หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 578 ของฝังร่วม

สุสานหลักคือที่ฝังฉงฉียุคโบราณ ซึ่งถูกยกย่องว่าเป็นฉงฉีที่
แข็งแกร่งที่สุด ที่นี่ตกแต่งอย่างหรูหรา วัตถุวิเศษและของล ้าค่าแปลก
ประหลาดจากยุคโบราณถูกจัดวางไว้ ราวกับฉงฉียุคโบราณอาจฟื้น
คืนชีพได้ทุกเมื่อ ถือวัตถุวิเศษเหล่านี้ออกไปต่อสู้ฆ่าฟันศัตรู
สมบัติเหล่านี้แค่หยิบไปหนึ่งชิ้นประมูล งานประมูลต้อง
เตรียมการล่วงหน้าครึ่งปี ประชาสัมพันธ์อย่างยิ่งใหญ่ เป็นสมบัติ
ไฮไลต์ประมูลราคาสูงลิบลิ่ว
แม้แต่ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวในฐานะผู้รู้ ก็ไม่อาจแยกแยะที่มาของ
สิ่งของเหล่านี้ได้ จำต้องขอคำอธิบายจากศิษย์พี่คนที่สาม
โชคดีที่ลู่หยางมีสองหู พอดีหูซ้ายฟังคำอธิบายของศิษย์พี่คนที่
สาม หูขวาฟังคำอธิบายของเซียนอมตะ
สมุนไพรเรืองแสงสามต้นรูปร่างเหมือนกันงอกออกมาจากผนัง
มีพลังชีวิตเหนียวแน่น
“หญ้าคุนหลุน ตำนานว่าพืชชนิดนี้สามารถปรับปรุงรากฐาน
ชำระล้างเส้นเอ็นและไขกระดูก ยิ่งไปกว่านั้น มีโอกาสหนึ่งในสามที่
จะกลายเป็นร่างเซียนคุนหลุนที่ไม่ปรากฏมาหมื่นปี!”

“หญ้าคุนหลุน กินมากๆ ก็กลายเป็นร่างเซียนคุนหลุน ไม่มี
ประโยชน์ ร่างเซียนคุนหลุนเป็นร่างเซียนที่ไร้ค่าที่สุดในบรรดาร่าง
เซียนทั้งหลาย ร่างเซียนแรกที่ข้าเคยสู้ก็คือร่างเซียนคุนหลุนนี่แหละ”
ขนนกสีขาวบริสุทธิ์เปล่งรัศมีอยู่ในเปลือกหอยขนาดเท่าคนหนึ่ง
คน ทั้งขนนกและเปลือกหอยล้วนดูไม่ธรรมดา
“ขนฉงฉี ขนนกตรงกลางหลังของฉงฉียุคโบราณ ตำนานว่าผู้
ถือขนนกนี้สามารถขอความช่วยเหลือจากเผ่าพันธุ์ใดก็ได้หนึ่งเผ่า
ในกลุ่มสัญญาเผ่าปีศาจ ยิ่งไปกว่านั้น ในขนนกยังซ่อนวาจาสัจจะ
หนึ่งประโยคของฉงฉียุคโบราณ ผู้ใดได้ยินวาจานี้ จำต้องตอบรับ
เงื่อนไขที่ตระกูลฉงฉีเสนอ”
“ขนฉงฉี ขนนกที่ฉงฉีเฒ่าถอนออกมาจากหลัง ปวดจนหน้าบิด
เบี้ยวไปหลายชั่วยาม ถือสิ่งนี้ไว้ สามารถขอความช่วยเหลือจาก
ปีศาจเผ่าอื่นได้ แต่มีเพียงตระกูลฉงฉีเท่านั้นที่ใช้ได้ เวลาใช้ต้องหยด
เลือดลงไป แล้วเร่งด้วยพลัง ตอนนั้นขนนกจะส่งเสียงของฉงฉีเฒ่า–‘
ช่วยเห็นแก่หน้า’”
ภูเขาสีดำขนาดฝ่ามือตั้งอยู่บนพื้น หนักเกินบรรยาย พื้นที่
โดยรอบแม้กระทั่งอากาศยังบิดเบี้ยว หากไม่มีกำแพงกำบังช่วยเสริม
คงยุบทะลุเป็นหลุมดำไปนานแล้ว
“แก่นภูเขาปูโจว ตำนานว่าในยุคโบราณมีผู้ทรงอำนาจสองท่าน
ควบคุมน ้าและไฟ พวกเขาแย่งชิงตำแหน่งเซียน จึงเกิดศึกใหญ่สั่น

โลก น ้าและไฟปะทะกัน ภูเขาไฟระเบิด มหาสมุทรเดือดเป็นลาวา
ดวงดาวแตกสลาย กลายเป็นดาวตกนับไม่ถ้วน สุดท้ายผู้ควบคุมไฟ
ชนะ ผู้ควบคุมน ้าโกรธแค้น จึงชนภูเขาปูโจวล้ม ภูเขาปูโจวล่มสลาย
แก่นภูเขาจึงเกิด”
“แก่นภูเขาปูโจว เจ้ายังจำผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำที่สร้างน ้าเค็ม
ได้ใช่ไหม? โชคดีของเขาไม่เลว บำเพ็ญมาตลอดจนถึงขั้นข้ามพิบัติ
เกิดความขัดแย้งกับอัจฉริยะตระกูลหงส์ สองคนต่อสู้กัน ทำลาย
ดวงดาวไปหลายดวง อัจฉริยะตระกูลหงส์ได้รับคำแนะนำจากข้าสอง
สามท่า สู้ได้อย่างร้ายกาจ ขั้นแก่นทองคำน ้าเค็มแพ้จนคลั่ง จึงพุ่งชน
ภูเขาปูโจว ชนออกมาเป็นของสิ่งนี้”
“นี่คือใจกลางของภูเขาปูโจว?”
“นี่คือหัวเขาแข็ง ใช้ศีรษะบีบอัดภูเขาปูโจวจนเหลือแค่ก้อนเล็กๆ
แค่นี้”
ลู่หยาง: “……”
ของมีค่าเหล่านี้ล้วนถูกปิดผนึก แม้แต่ขยับเล็กน้อยก็จะถูก
ตระกูลฉงฉีพบ สุสานทั้งหมดจะถูกปิดล้อม โจรปล้นสุสานแม้มีปีกก็
บินหนีไม่พ้น
ตามที่ศิษย์พี่คนที่สามกล่าว นางมาเพื่อศึกษาโบราณคดี ไม่ใช่
เพื่อปล้นสุสาน จึงไม่มีความโลภในของเหล่านี้

กลางสุสานหลักมีโลงศพสีดำหนาใหญ่วางอยู่ หากจะเรียกว่า
โลงศพ ก็น่าจะเป็นเรือดำใหญ่ที่แยกตัวจากโลก สามารถแล่นข้าม
แม่น ้าแห่งความตาย กลับมามีชีวิตใหม่อีกภพหนึ่ง
“นี่คือไม้จากแดนมืดหมื่นปี เป็นวัสดุโลงศพชั้นเลิศที่สุด ป้องกัน
การสืบค้นด้วยจิตทุกรูปแบบ” ศิษย์พี่คนที่สามกล่าว
“ของนี้ข้ามีความทรงจำ เป็นสิ่งที่ฉงฉีเฒ่าซื้อจากเซียนแห่ง
กาลเวลา เซียนแห่งกาลเวลาใช้วิชาปลูกต้นไม้และผลของการ
บำเพ็ญกาลเวลาพร้อมกัน เปลี่ยนต้นกล้าให้กลายเป็นไม้จากแดน
มืดหมื่นปี”
“วัตถุดิบจากสวรรค์และแผ่นดินยิ่งเก่าแก่ยิ่งมีค่า มักมีคนขอให้
เซียนแห่งกาลเวลาเพิ่มอายุให้วัตถุดิบจากสวรรค์และแผ่นดิน
บางครั้งอายุมากเกินไปก็สร้างราชายาน้อยได้”
เซียนแห่งกาลเวลาใช้วิชาปลูกต้นไม้อันถูกต้อง ลู่หยางไม่อาจ
เทียบกับเขาได้
เซียนอมตะพูดพลางแผ่จิตตรวจโลงสีดำ ในฐานะคนร่วมยุค
โบราณ นางอยากรู้ว่าฉงฉีเฒ่าตายจริงหรือยังมีชีวิตอยู่
ใต้หล้านี้ที่ไหนมีสิ่งใดปิดกั้นจิตเซียนได้
“น่าเสียดาย เขาตายไปจริงๆ” เซียนอมตะถอนหายใจ เพื่อนเก่า
อยู่ในโลงไม่ไกลนัก พูดไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร

หากไม่หลอมรวมผลของการบำเพ็ญให้สมบูรณ์ อายุขัยก็ยังมี
ข้อจำกัด ฉงฉีเฒ่าไม่มีบาดแผลภายนอก ตายเพราะชรา
แต่นางก็ไม่เศร้าโศกนัก นางไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับฉงฉีเฒ่า
ฉงฉีเฒ่ายังชอบกินคนอยู่เรื่อย มาถึงยุคห้าเซียนยุคโบราณจึงเลิก
กินคน
ดังนั้นเมื่อฉงฉีเฒ่าขอให้นางช่วยยืดอายุ นางจึงไม่ช่วย
“ดูตรงนี้สิ มีตัวอักษร” ลู่หยางชี้ที่ฐานผนังที่มีตัวอักษรเล็กๆ หนึ่ง
บรรทัด พูดเบาๆ
“เมิ่งโป่เทียนมาเที่ยวที่นี่ เมิ่งโป่เทียนคือใคร?”
เมิ่งจิ่งโจวสีหน้าเก้อเขิน: “บิดาของข้า”
ท่านเจ้าเผ่าเมิ่งยามหนุ่มเชื่อในคำสอนที่ว่าอ่านหนังสือหมื่นเล่ม
เดินทางหมื่นลี้ ท่องเที่ยวทั่วซีกโลกเหนือใต้ แม้ในเขตปีศาจก็ทิ้ง
รอยเท้าไว้
ด้วยนิสัยของบิดา การทิ้งตัวอักษรเล็กๆ ไว้ที่นี่จึงเป็นเรื่องปกติ
ที่สุด
ศิษย์พี่คนที่สามพยักหน้า: “ตัวอักษรบรรทัดนี้ตระกูลฉงฉีก็พบ
แล้ว”
เมิ่งจิ่งโจว: “……”
ไฉนเขตปีศาจอันตรายยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก?

ไม่ถูก ข้าหนีออกจากบ้านแล้ว ไม่ถือว่าเป็นคนตระกูลเมิ่งอีก
ต่อไป
ลู่หยางตบไหล่เมิ่งจิ่งโจว พูดอย่างจริงใจ: “ไม่ต้องกลัว หากพวก
เราถูกตระกูลฉงฉีพบเข้า ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ให้ถ่วงเวลา”
“นั่นคงไม่เป็นไร ตระกูลฉงฉีคงไม่ทำอะไรศิษย์น้องเมิ่งหรอก”
ลู่หยางตกใจมาก ไม่คิดว่าตระกูลฉงฉีมีคุณธรรมสูงส่งถึงเพียงนี้
สามารถตอบแทนความชั่วด้วยความดี
“ตอบแทนความชั่วด้วยความดีไม่ถึงขนาดนั้น เมื่อหลายร้อยปี
ก่อน ตระกูลฉงฉีก็เร่งร้อนหาเรื่องตระกูลเมิ่ง แต่ตระกูลฉงฉีประสบ
ปัญหาของตัวเอง จึงไม่มีเวลาสนใจตระกูลเมิ่ง”
“ตระกูลฉงฉีมีปัญหาอะไร?”
ลู่หยางคิดในใจ หรือว่าเมื่อหลายร้อยปีก่อนเขตปีศาจเกิด
สงครามใหญ่ ตระกูลฉงฉีเข้าร่วม ถูกโจมตีจากทั้งหน้าและหลัง ไม่
อาจดูแลตัวเองได้ หรือว่าตระกูลฉงฉีเกิดความวุ่นวายภายใน เช่น
ฉงฉีสองตัวแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าเผ่า?
ศิษย์พี่คนที่สามอธิบาย: “ตระกูลฉงฉีโชคร้ายแต่กำเนิด เมื่อ
หลายร้อยปีก่อนทำการค้าขาดทุน สูญเสียเงินมากมาย ภายในเผ่า
โกลาหล หากไม่ใช่ตระกูลเมิ่งให้กู้ ตระกูลฉงฉีอาจไม่ผ่านวิกฤตครั้ง
นั้น”

“ได้ยินว่าเพิ่งชำระหนี้เสร็จเมื่อห้าสิบปีก่อน ศิษย์น้องเมิ่ง เจ้าใน
ฐานะคุณชายใหญ่ตระกูลเมิ่ง หากตระกูลฉงฉีรู้ว่าเป็นเจ้า ก็น่าจะ
ต้อนรับอย่างมีมารยาท หากเจ้าประสงค์จะฝังอยู่ในสุสานฉงฉี คาดว่า
คงได้รับการยินยอมเช่นกัน”
เมิ่งจิ่งโจวโล่งอก เห็นทีสถานะตระกูลเมิ่งไม่ได้มีแต่ดึงดูดศัตรู
ลู่หยางชำเลืองมองเมิ่งจิ่งโจว เจ้าหมอนี่ยืดหยุ่นกับสถานะตระกูล
เมิ่งมากนัก
ศิษย์พี่คนที่สามค้อมคำนับสามครั้งต่อโลงศพสีดำ ท่าทาง
เรียบร้อย อิริยาบถสง่างาม กริยาที่พึงมีต้องมีให้ครบ
“ท่านผู้เฒ่าฉงฉี ขออภัยด้วย”
จะเอาของฝังร่วมของผู้อื่น จะหยิบโดยไม่พูดอะไรเลยก็ไม่
เหมาะสมกับมารยาท
นางเดินไปที่มุมสุสานหลัก ค่อยๆ ใช้พลังห่อหุ้มโถดินเผาใบหนึ่ง
ยกขึ้นมา
โถดินเผานี้เป็นของฝังร่วมที่ด้อยค่าที่สุด แม้แต่วัตถุวิเศษก็ยังไม่
เรียก การใช้โถดินเผาเป็นเพียงการตกแต่งเท่านั้น
ภาพวาดสองสามรูปบนโถดินเผาทำให้นางสงสัยยิ่งนัก
“ศิษย์น้อง เจ้าดูโถดินเผานี่หน่อย”