หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 481 ท ำไมในกล่องนี้ถึงมีคนมำกมำยเช่นนี้?

“ท่านปะป๋า หนังสือเก่าของท่านนี่…”

ลู่หยางสีหน้าประหลาด เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดเมื่อครู่

หนังสือเก่าบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับราชาแห่งสวรรค์สมุนไพร

ราชาแห่งสวรรค์สมุนไพรก็คือตัวท่านนี่นา!

ท่านกำลังเขียนอัตชีวประวัติตัวเองหรืออย่างไร?

แต่ท่านปะป๋าไม่รู้สึกกระดากใจแต่อย่างใด ยอมรับอย่างใจกว้าง

“ข้าก็แค่คิดว่าศึกเมืองฮั่นสุ่ยได้แสดงความเกรียงไกรของลัทธิสวรรค์
เราออกไป พอดีถือโอกาสนี้ปรุงแต่งโฆษณาตัวเองสักหน่อย”

เขาคิดว่าเทพถั่วที่ปรากฏตัวในเมืองฮั่นสุ่ยเป็นฝีมือของศิษย์พี่ใหญ่

“ข้าวางแผนจะปล่อยข่าวลือออกไปอย่างไม่ตั้งใจ ให้ภายนอกได้
รู้ถึงความลึกลับและความแข็งแกร่งของลัทธิสวรรค์เรา”

“ดูหนังสือนี่สิ เก่าใช่ไหมล่ะ ข้าขอยืมวัตถุวิเศษที่เกี่ยวกับศาสตร์
เวทกาลเวลาจากผู้อาวุโสที่ห้ามาสักอย่าง ใช้พลังวัตถุวิเศษทำให้
หนังสือเล่มนี้ดูเก่า”

ในฐานะหนึ่งในศิษย์ทั้งเก้าแห่งสำนักเวิ่นเต๋าผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่
ท่านปะป๋าทำอะไรล้วนระมัดระวัง หลอกคนก็ต้องหลอกให้ครบชุด

“ผู้อาวุโสที่ห้ารู้ศาสตร์เวทกาลเวลาด้วยหรือ?” ลู่หยางตกใจ ใน
บรรดาคนที่เขารู้จัก มีเพียงตัวเขา เซียนอมตะ และเซียนแห่ง
กาลเวลาสามคนเท่านั้นที่ใช้ศาสตร์เวทกาลเวลาได้

ศาสตร์เวทกาลเวลานยากยิ่งในการบำเพ็ญ หากไม่มีพรสวรรค์
เพียงพอ ไม่มีทางเรียนรู้ได้เลย

“ไม่หรอก ผู้อาวุโสที่ห้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น เขาแค่
บังเอิญหลอมออกมาได้ เป็นผ้าห่มผืนหนึ่ง สามารถเปลี่ยนแปลงเวลา
ของสิ่งที่ห่อคลุมไว้ ของชิ้นนี้เขาหวงนักหวงหนา ถ้าไม่ใช่ข้ากับพี่
ใหญ่ช่วยกันขอ เขาก็ไม่ยอมให้ยืมหรอก!” ท่านปะป๋าบ่น ไม่พอใจ
ในความขี้เหนียวของผู้อาวุโสที่ห้า

เขานึกไม่ถึงหรอกว่า ตอนที่เขาดูแลสวนยานั้น ยังขี้เหนียวกว่าผู้
อาวุโสที่ห้าเสียอีก ใครแอบเด็ดสมุนไพรไปแค่หนึ่งสองกิ่ง เหมือนเอา
ชีวิตเขาไปทั้งชีวิต

“ผู้อาวุโสใหญ่ก็ร่วมด้วยหรือ?”

จะว่าอย่างไรดี เมื่อลู่หยางรับรู้ข่าวนี้แล้ว ไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่
น้อย

กลับรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลเสียด้วยซ้ำ

“ไปกันเถอะ จับคนที่ไม่รู้จักทั้งหมดเข้ามา”

อวี้จือไม่สนใจการกระทำของท่านปะป๋า พฤติกรรมของท่าน
ปะป๋าไม่ได้ก่อให้เกิดอันตราย และไม่ทำให้สำนักเวิ่นเต๋าเสื่อมเสีย จึง
เข้าเกณฑ์การจัดงาน

อีกอย่าง ตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

นางตัดสินใจลงมือในคราวเดียว จับทุกคนเข้าไปในกล่อง และ
หาความกระจ่างว่าพวกผู้บำเพ็ญแปลกหน้าเหล่านี้ต้องการอะไร

“ไปกัน!” มีอวี้จืออยู่ด้วย ลู่หยางจึงกล้าขึ้นมา เขาในฐานะผู้
รักษาการแทนผู้รักษาการแทนเจ้าสำนัก การจับผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง
สักสองสามคนถือเป็นเรื่องเล็ก

ศิษย์พี่น้องทั้งสองถือกล่องบีบแสง อาละวาดไปทั่วสำนักเวิ่นเต๋า
จับผู้บำเพ็ญแปลกหน้าเข้าไปในกล่องทั้งหมด

แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติก็ไม่ได้รับการยกเว้น

กล่องบีบแสงคือสมบัติล้ำค่าที่สืบทอดกันมาหมื่นปีของสำนักวัง
เซียนเยว่กุย ผ่านการเสริมพลังโดยเจ้าสำนักและผู้อาวุโสใหญ่รุ่น
แล้วรุ่นเล่า ทรงพลังยิ่งนัก แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติก็ยังสามารถ
กักขังได้

แต่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติสามารถหลบหนีออกจากกล่องได้
อย่างง่ายดาย

……

เมื่อนักบวชขาวดำถูกลำแสงล้อมรอบ เขาคิดว่าตัวเองถูกเปิด
โปง แววตาดุร้าย พยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง แต่เมื่อเผชิญหน้า
กับกล่องบีบแสง เขาก็ทำได้เพียงเข้าไปอย่างว่าง่าย

พอเข้ามา เขาก็เห็นผู้บำเพ็ญแคว้นต้าเซี่ยกำลังทุบลูกน้องของ
ตน แม้จะไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่น่าอับอายอย่างยิ่ง ลูกน้อง
พยายามต่อต้านสุดชีวิต แต่ยิ่งต่อต้านก็ยิ่งถูกทุบหนักขึ้น

ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างแคว้นต้าอวี๋เจ็ดสิบแปดคนถูกทุบ นอนเรียง
รายบนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

“บัดซบ! สงสัยถูกเปิดโปงจริงๆ!”

นี่คงไมช่มารยาทต้อนรับแขกของสำนักเวิ่นเต๋าแน่

นักบวชขาวดำมองไปรอบๆ บรรดาผู้มีชื่อเสียงของแคว้นต้าเซี่ย
ส่วนใหญ่ก็อยู่ที่นี่ เห็นชัดว่าข่าวรั่วไม่รู้ออกไปได้อย่างไร ให้
สำนักเวิ่นเต๋าจับได้และวางแผนล่อเขา ใช้กล่องนี้จัดการทุกคนใน
คราวเดียว!

“กลยุทธ์ที่แยบยลนัก” นักบวชขาวดำเสียงเย็นเยียบ อาจารย์
หลวงบอกไม่ผิด สำนักเวิ่นเต๋าเป็นอุปสรรคต่อการฟื้นฟูราชวงศ์
ต้าอวี๋จริงๆ

แต่จะเป็นอย่างไรเล่า เขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติปลาย
ระยะ จะถูกกักขังอยู่ในกล่องแค่นี้ได้อย่างไร?

เขาพลิกสองมือ ลูกกลมสีขาวดำปรากฏในฝ่ามือ หมุนวนช้าๆ
แฝงพลังทำลายล้างอันไร้ขอบเขต

ชิวจิ้นอันและหยางติ่งกำลังจะลงมือ แต่พอเห็นลูกกลมสีขาวดำ
ก็รีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว

คนผู้นี้ไม่ใช่ขั้นรวมร่างแน่นอน!

มุมปากของนักบวชขาวดำปรากฏรอยยิ้มเย็นชา ผู้บำเพ็ญขั้น
รวมร่างสองสามคน ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้าล้อมจับข้าผู้เป็นเจ้า?

ทันใดนั้น ใจเขากลับเต้นรัว พระเจี๋ยซาค่อยๆ เดินเข้ามา แผ่รัศมี
พุทธถมไปทั่ว โศกาดูรเพื่อชาวโลก

มีชายชราอีกคนลุกขึ้นจากพื้น พลังม่วงพุ่งมาจากทิศตะวันออก
สามพันลี้ ดุจแพรไหม ถูกเขาชูมือจับไว้ได้ คือป้าเยี่ยน ผู้อาวุโสแห่ง
ตระกูลบรรพบุรุษสำนักบังลม

เศษไม้ที่กระจัดกระจายลอยขึ้นในอากาศ ประกอบร่างเป็นหุ่นไม้
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักอีนสือ นักบวชหุ่น

ผู้ทรงพลังทั้งหลายที่นอนเกลื่อนพื้นลุกขึ้นทีละคน แต่ละคนแผ่
พลังเหนือกว่าขั้นรวมร่าง

ในงานเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งแสนสองหมื่นปีของสำนักเวิ่นเต๋า
ย่อมเชิญผู้อาวุโสใหญ่ขั้นข้ามพิบัติมาร่วมชม

พวกเขาล้วนมาเยาะเย้ยพระเจี๋ยซา แต่หาพระเจี๋ยซาไม่พบ จึงไป
หาหลัวหงเซีย แล้วต่างถูกขังเข้ากล่องทีละคน ถูกพระเจี๋ยซาซ้อมเสีย
เละ

ในดินแดนนี้มีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอยู่เพียงเท่านี้ เมื่อจู่ๆ มีผู้
บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติที่ไม่รู้ที่มาปรากฏตัว ย่อมต้องสอบสวนให้แน่ชัด

“พร้อมกันเลย!” หลู่ปาเซียนร้องเรียก ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ
หลายคนพร้อมใจลงมือ

นักบวชขาวดำสีหน้าสิ้นหวัง

เขาถูกหลอกแล้ว!

……

“จับได้หมดแล้ว” อวี้จือกับลู่หยางเดินวนรอบหนึ่ง ตอนนี้คนที่อยู่
ข้างนอกล้วนเป็นคนคุ้นเคย

“เข้าไปสอบปากคำพวกเขา”

อวี้จือค่อนข้างมั่นใจ นางจับคนไว้มากมาย ถึงจะมีหนึ่งสองคน
ไม่ยอมพูดความจริง แต่ทุกคนคงไม่ปิดปากกันหมดหรอกกระมัง?

ลำแสงล้อมรอบสองคน ทั้งสองเข้าสู่กล่อง

“ท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย มีคนเข้ามาอีกแล้ว บุก!” หลู่ปาเซียนเห็น
คนเข้ามา ตะโกนเรียกทุกคนให้บุกพร้อมกัน

เขาวิ่งนำหน้า แต่ไม่ทันสังเกตว่าคนข้างหลังดูเหมือนจะถูก
กระตุ้นความทรงจำไม่ดี สีหน้าหวาดผวาเล็กน้อย หยุดฝีเท้า ไม่ได้
ถลำเข้าไป

“อวี้… อวี้จือ?” หลู่ปาเซียนก็รู้สึกตัว รีบหยุดฝีเท้า

“ทำไมมีคนมากมายเช่นนี้?” อวี้จือก็ประหลาดใจ นางคิดว่าใน
กล่องบรรจุแต่ผู้บำเพ็ญแปลกหน้า

สายตาลู่หยางไม่อยู่นิ่ง สำรวจไปรอบๆ

ผู้บำเพ็ญแปลกหน้าถูกมัดไว้ทั้งหมด แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นข้าม
พิบัติสามคนที่ถูกจับมาก็ไม่ได้รับการยกเว้น

หนึ่งในผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติกำลังสารภาพความจริง

“ข้าสารภาพ ข้าจะบอกทุกอย่าง”

“พวกเราคือผู้บำเพ็ญแคว้นต้าอวี๋ ปฏิบัติตามคำสั่งของอาจารย์
หลวง ฉวยโอกาสในงานเฉลิมฉลองนี้ แทรกซึมเข้าสำนักเวิ่นเต๋า ฆ่า
ลู่หยาง แล้วทำลายสำนักเวิ่นเต๋าทั้งสำนัก”

“เพื่อนร่วมทางของพวกเราล้วนอยู่ที่นี่ ถูกพวกท่านจับไว้แล้ว”

ลู่หยางสีหน้าประหลาด ไม่รู้ควรแสดงสีหน้าเช่นไรดี

ที่แท้ผู้บำเพ็ญแปลกหน้าเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญแคว้นต้าอวี๋
ข้อนี้คาดการณ์ไว้บ้างแล้ว แต่นี่ดีๆ อยู่ทำไมถึงอยากฆ่าข้า

ตัวตนของข้าในฐานะรองประมุขลัทธิสวรรค์ถูกเปิดโปงเสียแล้ว
หรือ?

“เหตุใดท่านผู้เฒ่าทั้งหลายจึงอยู่ที่นี่?” อวี้จือสงสัย

หลู่ปาเซียนออกมาอธิบาย ทำท่าราวกับพวกเขาคาดการณ์
เหตุการณ์นี้ไว้แล้ว “เรื่องราวยาวนัก พวกเราได้รับข่าวว่าผู้บำเพ็ญ
แคว้นต้าอวี๋จะแทรกซึมเข้าสำนักเวิ่นเต๋า ข้าจึงรวบรวมมิตรสหาย มา
รวมตัวซุ่มดักผู้บำเพ็ญแคว้นต้าอวี๋ที่นี่!”

“ใช่ๆๆ เป็นเช่นนี้แหละ”

“ซุ่มดักนานแล้ว ในที่สุดก็รอจนคนมา”

ทุกคนพยักหน้ารับรอง ยืนยันว่าหลู่ปาเซียนพูดความจริง

แล้วจะให้พูดอย่างไรเล่า จะให้บอกว่าพวกเขามีเดินทางไกลมา
เยาะเย้ยเจ้าสำนักสี่สำนักใหญ่ แต่กลับถูกล่อให้มาติดกับ ถูกทุบไป
หนึ่งยก?

พวกเขาสียหน้าไม่ไหว

เห็นได้ชัดว่า พวกเขายังคิดว่าผู้บำเพ็ญแคว้นต้าอวี๋ถูกหลัว
หงเซียปล่อยเข้ามา

ด้วยความเคารพผู้อาวุโสทั้งหลาย อวี้จือจึงไม่เปิดโปงคำโกหก
ของพวกเขา

ชิวจิ้นอันและคนอื่นๆ ก็ไม่เปิดโปงความโกหกของผู้อาวุโส คนก็
ตบไปแล้ว ปล่อยให้พวกเขารักษาหน้าบ้าง

ผู้บำเพ็ญแคว้นต้าอวี๋ได้ยินเช่นนั้น เสียใจยิ่งนัก

ข้าก็รู้ว่านี่เป็นกับดัก!

นักบวชขาวดำมีวิทยายุทธ์สูงสุด รู้สึกไม่ยอมรับ สถานการณ์ยัง
ไม่ถึงขั้นหมดหวัง “พวกเจ้ามีคนมากแล้วเป็นไร เมื่ออาจารย์หลวงลง
มือ พวกเจ้าล้วนต้องพินาศ!”