หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 24
บทที่ 24
ชายแดนวิหคอุดร, เมืองจันทราห้วงลึก
ภายในเมืองเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความเศร้าสลด พื้นดินนอกเมืองเต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย เป็นหลุมเป็นบ่อ ในป่าเขาลูกหนึ่งที่ห่างออกไปร้อยลี้ มีร่างใหญ่โตในรูปทรงต่างๆ แฝงตัวอยู่ เงาอสูรทับซ้อนกันไปมา และยังมีร่างมนุษย์ที่ดูผอมเพรียวบางคน นั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขา
พื้นดินที่นี่มีคราบเลือดเป็นหย่อมๆ กองกระดูกสูงราวกับป่าไม้ หนังมนุษย์ที่เหมือนเศษผ้าขาดๆ ถูกพาดไว้ตามกิ่งไม้และก้อนหินอย่างไม่ใส่ใจ
ในขณะนี้ หญิงสาวสะคราญนางหนึ่งกำลังใช้มือข้างหนึ่งถือแขนที่หุ้มด้วยเกราะทหาร และแทะกินนิ้วมืออย่างเอร็ดอร่อย ริมฝีปากและแก้มของนางเปื้อนเลือดสีแดงสด แต่นางกลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น จุดดำเล็กๆ จุดหนึ่งบนขอบฟ้าก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้ามาใกล้จึงได้พบว่า มันคือนกดำสามกรงเล็บตัวหนึ่งที่ลำตัวยาวสิบกว่าเมตร มันหดร่างลงและกลายร่างเป็นชายหนุ่มรูปงามสวมผ้าโพกศีรษะสีดำเมื่อถึงพื้น เขาเดินตรงไปยังกลุ่มคนที่นั่งล้อมวงอยู่ด้วยฝีเท้าที่เบาและรวดเร็ว จากนั้นก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มในชุดขาวที่บนตักมีกู่ฉินวางอยู่
ชายหนุ่มผู้นั้นใช้นิ้วดีดสายฉินเบาๆ เกิดเป็นคลื่นเสียงแผ่วเบา แต่สายตาของเขากลับจ้องมองไปยังแดนไกลอย่างเงียบงัน ไปยังเมืองที่เหมือนก้อนหินเหม็นๆ ก้อนนั้น ที่นั่นดูเหมือนจะยังมองเห็นเมฆดำทะมึนที่รวมตัวกันอยู่เหนือเมือง และเงาร่างที่ยืนเรียงรายอยู่บนกำแพงเมืองอย่างเลือนราง
“ท่านจอมมารขาว” ชายหนุ่มผู้สวมผ้าโพกศีรษะประสานหมัดเล็กน้อย ใบหน้าแสดงความเคารพ กล่าวกับชายหนุ่มชุดขาว “เพิ่งจะได้รับข่าว เมล็ดพันธุ์เนื้อที่ส่งไปก่อนหน้านี้ล้มเหลวแล้ว ทั้งยังทำให้จวนขุนพลเทวะตื่นตัว ตอนนี้ทั้งจวนเตรียมพร้อมป้องกันอย่างแน่นหนา ได้ยินมาว่าข้างกายเด็กคนนั้นมีผู้คุ้มกันอยู่ลับๆ”
“แค่นี้ก็ยังล้มเหลวรึ? เจ้าของไร้ประโยชน์!” ชายร่างกำยำสูงใหญ่หน้าดำคล้ำที่อยู่ข้างๆ แยกปากเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันแหลมคมที่ไม่เหมือนมนุษย์
“ไม่ใช่มันแฝงตัวเข้าไปถึงข้างกายเด็กคนนั้นแล้วหรอกหรือ?” หญิงสาวสะคราญที่กำลังแทะแขนขมวดคิ้ว นางหยุดเคี้ยวแล้วมองไปยังชายหนุ่มผู้สวมผ้าโพกศีรษะ “นี่ก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว สถานะของเขาย่อมไม่ถูกเปิดโปง นานขนาดนี้กลับหาโอกาสลงมือไม่ได้เชียวรึ?”
ข้างๆ กัน ชายหนุ่มผู้มีคิ้วสีเหลืองขมวดคิ้วกล่าว “เพื่อป้องกันไม่ให้ข้อมูลของจวนขุนพลเทวะผิดพลาด และป้องกันกรณีที่ขุนศึกอาญายุทธ์จงใจปิดบังสถานการณ์ที่แท้จริงของเด็ก พวกเราถึงได้ส่งเมล็ดพันธุ์เนื้อขอบเขตโคจรฟ้าตนนี้ไป หากเข้าใกล้แล้วระเบิดหมัดสังหารในระยะประชิด แม้แต่ขอบเขตพลังประสานขั้นสิบก็ไม่มีทางหลบพ้น ต่อให้ข้างๆ มีผู้คุ้มกัน ก็คงจะตอบสนองไม่ทันกระมัง?”
ชายหนุ่มผู้สวมผ้าโพกศีรษะถอนหายใจ “รายละเอียดของเหตุการณ์นั้นไม่อาจทราบได้ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นจะไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้”
“หึ! ไม่สำเร็จยังจะทำให้จวนขุนพลเทวะตื่นตัวอีก ข่าวนี้หากไปเข้าหูเซียวจ้านเฉิงผู้นั้น เขาต้องส่งคนไปคุ้มกันเพิ่มแน่ เจ้าของน่าตาย!” ชายร่างกำยำคำรามอย่างโกรธเคืองอีกครั้ง
ชายหนุ่มผู้สวมผ้าโพกศีรษะพยักหน้าเล็กน้อย “ต่อไปหากจะลอบสังหาร เกรงว่าจะยิ่งยากขึ้น ว่าแต่ในเมื่อเมล็ดพันธุ์เนื้อตนนั้นล้มเหลวแล้ว ครอบครัวของเขาก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้อีก ให้เจ้าตัวเล็กข้างล่างกินเป็นอาหารเถิด”
“ให้พวกมันกินจนเกลี้ยงไปนานแล้ว” หญิงสาวสะคราญกัดนิ้วลงไปอีกหนึ่งนิ้ว พลางเคี้ยวพลางกล่าว
ชายหนุ่มผู้สวมผ้าโพกศีรษะไม่ได้พูดอะไรอีก แต่หันไปมองชายหนุ่มชุดขาวที่หยุดดีดฉินแล้ว ในแววตาแฝงไปด้วยความยำเกรง “ท่านจอมมารขาว ต่อไปจะทำอย่างไร จะบุกโจมตีโดยตรงเลยหรือไม่?”
คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่มองไปที่เขาเพื่อรอคอยคำสั่ง
อารมณ์ของจอมมารขาวดูเหมือนจะไม่มีความผันผวนมากนัก เขามองเมืองจันทราห้วงลึกในแดนไกล กล่าวเสียงเบา “ตระกูลเซียวนี้ ช่างเป็นกระดูกที่เคี้ยวยากจริงๆ หากบุกโจมตีโดยตรง ความสูญเสียของเราจะมากเกินไป”
“ใช่แล้ว เจ้าพวกนั้นก็ไม่ยอมออกแรง ช่างน่าชังนัก” ชายร่างกำยำกล่าวอย่างไม่พอใจ
“แล้วจะยังลอบสังหารอีกหรือไม่?” ชายหนุ่มผู้สวมผ้าโพกศีรษะถาม
จอมมารขาวหันไปมองเขา กล่าวว่า “เจ้าว่าอย่างไรเล่า?”
นับตั้งแต่ที่เซียวเหยียนถูกลอบสังหาร การป้องกันของจวนขุนพลเทวะก็ยิ่งเข้มงวดขึ้น ไป๋เฟิงอู่ได้ส่งยอดฝีมือจากสวนด้านในไปประจำการที่สวนด้านหน้า และคัดกรองคนรับใช้ทุกคนที่เข้าจวนมาภายในสามปีทีละคน เรื่องนี้สร้างความวุ่นวายอย่างมาก แต่ทุกเรือนกลับให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ท้ายที่สุดแล้วการลอบสังหารครั้งนี้มันอันตรายเกินไป ใครๆ ก็กลัวว่าจะเกิดขึ้นกับลูกของตนเอง
ผ่านการสืบสวนย้อนรอยของเครือข่ายข่าวกรองตระกูลเซียว พบว่าการลอบสังหารครั้งนี้เกี่ยวข้องกับอสูรทางฝั่งชายแดนวิหคอุดร
เซียวเหยียนได้ไปหาฮูหยินใหญ่เพื่อขอให้นางปิดบังข่าวการลอบสังหารครั้งนี้ไว้ อย่าให้แพร่ไปถึงชายแดนวิหคอุดร และอย่าให้ไปถึงหูของบิดามารดาของเขา เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจในแนวหน้า
เมื่อได้ยินเซียวเหยียนพูดเช่นนี้ ไป๋เฟิงอู่ทั้งตกตะลึงและมองใบหน้าเล็กๆ ของเขา ในใจราวกับถูกอะไรบางอย่างบีบรัด เด็กคนนี้…ตนเองเกือบจะถูกลอบสังหารจนตายเพราะศึกที่ชายแดน แต่กลับยังกังวลว่าจะส่งผลกระทบไปถึงที่นั่น ช่างรู้ความจนน่าปวดใจจริงๆ
แต่ข่าวการลอบสังหารนั้นสร้างความวุ่นวายใหญ่โตเกินกว่าจะปิดบังได้ ทางฝั่งชายแดนวิหคอุดรจึงได้รับข่าวอย่างรวดเร็ว
ขุนศึกอาญายุทธ์ที่กำลังวางแผนอยู่ในค่ายทหารโกรธจัด เช่นเดียวกับซูหว่านเยว่ พวกเขามองออกถึงความคิดของอสูรเหล่านี้ในทันทีว่าต้องการจะใช้ความตายของเซียวเหยียนมาสั่นคลอนขวัญกำลังใจของกองทัพ และทำให้พวกเขาต้องละทิ้งศึกที่ชายแดนวิหคอุดรชั่วคราว เมื่อใดที่พวกเขาก้าวเท้าจากไป ที่นี่จะต้องเผชิญกับการโจมตีที่รุนแรงดุจสายฟ้าฟาดอย่างแน่นอน
ขุนศึกอาญายุทธ์ไม่อาจละทิ้งสนามรบที่นี่ได้ ด้วยความโกรธจัด วันนั้นเขาจึงส่งคนสนิทข้างกายของตนเองกลับไปยังจวน เพื่อคุ้มกันเซียวเหยียนอย่างใกล้ชิด
ทางฝั่งจวนมีข่าวส่งมาว่า การลอบสังหารถูกคลี่คลายโดยคนที่คอยคุ้มกันเซียวเหยียนอยู่ลับๆ แต่ขุนศึกอาญายุทธ์กลับรู้ดีว่า ตนเองไม่ได้ส่งคนไปคอยคุ้มกันเซียวเหยียนเลย เรือนขุนเขาสายน้ำมีองครักษ์ ทั้งยังตั้งอยู่ในจวนขุนพลเทวะ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนไปลอบสังหารเด็กคนหนึ่ง