หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 215 การโจมตีร่วมกันของสองมหาอสูร

ตอนที่ 215 การโจมตีร่วมกันของสองมหาอสูร

บทที่ 215

เซียวเหยียนรับรู้ได้ว่าสายเบ็ดอีกเส้นที่เพิ่งจะวางไว้ถูกดึงจนขาด ก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาไม่สามารถตกปลามหาอสูรสามอมตะสองตนพร้อมกันได้ พลังที่ใช้บนสายเบ็ดเส้นนั้นมีไม่มากนัก ณ เวลานี้จิตใจทั้งหมดของเขาล้วนแต่อยู่ที่อสูรคางคกยักษ์ตรงหน้า

เขาควบคุมเบ็ดตกปลาให้เลื้อยขึ้นไปเรื่อยๆ ราวกับหนามกลิ้ง เจาะเป็นจุดเลือดเล็กๆ บนผิวหนังของอสูรคางคกยักษ์ เลื้อยตรงไปยังลูกตาของมัน

อสูรคางคกยักษ์รับรู้ถึงเบ็ดตกปลาแล้ว เมื่อเห็นเบ็ดหนามโค้งงอขนาดมหึมาที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางครึ่งเมตร ในใจก็ทั้งตกตะลึงทั้งโกรธแค้น นี่มันวิธีการโจมตีอะไรกัน?

มันรู้สึกถึงความทรงจำที่ถูกผนึกไว้นานนับพันปีอันไกลโพ้นบางอย่าง ดูเหมือนจะผุดขึ้นมาในใจ

ตอนนั้นมันยังเป็นเพียงกบตัวเล็กๆ ในหนองน้ำ เกือบจะถูกชายหนุ่มที่ดูเหมือนบัณฑิตคนหนึ่งตกไป

“บัดซบ!!”

อสูรคางคกยักษ์คำรามขึ้นมา ความทรงจำที่ตายไปแล้วกำลังโจมตีมัน ตอนนี้บำเพ็ญตนจนเป็นสามอมตะแล้ว มันไม่ได้เห็นของสิ่งนี้มานานเท่าไหร่แล้ว

กลับยังมีคนกล้าคิดจะมาตกมันอีกรึ?

มันไม่ใช่กบตัวเล็กๆ ในหนองน้ำเมื่อวันวานแล้วนะ!!

อสูรคางคกยักษ์กระโดดขึ้นมาอย่างรุนแรง พลังอสูรทั่วร่างราวกับขูดผิวหนังผลักออกไป สะบัดเบ็ดตกปลานั้นกระเด็น

เบ็ดตกปลาไม่เหมือนกับสายเบ็ดที่ซ่อนได้ง่ายนัก เซียวเหยียนสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย การที่เบ็ดถูกสะบัดกระเด็นก็อยู่ในความคาดหมายของเขา ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็ถือว่าเป็นการตกปลาแบบแข็งขืนแล้ว เหยื่อไม่กินก็เป็นเรื่องปกติ

“ห่อหุ้มไม่ดีพอ”

เซียวเหยียนก็พลันตระหนักถึงความผิดพลาดของตนเอง เบ็ดตกปลาเผยออกมาเร็วเกินไป ควรจะปลอมแปลงมันเป็นสิ่งอื่น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจเขาก็เกิดความคิดขึ้นมา รวบรวมซากอสูรปีศาจมากมาย ขว้างไปยังอสูรคางคกยักษ์ตัวนี้

ซากอสูรปีศาจเหล่านี้ล้วนแต่เป็นของที่เหลือไว้เมื่อวาน บางส่วนมีขนาดหนักหลายสิบตัน แต่ภายใต้พลังปราณแท้ของเขา ก็ยังคงควบคุมได้อย่างง่ายดาย

ตอนที่ขว้างไป เซียวเหยียนก็ได้รวมเบ็ดตกปลาที่แปรเปลี่ยนจากพลังปราณแท้ให้กลายเป็นสภาพของเข็มบิน ผสมเข้าไปในซากอสูรปีศาจ เตรียมจะฝังรากในร่างกายของมันก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“เจ้าเด็กนี่…”

ข้างหูของเซียวเหยียนมีเสียงของท่านผู้เฒ่าโม่ดังขึ้นมา

โม่ไร้เงาเฝ้าดูอยู่ข้างๆ ตลอด เมื่อเห็นเซียวเหยียนกลับในสถานการณ์การรบที่ตึงเครียดเช่นนี้ กลับยังมีอารมณ์มาเล่นตกปลา และเป้าหมายยังเป็นสามอมตะ เขาก็ค่อนข้างจะตกตะลึงจนหัวเราะออกมา

เจ้าหนูเหยียนนี่ มีใจรักการตกปลามากกว่าเขาเสียอีก!

แต่ว่า การกระทำของเซียวเหยียนกลับทำให้เขาก็ค่อนข้างคันไม้คันมือขึ้นมาแล้ว

เซียวเหยียนเมื่อได้ยินคำพูดของท่านผู้เฒ่าโม่กลับยิ้มเล็กน้อย ที่เขาสามารถมีอารมณ์สบายใจเช่นนี้ได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะมีท่านผู้เฒ่าโม่คอยคุมเชิงอยู่ข้างๆ

เสียงดังซวบ เบ็ดตกปลาที่อยู่ในสภาพของเข็มบินก็เลื้อยตามซากอสูรปีศาจแทงเข้าไปในร่างกายของอสูรคางคกยักษ์นี้ แต่ก็เพียงแค่แทงเข้าไปได้หลายสิบเซนติเมตร ด้วยขนาดของอสูรคางคกยักษ์นี้ทำได้เพียงถือว่าฝังเข้าไปแค่ผิวหนังเล็กน้อย

ถึงแม้ทักษะการรวมเบ็ดของเขาจะมีวิถีแห่งการตกปลาระดับห้าเสริมพลัง แต่ท้ายที่สุดแล้วตนเองเป็นเพียงแค่ขอบเขตเทวะมนุษย์ สามารถหลอมรวมสายเบ็ดให้ไม่ถูกดึงจนขาดง่ายๆ ได้ ก็ถือว่ายากยิ่งแล้ว

“ตายให้ข้า!!”

อสูรคางคกยักษ์รับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่แทงเข้ามาในผิวหนังของตนเอง ในใจก็ตกใจและโกรธจัด พลันพ่นของเน่าเสียออกมาเป็นจำนวนมาก แผ่กลิ่นฉุนและเปรี้ยวเน่าตกลงบนพื้น กลับเผาพื้นดินจนไหม้เกรียม กรวดทรายราวกับถูกความร้อนสูงหลอมละลาย

เซียวหลงเฟยอยากจะเสริมกำลังแต่ถูกยอดเขาดินบนพื้นกั้นไว้ การโจมตีของยอดเขาดินติดต่อกันทำให้เขาหลบหลีกไม่ทัน สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

ในขณะเดียวกัน อสูรปีศาจตนที่สี่ก็ได้ลงมือแล้ว มันคือซากศพแห้งขนาดมหึมา ทั่วร่างมีหนอนแมลงวันนับไม่ถ้วนและแมลงประหลาดคล้ายตะขาบดำหลายขาไต่ยั้วเยี้ย ทะลุทะลวงเข้าออกตามรูที่เน่าเปื่อยบนร่างของมัน

ณ เวลานี้ มันยกมือขึ้นกวัดแกว่ง วิญญาณร้ายระลอกแล้วระลอกเล่าก็ถูกปล่อยออกมาจากในร่างกายของมัน พุ่งไปยังกลางสนาม

เซียวหลงเฟยตวัดกระบี่ฟันออกไป แต่คมกระบี่กลับทะลุผ่านวิญญาณร้ายไป ราวกับฟันถูกความว่างเปล่า

วิญญาณร้ายกลับพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา กัดแทะ เกราะก็มิอาจต้านทานได้

เซียวหลงเฟยตกตะลึง รู้ดีว่านี่คือการโจมตีทางจิตวิญญาณที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง เขารีบอัญเชิญจิตวิญญาณออกมา หลอมรวมพลังเทพให้กลายเป็นเปลวเพลิง ปกคลุมบนคมกระบี่ ตวัดฟันอีกครั้ง ถึงได้ฉีกทำลายวิญญาณร้ายบางส่วนได้

แต่จำนวนของวิญญาณร้ายนั้นดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ทยอยออกมาจากร่างของอสูรปีศาจซากศพแห้งขนาดมหึมานั้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขารับมือไม่ทัน

การโจมตีร่วมกันของสองมหาอสูร ในไม่ช้าก็บีบคั้นเขาจนตกอยู่ในที่นั่งลำบาก

ในขณะนั้น อสูรปีศาจสองตนที่ซุ่มอยู่ในที่ลับ กลับลงมืออย่างกะทันหัน

ตนหนึ่งจู่โจมไปยังเซียวหลงเฟยอย่างฉับพลัน ราวกับเสือดาว วิชาตัวเบารวดเร็วยิ่งนัก

เซียวหลงเฟยเมื่อรับรู้ถึงเสียงแหวกอากาศ รูม่านตาก็หดเล็กลง หันไปอย่างตกตะลึง กลับเห็นเพียงปากที่กว้างใหญ่ดุจทะเลเลือดกำลังกลืนกินเข้ามา จะกัดเขาไว้ในคำเดียว!

ในขณะที่เลือดทั่วร่างของเซียวหลงเฟยกำลังจะเย็นเยียบแข็งตัว ทันใดนั้นปากที่ใหญ่โตที่พุ่งมาถึงเบื้องหน้า กลับเหมือนกับชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ร่างกายกลับถูกดึงขึ้นไปอย่างรุนแรงในท่าทีที่ประหลาด

ราวกับมีเชือกเส้นหนึ่ง ดึงรั้งศีรษะของมันไว้ สะบัดขึ้นไปกลางอากาศในทันที

อสูรปีศาจที่คล้ายกับหมาป่ายักษ์ตนนี้ สายตาตกตะลึง แหงนหน้าขึ้นมอง กลับเห็นว่าท่ามกลางเมฆหมอกบนท้องฟ้าสูง มีเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่อย่างเลือนราง

นั่งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆอย่างสบายอารมณ์ ตกสรรพสิ่งอย่างเป็นอิสระ

“ติดเบ็ดแล้ว!”

ท่านผู้เฒ่าโม่เปล่งเสียงหัวเราะเบาๆ ความรู้สึกที่ได้ตกสูรปีศาจเช่นนี้ ทำให้เขาสะใจกว่าการฆ่าโดยตรงมากนัก

ด้วยความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย เขาสะบัดมือทีเดียวก็สามารถตบให้ตายได้ ปราศจากความรู้สึกถึงความสำเร็จ

แต่การวางเบ็ดไว้ด้านหลังเซียวหลงเฟยล่วงหน้า วางตำแหน่งล่วงหน้าหลายก้าว อีกฝ่ายกลับยังคงเดินเข้าสู่กับดักเอง นี่ช่างสะใจเกินไปแล้ว!

การสังหารอสูรไม่ยาก การหยอกล้ออสูรปีศาจเหล่านี้ไว้ในกำมือ การคำนวณสู้ปัญญา ถึงจะเป็นความสะใจที่แท้จริง!

ท่านผู้เฒ่าโม่ชอบก็คือความรู้สึกเช่นนี้ และยังเป็นความบันเทิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในยามว่าง

ณ เวลานี้ หมาป่ายักษ์ถูกดึงขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

แต่ท่านผู้เฒ่าโม่ไหนเลยจะให้มันหลุดเบ็ดไปง่ายๆ เจ้าเด็กนั่นยังมองอยู่ข้างๆ นะ หากปล่อยให้มันดิ้นหลุดไปได้ จะไม่ถูกเจ้าเด็กเหม็นนี่หัวเราะเยาะไปตลอดชีวิตรึ

ท่านผู้เฒ่าโม่ไม่ได้ออกแรงดึงอย่างรุนแรง แต่ค่อยๆ ส่งพลังไปอย่างแผ่วเบา พร้อมกันนั้นก็ให้เบ็ดตกปลาเลื้อยเข้าไปลึกขึ้นในร่างกายของอีกฝ่าย พลังจิตวิญญาณที่แผ่ออกมาจากบนเบ็ดตกปลา ก็ล็อกจิตวิญญาณของอีกฝ่ายไว้ในร่างกายอย่างแน่นหนา ไม่สามารถดิ้นรนหลุดพ้นได้

“ขึ้นมาให้ข้า!”

ท่านผู้เฒ่าโม่ตะโกนเสียงเบา นิ้วมือขยับ สายเบ็ดที่ทอดยาวออกมาจากปลายนิ้วก็หดกลับอย่างรวดเร็ว อสูรปีศาจหมาป่ายักษ์ตนนั้นก็ถูกเขาดึงขึ้นไปบนหมู่เมฆโดยตรง

อวัยวะภายในในร่างกายของอสูรปีศาจแทบจะถูกเบ็ดตกปลาฉีกขาด รู้สึกว่าเบ็ดนี้ดูเหมือนจะฝังเข้าไปในเส้นชีพจรและกระดูกทั่วทั้งตัวแล้ว ร่างกายมีความรู้สึกเหมือนถูกค้ำอยู่บนเตาย่าง ไม่สามารถดิ้นรนหลุดพ้นได้