หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 768 สี่พี่น้องน ้ำเต้ำ

เถำเหยำเยี่ยหน้ำแดงจัด รีบคิดว่ำต่อไปควรท ำอย่ำงไร

บทที่เตรียมไว้ก่อนหน้ำนี้เป็นอย่ำงไร หลังจำกถูกศิษย์พี่ลู่หยำง

ช่วยแล้ว นำงควรแสดงอำกำรอย่ำงไร?

นำงมองดวงตำของลู่หยำงอย่ำงประหม่ำ พบว่ำในส่วนลึกของ

ดวงตำลู่หยำงซ่อนควำมตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย

หรือว่ำศิษย์พี่ลู่หยำงพูดว่ำให้แสดงให้สมจริง แต่จริงๆ แล้วตอน

อุ้มนำงก็ตื่นเต้นเหมือนกัน?

เห็นเพียงลู่หยำงวำงนำงลงที่ชำยฝั่งอย่ำงเบำมือ ท่ำทำงนุ่มนวล

พยำยำมปิดบังควำมตื่นเต้นในดวงตำ ก่อนจะเดินอย่ำงร่ำเริงหันหลัง

วิ่งไปหำเสี่ยวซิงไห่

“ปีศำจร้ำย หยุดนะ มำประลองกับข้ำสำมร้อยกระบวนท่ำ!”

เสี่ยวซิงไห่ไม่ยอมอ่อนข้อ: “ผู้ใดกัน กล้ำขัดขวำงแผนของข้ำ!”

“เจ้ำยังไม่คู่ควรจะรู้นำมของข้ำ!”

“เมื่อเจ้ำต้องกำรช่วยคน เช่นนั้นก็จงอยู่ที่นี่ด้วยกันแล้วกัน!”

“นั่นก็ต้องดูว่ำเจ้ำมีควำมสำมำรถแค่ไหน!”

ลู่หยำงถือกระบี่วิเศษดั้งเดิมที่มำพร้อมกับน ้ำเต้ำสีแดงดั้งเดิม ใช้

วิชำที่ไม่ต้องมีครูสอน ตะโกนวู่วำมและต่อสู้กับเสี่ยวซิงไห่อย่ำง

เอิกเกริก

เถำเหยำเยี่ยนอนอยู่ที่ชำยฝั่ง หันมองลู่หยำงที่ก ำลังเพลิดเพลิน

กับกำรแสดง คิดว่ำต่อจำกนี้จะไม่มีบทของนำงอีกแล้วหรือ?

สมุนไพรเซียนหงส์คลำนออกมำจำกเสื้อผ้ำของเถำเหยำเยี่ย

แนะน ำด้วยควำมหวังดี: “ไม่สู้กินใบของข้ำสักใบ เพิ่มวิทยำยุทธ์อีก

หลำยร้อยปี แล้วลำกคนที่ชื่อลู่หยำงนั่นไปเลยดีไหม”

เถำเหยำเยี่ยพิจำรณำข้อเสนอนี้อย่ำงจริงจัง

“คุนเผิงเก้ำแปร!”

พลังของเสี่ยวซิงไห่พุ่งสูง ร่ำงกำยขยำยใหญ่ขึ้นหลำยเท่ำ

เหมือนก ำแพงสีทองก ำแพงหนึ่ง พุ่งชนลู่หยำง สำดน ้ำขึ้นมำ

มำกมำย!

ลู่หยำงถอยหลังหลำยก้ำว แต่เสี่ยวซิงไห่ที่ใช้วิชำคุนเผิงเก้ำแปร

แม้ร่ำงกำยจะใหญ่โต แต่กลับคล่องแคล่ว ไม่ใช่กำรถอยหลังแค่สอง

ก้ำวจะเอำชนะได้ง่ำยๆ

“กระบี่เทียนซำนเจ็ดท่ำ!”

ลู่หยำงท ำท่ำกระบวนท่ำกระบี่อย่ำงเป็นระบบ แต่งชื่อวิชำกระบี่

ขึ้นมำส่งๆ โบกกระบี่เบำๆ เงำร่ำงกลำยเป็นกระบี่จริงนับไม่ถ้วน

รวมกันเป็นเข็มทิศกระบี่จริง สกัดกำรโจมตีของเสี่ยวซิงไห่

นี่คือกระบี่เดียวเป็นหมื่นแบบย่อ

“แปรเผิง!”

เสี่ยวซิงไห่แปลงร่ำงเป็นนกเผิงใหญ่ ลู่หยำงฉวยโอกำสพลิกตัว

ขึ้นขี่หลังนก เสี่ยวซิงไห่พยำยำมสลัดลู่หยำงออก บินสูงขึ้นไปบนฟ้ำ

แล้วดิ่งลงสู่ทะเลตงไห่อันเย็นเยียบ ยังหมุนตัวไม่หยุด แต่ลู่หยำงก็จับ

ขนนกแน่น ไม่ยอมปล่อยมือ

คนหนึ่งกับนกหนึ่งต่อสู้กันในอำกำศ

“ไอ้ปีศำจ มีวิชำบ ำเพ็ญพันปีในกำย เหตุใดจึงท ำชั่ว!”

“ฟ้ำดินไม่เมตตำ มองสรรพสิ่งเป็นสุนัข ข้ำมองมนุษย์เป็นอำหำร

จะเป็นอะไรไป!”

เสี่ยวซิงไห่ยิ่งสู้ยิ่งสนุก ร้องยำวหนึ่งครั้ง เสียงร้องของนกค่อยๆ

ทุ้มต ่ำลง ร่ำงกำยก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย กลำยเป็นมังกรแท้สีทองยำว

หลำยสิบจั้ง

“ฉิบหำย วิชำแปรมังกร?” ลู่หยำงจ ำชื่อท่ำนี้ของเสี่ยวซิงไห่ได้

ไม่ใช่กำรแสดง แต่ตกใจจริงๆ

ลู่หยำงเคยแอบอ้ำงว่ำตนเป็นสวรรค์โบรำณ เรียนวิชำใหญ่ที่มี

ชื่อเสียงยุคโบรำณจำกเซียนอมตะ หนึ่งในนั้นกล่ำวถึงวิชำแปรมังกร

แม้ว่ำด้วยเหตุผลต่ำงๆ ลู่หยำงไม่ได้เรียนวิชำแปรมังกร แต่ได้

เรียนวิชำกลืนฟ้ำกินดิน

“เจ้ำตระกูลคุนเผิงยังเรียนวิชำแปรมังกรด้วยหรือ?”

ก่อนหน้ำนี้ลู่หยำงคิดว่ำมีแต่มนุษย์เท่ำนั้นที่เรียนวิชำแปรมังกร

“เอำส่วนดีมำเสริมส่วนด้อยน่ะ ตระกูลมังกรก็แข็งแกร่งกว่ำ

ตระกูลคุนเผิงของพวกเรำ ต้องยอมรับควำมจริงข้อนี้” เสี่ยวซิงไห่ยิ้ม

กว้ำง กล่ำวอย่ำงไม่สนใจ

“เจ้ำดูตระกูลมังกรสิ มีบรรพบุรุษมังกรที่เป็นกึ่งเซียน ได้ยินว่ำ

ข่ำวจำกเขตปีศำจบอกว่ำ เหมือนกับบรรพบุรุษหงส์ ต่ำงก็เป็นภรรยำ

ของเซียนฉี่หลิน สำมำรถเดินในหมู่กึ่งเซียนได้อย่ำงองอำจ”

“เจ้ำดูตระกูลคุนเผิงของพวกเรำ ไม่มีแม้แต่กึ่งเซียนสักคน ข้ำ

เรียนรู้ข้อดีของตระกูลมังกรก็เป็นเรื่องปกติ ถ้ำไม่เรียนรู้ข้อดีของ

เผ่ำพันธุ์อื่น จะท ำให้ตระกูลคุนเผิงแข็งแกร่งขึ้นได้อย่ำงไร”

ลู่หยำงรู้สึกว่ำเหตุผลของเสี่ยวซิงไห่ค่อนข้ำงมีเหตุผล

เขำรู้สึกว่ำต่อสู้กับเสี่ยวซิงไห่มำพอสมควรแล้ว จึงสมัครใจพ่ำย

แพ้ เพื่อให้น ้ำเต้ำลูกต่อไปได้ปรำกฏตัว

“อ๊ำกกก” ลู่หยำงร้องอย่ำงทรมำน ตกลงที่ชำยฝั่ง นอนอยู่ข้ำง

เถำเหยำเยี่ย

น ้ำเต้ำสีส้มแตกออก เมิ่งจิ่งโจวที่สวมกำงเกงสีส้มปรำกฏ

ตัวอย่ำงเจิดจ้ำ

“ไอ้ปีศำจ กล้ำท ำร้ำยพี่น้องข้ำ หำควำมตำย!”

เมิ่งจิ่งโจวพุ่งพรวดขึ้นฟ้ำรำวกับจรวด สืบทอดเจตนำรมณ์ของลู่

หยำง ต่อสู้กับเสี่ยวซิงไห่ที่แปลงร่ำงเป็นมังกร

ลู่หยำงกับเถำเหยำเยี่ยนอนเรียงกัน เอำแขนหนุนศีรษะดูพี่เมิ่ง

ที่มำฆ่ำมังกร หรือมังกรที่จะฆ่ำพี่เมิ่ง

เมิ่งจิ่งโจวมีเปลวไฟแท้เพิ่มพลัง กลำยเป็นหงส์ไฟตัวหนึ่ง ปะทะ

กับเสี่ยวซิงไห่

เสี่ยวซิงไห่ที่แปลงร่ำงเป็นมังกรนั้นแข็งแกร่งกว่ำตอนที่ใช้วิชำ

คุนเผิงเก้ำแปรอย่ำงแท้จริง ตระกูลมังกรมีชื่อเสียงในด้ำนร่ำงกำยอัน

แข็งแกร่ง เมิ่งจิ่งโจวก็มีชื่อในด้ำนร่ำงกำยอันแข็งแกร่งเช่นกัน ทั้ง

สองคนสู้กันอย่ำงสูสี

“เวลำสร้ำงภำพมำยำพยับแดด ลบรอยยิ้มบนใบหน้ำทั้งสองคน

ออกด้วย” ลู่หยำงเตือนเถำเหยำเยี่ย เมิ่งจิ่งโจวและเสี่ยวซิงไห่สู้กันจน

แทบจะเก็บรอยยิ้มไม่อยู่แล้ว ดูเหมือนจะกลั้นไว้อย่ำงทรมำน

หลังจำกนั้นพี่เมิ่งก็ร้องเสียงโหยหวนหนึ่งครั้ง ร่วงลงมำนอนเรียง

กับลู่หยำง ตำมด้วยหม่ำนกู่ที่กระโดดออกมำจำกน ้ำเต้ำสีเหลือง

และหลี่หำวเหรินจำกน ้ำเต้ำสีเขียว

สี่พี่น้องน ้ำเต้ำพ่ำยแพ้ไปตำมล ำดับ นอนอยู่บนพื้น ยังไม่รู้เป็น

ตำยอย่ำงไร เสี่ยวซิงไห่หัวเรำะก้องบนท้องฟ้ำอย่ำงโอหัง

“ดูเหมือนครั้งนี้ไม่เพียงจะได้กลืนกินผู้บ ำเพ็ญอัจฉริยะหนึ่งคน

ยังจะได้รับน ้ำเต้ำวิเศษดั้งเดิมอีกสี่ลูก!”

ในเวลำนี้ เถำวัลย์น ้ำเต้ำเปล่งแสงแห่งควำมหวัง ปลุกใจให้ฮึก

เหิม สี่พี่น้องน ้ำเต้ำเปล่งแสงสีแดง ส้ม เหลือง และเขียว

พวกเขำลอยขึ้นสู่อำกำศ ถูกแสงห่อหุ้ม หลอมรวมกัน กลำยเป็น

สิ่งมีชีวิตใหม่

น ้ำเต้ำลู่หยำงตัวน้อยที่มีแสงสี่สีลอยอยู่รอบร่ำงปรำกฏตัว!

ทันทีที่น ้ำเต้ำลู่หยำงตัวน้อยปรำกฏตัว ก็สร้ำงแรงกดดัน

มหำศำลที่บรรยำยไม่ได้ต่อเสี่ยวซิงไห่ หยำดเหงื่อเย็นผุดขึ้นที่

หน้ำผำก

เมิ่งจิ่งโจวและอีกสองคนออกจำกฉำก มองลู่หยำงที่ใช้วิชำเกิด

เป็นสี่สีรอบตัวบินขึ้นสู่ท้องฟ้ำ จับหำงของเสี่ยวซิงไห่กระแทกลงน ้ำ

รีดเอำเส้นเอ็นมังกร เสี่ยวซิงไห่แลบลิ้น นอนรำบบนผิวน ้ำทะเล

จบบริบูรณ์

เนื่องจำกเป็นกำรแสดง จึงไม่ได้รีดเอ็นมังกรจริงๆ นี่เป็นอุปกรณ์

ประกอบฉำกที่เสี่ยวซิงไห่เตรียมไว้ เอ็นปลำ

เพื่อฉลองกำรแสดงฉำกแรกเสร็จสิ้น ลู่หยำง เมิ่งจิ่งโจว และ

หม่ำนกู่จุดไฟ น ำเอ็นปลำมำย่ำง แบ่งให้ทุกคนกิน

“รสชำติดีจริงๆ” เสี่ยวซิงไห่กัดเอ็นปลำย่ำงที่ก ำลังร้อนค ำหนึ่ง

ตำเป็นประกำย

เผ่ำทะเลแทบไม่ใช้วิธีปรุงอำหำรแบบย่ำง

“งั้นพักสักครู่ ต่อไปเล่นฉำกที่สอง คุนเผิงให้น ้ำท่วมเกำะเผิงไหล

สี่พี่น้องน ้ำเต้ำโลดแล่นในสวรรค์และพิภพ เซียนน ้ำเต้ำออกมือช่วย

คน?”

ค ำนึงถึงว่ำศิษย์พี่ใหญ่ไม่ค่อยชอบปรำกฏตัวต่อหน้ำผู้คน ทุก

คนจึงปรึกษำกันเปลี่ยนบทศิษย์พี่ใหญ่เป็นเซียนน ้ำเต้ำที่ปลูกเมล็ด

น ้ำเต้ำดั้งเดิม

“ดี” ทุกคนก ำลังสนุก ยิ่งแสดงยิ่งเพลิดเพลิน

ทันใดนั้น ซู่อี้เหรินชี้ไปที่หมอกก้อนหนึ่งที่ลอยอยู่บนผิวน ้ำทะเล

ไม่ไกลนัก ด้วยควำมแปลกใจ: “นั่นคืออะไร?”

เสี่ยวซิงไห่หันไปมอง สีหน้ำเปลี่ยนไปทันที: “ไม่ดีแล้ว เป็นทะเล

ลวงตำ รีบหนี!”

“ทะเลลวงตำ?”

ซู่อี้เหรินได้ยินดังนั้น จึงใช้พลังเวท ดึงทุกคนวิ่งไปทำงตรงข้ำม

นำงวิ่งไปพลำงใช้พลังกฎเกณฑ์ไปพลำง

“ข้ำขอแก้กฎเกณฑ์ ณ ที่นี้!”

หมอกไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย ก้อนหมอกนั้นเคลื่อนที่เร็ว

เกินไป เมื่อซู่อี้เหรินยังไม่ทันพำทุกคนบินออกไปไกล หมอกก็ปก

คลุมทุกคน กลืนกินพวกเขำไปอย่ำงสิ้นเชิง