สู่วิถีอมตะ - บทที่ 99 พรสวรรค์โน้มถ่วง

เจียงผิงอันแพ้พ่าย

แต่เขาก็ไม่มีสิ่งใดจะเสีย

กลับกัน เพราะสองกระบี่นั้นทลายโอหังในใจเขาไป จึงทาให้เขา เยือกเย็นลงอีกครั้ง

การเป็ นอันดับหนึ่งในการแข่งขันประลองร ้อยเมือง เป็ นที่หนึ่งใน หมู่ตัวตนร่วมขอบเขตในแคว้นหมิงหวัง เป็ นไปไม่ได้หากจะไม่เกิด อัตตา

จนกระทั่งเมื่อเขาได้พบความน่าสะพรึงกลัวของภาพฉายหมิง หวัง เจียงผิงอันจึงประจักษ์ว่าตนอ่อนแอเพียงไร

หมิงหวังนั้นทรงพลังเพียงนี้ ยังมิอาจบรรลุเซียนได้ แล้วระดับเช่น เขาเล่า ย่อมยากเย็นกว่าจะเป็ นเซียน

สละสิ้นอัตตา ถ่อมเนื้อถ่อมตัว ตั้งหลักปักฐาน ฝึ กฝนอย่าง จริงจัง

“ผู้อาวุโส ข้าขอใช ้ที่นี่ฝึกฝนได้หรือไม่ขอรับ?”

เจียงผิงอันถามอย่างนอบน้อม

ภาพฉายนี้เหมือนมีสติรู ้คิด

“แล้วแต่เจ้า” ภาพฉายยืนถือกระบี่ ไร ้การเปลี่ยนแปลงอารมณ์ ใด

เจียงผิงอันนั่งขัดสมาธิบนพื้น เร่งปราณโลหิตทะลวงชีพจร

ภาพฉายหมิงหวังนี้มิอาจเอาชนะได้ จึงไม่ต้องไปเสียเวลา

สถานที่แห่งนี้เร่งการฟื้นฟูบาดแผลได้ เจียงผิงอันจึงคิดยืมพลังนี้ มาฝึกฝน

จะได้เป็ นการประหยัดโอสถฟื้นบาดแผลและเร่งการฝึกฝนไปได้ มากมาย

ขณะนี้ ชีพจรถูกเปิดออกร ้อยยี่สิบสองจุดแล้ว ยังห่างไกลกับ เป้ าหมายสามร ้อยหกสิบจุดนัก

ยามเร่งปราณโลหิต แสงสว่างก็เรืองจ้าขึ้น ณ หนึ่งในจุดชีพจรที่ ท้อง

เปรี้ยง!

จุดชีพจรที่ท้องถูกทะลวงเปิด แสงสีเลือดสาดจ้าเรืองรอง

ปราณโลหิตในกายทะลักมาก่อตัวในตันเถียน เกิดเป็ นเสวี่ยตาน อย่างรวดเร็ว

เจียงผิงอันรีบโคจรปราณวิญญาณเป็ นคมดาบ ฟาดฟันท าลาย มันทันที

เสวี่ยตานแหลกระเบิด ร่างของเจียงผิงอันเจียนสะบั้นเละ ทั่วร่าง ถูกโลหิตย้อมแดง เจ็ดทวารทะลักโลหิตเยี่ยงอสรพิษตัวน้อย

สีหน้าของเจียงผิงอันเหยเกด้วยความเจ็บปวด ลมหายใจของเขา แผ่วลง

ตลอดการแข่งขันประลองร ้อยเมือง ไม่มีครั้งใดที่ทาเขาสาหัสได้ เพียงนี้

ขณะนั้นเอง พลังพิเศษก็ก่อตัวในดินแดนลับ โอบล้อมรักษาร่าง อันบาดเจ็บของเขาไว้

ความเจ็บปวดค่อย ๆ ทุเลาลง แล้วใบหน้าของเจียงผิงอันก็ ปรากฏรอยยิ้ม

มีดินแดนลับนี้ช่วยเหลือ ก็ประหยัดโอสถฟื้นบาดแผลไปหนึ่งเม็ด

หลังฟื้นตัวได้ เจียงผิงอันก็ทะลวงชีพจรต่อ

เสวี่ยตานก่อตัวครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะถูกทาลาย กระอักเลือด ซ้าไปมา

เจียงผิงอันทนรับความเจ็บปวด ยึดติดกับเป้ าหมายในใจ

บางทีความส าเร็จปัจจุบันของเจียงผิงอันจะเป็ นเพราะทรัพยากร

แต่ก็มองข้ามความพยายามยิ่งใหญ่ลืมกินลืมนอนของเขาไป ไม่ได้

จะมีสักกี่คนที่ทนความเจ็บปวดเจียนตายไหว? สักกี่คนกันที่ทน ความเดียวดาย ฝึกฝนล าพังได้?

อีกไม่กี่เดือน เจียงผิงอันจึงจะอายุสิบหก แต่ใบหน้าของเขาไร ้ ความเป็ นเยาว์วัยเยี่ยงเด็กหนุ่มไม่รู ้ประสาอีกต่อไป มีเพียงความดึง ดันพากเพียร

สองปีเพียงพอแล้วกับการเปลี่ยนแปลงหลาย ๆ อย่าง

ขณะเขาฝึกฝน อัจฉริยะคนอื่น ๆ อีกเก้าคนก็ได้ประจักษ์ความ น่าสะพรึงกลัวของภาพฉายหมิงหวังเช่นกัน

แต่พวกเขามีความรู ้มากกว่าเจียงผิงอันนัก และทราบว่าอ านาจ ในดินแดนลับเป็ นของกฎเกณฑ์ จะเข้าใจมันได้ก็ต่อเมื่อบรรลุ ขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิด จึงไม่แปลกใจกันมากนัก

พวกเขาเพียงถือภาพฉายของหมิงหวังเป็ นคู่ซ ้อมมือ มิใช่ เป้ าหมายให้ไล่ตาม

เจียงผิงอันเป็ นเพียงหนึ่งบุคคลที่หลงเชื่อไปว่าภาพฉายหมิงหวัง เป็ นพลังต่อสู้สูงสุดในขอบเขตเดียวกัน และตะเกียกตะกายไล่ตาม อย่างไร ้ประโยชน์

เมิ่งจิงมิได้สนใจความท้าทายเช่นนี้มากนัก นางวิ่งไปยังดินแดน ลับที่อยู่ของเจียงผิงอัน นั่งลงข้างเขา เท้าคางมองเจียงผิงอันฝึกฝน อย่างเงียบ ๆ

สองเดือนสาหรับผู้ฝึกตน ไวดุจหนึ่งชั่วดีดนิ้ว

สองเดือนมานี้ อัจฉริยะมากมายพัฒนาจากการต่อสู้กับภาพ ฉายหมิงหวัง พลังต่อสู้และปฏิกิริยาตอบสนองพัฒนามหาศาล

ในวันนี้ ในที่สุดเจียงผิงอันก็เปิดชีพจรครบสามร ้อยหกสิบจุดใน กายท่ามกลางบาดแผลร ้ายแรงของผลกระทบทาร ้ายตนเองซ้า ๆ!

ยามที่ชีพจรทั้งสามร ้อยหกสิบจุดเปิดออก โลหิตในกายเจียงผิง อันก็หลักทะลักเยี่ยงธารเชี่ยว ปราณโลหิตจากกายร ้อนแรงเยี่ยง เปลวเพลิง

ขณะนี้ ต่อให้เป็ นยอดฝีมือขอบเขตจินตานยังใจสะท้าน

เขาสัมผัสอ านาจประหลาดก่อเกิดได้ในกาย หาทราบชัดเจนว่า คือสิ่งใดไม่

“มิคาดจริง ๆ ว่าเจ้าจะทนได้ถึงเพียงนี้”

ภาพฉายหมิงหวังซึ่งยืนเงียบ ๆ มาตลอดพลันเอ่ยปาก

เจียงผิงอันหันมองอีกฝ่ ายอย่างฉงนใจ

ยังมิอาจเห็นหน้าอีกฝ่ ายชัดเจน สัมผัสได้เพียงบรรยากาศอัน เลิศล้าไร้คู่เปรียบ

“อดทนต่อความเจ็บปวดได้เพียงนี้ ไม่เลวจริง ๆ”

เสียงของภาพฉายมิได้แข็งมื่อเช่นกาลก่อน มันเจือเค้าอารมณ์ และความชื่นชม

“เป็ นหมื่น ๆ ปีมานี้ เปิ่นหวัง*[1]ได้เห็นผู้มีฝีมือมากมาย มีผู้มาก ฝีมือกว่าเจ้าเยอะแยะ แต่ผู้มีเจตจ านงทนทานกว่าเจ้ามีเพียงหยิบมือ เท่านั้น”

เขาต้องได้เห็นกับตา จึงทราบว่าเจียงผิงอันต้องทนทุกข์เพียงไร ตลอดสองเดือน เหยียบค้างบนเส้นแบ่งความเป็ นความตายทุกวันคืน

หากมิใช่เพราะดินแดนลับแห่งนี้เร่งการฟื้นฟูร่างกาย เด็กหนุ่มผู้ นี้ก็ไม่รู ้ว่าคงตกตายไปแล้วกี่หน

ต้องใช ้ความอดกลั้นพากเพียรมหาศาล

ภาพฉายจึงเอ่ยชื่นชมออกมา

“ผู้อาวุโส ในกายข้าเหมือนมีพลังพิเศษบางอย่างก่อตัว ท่าน ทราบหรือไม่ขอรับว่าคือสิ่งใด?”

เจียงผิงอันปลดปล่อยพลังพิเศษนี้ออกมา แล้วสุญตารอบกาย เขาก็ปกคลุมด้วยอ านาจประหลาด

“ก็แค่สนามโน้มถ่วง มันจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเจ้าเปิดชีพจรสามร ้อย หกสิบจุด เบิกขีดจากัดแห่งร่างมนุษย์ จึงได้รับพรสวรรค์นี้มา”

ภาพฉายหาประหลาดใจไม่ น้าเสียงของเขาสุขุมราวเห็นมาเยอะ แล้ว

“เจ้าสามารถควบคุมแรงโน้มถ่วงในระยะสามฉื่อรอบกายได้สอง สามเท่า และอานาจนี้จะเติบโตไปกับเจ้า”

เมื่อได้ยิน เจียงผิงอันก็ลิงโลด

มิคาดว่ายามเปิดชีพจรทั้งสามร ้อยหกสิบจุดได้ จะมีผลประโยชน์ เช่นนี้รออยู่

เขาได้รับพรสวรรค์!

แม้มันจะไม่แข็งแกร่งเท่าร่างหมื่นทอง ร่างเทวะวิหคอมตะ หรือ ร่างเทวะอันทรงพลังทั้งหลาย เจียงผิงอันก็ยินดียิ่ง

เขาลองพยายามควบคุมแรงโน้มถ่วงรอบกาย

ยามเสริมแรงโน้มถ่วง เขาก็รู ้สึกเหมือนร่างหนักอึ้งขึ้น และยาม ปลดแรงโน้มถ่วง ตัวก็เบาดุจปลิวละลิ่ว

เป็ นอ านาจอัศจรรย์นัก!

ขณะนี้ ดูเหมือนความสามารถควบคุมแรงโน้มถ่วงจะยังไม่ แข็งแกร่ง แต่หากใช ้ดี ๆ ก็อาจเกิดผลเกินคาดคิด

ยิ่งกว่านั้น ผู้อาวุโสยังบอกด้วยว่าอานาจนี้เติบโตได้

“ขอบคุณที่ชี้แนะ” เจียงผิงอันกุมกาปั้นขอบคุณ

“เรื่องเล็กน้อย เปิ่นหวังไม่ต้องบอกเจ้า ก็ยังทราบได้อยู่ดี” ภาพ ฉายกล่าวเบา ๆ

เจียงผิงอันพูดต่อ “ผู้อาวุโส ยังมีเวลาเหลืออยู่ ข้าขอลองสู้กับ ท่านได้หรือไม่”

“ตามใจ”

ภาพฉายหมิงหวังออกกระบี่แทงส่ง ๆ

ร่างของเจียงผิงอันอันตรธานไปทันที หลบการโจมตีจาก เบื้องหลังตน

ชีพจรทั้งสามร ้อยหกสิบจุดในกายถูกเปิดออกแล้ว แม้จะยังไม่ บรรลุขอบเขตจินตาน เจียงผิงอันก็ยังรู้สึกเหมือนมาถึงขอบเขตใหม่

ร่างของเขาวูบไหวไปเบื้องหลังภาพฉายหมิงหวัง เหวี่ยงหมัดเข้า จู่โจม มวลเมฆาละล่องเหนือยอดขุนเขาถูกแรงจากหมัดนี้กวนจน พลุ่งพล่านบ้าคลั่ง

ขณะที่หมัดกาลังจะถูกภาพฉาย มันก็หายไปปรากฏเบื้องหลัง เจียงผิงอัน

เจียงผิงอันรีบเก็บหมัด มิให้ชกถูกตัวเอง

ขณะเดียวกันก็โจมตีระดมทั่วทิศ

เจียงผิงอันสู้พลางปรับตัวกับความสามารถใหม่ที่ตนได้มา

การควบคุมสนามโน้มถ่วงคล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ นับแต่เริ่มศึก

เกือบเดือนสุดท้ายนี้ เจียงผิงอันต่อสู้อยู่เสมอ

เขาสนใจพัฒนาพรสวรรค์โน้มถ่วงของตน และจากความ พากเพียร เขาก็เพิ่มระดับแรงโน้มถ่วงได้ถึงสิบเท่า ระยะทาการเพิ่ม เป็ นรัศมีสามจั้ง

แรงโน้มถ่วงนี้มีผลรุนแรงต่อคนทั่วไป แต่สาหรับผู้ฝึกตน ผลของ มันยังเล็กจ้อยนัก

“เจ้าท่อนไม้! เจ้าท่อนไม้! ถึงเวลาออกมาได้แล้ว!”

เมิ่งจิงกระโดดกระเด้งมาหาเจียงผิงอัน นางรู ้สึกอุดอู้นัก และใน ที่สุดก็จะได้ออกไปเล่นแล้ว

เจียงผิงอันหยุดต่อสู้ ปาดเหงื่อจากหน้าผาก แล้วกุมกาปั้นคารวะ ภาพฉายตรงหน้า

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ”

แม้เขาจะมิอาจแตะชายเสื้ออีกฝ่ ายได้ด้วยซ้า แต่การต่อสู้สิบวัน มานี้พัฒนาปฏิกิริยาและทักษะต่อสู้อย่างมหาศาล

เจียงผิงอันหันกายจรจาก

ทันทีที่เดินพ้นดินแดนลับ ก็ได้ยินเสียงจินหลินบ่นอุบ

“ยากไปแล้ว ไม่อาจเอาชนะภาพฉายของหมิงหวังได้เลย”

“ใช่เลย หากไม่บรรลุกฎเกณฑ์ ใต้ขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิด ก็อย่าหวังเลยว่าผู้ใดจะเอาชนะเขาได้” ฟางซิงกล่าวอย่างเสียดาย

ไม่น่าแปลกใจเลย ไร ้ผู้ใดได้มรดกของหมิงหวังกลับมา

แต่จากสีหน้าของแต่ละคน ผลได้ก็หาน้อยไม่

สายตาเฉยชาของเยี่ยอู๋ฉิงกวาดมามองเจียงผิงอัน

หากประชันกันอีกครั้ง เขาไม่แพ้แน่

สามเดือนมานี้ เขาลับกระบี่เสียจนมิต้องมัวเสียเวลาสั่งสมกาลัง ก็ออกกระบี่จู่โจมได้แล้ว

ในขอบเขตเดียวกัน ไร ้ซึ่งคู่มือใด ๆ

[1] ค าเรียกเชิงยกย่องตัวเอง แปลได้ว่า ‘ตัวข้า ราชาผู้นี้’ มักใช ้ ในหมู่อ๋อง เจ้าชาย หรือราชา