หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 198

ตอนที่ 198

บทที่ 198

ณ เวลานี้เขายืนอยู่กลางค่าย ราวกับขุนพลเทพที่น่าเกรงขามสะท้านสี่ทิศ ควบคุมลักษณ์วิญญาณถล่มสังหารไม่หยุด หลอมรวมพลังเทพ ข่มขวัญอสูรปีศาจหน้าสุสาน จากนั้นก็หลอมรวมพลังเทพเป็นกระบี่ ก็เหมือนกับตอนที่สู้กับเซียวจ้านเฉิง และดาบเทพของอีกฝ่าย!

แน่นอนว่า พลังเทพที่สามอมตะหลอมรวมขึ้นมา เมื่อเทียบกับขอบเขตปรมาจารย์ก็ยิ่งแข็งแกร่งกว่า ความแข็งแกร่งของพลังเทพนี้ ขึ้นอยู่กับพลังจิตวิญญาณของตนเอง และพลังเทพของเซียวเหยียน ในขอบเขตเดียวกันเรียกได้ว่าไร้เทียมทาน ณ เวลานี้เมื่อคำรามออกมา อสูรปีศาจไม่น้อยก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ท่าทีที่บุกเข้ามาอย่างไม่หยุดหยั้ง ก็พลันชะลอลงอย่างกะทันหัน

เซียวเหยียนบุกสังหารไปตลอดทาง กวาดล้างอสูรปีศาจที่รุกรานเข้ามาในค่ายเหล่านี้จนหมดสิ้น

เพลงกระบี่พายุหิมะถาโถม อยู่ในค่ายอย่างไม่เกรงกลัว ทุกวินาทีทุกนาทีก็กำลังกลืนกินชีวิตของอสูรปีศาจเหล่านี้

เซียวเหยียนถึงแม้จะมีเพียงคนเดียว แต่ ณ เวลานี้ภายใต้การประสานงานของลักษณ์วิญญาณฟ้าดิน กลับมีบารมีที่ราวกับหมื่นคนมิอาจต้านทาน ทำให้ปีศาจอสูรบางส่วนด้านหลังก็สงบลง เกิดความหวาดกลัวขึ้นมา มีเจตนาที่จะถอยหนี

“บัดซบ!”

ไกลออกไป นกยักษ์อินทรีทะยานฟ้าที่กำลังล้อมโจมตีเซียวเฟิ่งอู่ เมื่อเห็นว่าเผ่าอสูรใต้บังคับบัญชาของตนเองกลับเสียชีวิตและบาดเจ็บอย่างหนักหน่วง มันก็เบิกตาจนแทบปริ แหงนหน้าส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงออกมาด้วยความโกรธแค้น

“มองไปไหน!” เซียวเฟิ่งอู่ตวัดกระบี่ฟันเข้าใส่มันอย่างรุนแรง

นกยักษ์อินทรีทะยานฟ้ารีบหลบเลี่ยง แต่ก็ยังคงถูกฟันจนปีกบาดเจ็บ มันทั้งตกใจทั้งโกรธ หันไปพูดกับจ้าวอสูรพยัคฆ์ชือว่า “พวกเจ้าถ่วงเวลานางไว้ก่อน ข้าจะรีบไปสังหารเจ้าเด็กบัดซบนั่น!”

จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือเดิมทีคิดจะรั้งมันไว้ แต่เมื่อคิดอีกที แม่นางเหล็กผู้นี้เมื่อครู่ดูเหมือนจะใส่ใจเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่ไม่น้อย หากอินทรีทะยานฟ้าไปสังหารเขา บางทีอาจจะทำให้นางเสียสมาธิได้ จึงพยักหน้าทันที “ไปเร็วมาเร็ว!”

“สามลมหายใจ!”

เงาร่างของอินทรีทะยานฟ้าได้พุ่งเข้าสังหารอย่างรวดเร็วแล้ว มันจะฉีกเจ้าเด็กบัดซบนั่นเป็นชิ้นๆ ภายในสามลมหายใจ

เซียวเหยียนกำลังกวาดล้างสังหารเหล่าอสูรอยู่ พลันรู้สึกถึงเสียงแหวกอากาศที่พุ่งเข้ามา เขาหันไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นว่าเป็นนกยักษ์สีดำตัวนั้น เขาไม่ตกใจ กลับรู้สึกยินดี เช่นนี้แล้วความกดดันของเซียวเฟิ่งอู่ก็ผ่อนคลายลง

“ไม่รู้ว่าพลังของข้าในตอนนี้ เมื่อเทียบกับขอบเขตสามอมตะแล้ว จะแตกต่างกันมากเพียงใด?”

เซียวเหยียนไม่สนใจฝูงอสูรอีกต่อไป ลักษณ์วิญญาณฟ้าดินด้านหลังก็หันกลับมาด้วยกัน มองลงไปยังนกยักษ์สีดำที่บินเข้ามา

“ตาย!!”

อินทรีทะยานฟ้าคำรามพลางพุ่งเข้าสังหารโดยตรง ลงมือก็คือการโจมตีที่รุนแรงที่สุด แสงสีดำทมิฬพุ่งออกมา ราวกับอสนีบาตฟาดเข้าใส่เด็กหนุ่ม

เซียวเหยียนสายตาเคร่งขรึม ค่อยๆ ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ใช้ออกซึ่งเคล็ดวิชาชั้นเลิศอีกกระบวนท่าหนึ่งที่ตนเองได้บรรลุ

เพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว + เพลงกระบี่สะบั้นธารา + เจตจำนงแห่งดาวตก ก่อเกิดเป็นหมัดของเขาเอง ดาวพิโรธ!!

ฝีเท้าก้าวออกไป เคล็ดวิชาเดินลมปราณในกายของเซียวเหยียนก็หดตัวโคจรอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็บรรลุถึงเจ็ดครั้ง คุณลักษณะเจ็ดหงสาจุดโคมทำงาน พลังเคล็ดวิชาเพิ่มทวีขึ้นหนึ่งเท่า! ประกอบกับพลังระเบิดซ้อนของหยินหยาง เพียงแค่พลังที่ร่างกายเนื้อระเบิดออกมา ก็บรรลุถึง 35 ล้านชั่ง!

ในขณะเดียวกัน ปราณกระบี่อันเหี้ยมหาญของเพลงกระบี่ ก็ผสานเข้ากับการเสริมพลังของเพลงหมัดไร้เทียมทาน บวกกับแรงหนุนจากลักษณ์วิญญาณ

พลังอำนาจของหมัดนี้ของเซียวเหยียนบรรลุถึงขีดสุด เสียงกู่ร้องกึกก้อง ดูเหมือนจะทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนทั้งมวลมืดดับลง พลังหมัดอันเจิดจ้าฉีกกระชากม่านราตรีพวยพุ่งออกมา อากาศบิดเบี้ยว ปราณหมัดอันถึงขีดสุดราวกับดาวตกพุ่งออกมา พร้อมด้วยบารมีไร้เทียมทานอันรุ่งโรจน์ สะท้อนอยู่ในรูม่านตาของนกยักษ์สีดำ

“นี่… นี่เป็นไปไม่ได้!”

นกยักษ์สีดำเปล่งเสียงกรีดร้อง มันกวัดแกว่งกรงเล็บ ยิงสายฟ้าสีดำออกมาสิบกว่าสายติดต่อกัน แต่ต่อหน้าพลังหมัดนี้กลับถูกทำลายจนสิ้นซาก

จากนั้นร่างกายของมันก็ถูกเงาหมัดกลืนกิน ร่างมหึมาถูกลักษณ์วิญญาณใช้หมัดเดียวซัดจนกระเด็นออกไป เปล่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา หน้าอกยุบแตกสลาย ขนนกปลิวกระจาย

เสียงดังซวบ! ร่างของนกยักษ์สีดำกลิ้งตกลงมาในสนามรบฝั่งของเซียวเฟิ่งอู่ ทั่วร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและฝุ่นดินบนพื้น ดูน่าสังเวชอย่างยิ่ง

จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือกับอสูรหมูป่าหกเขี้ยวล้วนแต่รูม่านตาหดเล็กลง หน้าถอดสีด้วยความตกใจ เกือบจะถูกเซียวเฟิ่งอู่ฉวยโอกาสฟันเป็นสองท่อน พวกมันรีบถอยร่นรักษาระยะห่าง มองไปยังนกยักษ์สีดำ

อีกฝ่ายเพิ่งจะบอกว่าสามลมหายใจจะกลับมา ตอนนี้ไหนเลยจะสามลมหายใจ เพียงลมหายใจเดียวก็กลับมาแล้ว แต่กลับถูกตีกลับมา…

มหาอสูรสองตนล้วนแต่จ้องมองเด็กหนุ่มที่อยู่ไกลออกไปอย่างตกตะลึง ไอพลังของเด็กหนุ่มผู้นั้นคือขอบเขตเทวะมนุษย์อย่างไม่ต้องสงสัย แต่… เจ้าบอกข้าสิว่าขอบเขตเทวะมนุษย์จะสามารถใช้ลมหายใจเดียวซัดมหาอสูรขอบเขตสามอมตะกระเด็นไปได้อย่างไร?!

เซียวเฟิ่งอู่ไม่สามารถฉวยโอกาสได้เปรียบ รู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นอินทรีทะยานฟ้าบนพื้น ในแววตาก็ปรากฏความตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะแบ่งความสนใจบางส่วนไปมองทางฝั่งเซียวเหยียน เมื่อครู่ที่ลงมือ คือเซียวเหยียนทำด้วยตนเองรึ?

ในตอนนี้ อินทรีทะยานฟ้าบนพื้นก็คลานลุกขึ้น ปากนกพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง และยังมีชิ้นส่วนอวัยวะภายในที่แตกละเอียดปนออกมาด้วย ในแววตาของมันปรากฏความตกใจ โกรธ และหวาดกลัว มองไปยังเด็กหนุ่ม พลังอำนาจของหมัดนั้นถึงกับทำให้มันได้กลิ่นอายแห่งความตาย ในใจก็หวาดหวั่น

“หนี!”

อินทรีทะยานฟ้าไม่กล้าอยู่ต่ออีก เผ่าอสูรหวงแหนชีวิต สู้ตายกับคนเหล่านี้ไม่คุ้มค่า อีกอย่างพวกมันก็ไม่แน่ใจว่า ในที่ลับยังมีคนอื่นของเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่อีกหรือไม่ วันนี้ที่มา ส่วนใหญ่ก็คือการหยั่งเชิง ถือโอกาสหากสามารถสังหารเซียวเฟิ่งอู่ได้ ย่อมจะดีที่สุด แต่เด็กหนุ่มนั่นแปลกประหลาดเกินไป ทำให้มันรู้สึกไม่สบายใจ

สำหรับอินทรีทะยานฟ้าแล้ว คำรามหนึ่งเสียงเตือนก็ถือว่าเมตตาที่สุดแล้ว มันพูดจบพร้อมกันนั้น ตนเองก็ได้สยายปีกทะยานขึ้น บินตรงไปยังแดนไกลอย่างรวดเร็ว

จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือกับอสูรหมูป่าหกเขี้ยวล้วนแต่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย อีกฝ่ายจากไปแล้ว พวกมันสองรุมสองย่อมต้องตกเป็นรอง ก่อนหน้านี้สามรุมหนึ่ง หากยืดเยื้อต่อไป บางทีอาจจะยังสามารถสังหารเซียวเฟิ่งอู่ได้ ตอนนี้ไม่มีอินทรีทะยานฟ้าแล้ว ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้

ทั้งสองตนแทบจะไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย รีบตามหนีไป พวกมันมาบุกโจมตีก็หลายครั้งแล้ว บุกไม่สำเร็จก็ถอย

เซียวเฟิ่งอู่ตวัดกระบี่ไล่ตาม แต่มหาอสูรสองตนมีความเร็วสูงยิ่ง ฝูงปีศาจอสูรพร้อมกันนั้นก็เข้ามาขวาง ราวกับกระสอบทรายมนุษย์ ถึงแม้จะไม่สามารถสร้างภัยคุกคามให้เซียวเฟิ่งอู่ได้ แต่ก็ชะลอการไล่ตามของนาง

“ท่านเฝ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปไล่ตามเอง”

ไม่รอให้เซียวเฟิ่งอู่กระทืบเท้าด้วยความแค้นใจ เสียงของเซียวเหยียนก็ดังมาจากด้านหลังนาง จากนั้นก็พุ่งออกไปโดยตรง เหินกายขึ้นฟ้า ไล่ตามมหาอสูรสองตนนั้นไป

เซียวเฟิ่งอู่ชะงักไป สีหน้าทันใดนั้นก็เปลี่ยนไปอย่างมาก