เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 102 : ชายบิดเบี้ยว [2]
[เควสต์โบนัสเปิดใช้งาน!]
• ความยาก: ลำดับชั้นที่สอง
• รางวัล: 15,000 SP
• เป้าหมาย: สืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยว
• ตำแหน่ง: เกาะมาโลเวีย (Malovia)
รายละเอียด: ชายบิดเบี้ยวได้ปรากฏตัวอีกครั้งหนึ่ง เหยื่อแต่ละรายเสียชีวิตเร็วขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ และความแข็งแกร่งของมันก็เพิ่มขึ้นทีละน้อยด้วย เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วก่อนที่ชายบิดเบี้ยวจะวิวัฒนาการ จงสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยวและวิธีที่มันใช้หลบหนี! แต่จงระวังไว้ให้ดี… ชายบิดเบี้ยวรับรู้ถึงรูปลักษณ์ของคุณแล้ว!
ระยะเวลา: 1 วัน
ผมสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บ ขณะจ้องมองหน้าต่างเควสต์
โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั้นทำเอาร่างกายสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้ผมจะพอรู้ตัวอยู่แล้ว แต่การได้เห็นมันเขียนบอกต่อหน้าต่อตาแบบนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก
ข่าวดีในสถานการณ์นี้มีเพียงบรรทัดเดียวคือ ความยาก
มันอยู่แค่ลำดับชั้นที่สอง
ซึ่งแทบจะหมายความว่า ผมไม่ต้องเผชิญหน้ากับชายบิดเบี้ยว
อย่างน้อย… ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ
“แปลกใจจังที่คุณชวนผมมาแทนที่จะเป็นไคล์ ถ้าเป็นเขาคนนั้น เรื่องก็น่าจะง่ายกว่าไม่ใช่เหรอครับ?”
หลังจากเดินผ่านฝูงชนบริเวณหน้าที่พักชั่วคราวมาได้ หนูท่อก็พูดต่อ วันนี้เขาดูจะอารมณ์ดีทีเดียวเชียว
นี่เขาดีใจขนาดนั้นเลยเหรอที่ผมชวนมาด้วยเนี่ย?
“ผมมั่นใจว่าเขาฝีมือดีกว่าผมเยอะเลยนะ อะไรทำให้คุณอยากมากับผมล่ะครับ?”
เป็นเพราะคนอื่น ๆ จะสังเกตเห็นทันทีถ้าไคล์หายหน้าไป?
เป็นเพราะผมไม่อยากมาตัวคนเดียว?
…และเป็นเพราะผมไม่รู้จักคนอื่นนอกเหนือจากนี้แล้ว?
เหตุผลมีมากมายก่ายกอง
แต่เหตุผลแบบนั้น ใครเขาจะพูดออกมาตรง ๆ กันล่ะ
ผมเลยได้แต่ยักไหล่และตอบแบบขอไปที
“ก็แค่รู้สึกอยากชวนน่ะ”
“อ้อ ดีจังเลยครับ”
โชคดีที่หนูท่อเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับคำตอบของผม เขาก็แค่ดูมีความสุขในขณะที่พวกเราเดินตรงไปยังบ้านหลังหนึ่ง
เมื่อเห็นสถานที่อันคุ้นตา เราทั้งคู่ก็หยุดเท้า
สายเทปสีเหลืองล้อมกั้นไว้รอบบ้านเพื่อไม่ให้ใครเข้าไป พร้อมกับมีเจ้าหน้าที่ประจำการอยู่ทั่วบริเวณ
‘ดูเหมือนจะยากกว่าที่คิดแฮะ’
ผมคิดพลางจ้องมองตัวบ้านจากระยะไกล พอเห็นเจ้าหน้าที่ทั้งหมดที่อยู่รอบ ๆ แล้ว ผมก็ตระหนักได้ว่าการจะเข้าไปข้างในคงเป็นเรื่องท้าทายพอสมควร
…อย่างน้อย นั่นคือสิ่งที่ผมคิดในตอนแรก
“สวัสดีครับ”
หนูท่อก้าวไปข้างหน้า หยิบบัตรประจำตัวออกมา แล้วแสดงให้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งดู
เจ้าหน้าที่หันความสนใจมาทางผม ก่อนจะพยักหน้าและยกเทปกั้นขึ้น ส่วนเจ้าหนูท่อกวักมือเรียกผม
“มาสิครับ ไปกันเถอะ”
“…..”
สายตาจ้องมองเขา ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี
เขาเข้าไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ? นั่น…
“คือว่าเทปพวกนี้เอาไว้กั้นคนทั่วไปเฉย ๆ น่ะครับ แต่เราทั้งคู่ทำงานให้กิลด์ พวกเขาเลยไม่ได้ห้ามเราครับ”
“….อ้อ”
คำพูดของเขาฟังดูสมเหตุสมผลมากทีเดียว
‘ฉันว่าพาเขามาด้วยก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่เลยนะ’
ในที่สุดพวกเราสองคนก็ก้าวเข้าไปในบ้าน แผนผังอันคุ้นเคยปรากฏแก่สายตา ผมกวาดมองไปโดยรอบ สถานที่แห่งนี้ให้ความรู้สึกวังเวง ไม่มีแสงไฟ ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิต และไม่มีเจ้าหน้าที่แม้แต่คนเดียว
หนทางเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้ผมสามารถมองเห็นได้ คือแสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของตัวเอง และในจังหวะนั้น ผมก็สังเกตเห็นเทปสีเหลืองปรากฏอยู่ตรงบันไดทางขึ้นชั้นสอง
“ทีนี้เอาไงต่อดีครับ?”
หนูท่อถามขึ้นมา สายตาจับจ้องผม เขาดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง
ความกระตือรือร้นของเขาทำเอาผมประหลาดใจ แต่ผมก็เมิน ๆ ไปและมองสำรวจรอบข้างแทน
อากาศภายในนี้ทั้งเหม็นอับและค่อนข้างอุดอู้ เหมือนกับได้เข้าไปอยู่ในห้องที่ถูกปิดตายมานานหลายวัน
แผ่นวอลเปเปอร์หลุดลอกออกมา ม้วนตัวงอเสมือนขอบใบไม้แห้ง พื้นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดใต้น้ำหนักเท้า ครวญครางทุกครั้งที่ผมย่างก้าว
แต่ผมยังคงเดินต่อไป
อย่างเชื่องช้า
มุ่งตรงสู่สวิตช์ไฟ
แม้จะมีแสงสว่างจากโทรศัพท์ของตัวเองแล้ว มันก็ยังไม่เพียงพอ
ทว่า…
แป๊ก
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ความมืดมิดยังคงเกาะกุมตัวผมจากทุกทิศทาง
“สวิตช์เสียเหรอ?”
“….ไม่นะครับ”
“แปลกจังแฮะ”
หนูท่อหยิบโทรศัพท์ของเขาเองออกมา ฉายความสว่างไปทั่วบริเวณเบื้องหน้าตน
“ใช้แบบนี้ไปก่อนแล้วกัน”
เขาหันหลังกลับไปมองเทปสีเหลืองที่ปิดกั้นทางขึ้นสู่ชั้นสอง แล้วหันมาทางผมพร้อมกับดึงสายเทปขึ้น
“ไปกันเลยไหมครับ?”
ผมลังเล แต่พอนึกถึงเควสต์แล้ว ท้ายที่สุดผมก็ตามไป
ทุกฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดเรียกเสียงคร่ำครวญแผ่วเบาจากแผ่นไม้ อากาศเริ่มหนาแน่น อบอวลด้วยกลิ่นอับชื้นติดตรึงไปทั่วทุกอณู ความหนาวเย็นฉับพลันเข้าปกคลุมร่างกาย ชอนไชภายใต้ผิวหนังจนผมสั่นกระเส่า
มันให้ความรู้สึกราวกับว่าฤดูหนาวได้มาเยือนกะทันหัน…
“ไม่ต้องกังวลนะครับ แบบนี้เป็นเรื่องปกติ”
หนูท่อเอ่ยขึ้นขณะเดินแซงหน้าไป
“พวกความผิดปกติที่แข็งแกร่งมักจะทำให้อุณหภูมิลดลงจนเห็นได้ชัดแบบนี้แหละ มันเป็นไอเย็นจากโลกพวกมันซึมเข้ามาในโลกเราน่ะครับ ตอนนี้เรายังไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับโลกพวกมันมากเท่าไหร่ แต่เท่าที่ผมรู้มา มันเหมือนจะเป็นโลกคู่ขนานอะไรประมาณนั้น อันนี้คือตามที่นักวิจัยส่วนใหญ่เขาเสนอกันมานะครับ”
“งั้นหรอกเหรอ?”
ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ความคิดหยุดอยู่กับแว่นตาตรวจจับพลังงาน
หรือว่ามัน…?
“ถึงแล้วครับ”
ในที่สุดก็มาถึงห้องเกิดเหตุ หนูท่อผลักประตูเปิดออกและส่องไฟฉายจากโทรศัพท์เข้าไปด้านใน
สภาพของห้องปรากฏสู่ครรลองสายตา
มันดูเหมือนก่อนหน้านี้ ยกเว้นเทปที่พันล้อมรอบเตียง ผ้าปูที่นอนกระจุยกระจายอยู่ข้าง ๆ มีคราบเปียกชื้นแผ่เป็นวงกว้างบนฟูก กลิ่นสาบยึดเหนี่ยวมวลอากาศจนหนักอึ้ง ผนวกกับความเย็นเกาะกินทั่วห้อง ยิ่งทำให้บรรยากาศแย่ลงไปใหญ่
ผมเริ่มตัวสั่นจนต้องจับแขนตัวเองเอาไว้
หนาว… หนาวเกินไปแล้ว
ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังคงยืนหยัดพลางสังเกตสิ่งรอบข้าง
ปิดท้ายด้วยสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ฝ่ามือหยิบแว่นกันแดดและค่อย ๆ สวมมัน
“ฮ่าาา…”
โลกเบื้องหน้าแปรผัน
ความเย็นเยียบทวีความแหลมคมจนเสียดแทงเข้ากระดูด โลกรอบตัวกลายเป็นเฉดสีน้ำเงิน หนูท่อยืนอยู่ใกล้ ๆ กำลังส่องไฟของเขาไปใต้เตียงเพื่อหาเบาะแส ผมเองก็คิดจะทำแบบเดียวกัน แต่ว่า…
ผมทำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
สายตาจ้องมองไปยังมุมห้อง เจาะจงตรงรอยแยกบนพื้น มันมีขนาดใหญ่
ใหญ่เพียงพอที่จะให้คนคนหนึ่งลงไปได้ ไม้ลั่นเสียงตามการก้าวเท้า จนกระทั่งผมหยุดลงด้านหน้ามัน
สุดท้ายก็ถอดแว่นตาออก รอยแยกนั้นหายไป และปรากฏให้เห็นอีกครั้งเมื่อผมใส่แว่นตา
นี่มัน…
ผมกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า ก้มลำตัวลงเพื่อจ้องมองรูโหว่
“เจออะไรบ้างไหมครับ? ทางผมไม่เจออะไรเลย”
ผมไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ท่านั้นนานแค่ไหน แต่พอได้ยินเสียงของหนูท่ออีกครั้ง ศีรษะของผมก็ลดระดับลงเข้าหารอยแยกเสียแล้ว
นั่นคือตอนที่ผมเห็นพวกมัน
“…..!”
ทะเลร่างมัมมี่น่าสยดสยองอัดแน่นและทับถมกันเบียดเสียดอยู่ภายใต้พื้น แขนขาบิดเบี้ยว ดวงตากลวงโบ๋ ปากบนใบหน้าของพวกมันขยับพะงาบ ๆ ขณะจ้องมองตัวผมเป็นตาเดียว
ผมสั่นสะท้าน กระชากแว่นตาออกอย่างลุกลี้ลุกลน
แต่ทันที่ผมทำแบบนั้น…
เปรี๊ยะ!
พื้นเบื้องล่างแตกออก และร่างเหล่านั้นก็ปรากฏอีกครั้งหนึ่ง
“โ-โอ้ ชิบ”