เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 107 : ความเงียบ [1]
การตัดสินใจซื้อครั้งนี้ออกจะวู่วามเล็กน้อย ทันทีที่ได้รับเงิน ผมก็เปลี่ยนมันทั้งหมดเป็นแต้ม SP และซื้อมีดเล่มนั้น ทำให้ตอนนี้เหลือติดตัวอยู่เพียง 3,322 SP
ถึงอย่างนั้น ผมกลับรู้สึกว่ามันเป็นการลงทุนที่จำเป็น
แม้ดรีมวอล์กเกอร์จะแข็งแกร่ง แต่ผมก็ต้องมีวิธีป้องกันตัวเองเผื่อในกรณีที่มันพ่ายแพ้ ระหว่างที่ยังชนะอยู่ ผมก็จะใช้ดรีมวอล์กเกอร์ช่วยกันจัดการความผิดปกติเพื่อให้มีดเล่มนี้พัฒนาไปเรื่อย ๆ
และอีกอย่าง…
มันค่อนข้างเงาวับเลยทีเดียว
มีดเล่มนี้ดูดีชะมัด
“นายเอามีดมาด้วยทำไม? ไม่สิ…”
ไคล์ยกมือขึ้นกุมปากตัวเอง
“…ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ไหนนายบอกว่าจะไม่เข้าร่วมไง? ถ้า—”
“ฉันเคยบอกนายไปแล้วนี่ ฉันอยากหาแรงบันดาลใจมาทำเกมใหม่ไง”
“อะไ…”
ไคล์ถึงกับพูดไม่ออก
นี่ไม่ได้โกหกเลยนะ ผมกำลังหาแรงบันดาลใจสำหรับเกมใหม่อยู่จริง ๆ เพราะเกมเป็นแหล่งรายได้หลักของผม และยังเป็นกุญแจสำคัญซึ่งช่วยให้ผมเข้าใจโรคที่ตัวเองเป็นได้มากยิ่งขึ้น
หนทางเดียวที่ผมสามารถซื้อยามาบรรเทาอาการของโรคได้ มีเพียงการใช้แต้ม SP เท่านั้น
‘แต่อีกทางหนึ่ง ฉันก็หาเงินจากการหาที่แปลก ๆ ได้ด้วยเหมือนกัน เช่น รอยแตกข้างใต้นี่…’
ผมยังไม่อยากจะเชื่ออยู่เลยว่าพวกเขาให้เงินมาขนาดนี้ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือวิธีการพูดของพวกเขา มันสื่อชัดเจนว่าจำนวนเท่านี้ไม่ได้มากมายสำหรับพวกเขาเลย
ถ้าเป็นอย่างนั้น รางวัลที่สูงกว่านี้มันจะขนาดไหน?
…แล้วเงินเดือนของพวกระดับท็อปล่ะ? ได้กันเท่าไหร่?
ทันใดนั้นเอง ผมก็เริ่มสงสัยในการตัดสินใจของตัวเองที่ปฏิเสธข้อเสนอเข้ากิลด์ไปก่อนหน้านู้น
“ทุกคนคาดสายรัดนิรภัยเรียบร้อยดีใช่ไหม? เช็กอีกทีให้แน่ใจกันด้วยนะว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าทีม ผมก็มองลงไปยังสายรัดของตัวเองและลองดึงสองสามครั้ง มันดูค่อนข้างปลอดภัยสำหรับผมนะ
สายรัดนิรภัยไม่ใช่สิ่งเดียวที่ติดกับร่างกาย ศีรษะของผมมีกล้องตัวหนึ่งแปะไว้ด้านบน และตามลำตัวยังมีเซ็นเซอร์ตรวจจับชีพจรที่คอยส่งสัญญาณกลับไปให้เหล่าเจ้าหน้าที่ด้านบนรับทราบอีกด้วย
“โอเค ดูเหมือนทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ พวกคุณลงไปในรอยแยกกันได้เลย”
หัวหน้าทีมทำนิ้วหมุนวนในอากาศ หันหลังกลับก่อนจะกล่าว “ขอให้ทุกคนโชคดี”
สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันมาเยือนชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนที่สมาชิกหน่วยสำรวจจะกระโดดลงไปในรอยแยก
เมื่อมองดูร่างของพวกเขาเลือนหายลงไปในกองซากศพนับไม่ถ้วนเบื้องล่าง ผมก็เริ่มลังเลกับการตัดสินใจของตัวเอง แต่พอนึกถึงแต้ม SP ที่จะได้รับและความยากของเควสต์แล้ว ผมจึงรู้สึกว่ามันพอไหว
‘ฉันทำได้! ฉันทำได้!’
ผมเรียกขวัญกำลังใจตัวเองให้ฮึดขึ้น กำลังจะก้าวลงไปในรอยแยก แต่ไคล์กลับยื่นมือมาขวางไว้เสียก่อน
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“นายแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้จริง ๆ น่ะ? ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ ๆ นายถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ แต่… มั่นใจแล้วใช่ไหมว่าจะลงไป? งานนี้มันอันตรายสุด ๆ แบบนายอาจจะตายเมื่อไหร่ก็ได้เลยนะ ทันทีที่เราลงไปข้างล่างนั่น ฉันจะดูแลนายไม่ได้แล้ว และก็จะปฏิบัติกับนายเหมือนคนอื่น ๆ ด้วย ฉันแค่บอกนายไว้ก่อนที่เราจะลงไปกันน่ะ นายโอเคใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินคำพูดของไคล์ ผมก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยอันจริงใจที่แฝงอยู่ภายในประโยคเหล่านั้น เขาเป็นห่วงผมมากจริง ๆ
ผมรู้เรื่องนั้นดี
แต่…
“อืม ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ทำหน้าที่ของนายไปเถอะ ฉันจะคอยช่วยเท่าที่ทำได้เอง”
ไคล์หลับตาลง สีหน้าของเขาดูเหมือนจะคาดเดาคำตอบแบบนี้จากผมไว้อยู่แล้ว
ท้ายที่สุดเขาก็พยักหน้า ฝีเท้าขยับไปหาสมาชิกทีมคนอื่น พร้อมจะทิ้งตัวลง
“ตกลง งั้นเจอกันที่อีกฝั่งนะ”
“ได้…”
หลังจากที่เขากระโดดไปแล้ว ผมนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องมองสมาชิกในทีมคนอื่น ๆ กำลังกระโดดลงไปในรอยแยกแบบเงียบ ๆ
ในบรรดาทั้งหมด มีเพียงโซอี้คนเดียวที่ผมจำได้
ส่วนคนอื่น ผมไม่ค่อยคุ้นหน้าเท่าไหร่นัก
‘ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน’
เมื่อเห็นคนสุดท้ายกระโดด ผมก็ขยับเข้าไปใกล้รอยแยก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
จากนั้น—
ผมกระโดดลงไป
“อั่ก—!”
ร่างกายร่วงหล่น มวลอากาศทะลักออกจากปอด เหล่าฝ่ามือเปราะบางอันเย็นเยียบยื่นออกมาจากความมืดมิด สัมผัสกับผิวหนังของผม นิ้วมือแห้งกร้านราวกับรากไม้ตายซากพันรัดรอบแขน ขา และลำคอ ดึงตัวผมให้ลงสู่เบื้องล่าง
ผมพยายามขัดขืน ทว่าแรงบีบรัดนั้นรังแต่จะยิ่งทวีความแข็งแกร่ง ผิวหนังครูดกับเล็บแหลมคมของพวกมัน จนกระทั่งผมหันศีรษะไป เห็นดวงตาไร้ชีวิตคู่หนึ่งจ้องเขม็งโดยตรง
ผมหอบหายใจ แต่กลับไม่มีอากาศไหลเวียนเข้ามา
การหายใจยากลำบากมากขึ้น ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในโลงศพ เหมือนตัวเองกำลังถูกฝังทั้งเป็น
และพวกมันยังคงลากผมลงไปเรื่อย ๆ
ในท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างดับสูญสู่ความมืดสนิท
*
“…..!”
เมื่อได้สติกลับคืนมา ผมก็พบว่าตัวเองอยู่ภายในห้องอันคุ้นตา
แต่มันแตกต่างกัน เหมือนกับในแท็บเล็ตไม่มีผิด
ผนังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสีงาช้างนวลตา บัดนี้กลายเป็นสีเหลืองชื้นแฉะราวกับกระดาษเคลือบเก่า ๆ ที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน อากาศรอบกายเย็นยะเยือกและหนาแน่น อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นสาบของซากเน่าและเชื้อรา ลมหายใจแต่ละครั้งให้ความรู้สึกราวกับกำลังสูดดมผ้าเปียก
แสงจันทร์ส่องลอดผ่านหน้าต่างที่เปิดอ้า ริบหรี่เป็นจังหวะเชื่องช้าและไม่สม่ำเสมอ คลอไปกับจังหวะการแกว่งของผืนผ้าม่าน ทำให้เงาในมุมห้องกระตุกไปมา
เอี๊ยดด….
ผมพยายามขยับตัว พื้นไม้กระดานคร่ำครวญภายใต้ร่างจนเกือบจะเหมือนกับว่าพวกมันกำลังหายใจ
“คิดว่าไงบ้าง?”
“…เหมือนในวิดีโอเลย ทุกอย่างต่างกันหมด มันรู้สึกเหมือนเป็นอีกมิติหนึ่งจริง ๆ โคตรจะแปลก”
“ทางฉันติดต่อกับกิลด์ไม่ได้แล้วด้วย”
ผมพยุงตัวขึ้นมา สายตาเห็นไคล์กับคนอื่น ๆ รวมตัวกันอยู่ตรงทางเข้าห้อง พวกเขากำลังตรวจสอบสถานที่แห่งนี้
ไม่มีใครสนใจผมเลยสักคน ราวกับว่าตัวผมเป็นเพียงธาตุอากาศ
‘ไคล์ในโหมดทำงานเป็นแบบนี้สินะ’
เขาดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน บรรยากาศใจดีฉบับปกติของเขาหายวับไป แทนที่ด้วยความเย็นชาและเด็ดขาด
“ตื่นแล้วเหรอ”
จนกระทั่งสังเกตเห็นว่าผมฟื้นแล้ว ไคล์พยักพเยิดศีรษะไปทางเตียงนอน
“ในเมื่อนายเป็นสายสนับสนุน นายก็ควรอยู่ที่ห้องนี้ไปก่อน”
เขาทอดสายตาเลยทางเข้า ทางที่นำไปสู่ความดำมืด
“ฉันจะไปสำรวจพื้นที่กับคนอื่น ๆ ก่อนแล้วค่อยกลับมารับนาย อย่าคิดว่าฉันเจาะจงไม่ให้นายออกไปเพราะความสัมพันธ์ของพวกเราล่ะ ปกติเราทำงานกันอย่างนี้ สายสนับสนุนแบบนายต้องรออยู่ตรงทางเข้าจนกว่าพวกเราจะต้องการตัว ส่วนพวกประเภทรักษา…”
ไคล์หันไปมองอีกร่างบุคคล ก่อนจะเบือนสายตาออก
“…เขาจะไปกับพวกเรา”
หลังจากนั้น เขาก็ก้าวไปข้างหน้า
ไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้ผมได้พูดอะไรสักคำเดียว เขาเดินนำและเคลื่อนผ่านประตูหลักของห้องไป สมาชิกคนอื่น ๆ พากันติดตามเขาอยู่ด้านหลัง
ขนาดโซอี้ยังไม่เหลียวมองผมสักวินาทีเดียวขณะจากไป
“เด่ะ เดี๋ยว—”
ติ๊ง!
การแจ้งเตือนปรากฏขึ้นเบื้องหน้ากะทันหันก่อนที่ผมจะได้เอ่ยรั้ง
“หือ?”
[ยินดีด้วย!]
[คุณได้ค้นพบฉากแล้ว!]
———
[ปฏิบัติการ: แขกสุภาพชน (A well-mannered guest)]
ระดับ : ■■■
: พื้นที่แถบชานเมืองแห่งหนึ่ง รายล้อมไปด้วยบ้านเรือนหน้าตาคล้ายคลึงกัน บ้านหลังนี้ดูละม้ายคล้ายกับหลังอื่น ๆ ด้านนอกไม่มีผิดเพี้ยน บ้านสองชั้น โรงจอดรถ สวนหย่อม… และชายคนหนึ่ง ผู้แอบซ่อนตัวอยู่ภายในอาณาเขตของตนเอง
ขอความร่วมมือให้แขกผู้มาเยือนทุกท่านสำรวจด้วยความเงียบอย่างถึงที่สุด เพราะทุกเสียงกระซิบ ทุกลมหายใจ หรือทุกฝีเท้าที่เหยียบย่าง จะถูกได้ยิน ถูกบันทึก และถูกนำไปใช้ ชายบิดเบี้ยวคอยฟังอยู่เสมอ เขาไม่ได้ไล่ล่าสิ่งที่ตนเห็น…
เขาไล่ล่าสิ่งที่ตนได้ยิน
———
เอ๊ะ…?
นี่มันค่อนข้างคาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย