เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 23 ชิ้นส่วนที่ขาดหาย 1
“…..”
ผมนั่งอยู่ในห้องทำงาน จมอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ภาพปฏิกิริยาของไคล์วนเวียนไปมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมไม่รู้ว่าตัวเองค้างอยู่ในสภาพนั้นนานแค่ไหน แต่ในที่สุด ผมก็ลูบใบหน้าพร้อมกับเสียงโอดโอยหลุดออกมาจากปาก
“…ไม่สะดุ้งเลยสักครั้ง”
ไคล์…
เขาเล่นเกมไปทั้งหมดสิบห้ารอบ แต่ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะเล่นสักกี่รอบ เขาก็ไม่เคยผงะ ส่งเสียง หรือแสดงอาการหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย
ผมรู้ดีเพราะเป็นคนยืนอยู่ข้างเขาตลอดเวลา ได้แต่หวังว่าเขาจะตอบสนองออกมาสักอย่าง
อะไรก็ได้
ทว่ากลับไม่มีเลย สุดท้ายแล้ว ไคล์ไม่ได้แสดงอาการใด ๆ ออกมาทั้งสิ้น
ส่วนต่อจากนั้นก็มีแต่ความกระอักกระอ่วน— เขาหันมาชำเลืองมองผม เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวกำลังพยายามอย่างหนักที่จะเค้นคำให้กำลังใจ แต่สุดท้าย สิ่งที่พูดออกมากลับให้ความรู้สึกเหมือนคำดูถูกเสียมากกว่า
‘ก็ไม่เลวนะ’
เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจหรอก แต่สายตาของเขามันบ่งบอกทุกสิ่งอย่างให้ผมได้รับรู้หมดแล้ว
“บางทีอาจจะเป็นที่ตัวเขาก็ได้… ก็เขาเป็นคนที่ชินกับการจัดการฉากน่ากลัว ๆ อยู่แล้วนี่”
ผมพยายามหลอกตัวเองว่าปัญหาคือไคล์ แต่พอลองกลับไปเล่นเกมนั้นอีกครั้ง ความรู้สึกเดิม ๆ ที่ตัวเองเคยมีต่อมันก็หายไปหมด
“มีบางอย่างขาดหายไป…”
บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับเกมนี้ขาดหายไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่เพราะมันยังเป็นแค่โครงร่าง แต่เป็นเพราะคุณภาพมีไม่เพียงพอที่จะยกระดับตัวมันเองให้ถึงขั้นที่สามารถทำให้คนหวาดกลัวได้
แต่ว่าอะไรล่ะ?
อะไรกันแน่ที่ขาดหายไป?
‘ฉันจะเช็กเรตติ้งเกมที่ตัวเองพัฒนาอยู่ตอนนี้ได้ไหมนะ’
ผมกวาดสายตาดูในแล็ปท็อป และท้ายที่สุดก็เปิดแอประบบขึ้นมา
─────
ผู้พัฒนาเกม : เซธ ธอร์น
สถานะ : ลำดับชั้นที่หนึ่ง
▪ โหนดขั้นพื้นฐาน : ภาชนะกักกัน
ไอเทม :
▪ หน้ากากว่างเปล่า
▪ แว่นตาตรวจจับพลังงาน
ร้านค้า : ล็อก
เควสต์ : ปลดล็อกแล้ว (มีอยู่ : 1)
▪ พัฒนาเกมเรตติ้ง 1 ดาว
– รางวัล: ปลดล็อกร้านค้า
เกมที่พัฒนาแล้ว :
[แว่วเสียงกระซิบ] เรตติ้ง : ½☆☆☆☆ (0.5)
[กำลังดำเนินการ] เรตติ้ง : ☆☆☆☆☆ (?)
“กำลังดำเนินการ…?”
ทันทีที่อ่านจบ สายตาของผมจ้องไปยังส่วนล่างของแอป ซึ่งเป็นส่วนที่แสดงคำว่า ‘กำลังดำเนินการ’ พร้อมกับเครื่องหมาย ‘?’ กำกับในช่องเรตติ้ง
“อ๋อ เหมือนว่ามันจะไม่ให้คะแนนจนกว่าเกมจะเสร็จสมบูรณ์สินะ”
เห็นแล้วก็น่าผิดหวังนิดหน่อย มันคงจะช่วยได้มากถ้ามีฟีเจอร์แสดงเรตติ้งของเกมที่กำลังทำอยู่
“เดี๋ยวนะ”
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวฉับพลัน ผมเริ่มพิมพ์ลงในช่องแชทตรงด้านล่างของตัวแอป
[สามารถบอกความคืบหน้าของเกมที่ฉันกำลังพัฒนาอยู่ได้ไหม?]
ตั้งแต่ฉากแรกได้จบลง ระบบก็ไม่ค่อยปรากฏตัวออกมาให้เห็นนัก วิธีเดียวที่จะสื่อสารกับมันได้คือเจ้าแอปแปลก ๆ อันนี้
และแน่นอนว่า ผมได้รับคำตอบหลังจากนั้นไม่นาน
[ใช่ ฟีเจอร์ดังกล่าวมีให้ใช้งาน]
“เยี่ยมเลย”
ผมรู้สึกประหลาดใจปนยินดีกับคำตอบนี้
“ถ้าอย่างนั้น…”
[เรตติ้งปัจจุบันของเกมฉันคือเท่าไหร่?]
[คุณไม่มีสิทธิ์เข้าถึงฟีเจอร์ดังกล่าว โปรดลองใหม่อีกครั้งในอนาคต]
ผมอ้าปากค้าง แล้วก็หุบลง
ทำไมผมถึงไปคาดหวังกับเจ้านี่กันนะ?
[อย่างน้อยบอกหน่อยได้ไหมว่าตอนนี้เกมของฉันผ่านเกณฑ์หรือยัง?]
[ไม่ผ่าน]
คำตอบกลับนั้นช่างห้วนสั้น แต่อย่างน้อย ผมก็รู้แล้วว่าความรู้สึกก่อนหน้านี้ของตัวเองไม่ได้ผิดไป เกมนี้… มันไม่น่ากลัวเลยสักนิด
แต่อะไรล่ะที่มันขาดไป?
“ลองขอคำใบ้จากระบบดีไหมนะ”
ผมเริ่มพิมพ์ลงบนแล็ปท็อป รัวคำถามสารพัดอย่าง ตั้งแต่ส่วนที่ขาดหายไปยันวิธีที่จะทำให้มันดีขึ้น
อย่างไรก็ตาม ระบบได้แสดงจุดยืนชัดเจนตั้งแต่เริ่มแรก
[คุณมีเครื่องมือทุกอย่างที่จำเป็นในการสร้างเกมดังกล่าวอยู่แล้ว โปรดพยายามต่อไป!]
“…ไม่เห็นจะช่วยอะไรเลย”
ผมขยี้หัวด้วยความหงุดหงิด
ชัดเจนมากว่าระบบจะไม่ช่วยเหลือในด้านการพัฒนาเกม ทว่ามันก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะทีเดียว
“คุณมีเครื่องมือทุกอย่างที่จำเป็นในการสร้างเกมดังกล่าว…”
ระบบตัดสินว่าผมมีความสามารถในการสร้างเกมแบบนั้นด้วยสิ่งที่มีอยู่ในมือตอนนี้
สิ่งที่ผมต้องทำ คือหาวิธีใช้เครื่องมือเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์
‘หน้ากาก แว่นกันแดด แอปประหลาด…’
ผมเริ่มไล่ส่องรายการทุกอย่างที่ได้รับจากระบบ และในขณะที่กำลังไตร่ตรองถึงพวกมันอยู่เงียบ ๆ สีหน้าของผมก็เริ่มแย่ลงยิ่งขึ้น
ไม่ว่าผมจะพยายามคิดมากแค่ไหน ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเป็นประโยชน์สักอย่าง
หัวสมองพลันว่างเปล่าไปจนหมด
แต่—
“แล้วแกล่ะ? ช่วยฉันได้ไหม?”
ผมมองไปยังรอยประทับบนแขน มันขยับยุกยิกทันทีที่ผมถลกแขนเสื้อขึ้นจนมันสัมผัสกับแสงไฟเบื้องบน
นับตั้งแต่การทดสอบครั้งนั้น ‘ไนท์วอล์กเกอร์’ ยังคงอยู่กับผม ติดแน่นเป็นรอยประทับสีดำหนาทึบพันวนรอบเรียวแขนคล้ายกับรอยสัก ถึงจะยังไม่เคยปล่อยมันออกมาในที่แจ้งเหมือนกับในการทดสอบ แต่ผมก็รู้สึกได้ลึก ๆ ในใจว่ามันจะยอมฟังคำสั่งส่วนใหญ่
และมันยังทำให้ผมสงสัยเกี่ยวกับ ‘โหนด’ นี่ด้วย
โหนดคืออะไรกันแน่?
“มันเกือบจะเหมือนกับสกิล แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่”
ผมยังไม่แน่ใจด้วยว่าโหนดภาชนะกักกันมันทำอะไรได้บ้าง ข้อสันนิษฐานที่ดูเป็นไปได้มากที่สุดคือ มันช่วยให้ผมจับความผิดปกติและเปลี่ยนให้พวกมันมาเป็นพวกได้
ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่ามันทำงานยังไง
เกณฑ์ในการจับของมันคืออะไร? มีขีดจำกัดไหมว่าผมเก็บได้กี่ตัว? แล้วความทรงพลังของมันล่ะ? ผมสามารถจับความผิดปกติอะไรก็ได้โดยไม่เกี่ยงว่าจะเก่งมากแค่ไหนเลยหรือเปล่า?
คำถามมีมากมาย แต่คำตอบดันน้อยเหลือเกิน
“เฮ้ออ”
ผมถอนหายใจยาว ๆ ออกมา ก่อนจะละสายตากลับไปยังหน้าจอแล็ปท็อปอีกครั้ง ตอนนี้เวลาล่วงเลยไปดึกมากแล้ว เสียงหึ่ง ๆ ของพัดลมดังกว่าที่เคย ผมสัมผัสได้ว่าแล็ปท็อปตัวเองเริ่มร้อนเกินไป เลยปิดแอปและหันความสนใจกลับไปที่ตัวเกม
‘ฉันไม่คิดว่าตัวเกมมีปัญหาหรอกนะ มันแค่ยังดูไม่กดดันมากกว่า’
เกมนี้ไม่มีเสียงดนตรีประกอบ— มีเพียงเสียงเอฟเฟกต์ไม่กี่อย่าง เสียงที่เด่นชัดสุดคือเสียงฝีเท้าและเสียงกระหืดกระหอบที่ขาดห้วงมากยิ่งขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป
ผมรู้สึกว่าเพลง— หรืออะไรก็ตามที่มันใกล้เคียง— ไม่ได้จำเป็นเลยเมื่อพิจารณาจากธรรมชาติของเกม มันถูกสร้างขึ้นมาโดยการจำลองฉากที่ผมเคยเผชิญ และการไม่มีเพลงประกอบจะยิ่งทำให้มันดูสมจริงมากขึ้น เพื่อเสริมสร้างความตึงเครียด
แต่ความคิดแบบนั้น มันมาถูกทางแล้วจริงเหรอ?
ผมจำเป็นต้องทำให้มันเหมือนกับประสบการณ์ของตัวเองอย่างกับก๊อปวางเลยเหรอ?
“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นแน่…”
ผมขมวดคิ้วมุ่น
หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ส่ายศีรษะไปมา
“…ต่อให้ฉันอยากใส่เพลงเข้าไป ก็ทำไม่ได้อยู่ดี”
เหตุผลใหญ่หลัก ๆ และสำคัญที่สุดของการไม่มีดนตรีประกอบนั้นเรียบง่ายมาก เป็นเพราะผมกลัวว่าวาทยกรจะปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง
ตลอดวันที่ผ่านมา ผมพยายามเว้นระยะห่างจากอะไรก็ตามที่สามารถก่อให้เกิดเสียงเพลงได้แม้เพียงนิดเดียว เพราะกลัวว่า ‘มัน’ จะโผล่ออกมา
แล้วจนถึงตอนนี้ ผ่านมาได้สามวัน?
“ใช่ ไม่มีทางซะหรอก ถึงจะไม่แน่ใจว่ามันจะแย่กว่าเมื่อสองสามวันก่อนไหม แต่ที่แน่ใจเลยคือถ้ามีใครได้ยินเสียงเพล—”
คำพูดของผมหยุดชะงักลงกะทันหันเมื่อความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว
…ก็แค่ความคิดอย่างหนึ่ง
ทว่าทันทีที่มันแล่นผ่านไป ทั่วทั้งร่างกายก็แข็งทื่อไปหมด ราวกับถูกเหวี่ยงลงสู่ก้นบึ้งมหาสมุทรที่หนาวเหน็บที่สุด กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวขึ้นจากความหวาดหวั่นปะทะเข้ามาแบบฉับพลัน
“ไม่”
ผมส่ายศีรษะของตัวเอง ริมฝีปากสั่นเทา
“…ไ-ไม่มีวันเด็ดขาด”
อะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่วิธีนั้น