีผมวางแผนไว้ว่าจะให้มันช่วยแก้เชือกหลังจากที่ทุกอย่างจบลง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้แล้ว
“ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องโทรหาไคล์แล้วเหรอ?”
สายตาของผมเหลือบไปมองโทรศัพท์มือถือ
อีกเหตุผลหนึ่งที่ผมเก็บมันไว้ใกล้ตัว คือเผื่อกรณีฉุกเฉินแบบนี้นี่แหละ
แต่จะให้ผมอธิบายสถานการณ์ปัจจุบันกับเขายังไงล่ะ? สภาพของผมเองก็ด้วย?
เมื่อนึกถึงเสียงทั้งหมดที่ได้ยินก่อนหน้านี้ในห้องทำงาน ผมมั่นใจเลยว่าสภาพห้องคงดูไม่จืดแน่นอน แล้วผมจะอธิบายเรื่องนั้นกับเขายังไงดี..?
‘ควรบอกเขาไปว่ากำลังพยายามจำลองฉากสยองขวัญเพื่อหาแรงบันดาลใจดีไหมนะ?’
ผมรู้สึกว่ามันอาจจะพอฟังขึ้นอยู่บ้าง แต่นั่นจะเป็นวิธีสุดท้ายที่ผมอยากเลือก ไคล์ไม่ได้โง่ เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเฉียบแหลม คนอย่างเขาคงจับจุดผิดสังเกตในเรื่องที่ผมกุขึ้นมาได้แน่นอน ไหนจะมีหลักฐานที่เห็นกันอยู่คาตาพวกนี้อีก
และด้วยข้อจำกัดของระบบ ผมจึงปล่อยให้เขารู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
การโทรหาเขาจึงเป็นหนทางสุดท้ายจริง ๆ
“งั้นเอาไงต่อดีล่ะ…? ฉันควรทำยังไงดี?”
ผมเงยหน้าขึ้น พยายามเค้นสมองคิด
คว่ำเก้าอี้? ขูดเชือกจนกว่าจะขาด? หักข้อมือตัวเอง?
แต่ละไอเดียฟังดูบ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ บางไอเดียก็หลุดโลกมากเสียจนอยากตบหน้าตัวเองที่คิดถึงมันขึ้นมาได้
ผมไล่เรียงทุกความเป็นไปได้ และได้ข้อสรุปออกมาอย่างหนึ่ง
‘ฉันเริ่มจะสติแตกแล้วจริง ๆ’
แค่มีความคิดแวบหนึ่งว่าจะหักข้อมือตัวเองก็พิสูจน์ข้อนั้นได้เป็นอย่างดีแล้ว
ผมถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง หัวสมองยังคงคิดหาวิธีสารพัดเพื่อพาตัวเองออกจากสถานการณ์นี้ แต่ยิ่งคิดก็ดูเหมือนจะยิ่งเปล่าประโยชน์ และในจังหวะที่กำลังจะโทรหาไคล์ ผมก็รู้สึกถึงสัมผัสแสบร้อนบริเวณข้อมือ
“….!?”
เจ็บจี๊ด เฉียบพลัน— ราวกับมีเข็มนับพันเสียดแทงลงไปใต้ผิวหนัง
หัวใจของผมเต้นกระตุก ความหวาดกลัวม้วนตัวอยู่ภายในท้อง หรือว่าจะเป็นวาทยกรอีกแล้ว? ถ้าเป็นอย่างนั้นละก็…
‘โอ้ ไม่เอานะ’
อย่างไรก็ตาม ความคิดของผมสงบลงอย่างรวดเร็วเมื่อตระหนักได้ว่ามันคืออย่างอื่น
“นี่มัน…”
ผมหันมองตรงไปยังข้อมือ ซึ่งเป็นต้นตอของความเจ็บปวด
เมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสเลือนรางอันคุ้นเคยควบคู่ไปกับความเจ็บนั้น ดวงตาของผมเป็นประกายขึ้นมา
‘มันกลับมาแล้ว!’
อยู่ดี ๆ ไนท์วอล์กเกอร์ก็กลับมา
หัวสมองไม่ตั้งคำถามว่ากลับมาได้ยังไงหรือทำไมถึงกลับมา สิ่งเดียวที่คิดอยู่ตอนนี้คือการหลุดพ้นจากเชือก
ผมไม่เสียเวลาคิดซ้ำสอง และเพ่งความคิดไปที่แขน
เงาทมิฬคลี่ตัวออกมาเบื้องหน้า ผมถอนลมหายใจที่กลั้นไว้โดยไม่รู้ตัวออกมา
“ช่วยแก้เชือกให้ฉันที”
ทว่า—
“…..”
มันไม่ขยับ
ร่างเงายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ จ้องมองมาทางผมโดยไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกมาจนรู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ ผมกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า
‘อย่าบอกนะว่า…’
มันขยับตัว ร่างกายของผมก็เกร็งตัวไปด้วย
มันเคลื่อนกายเข้ามาประชิด ลมหายใจรินรดผมที่มองดูอยู่ไม่ละสายตา
ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ไม่แม้แต่จะหายใจ
ผมจ้องกลับไปด้วยความกังวลเต็มเปี่ยม
จากนั้น มันค่อย ๆ ยื่นมือออกมา— และเริ่มลงมือแก้ปมเชือก
ผมไม่ได้รู้สึกดีใจที่จะได้คลายเชือกออกจากร่าง สายตาจับจ้องไนท์วอล์กเกอร์ตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา บางอย่างเกี่ยวกับมันให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากเดิม
ชวนน่าหวาดหวั่น
ยิ่งจ้องมองมันนานเท่าไหร่ ความรู้สึกใจคอไม่ดียิ่งทวีขึ้นเท่านั้น และทันทีที่เชือกหลุดออกทั้งหมด ผมก็ดึงมันกลับเข้าไปในข้อมือ
โชคยังดีที่ไม่เกิดปัญหาอะไร
ความเงียบงันหวนกลับคืนมา ผมลุกขึ้นยืน พยายามใช้มือทั้งสองข้างคลำหาสวิตช์ไฟตามแนวผนัง
ใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดก็เจอมันจนได้
แป๊ก!
ทันทีที่ดวงไฟในห้องทำงานสว่างไสว ดวงตาหรี่ลงโดยอัตโนมัติ
มันใช้เวลาประมาณสองสามวินาทีกว่าจะปรับตัวให้เข้ากับแสงจ้า และเมื่อคุ้นชินเรียบร้อย ผมก็ได้เห็นสภาพของห้องทำงาน
ลมหายใจพลันเย็นยะเยือก
‘…นี่มันแย่กว่าที่ฉันคิดเอาไว้ซะอีก’
รอยแตกร้าวแผ่กระจายเป็นใยแมงมุมไปทั่วโต๊ะไม้ บานประตูมีรอยบุบลึก ปริเป็นสะเก็ดเสี้ยน พรมสีเทาขาดเป็นหย่อม ๆ เส้นใยผ้าหลุดลุ่ยราวกับมีอะไรบางอย่างข่วนมัน
แต่สิ่งที่ทำให้ตัวผมเย็นเฉียบจนชะงักกึก…
คือผนังห้อง
คราบเปื้อนสีแดงสดลากยาวทั่วพื้นผิวสีขาว หยาบกร้านและขรุขระ— เหมือนกับมีบางสิ่งบางอย่างกรีดผ่านลากเป็นทาง
และเหนือคราบนั้น ปรากฏรอยสลักด้วยสีแดงโทนเดียวกัน:
[VI]
“หก?”
สายตามองดูสัญลักษณ์นั้น
ผมจำได้— VI ในภาษาโรมัน หมายถึงเลขหก
“หมายความว่าไงน่ะ? เป็นคำเตือนงั้นเหรอ…?”
ท้องไส้ของผมบิดมวน มันกำลังจะบอกว่าผมเหลือเวลาอีกแค่หกวันใช่ไหม? คือมันจะกลับมาหาผมในอีกหกวันข้างหน้า? …หรือว่าหกชั่วโมง? หกนาที?
ภายในหัวสมองตีกันวุ่นวายไปหมดขณะครุ่นคิดเกี่ยวกับรอยสลักบนผนัง
อย่างไรก็ตาม ผมรีบดึงสติกลับมาและหันเหความสนใจไปทางแล็ปท็อป ความตื่นตระหนกใหม่ผุดขึ้น ฝีเท้าก้าวตรงไปที่มันและเปิดเกมขึ้นมา ในขณะเดียวกันก็ปลดล็อกโทรศัพท์และมองหาไฟล์บันทึกเสียง
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
‘ขอให้ได้ผลทีเถอะ ขอร้องล่ะ ขอร้อง…’
ปลายนิ้วจ่ออยู่เหนือปุ่มเล่นไฟล์ ผมลังเลชั่วครู่หนึ่งก่อนจะกดลงไป
ไม่นานนัก ท่วงทำนองอันคุ้นเคยก็เริ่มบรรเลงขึ้นกลางอากาศ
ผมตั้งใจฟังทำนองเพลงอย่างระมัดระวังจนกระทั่ง…
รู้สึกเหมือนสติสตังเริ่มพร่ามัว
ทันทีที่เป็นแบบนั้น ผมทำการปิดไฟล์เสียงอย่างไม่รอช้า และทิ้งตัวลงบนเก้าอี้
“ฮะฮะ”
เสียงหัวเราะเล็ก ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก
“มันได้ผล”
ไฟล์บันทึกเสียง…
มันใช้การได้
การเดิมพันประสบความสำเร็จ และทันทีที่ตระหนักได้ดังนั้น ผมก็ลงมือทำงานทันที โดยการโอนไฟล์บันทึกเสียงไปยังแล็ปท็อปพร้อมกับเปิดเอนจิ้นเตรียมขึ้นมารอ
ผมไม่มีเวลาให้เสียเปล่าอีกแล้ว
โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงรอยสลักด้านหลังนั่น
‘เลขหก…’
มันหมายความว่ายังไงกันแน่นะ?