เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 110 : ความเงียบ [4]
ตึบ! ตึบ!
เสียงฝีเท้าย่างใกล้เข้ามาทุกที ผมได้ยินมันจากบันได
หยาดเหงื่อไหลท่วมลงมาจากข้างขมับ ผมเร่งรีบกวาดมองโดยรอบ
‘อะไรก็ได้ ขอสักอย่างเถอะ…’
ความวิตกกังวลของผมแผ่ซ่านไปทั่วห้องขณะมองรอบกายตัวเอง คาดหวังว่าจะพบเบาะแสหรือคำใบ้อะไรสักอย่าง ทว่าความเย็นยะเยือกที่กัดกินผิวหนังกลับทำให้ดวงตาเพ่งมองได้ยากลำบาก ผมกอดตัวเองเอาไว้พลางคอยเงี่ยฟังเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากบันได
ตึบ! ตึบ!
เสียงฝีเท้าอยู่ใกล้มากยิ่งขึ้น
ผมสัมผัสได้เลยว่า ชายบิดเบี้ยวกำลังจะถึงชั้นแรกแล้ว
มัน… กำลังจะมาถึงตัวผม
ลมหายใจเริ่มกระชั้นชิดขณะที่ผมตาลีตาเหลือกมองทุกสิ่งอย่าง
จนกระทั่ง—
สายตาของผมไปหยุดอยู่บนผนังด้านหนึ่ง มันอยู่ติดกับห้องครัวพอดี ทั่วทั้งร่างกายนิ่งค้างทันทีที่เห็นรอยสลักบนผนังดังกล่าว
ไม่สิ ไม่ใช่รอยสลัก…
‘มันเป็นกลอน’
ผมรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมากะทันหันขณะมองเบื้องหน้า
ข้อความเหล่านั้นอ่านได้ว่า;
อย่าส่งเสียง ติ๊กต่อก ฟังอย่างเดียว
ชายบิดเบี้ยว จะเดินเคียง เข้าคืบคลาน
เขากลืนกิน ไล่ตาม เสียงกังวาน
เขาดื่มทาน เสียงครวญคราญ กระหายหิว
เริ่มจากเงา ทาบทับ ไปลับหลัง
เสียงผุพัง สั่นดัง จากเรียวนิ้ว
หนึ่งคำขาน ปรากฏ เขาลอยพลิ้ว
เสียงปลิดปลิว กรีดร้อง เขาเข้าใกล้
ชายชอบเล่น เกมกล วิปลาส
เสียงเขาอาจ เปลี่ยนแปลง แต่กายไม่
จงระวัง เสียงเพรียก เขาเรียกได้
กัดลิ้นไว้ ข่มกลั้น อัสสุหลาก
ก่อนสุ้มเสียง สุดท้ายแปร เป็นคำลวง
เจ้ารู้ล่วง ชายบิดเบี้ยว มิเคยจาก…
เว้นเสียว่า ยอมฝัง เสียงเจ้าฝาก
‘ห่ะ…?’
เมื่ออ่านบทกลอนจบ สมองของผมก็ชาไปหมด
เขาดื่มทานเสียงครวญคราญกระหายหิว? เว้นเสียว่ายอมฝังเสียงเจ้าฝาก…?
ตึบ! ตึบ!
“…..!”
เสียงฝีเท้าที่ดังสนั่นกระชากผมให้ออกจากความมึนงง มันอยู่ตรงห้องนั่งเล่นใกล้ ๆ นี้เอง ร่างกายเกร็งตัวทุกสัดส่วน ผมหันศีรษะไป เห็นเงาทมิฬหนึ่งปรากฏขึ้นที่ทางเข้าห้องครัว แขนยาวลีบของมันลากเข้ามาในห้อง พร้อมด้วยนิ้วมือทั้งหลายที่กระตุกอย่างผิดธรรมชาติขณะขูดกับกรอบประตู
ผมรีบถอดแว่นตาออกโดยไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ดึงให้โลกทั้งใบจมดิ่งสู่ความมืดมิด ริมฝีปากปิดแนบแน่น พาให้โลกทั้งมวลหวนกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้งหนึ่ง
ติ๋ง ติ๋ง
เงียบทั้งหมด… ยกเว้นเสียงหยดน้ำแผ่วเบาจากอ่างล้างจาน
ติ๋ง… ติ๋ง!
เสียงนั้นลากผ่านอากาศดั่งปลายเล็บลากผ่านโลหะ มันบาดหูและเชื่องช้าจนน่าเหลือเชื่อ ผมยืนแข็งทื่อ กล้ามเนื้อทุกส่วนแข็งเกร็ง ไม่กล้าแม้แต่จะก่อให้เกิดเพียงเสียงเดียว
‘มันอยู่หลังฉันใช่ไหม? มันอยู่ตรง—’
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง ผมพยายามมองลงเพื่อดูว่าเงาร่างนั้นอยู่ข้างหลังตัวเองหรือไม่ แต่ทันทีที่แสงจันทร์สําแดงฤทธิ์ ผมก็นิ่งสนิทไปทั้งตัว
นั่นเป็นเพราะ…
ร่างนั้นไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังผม
แต่กลับอยู่เบื้องหน้าแทน
และ…
ผมมองเห็นมันเต็ม ๆ ด้วยสองตาของตัวเอง
มันยืนอยู่ตรงหน้าผมพอดี ร่างกายผอมสูงในชุดสูทสีดำ หมวกทรงสูงใบใหญ่ปิดบังใบหน้าของมันครึ่งหนึ่ง รอยยิ้มกว้างผิดธรรมชาติประดับบนใบหน้าซีดเผือดนั้น ลำคอคดโค้งทำองศาผิดมนุษย์ ลั่นเสียงกรอบแกรบขณะโน้มลงมาใกล้ รอยยิ้มวิปริตกำลังเหยียดยาวไปตามรูปหน้าสีซีดเซียวของมัน
ราวกับ… มันล่วงรู้แล้วว่าผมมองเห็นตัวมัน
ฝ่ามือของผมกระชับมีดแน่นอย่างถึงที่สุด ร่างกายพร้อมจะพุ่งปะทะได้ทุกวินาที ถึงขั้นที่ว่าวางแผนจะเรียกดรีมวอล์กเกอร์กลับมาช่วยต่อสู้ด้วยซ้ำ
แต่แล้ว…
“สวัสดีครับ…?”
จู่ ๆ มันก็เริ่มพูดขึ้นมา ร่างกายของผมสั่นสะท้านไปหมดทุกส่วนเมื่อได้ยินเสียงนั้น
มัน… ฟังดูปกติ
ปกติจนเกินไป
เหมือนกับเสียงของผู้ชายวัยสี่สิบกว่า ๆ —
อ่า
ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งพลันกระแทกหัวสมอง สายตาของผมยังคงจับจ้องข้างหน้าอย่างแน่วแน่ แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
“สวัสดี? มีใครอยู่ไหม?”
เสียงนั้นดังก้องอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้นุ่มนวลกว่าเดิมเล็กน้อย
ทว่ายิ่งมันนุ่มนวลเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งตระหนกมากขึ้นเท่านั้น
เพราะว่า…
‘นี่มันเสียงของนักโทษที่โดนส่งตัวมาก่อนหน้าพวกเราชัด ๆ’
ผมค่อนข้างมั่นใจ
บทกลอนสองวรรคที่ผมสงสัยติดหัวมาโดยตลอด ในที่สุดพวกมันก็เริ่มไขกระจ่าง
‘ความผิดปกติตัวนี้… มันล่าเหยื่อเพื่อเอาเสียงของพวกเขา นี่คงจะเพื่อให้มันฆ่าคนได้ง่ายขึ้น หรือว่าอาจจะมีเหตุผลอื่น… ฉันไม่แน่ใจแฮะ’
“ผมรู้นะว่าคุณอยู่ที่นี่ ได้โปรดตอบกลับหน่อยสิครับ”
ผมยังคงเงียบต่อไป พยายามทำตัวเองให้สงบนิ่งอย่างสุดความสามารถ
แต่แล้ว—
“ฮัลโหล? เซธ? นายอยู่นี่รึเปล่า?”
ทันใดนั้นผมก็ได้ยินอีกเสียงหนึ่ง คราวนี้เป็นเสียงที่แตกต่างออกไป มันเป็นเสียงผู้หญิง ฟังดูเหมือนจะดังมาจากระยะไกล ร่างตรงหน้าผมหันไปตามทิศทางของต้นเสียง
ราวกับว่า… มันสงสัยใคร่รู้ในเสียงนั้น
แต่…
ผมยังคงหุบปากสนิท
ผมพูดไม่ได้เด็ดขาด
“เซธ? ทำไมไม่ตอบล่ะ? ไคล์บอกให้ฉันมาตามนายเนี่ย พวกเราเจออะไรบางอย่างเข้าน่ะ”
ร่างเบื้องหน้าผมเลือนหายไปโดยสมบูรณ์ ไม่หลงเหลือร่องรอยใด ๆ ทิ้งไว้
มันหายไปราวกับว่าไม่เคยอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก และภาพนั้นทำให้ความไม่สบายใจก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา ผมหายใจเข้าอย่างเงียบเชียบ
“เซธ? ไคล์รออยู่ข้างนอกนะ ทุกอย่างโอเคไหม?”
เมื่อสังเกตได้ถึงความเป็นห่วงภายในน้ำเสียง ผมจึงกำลังจะก้าวเท้าออกไปทางห้องนั่งเล่น ทว่าในจังหวะนั้น—
แสงจันทร์ทาบทับลงมาอีกครั้ง เงาเป็นร่างปรากฏอีกหนหนึ่ง
มันอยู่…
ข้างหลังผมพอดี
“…..!”
แผ่นหลังของมันค่อมลงมาหาผม
“เซธ? เซธ…? ทำไมนายไม่ตอบล่ะ? เซธ?”
ตอนนั้นเองที่ผมระลึกถึงช่วงหนึ่งของบทกลอนขึ้นมาได้ ทั่วทั้งร่างกายเริ่มสั่นเทิ้ม
ชายชอบเล่น เกมกล วิปลาส
เสียงเขาอาจ เปลี่ยนแปลง แต่กายไม่
จงระวัง เสียงเพรียก เขาเรียกได้
นั่น…
‘อย่าบอกนะว่า…’
“เซธ? ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ?”
ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปในทิศทางเดียวกับต้นเสียง พอตั้งใจฟังดี ๆ แล้ว ผมก็ตระหนักได้ถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง: ถึงแม้จะเรียกหาผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เสียงนั้นกลับไม่ได้ขยับไประยะอื่นหรือพยายามเดินหาผมเลยสักนิด
เกือบจะคล้ายกับว่า…
‘มันพยายามล่อให้ฉันพูดอะไรสักอย่าง!’
ความหนาวสั่นแล่นลงไปตามท่อนแขน ผมกระชับมีดในกำมือแน่น ความรู้สึกถึงการมีอยู่ของคมมีดช่วยบรรเทาอาการตื่นตระหนกได้บางส่วน เสียงเต้นของหัวใจดังเป็นจังหวะครึกโครมภายในหัว จนผมกังวลว่าร่างนั้นจะได้ยินหรือไม่
เอี๊ยดด…
เสียงเสียดสีสะท้อนมาแต่ไกล แล้วก็หยุดลง
ผมรู้ว่าต้นตอของเสียงนั้นคือดรีมวอล์กเกอร์ จึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดไฟส่องด้านล่าง
‘ไม่มีเงา’
ผมฉายมันไปรอบ ๆ
‘นี่ก็ไม่มีเงา’
ผมไม่มัวรอช้า เคลื่อนตัวออกจากห้องครัวพร้อมกับกลั้นหายใจ
แต่ทันทีที่ผมก้าวขา…
วี้วววววว! วี้ววววววว!
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น แสงสีแดงวูบวาบไปทั่วห้องนั่งเล่น
ผมแข็งค้างอยู่กับที่ และค่อย ๆ หันศีรษะไปทางอุปกรณ์ที่ไคล์ติดตั้งไว้
เพล้ง! เพล้ง!
หน้าต่างทั้งหลายแหล่พลันแตกกระจาย เรียวมือซีดเซียวมากมายเริ่มโผล่ออกมาจากหลังบานหน้าต่างเหล่านั้น
เมื่อจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ผมก็กุมท้องของตัวเอง
‘ตอนนี้เหมาะจะอ้วกชะมัดเลยเนอะ ว่าไหม?’