เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 153 กลับมา 5
ตอนที่ 153 กลับมา 5
“เอ๋…?”
[เควสต์ต่อเนื่องเสร็จสิ้น!]
• ความยาก: ลำดับชั้นที่สอง
• รางวัล: 10,000 SP + วงล้อเสี่ยงโชค!
• เป้าหมาย: เสาะหาต้นกำเนิดของชายบิดเบี้ยว!
• ตำแหน่ง: เกาะฮาร์เมีย
รายละเอียด: เพื่อให้เนื้อเรื่องเกมของคุณล้ำลึกยิ่งขึ้น คุณจะต้องค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยว จงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่มันปรากฏตัวเป็นครั้งแรก ณ ที่แห่งนั้น คุณอาจพบเบาะแสเกี่ยวกับต้นกำเนิดและความจริงเบื้องหลังถึงการมีอยู่ของมัน
ระยะเวลา: 4 วัน
การแจ้งเตือนเควสต์ปรากฏตามคาด ซึ่งไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจเท่าไหร่ เพราะเดาได้อยู่แล้วว่ามันต้องมา
แต่ต่อจากนั้น…
ติ๊ง!
การแจ้งเตือนอันที่สองเด้งตามขึ้นมา และสมองของผมก็ขาวโพลนไปเลย
[เควสต์ต่อเนื่องเสร็จสิ้น]
• ความยาก: ลำดับชั้นที่สาม
• รางวัล: 40,000 SP
• เป้าหมาย: เปิดโปงลัทธิและแผนการของพวกเขา
• ตำแหน่ง: ไม่มีข้อมูล
รายละเอียด: ตอนนี้ลัทธิได้ตั้งเป้าหมายมาที่ตัวคุณแล้ว คุณต้องระวังไม่ให้ถูกพวกเขาจับได้ มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่หากถูกจับ จงหาทางรอดจากสถานการณ์นี้และทำการเปิดโปงพวกเขา
ระยะเวลา: 2 เดือน
พอเห็นการแจ้งเตือนเควสต์ที่สองปรากฏขึ้นมาพร้อมกับรางวัลกะทันหันแบบนี้แล้ว ผมก็ไม่รู้จะแสดงความรู้สึกยังไงดี ก่อนหน้านี้ผมพอจะคาดได้อยู่ว่ามันมีโอกาสที่เควสต์นี้จะเสร็จสิ้นเช่นกัน แต่พอมันสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ ผมกลับทำตัวไม่ถูกซะอย่างนั้น
โดยเฉพาะยิ่งเมื่อได้เห็นของรางวัลที่ได้มาการเคลียร์เควสต์
SP จำนวนมหาศาลถึง 40,000 ซึ่งหากรวมกับอีก 10,000 SP จากเควสต์แรกแล้ว เท่ากับว่าผมกวาดไปได้ถึง 50,000 SP เลยทีเดียว
นี่มัน…
‘500,000 ดอลลาร์’
ตัวเองเพิ่งฟันเงินไปได้มากโขขนาดนั้น จะให้ผมใจเย็นไหวได้อย่างไรล่ะ?
แม้แต่หัวหน้าแผนกที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยังเหมือนจะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงจากผม ถึงขนาดหันมามองด้วยสายตาแปลก ๆ
“คุณโอเคไหม?”
“….ครับ”
ไม่หรอก จริง ๆ แล้วผมไม่โอเค
แต่ผมบอกสาเหตุให้เขาฟังไม่ได้นี่นะ
หลังจากหายใจเข้าออกแบบเร็ว ๆ สักสองสามครั้ง ผมก็จัดการสงบสติอารมณ์ของตัวเองลงได้ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้และหลับตา
‘โอเค ถึงจะเกินคาดไปหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี SP ก้อนใหม่นี้ทำให้ซื้ออะไรได้ตั้งหลายอย่างก็จริง แต่ฉันควรซื้ออะไรดีล่ะ?’
ความคิดแรกของผมพุ่งไปที่ไอเทมในร้านค้า ด้วยความยากของเควสต์ที่เพิ่มขึ้น การซื้อไอเทมที่เหมาะสมจะช่วยผมได้มากในสถานการณ์อันตราย
ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือ เหตุการณ์ล่าสุดที่เพิ่งผ่านมา
ทุกอย่างคงจะง่ายกว่านี้มากถ้าผมมีไอเทมอย่างผ้าคลุมล่องหน หากมีของพรรค์นั้น ผมก็คงหาข้อมูลทั้งหมดที่ตัวเองต้องการได้โดยไม่เสี่ยงอันตรายใด ๆ
‘เอาเถอะ มันไม่ได้การันตีว่ายายแกจะหาตัวไม่เจอก็จริง แต่อย่างน้อย ชีวิตฉันคงสบายกว่านี้เยอะ’
นี่คือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวเมื่อเห็นจำนวน SP ทั้งหมดที่ได้รับมาแบบไม่ทันตั้งตัว
และผมก็ตั้งใจจะซื้อไอเทมชิ้นใหม่เพราะความคิดนั้นจริง ๆ
ทว่า… ผมกลับหยุดตัวเอง
หัวสมองพลันนึกขึ้นได้ว่า SP ไม่ได้มีไว้แค่ซื้อไอเทมเพียงเท่านั้น แต่ยังสามารถใช้มันซื้อซอฟต์แวร์สำหรับเกมของตัวเองได้ด้วย เมื่อคิดถึงโปรเจกต์ปัจจุบัน ผมก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
นั่น…
ช่างน่าเสียดายที่ผมยังไม่ทันได้คิดอะไรไปไกลกว่านั้น
ติ๊ง!
การแจ้งเตือนระลอกใหม่ขัดขวางกลางคันไม่ต่างจากครั้งก่อน ๆ
[ขณะนี้กิลด์ได้รับข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยวและลัทธิแล้ว]
[การกระทำของคุณส่งผลไม่ใช่น้อย แต่โชคร้ายที่แม้ว่าหญิงชราจะเสียชีวิตไปแล้ว ลัทธิก็ยังสามารถรับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับตัวคุณและการกระทำของคุณได้ ตอนนี้ทางลัทธิเริ่มจับตามองคุณมากยิ่งขึ้นเพราะการปรากฏตัวของมิเรลล์]
[จงก้าวอย่างระมัดระวัง]
[เควสต์ต่อเนื่องเปิดใช้งาน]
• ความยาก: ลำดับชั้นที่สี่
• รางวัล: 210,000 SP
• เป้าหมาย: ตามหาสาขาหลักของลัทธิ
• ตำแหน่ง: ไม่มีข้อมูล
รายละเอียด: คุณและลัทธิไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกันได้อีกต่อไป จงตามหาแหล่งกบดานของพวกเขาในมาโลเวียและสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้ก่อตั้ง รวมถึงหลักคำสอนของพวกเขา ทางที่ดีควรระวังตัวไว้ให้มาก เพราะขณะนี้ลัทธิกำลังตามล่าตัวคุณอย่างจริงจัง พวกเขามีหูมีตาอยู่ทุกหนแห่ง!
ระยะเวลา: 6 เดือน
“…”
ดวงตาจ้องมองหน้าต่างข้อความอันใหม่ ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรดี คือไม่ใช่ว่าผมคาดไม่ถึงหรอกนะ
ความจริงแล้วก็พอจะเดาออกอยู่ว่ามันต้องโผล่มา
…แต่ผมแค่ไม่คิดว่าเควสต์มันจะบานปลายไปถึงลำดับชั้นที่สี่ แถมยังต้องการให้ตามหาสาขาหลักของพวกมันอีก ผมจะไปหาไอ้สาขาหลักที่ว่านี่เจอได้ยังไงเนี่ย?
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเริ่มจากตรงไหน
ฟังแล้วน่าปวดหัวชะมัด และสีหน้าของผมคงแสดงออกชัดเจนจนหัวหน้าแผนกถึงกับเลิกคิ้วขึ้น
“แน่ใจนะว่าไม่ได้เป็นอะไร? หน้าตาดูไม่โอเคเลยนะ”
“คือว่า…”
ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
“…อันที่จริงแล้ว ผมรู้สึกไม่สบายน่ะครับ”
ไม่สบายแบบสุด ๆ เลยแหละ
*
การเดินทางกลับไปยังเกาะมาโลเวียใช้เวลาไม่นานนัก เรียกได้ว่าใช้เวลาน้อยกว่าตอนขาไปเยอะเลยทีเดียว
‘คงเป็นข้อดีของการนั่งเครื่องบินส่วนตัวละมั้ง’
ถึงจะคิดแบบนั้นก็ตาม ทันทีที่เครื่องลงจอด พวกเราก็ถูกกลุ่มคนชุดสูทสีดำคุมตัวไปยังห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่งเพื่อสอบปากคำก่อนจะปล่อยตัวออกมา กว่าพวกเราจะกลับมาถึงกิลด์ มันก็ค่อนข้างดึกมากแล้ว
“ฮ้าววว”
หัวหน้าแผนกส่งเสียงหาวด้วยความเหนื่อยล้า เขาหันมามองผมพร้อมกับเกาทรงผมอันยุ่งเหยิงของตัวเอง
“เพราะคุณนั่นแหละ ผมเลยยังไม่ได้นอนเลยสักงีบ พอกลับไปก็ยังมีงานต้องเคลียร์เพียบอีก วันนี้คงได้นอนน้อยแหง ๆ ถ้าโชคดีหน่อยก็คงสักสี่ชั่วโมง”
“โอ้”
นั่นมันเวลานอนเฉลี่ยของผมเลยนี่นา
“เอาเถอะ ไปพักผ่อนได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้ทางกิลด์น่าจะสอบปากคำเรื่องนี้ด้วย คุณก็แค่ตอบพวกเขาไปเหมือนกับที่ตอบผมนั่นแหละ เดี๋ยวทุกอย่างจะโอเ— ฮ้าว”
หัวหน้าแผนกหาวอีกครั้งจนน้ำตาเอ่อคลอตรงหางตา เขาส่ายศีรษะไปมาและโบกมือให้กับผมแบบส่ง ๆ
“เอาล่ะ ผมคงต้องขอตัวก่อนแล้ว อย่าลืมที่ผมพูดล่ะ อ้อ แล้วก็…”
จู่ ๆ เขาก็หยุด หันมาสบตาผม
“คุณติดหนี้ผมหนึ่งครั้งนะ”
เขาเดินจากไปทันทีหลังจากนั้น
ผมมองตามแผ่นหลังของเขาที่เข้าไปในกิลด์ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสลับสายตาไปมาระหว่างกิลด์กับทิศทางที่ตั้งของหอพัก ตัวผมเองก็เหนื่อยมากเช่นกัน แถมยังแทบไม่ได้นอนเลยด้วย
แต่ว่า…
‘เวลาฉันไม่ได้เยอะขนาดนั้น’
เมื่อนึกถึงบรรดาเควสต์ใหม่และความอันตรายที่เพิ่งผ่านพ้นมา ผมก็ตระหนักได้ว่าทุกวินาทีนั้นมีค่า
อีกอย่าง ผมได้งีบหลับมาบ้างแล้วตอนอยู่บนเครื่องบิน
ณ ตอนนี้ ผมมีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวที่สำคัญที่สุด
ทำเกมใหม่ให้เสร็จ
เพราะเหตุนั้น หลังจากลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ผมก็ถอนหายใจและมุ่งหน้ากลับไปยังกิลด์
“เกม เกม เกม…”
ผมพึมพำกับตัวเองขณะเข้าห้องทำงานและเริ่มลงมือทำงาน
ด้วยประสบการณ์ที่เพิ่งได้รับมาอย่างกะทันหันนี้ ผมจึงไม่ต้องกังวลกับการเขียนเนื้อเรื่องอีกต่อไป เพราะภายในหัวเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจมากมาย ทุกอย่างดำเนินไปได้อย่างราบรื่นนับจากจุดนั้นเป็นต้นมา
ตลอดสองสัปดาห์ต่อมา ผมจดจ่ออยู่กับตัวเกมเพียงอย่างเดียว
ช่วงเวลาเดียวที่ผมยอมออกจากห้องทำงานคือตอนที่ต้องการกาแฟหรือเข้าห้องน้ำ ผมไม่สนใจแม้แต่จะออกไปนอนหรือหาอะไรกินด้วยซ้ำ แค่ให้ไคล์คอยส่งข้าวส่งน้ำมาให้
สภาพของผมเหมือนคนไร้บ้านสติเฟื่องประจำกิลด์ จนใคร ๆ ต่างก็พากันเดินเลี่ยงในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้
แต่ผมไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นนักหรอก
สิ่งเดียวที่ผมใส่ใจมีเพียงเกมเท่านั้น และ…
แต๊ก!
“เสร็จแล้ว”
ในที่สุด ผมก็ทำมันจนเสร็จสมบูรณ์สักที