หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 612 ถล่มทลาย
ลู่หยางไม่สนใจคำโอ้อวดของโจวหยุนอู๋ เขาชักกระบี่พลาง
หัวเราะ: “ช่างหยิ่งผยองเสียจริงเจ้าหนุ่ม หากไม่พอใจ ไฉนไม่ลอง
ประลองฝีมือดูสักตั้ง?”
“ได้!” โจวหยุนอู๋จะกลัวอะไร!
อย่าว่าแต่รองประมุขลู่ที่ปลอมตัวมาเลย ต่อให้รองประมุขลู่ตัว
จริงมา เขาก็ไม่หวั่นแม้แต่น้อย!
โจวหยุนอู๋รูปงามสง่า หน้าตาหล่อเหลา อาภรณ์สว่างจนขาว
โพลน ทั่วทั้งร่างประดับประดาอย่างเรียบร้อย แม้กระทั่งเล็บมือยังตัด
อย่างเป็นระเบียบ
หญิงสาวเผ่าปีศาจที่หลงรักโจวหยุนอู๋เห็นชายในดวงใจ ก็ส่ง
เสียงกรี๊ดด้วยความตื่นเต้น
“พี่ชายโจวมาแล้ว!” เหล่าอัจฉริยะจากเผ่าสัมพันธมิตรที่เห็น
โจวหยุนอู๋ปรากฏตัวอย่างเข้มแข็ง สามารถประลองกับรองประมุข
ลัทธิสวรรค์ได้ ต่างพลอยตื่นเต้นไปด้วย
“โจวหยุนอู๋ ชิ ทำไมเขาถึงมา?” เอ้าเยว่ส่งเสียงจุ๊ปาก ไม่ค่อย
อยากเผชิญหน้ากับเขานัก
“คนที่ชื่อโจวหยุนอู๋นี่เก่งมากหรือ?” เมิ่งจิ่งโจวส่งเสียงสื่อจิตถาม
เจียงซื่อซื่อ
ช่วงเวลานี้จะตัดสินชะตากรรมของตระกูลหงส์ เจียงซื่อซื่อเฝ้า
มองลานฟ้าอย่างตึงเครียด มือชุ่มเหงื่อ เมื่อได้ยินเมิ่งจิ่งโจวถาม ก็หัน
ความสนใจมาตอบชั่วคราว
“เก่งมาก เก่งกว่าข้าและเอ้าเยว่เสียอีก!”
“ตอนที่โจวหยุนอู๋เพิ่งเริ่มปรากฏตัวก็ยังไม่เก่งมากนัก อย่างมาก
ก็อยู่ในระดับเดียวกับชินเฟิง ไม่อาจเทียบกับข้าและเอ้าเยว่”
“แต่เมื่อครึ่งปีก่อน โจวหยุนอู๋ปรากฏตัว ท้าประลองอัจฉริยะแต่
ละเผ่าตามลำดับ แม้แต่ข้ากับเอ้าเยว่ ก็เป็นผู้แพ้ในมือเขา”
“เก่งขึ้นกะทันหันอย่างนั้นเลย?”
เจียงซื่อซื่อส่ายหน้า: “ไม่ใช่กะทันหันหรอก ข้าถึงได้รู้ว่าเขาถูก
โจวเทียนรับเป็นศิษย์ตั้งแต่เด็ก แท้จริงแล้วเก่งมาตลอด ที่ก่อนหน้านี้
ชนะข้ากับเอ้าเยว่ไม่ได้เพราะกำลังอดทนซ่อนฝีมือ”
“ครึ่งปีก่อนโจวเทียนปรากฏตัว แอบมีความเคลื่อนไหวในเขต
ปีศาจ เพื่อรวบรวมเผ่าปีศาจ โจวหยุนอู๋จึงแสดงพลังที่แท้จริง
ออกมา!”
เจียงซื่อซื่อถอนหายใจ: “ศิษย์รับถ่ายทอดโดยตรงของกึ่งเซียน
นั้นน่ากลัวจริงๆ ถ้าว่ากันตามพรสวรรค์พื้นฐาน ข้ากับเอ้าเยว่ไม่ด้อย
กว่าโจวหยุนอู๋ แต่อาจารย์ของโจวหยุนอู๋คือโจวเทียน นั่นเป็นความ
แตกต่าง เป็นผู้ที่รุ่งโรจน์มาจากยุคที่อัจฉริยะเจิดจรัส ฝ่ามรสุมมา
จนถึงปัจจุบัน ประสบการณ์คงมากกว่าอาจารย์ของข้าและเอ้าเยว่
รวมกันด้วยซ ้า!”
……
โจวเทียนยินดีให้รองประมุขลู่ประลองกับศิษย์ของตน เพียงเพื่อ
แสดงให้เห็นระดับความสามารถในการสั่งสอนศิษย์ของตนเอง
การประลองเพื่อแสดงอำนาจ เริ่มขึ้น ณ บัดนี้!
โจวเทียนถอยออกไป ปล่อยพื้นที่บนลานฟ้าให้ลู่หยางและโจวห
ยุนอู๋
ตระกูลมังกรและหงส์ รวมถึงเจียงเหลียนอี๋ก็ทำเช่นเดียวกัน
ลานฟ้าที่แต่เดิมวุ่นวาย บัดนี้เหลือเพียงสองคน
สายตาทุกคู่จับจ้อง
ทุกคนล้วนอยากรู้ว่าอัจฉริยะเจิดจรัสทั้งสองผู้นี้ ใครจะเก่งกว่า
กัน
ลู่หยางชักกระบี่ เป็นกระบี่เหยาอวง หนึ่งในชุดกระบี่เจ็ดดารา
ยาวสามฟุตสี่นิ้ว สุกสกาววับ มีรัศมีกระบี่ติดตัว
โจวหยุนอู๋ส่งเสียงต ่า เปลี่ยนเป็นร่างแท้จริง หกขาสี่ปีก ย่างก้าว
เบาหวิว รูปร่างสง่างาม ราวกับเต้นรำ สร้างเงาจำนวนมาก
“นั่นคือวิชาก้าวผีเสื้อตกตะลึงของตระกูลต้อเจียง เคลื่อนไหวดั่ง
เงาผีเสื้อ มังกรงูม้วนเกลียว!”
ผู้เฒ่าเผ่าปีศาจบางคนจำวิชานี้ได้
มีเรื่องเล่าว่าวิชาก้าวเท้านี้สูญหายไปแล้ว แม้แต่ตระกูลต้อเจียงก็
ไม่มีใครทำได้ โจวหยุนอู๋ผู้หนุ่มแน่นสามารถใช้วิชาก้าวเท้าแบบนี้ได้
ต้องเป็นโจวเทียนที่สอนให้แน่นอน!
รอบตัวลู่หยางเต็มไปด้วยคมกระบี่นับร้อยนับพัน ไหลเวียนเป็น
รัศมีห้าสี ภาพอันน่าอัศจรรย์ ส่องสว่างทั่วลานฟ้า
“ให้ข้าได้เห็นซักทีว่าผู้บำเพ็ญกระบี่ที่ล ่าลือว่าจู่โจมได้ดีที่สุดจะ
เป็นอย่างไร!” น ้าเสียงโจวหยุนอู๋เย็นชา ไร้ความรู้สึก แฝงแววเยาะ
หยัน
ย่างก้าวเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เพิ่มการเคลื่อนไหวของปีกเข้าไป
ปีกทั้งสี่คือกระบี่ทั้งสี่ ฉีกผ่านอากาศ กวาดลานฟ้าชั้นที่เก้า ราวกับ
เทพนิยายมาปรากฏ!
ลู่หยางใช้กระบี่ตอบ คมกระบี่หลายร้อยหลายพันกลายเป็นคลื่น
สูงระลอกใหญ่ คลื่นซัดมาเป็นชั้นๆ เหมือนดอกบัวอันเบ่งบานอย่าง
ยิ่งใหญ่!
ตูม——
สองผู้แข็งแกร่งปะทะกัน โจวหยุนอู๋แพ้พ่าย กระเด็นออกไป พุ่ง
ชนเข้ากับราวกั้นที่แกะสลักรอบลานฟ้า!
“อะไรกัน!”
ผู้ชมต่างตกตะลึง เพียงแค่ปะทะกันครั้งแรก โจวหยุนอู๋ก็พ่ายแพ้
ไปแล้ว?
เมิ่งจิ่งโจวเงียบๆ มองเจียงซื่อซื่อ: “นี่คือโจวหยุนอู๋ที่เจ้าว่าน่ากลัว
อย่างนั้นหรือ?”
เจียงซื่อซื่อตาโต อึ้งไปเลย ไม่คิดว่าโจวหยุนอู๋จะแพ้เร็วขนาดนี้
โจวเทียนโกรธจัด หยอกเล่นอะไรกัน เขาไม่ได้วางแผนแบบนี้
โจวหยุนอู๋ขายหน้า การประลองเพื่อแสดงอำนาจจะแสดงอำนาจอะไร
ได้!?
เขาใช้ผลของการบำเพ็ญเป็นเค้า พยายามควบคุมลู่หยาง
แต่เขาตกใจที่พบว่าไม่ว่าจะควบคุมอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่มี
ปฏิกิริยา เหมือนไม่ได้รับสัญญาณควบคุม ไม่มีผลอะไรเลย
ไอ้หนูนี่ไม่ถูกควบคุมเลย!
ลูกสมุนทำงานได้ชั้นเลวแค่ไหนกัน ขนาดใช้ตราต้อเจียง
ควบคุมผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองแค่คนเดียว ปลอมตัวเป็นรองประมุขลู่
เรื่องง่ายแค่นี้ยังทำไม่ได้!
ผู้เฒ่าตระกูลต้อเจียงเหงื่อไหลไม่หยุด เร่งตราต้อเจียงจนมีควัน
ออกมา ก็ยังไม่เห็นลู่หยางถูกควบคุม
ลู่หยางโจมตีต่อเนื่อง ร่ายคาถากระบี่ กระบี่เหยาอวงส่องแสง
ระยิบระยับดั่งดวงดาว กลายเป็นดาวตก พุ่งใส่โจวหยุนอู๋ที่ล้มอยู่ริม
ขอบ
ลู่หยางไม่ได้เก็บกำลัง ตั้งแต่เริ่มต้นก็ใช้พลังเต็มที่!
โจวหยุนอู๋ถูกกระบี่ก่อนหน้าตีไม่เบา ศีรษะมึนงง เขารู้สึกถึง
อันตราย ก็ตวัดตัวหลบโดยสัญชาตญาณ กระบี่เหยาอวงเฉียดไหล่
ไป ดีที่หลบทัน!
โจวหยุนอู๋ตื่นตัวแล้ว แต่ยังงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ใช่บอกว่าอีกฝ่ายเป็นตัวปลอม แน่นอนว่าต้องสู้กับตนไม่ได้
ไม่ใช่หรือ?
กระบวนกระบี่เมื่อครู่นี่มันอะไรกัน?
แม้จะให้รองประมุขลู่ตัวจริงมา ก็คงไม่มีฝีมือเท่านี้!
โจวหยุนอู๋ไม่ใช่ตุ๊กตาโชว์ ชื่อเสียงของเขาสร้างมาจากการต่อสู้
จริง แม้สถานการณ์ตอนนี้จะไม่เป็นไปตามแผน แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ก็
ต้องสู้กันจริงจัง!
โจวหยุนอู๋รู้ว่าไม่สามารถเก็บกำลังได้อีกแล้ว จึงใช้พลังเต็มที่
“ฝีเท้าเหยียบฟ้า!”
หกขาวิ่งเหยียบอย่างรุนแรง เหยียบฟ้าไปข้างหน้า ทุกย่างก้าว
หนักอึ้งน่าสะพรึง แม้อากาศยังสะเทือน นี่คือวิชาเด็ดขาดที่เขาเก็บไว้
ยังเป็นวิชาที่เอาชนะเอ้าเยว่ได้
เขาย่างสองก้าว ร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ราวกับมีบันไดที่มอง
ไม่เห็น
นี่ไม่ใช่การใช้คาถาหรือปีก แต่สองก้าวที่เหยียบนั้นเร็วและหนัก
เกินไป กดอัดอากาศให้กลายเป็นของแข็งชั่วคราว!
ลู่หยางเรียกกระบี่เหยาอวงกลับ คมกระบี่ส่งเสียงดังก้องกังวาน
สีสันงดงาม ใช้ท่ากระบี่ต่างๆ อย่างชำนาญ แม้แต่ปรมาจารย์กระบี่ที่
เห็นภาพนี้ยังรู้สึกอับอายในฝีมือตนเอง
อัจฉริยะชั้นเลิศของมนุษย์และปีศาจปะทะกันอีกครั้ง เสียงดัง
สนั่น แสงสว่างจ้า ดั่งดวงอาทิตย์ระเบิด!
ในชั่วพริบตา ทั้งสองประมือกันนับร้อยรอบ ท่วงท่าวิชาเปลี่ยนไว
จนตามแทบไม่ทัน
เพื่อนร่วมรุ่นต่างอัศจรรย์ใจในความน่าสะพรึงของทั้งสอง แต่มี
เพียงผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่มองเห็นขั้นตอนการต่อสู้อย่างชัดเจน
เท่านั้นที่จะรู้ว่า แม้โจวหยุนอู๋ในฐานะศิษย์กึ่งเซียนจะน่าสะพรึง แต่ที่
น่าสะพรึงกว่าคือรองประมุขลู่!
การต่อสู้ของทั้งสองไม่ใช่การโต้ตอบกันไปมา แต่เป็นรองประมุข
ลู่ที่เหนือกว่าโจวหยุนอู๋อย่างถล่มทลาย!
ช่างเป็นพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงยิ่งนัก!
คมกระบี่หลายร้อยหลายพันกวาดล้างทุกสิ่ง ไม่เกรงหน้าใคร
โจวหยุนอู๋ใช้วิชาเด็ดขาดหลายแบบ แต่ก็ไร้ประโยชน์ ไม่สามารถ
ต้านทานกระบวนกระบี่ของลู่หยางได้!
แม้แต่เจียงเหลียนอี๋ก็ยังแอบทอดถอนใจ พรสวรรค์ด้านกระบี่
ของลู่หยางเกินกว่าจะจินตนาการได้
พี่ไม่ทอดไม่รู้กระบี่ ซึ่งก็หมายความว่ากระบี่ของลู่หยางต้องเป็น
การเรียนรู้ด้วยตนเอง หรือไม่ก็มีผู้เชี่ยวชาญอื่นสอนให้
หากเป็นกรณีหลัง ก็ยังพอทำใจได้
หากเป็นกรณีแรก นั่นช่างน่าสะพรึงเหลือเกิน