หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 471 เซียนอมตะประลองกับประมุขสี่สำนักศักดิ์สิทธิ์

“ท่านหลัว ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?” หยางติ่งตกใจไม่น้อย เพิ่งกล่าวจบว่าหลัวหงเซียต้องชนะลู่หยางอย่างแน่นอน แล้วนางก็ถูกซัดออกมาเสียแล้ว

อิริยาบถยามออกมาก็ช่างไม่สง่างามนัก ปากเต็มไปด้วยใบไม้เหลืองเหี่ยว ผมก็มีกิ่งไม้ใบไม้ติดอยู่ไม่น้อย ดูราวกับเพิ่งชนต้นไม้มาอย่างไรอย่างนั้น

“เฮอะ! ไม่เป็นไรมาก แค่พลั้งเผลอโดนต้นไม้ทับเข้าหน่อยเท่านั้น” หลัวหงเซียถ่มใบไม้ออกจากปาก อาการบาดเจ็บบนร่างฟื้นคืน เมื่อออกจากกล่องวิเศษ นางก็กลับสู่ขั้นรวมร่างตามเดิม

“โดนต้นไม้ทับหรือ?” ชิวจิ้นอันงุนงง ต้นไม้ธรรมดาย่อมทำร้ายหลัวหงเซียไม่ได้ หรือว่าลู่หยางใช้ ‘วิชาปลูกต้นไม้’ ใช้ต้นไม้เป็นวิธีโจมตี?

ชิวจิ้นอันรู้ดีว่าสำนักวังเซียนเย่วกุยมีประเพณีการใช้ต้นยืนกลับหัวในการต่อสู้ และรู้ถึงพลังการป้องกันอันน่าทึ่งของต้นยืนกลับหัว แต่แทบไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนสามารถถอนต้นยืนกลับหัวขึ้นมาในยามต่อสู้ได้ – เป็นวีรกรรมที่น่าอัศจรรย์

“ศิษย์รุ่นหลังที่ชื่อลู่หยางผู้นี้มีอะไรพิกลอยู่ ข้าพลั้งเผลอตกหลุมพรางของเขาเข้า” หลัวหงเซียกล่าวอย่างแค้นเคือง หากไม่ใช่เพราะต้นยืนกลับหัวจู่ๆ ก็เหี่ยวเฉาลง นางคงไม่แพ้เร็วถึงเพียงนี้

“เก่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? เจ้าคงไม่ได้ประมาทเขาละสิ จนให้เด็กรุ่นหลังฉวยโอกาสเอาชนะได้?” หยางติ่งมองหลัวหงเซียอย่างสงสัย สมัยหนุ่มๆ หลัวหงเซียก็มักประมาทคู่ต่อสู้ หลายครั้งก็พลาดท่าเสียทีเพราะความคาดไม่ถึง

“ถ้ามีความสามารถ เจ้าก็ลองดูเองสิ!” หลัวหงเซียโกรธจัด

“ลองก็ลอง!” หยางติ่งไม่เชื่อหูตัวเอง หลัวหงเซียอาจมีนิสัยชอบประมาท แต่เขาไม่มี

อีกอย่าง ลวดลายแห่งสงครามยิ่งใช้ยิ่งชำนาญ ตอนนี้เขาใช้ลวดลายขั้นแก่นทองคำ ทั้งการเปลี่ยนแปลงท่าทาง การรับมือศัตรู พลังโจมตี ยังแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกฝนกระบี่เสียอีก!

กล่องบีบแสงยิงลำแสงออกมา ห่อหุ้มหยางติ่งเอาไว้ หยางติ่งรู้วิธีใช้กล่องบีบแสงดี จึงไม่ขัดขืน เข้าสู่กล่องอย่างราบรื่น ถูกลดระดับลงเป็นขั้นแก่นทองคำ

“ท่านหยางคงจะเอาชนะได้” ฮ่องเต้พยักหน้า ต่างกับสำนักวังเซียนเย่วกุยที่ซ่อนตัวครึ่งหลบโลก ศิษย์สำนักเจี้ยนอวี่มักออกไปลงโทษคนชั่ว ยกย่องคนดีอยู่เป็นนิจ ผ่านการต่อสู้เล็กใหญ่ม่าไม่รู้กี่ครั้ง ประสบการณ์สนามรบยังสูงกว่าหลัวหงเซียอีกระดับ

ยิ่งรวมกับวิธีฝึกฝนลวดลายแห่งสงครามอันเป็นเอกลักษณ์ ยิ่งหยางติ่งถูกกดระดับลงต่ำเท่าไร พลังต่อสู้ของเขากลับยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น” ชิวจิ้นอันยังเชื่อมั่นในตัวหยางติ่งอย่างมาก ลู่หยางจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่น่าจะชนะหยางติ่งได้

ในที่นี้ มีเพียงพระเจี๋ยซาและศิษย์พี่ใหญ่ที่เงียบไม่พูดไม่จา

เฮ้ออออ—–

กล่องวิเศษสั่นไหวเล็กน้อย หยางติ่งกระเด็นออกมา ควบคุมจุดศูนย์ถ่วงไม่ทัน หัวฟาดพื้นเต็มแรง

“เวรเอ้ย! นี่มันวิธีต่อสู้แบบไหนกัน!”

หยางติ่งสบถออกมา แค้นใจยิ่งนัก ทั้งชีวิตเขาไม่เคยต่อสู้อย่างอึดอัดถึงเพียงนี้ อีกฝ่ายราวกับคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้า ทุกย่างก้าวของเขาล้วนอยู่ในการคาดเดาของอีกฝ่าย พอสู้ไปสู้มา ตัวเขาก็ตกอยู่ในจังหวะของอีกฝ่าย ในสภาวะเช่นนี้ ย่อมพ่ายแพ้เป็นธรรมดา

“แล้วผมของท่านล่ะ?” ชิวจิ้นอันสีหน้าแปลกๆ หยางติ่งตอนเข้าไปยังมีผมดำปกคลุมศีรษะ แต่ตอนออกมากลับเหลือแค่หัวโล้นเท่านั้น

เขาถามทั้งที่รู้คำตอบ ตอนที่ลู่หยางใช้หมัดอรหันต์เล่นงานหวังหมิง เขาก็อยู่ในที่เกิดเหตุ

“ข้าไม่เคยเห็นวิชาหมัดที่เลวทรามถึงเพียงนี้ ซัดคนก็ว่าไปเถอะ แต่นี่ยังทำให้ผมร่วงอีก!”

หยางติ่งลูบหัวโล้นเกลี้ยงเกลาของตน โกรธจัดเหลือกำลัง ด้วยรอยสักทั่วร่าง เขาดูเหมือนหัวหน้าแก๊งนักโทษหนีคุก ใครที่เห็นคงไม่มีใครคิดว่าเขาบริสุทธิ์

“นี่คือหมัดอรหันต์ที่รวมเป็นเอกภาพแห่งหมัด” ศิษย์พี่ใหญ่อธิบายจากด้านข้าง ทำให้ดวงตาของพระเจี๋ยซาเปล่งประกาย

หมัดอรหันต์? แถมยังเป็นเอกภาพแห่งหมัด? หมัดอรหันต์ที่ทำให้ผมร่วงได้?

พรสวรรค์ดีเช่นนี้ ทำไมไม่มาวัดเสวียนคงของข้า กลับให้โจรเฒ่าปู่อวี่ไปเก็บเข้าสำนักเสียได้?

“เอกภาพแห่งหมัด พอคิดดูก็ใช่” หยางติ่งรู้สึกเสียดายยิ่ง คิดอย่างนั้นก็ถูกเหมือนเอกภาพแห่งหมัดจริงๆ เพียงแต่ผลลัพธ์ของวิชานี้ประหลาดเกินไป ทำให้เขาคิดไม่ทัน

“จริงสิ เฒ่าชิว ลู่หยางโวยวายเรียกให้ท่านเข้าไปโดนซัด” หยางติ่งนึกขึ้นได้ เอ่ยกับชิวจิ้นอันด้วยรอยยิ้มไม่ซื่อ

“ลู่หยางเจ้าหนุ่มนี่บอกว่า ท่านก็แค่วิทยายุทธ์สูงไปหน่อย หากอยู่ระดับเดียวกัน จะซัดท่านให้เละเทะราวกับหลานชาย”

“มันอยากตายหรือ!”

ชิวจิ้นอันโกรธจัดจนหน้าแดง มีตัวอย่างของหลัวหงเซียและหยางติ่งเป็นแบบอย่างแล้ว แม้แต่เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะลู่หยางได้ เขาไม่อยากลงมือ

แต่ลู่หยางพูดเช่นนี้แล้ว เขาไม่ออกไปได้อย่างไร?

ชิวจิ้นอันก็ต้องรักษาหน้าเช่นกัน!

กล่องวิเศษยิงลำแสงออกมา ชิวจิ้นอันเข้าสู่กล่อง

……

“ทำไมประมุขหยางติ่งถึงออกมาเร็วนัก?” ลู่หยางงุนงง เมื่อครู่เซียนอมตะใช้ร่างเขาเอาชนะหลัวหงเซีย กำลังยืนพักฟื้นกำลัง ก็เห็นประมุขหยางติ่งลอยลงมาจากฟากฟ้า ท้าประลองกับตนแล้ว

เซียนอมตะใช้แก่นทองอมตะทันที ทำตามคำแนะนำของแก่นทองอมตะ ต่อสู้จนหยางติ่งถอยร่นแพ้ราบคาบ สุดท้ายยังตามคำแนะนำของแก่นทองอมตะ คืนการควบคุมร่างกายให้ตัวเขา ให้เขาใช้หมัดอรหันต์ เพื่อสร้างหมัดพิฆาตทั้งทางกายและจิตใจพร้อมกัน

“พูดถึงเรื่องนี้ จะออกไปยังไงเนี่ย?” ซัดคนมาสองคนแล้ว ก็ควรออกไปได้แล้ว ลู่หยางกำลังหาทางออก

“ลู่หยางเจ้าหนุ่มนี่แกร่งกล้าจริง กล้าพล่ามท้าประลองข้า!” ชิวจิ้นอันคำรามด้วยความโกรธ ลอยลงมาจากฟากฟ้าเช่นกัน ทำเอาลู่หยางงุนงงไปหมด

“มา มา รอให้เซียนหยิบไม้เซียนจัดการเอง!” เซียนอมตะใช้สิทธิ์เป็นเจ้าสำนักอีกครั้ง ยึดครองร่างลู่หยาง

……

เฮ้อออออออ—–

กล่องวิเศษสั่นไหว ชิวจิ้นอันที่หน้าตาบวมช้ำเดินโซเซออกมา

“ท่านชิว ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม!” หยางติ่งร้องเสียงดัง รีบเข้าไปประคองชิวจิ้นอัน

ชิวจิ้นอันจ้องหยางติ่งอย่างดุดัน เมื่อต่อสู้จนใกล้จบเขาถึงรู้ว่า ลู่หยางไม่ได้พูดจาเลวร้ายอะไร มันเป็นความผิดของเจ้าแก่ทุเรศนี่ที่แต่งเรื่อง!

เขาผลักหยางติ่งออกห่าง ฟื้นฟูวิทยายุทธ์และอาการบาดเจ็บพร้อมกัน

“ไม่เป็นไรมาก ลู่หยางเจ้าหนุ่มนี่มีความสามารถจริง แต่คำที่เขาพูดสุดท้ายทำให้ข้าได้ยินแล้วไม่สบายใจ”

“เขาพูดอะไรหรือ?” ตาของหยางติ่งเปล่งประกาย

“เขาพูดว่า สำนักธาตุทั้งห้าหรือวัดเสวียนคง เขาคนเดียวก็ซัดได้หมด!” ชิวจิ้นอันตบต้นขา พูดด้วยความแค้นใจ ฝืนกัดฟันตอบ

สายตาของพระเจี๋ยซาที่กำลังนับลูกประคำหยุดชะงัก ดวงตาเปล่งประกาย

ทุกคนต่างโดนซัดมาแล้ว จะปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด เขาเป็นขั้นข้ามพิบัติในยามหนุ่ม เลือดร้อนประสบการณ์น้อย แต่พระเจี๋ยซาเช่นเขา กลับคืนสู่ขั้นแก่นทองคำ ต้องเอาชนะลู่หยางได้แน่!

พระเจี๋ยซาไม่พูดมาก ย่างก้าวมั่นคง พลังแผ่ซ่าน สายตาเด็ดเดี่ยว ก้าวเข้าสู่กล่องวิเศษ

ไม่นานพระเจี๋ยซาก็ออกจากกล่องอย่างอนาถ งอกผมดำหนาแน่น

ดูท่าทางยังดีกว่าสามคนแรก แต่ก็ดีกว่าแค่เล็กน้อยเท่านั้น

พระเจี๋ยซามองชิวจิ้นอันด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก จากการต่อสู้เมื่อครู่ เขารู้แล้วว่าลู่หยางไม่ได้พูดจาแข็งกร้าวอะไรเลย

“เอ่อ… ทุกคนคงรู้พลังต่อสู้ของลู่หยางแล้วสินะ ท่านหลัว ปล่อยเขาออกมาเถอะ” ชิวจิ้นอันไอเล็กน้อย ทุกคนล้วนเสียหน้าไปทั่ว ในใจต่างสบายใจแล้ว

หลัวหงเซียขืนตาใส่ นางอยากปล่อยลู่หยางออกมานานแล้ว แต่พวกเจ้าลงไปเองทีละคน ห้ามก็ห้ามไม่ได้

นางท่องคาถา ฝากล่องวิเศษเปิดออก ปล่อยเซียนอมตะออกมา

“เอ๊ะ แค่นี้เอง? แล้วฮ่องเต้ไม่ลงมาโดนซัดบ้างหรือ?”

เซียนอมตะเกาศีรษะ นางยังซัดไม่จุใจ

ฮ่องเต้: “……”