สู่วิถีอมตะ - บทที่ 810
บทที่ 810 สังหารเซียนมนุษย์อีกครั้ง
สำหรับผู้ฝึกตนซึ่งยังไม่บรรลุเซียน การข่มขู่เซียนสวรรค์ผู้
แข็งแกร่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
เจียงผิงอันถามซ ้า “บื้อใบ้ไปแล้วหรือ? ไม่ได้ยินที่ข้าถามหรือไร?
เคลื่อนย้ายศิษย์พี่หญิงข้าไปที่ไหน?”
ยามเซียนทั้งหลายได้ยิน พวกเขาก็อดสูดหายใจเฮือกมิได้ เจ้านี่
ช่างอวดดีเสียจริง ถึงกับตั้งคำถามกับเซียนสวรรค์
จิตสังหารพลุ่งพล่านในใจโอวหยางหงอวิ้น กฎเต๋าเซียนรายล้อม
เขาสั่นสะท้านรุนแรงขยี้สุญตา ปราณอันน่าสะพรึงกลัวคุกรุ่นทั่วจุล
ภพเทพโบราณ
เขาก้มลงกล่าวกับเจียงผิงอันเสียงเย็น “ไอ้เด็กเวร หากมิใช่
เพราะสำนักเซียนอวี่หวงคุ้มกะลาหัว เซียนผู้นี้นิ้วเดียวก็บี้เจ้าจมดิน
ได้แล้ว”
“ไอ้แก่งี่เง่า หากเจ้ารุ่นราวคราวเดียวกับข้า ข้าก็ประหารเจ้าได้มิ
ต่างจากสุนัข” เจียงผิงอันหากลัวเกรงไม่ ด่ามาก็ด่าสวนทันใด
เซียนมากมายขนลุกขนพอง ต่อให้พวกเขามีสำนักคุ้มกัน พวก
เขาก็ยังมิกล้าดีล่วงเกินเซียนสวรรค์ซึ่งหน้าเช่นนี้
ตัวตนน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หนึ่งนิ้วก็ฆ่าเซียนทั่วไปง่ายดายแล้ว
“พวกเจ้าสำนักเซียนเทียนหลานนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ สู้กันซึ่งหน้า
ไม่ได้ก็ใช้ลูกไม้สกปรก โดยเฉพาะเจ้าสำนักขี้หมานี่ แค่เพราะลูก
ตัวเองตายเลยล้างแค้นไม่สนชีวิตคนอื่น ข้าแนะนำเซียนทั้งหลายที่ไร้
รากฐานให้ออกจากสำนักเซียนเทียนหลานโดยไวเถิด ขุมกำลัง
เช่นนี้อยู่รอดไม่นานหรอก”
เจียงผิงอันล้อเลียนพลาง สั่นคลอนความเชื่อมั่นของเซียนผู้อื่น
ในสำนักเซียนเทียนหลานพลาง
“ในเมื่อไม่บอกว่าส่งศิษย์พี่หญิงของข้าไปที่ใด ก็ให้เซียนผู้อื่น
จ่ายด้วยชีวิตแล้วกัน!”
เจียงผิงอันใช้งานกำไลทลายมิติ ทะลวงมิติขว้าง ‘บงกชโลหิต
เยือกแข็ง’ ที่เพิ่งปล้นได้มาใส่เซียนมนุษย์ผู้หนึ่ง
เปรี้ยง!
ขณะที่บงกชโลหิตเยือกแข็งระเบิดออก ทั่วสุญตาล้วนนิ่งแข็ง
ประหนึ่งผนึกตัวแช่แข็ง แผ่ไอความเย็นสาดซัดถาโถม
ยอดฝีมือระดับเซียนมนุษย์ผู้นี้ไม่ทันจับต้นชนปลายสถานการณ์
ก็ถูกแช่แข็ง แต่เนื่องด้วยเป็นเซียนมนุษย์ พลังชีวิตกล้าแข็ง จึงไม่ตก
ตายทันที
เจียงผิงอันพุ่งตามเข้าไปออกหมัดซ ้าใส่เซียนผู้นี้ ฉีกร่างของเขา
กระจายพร้อมน ้าแข็งดังเปรี๊ยะ ก่อนจะใช้หลุมดำกลืนกินสูบร่างของ
เขาเข้าไป
เซียนมนุษย์คนที่สองตกตาย
หัวใจเหล่าเซียนสั่นสะท้านรุนแรง เจ้านี่ถึงกับสังหารเซียนมนุษย์
ไปอีกคน!
นับแต่เปิดศึกเซียน ขณะนี้มีเซียนมนุษย์ตกตายทั้งสิ้นสองนาม
และล้วนถูกสังหารโดยเจียงผิงอัน
นอกจากนั้น ปวงชนยังสัมผัสได้ว่าทุกครั้งที่เขาฆ่าเซียนลงคน
หนึ่ง ปราณของเขาก็จะโถมทวีมากมาย จิตสังหารชวนสะพรึงยิ่งกว่า
เก่า
นี่ยังเรียกว่ามนุษย์สามัญได้หรือ?
เจียงผิงอันเหยียบยืนบนทะเลโลหิต จู่โจมใส่ยอดฝีมือระดับเซียน
มนุษย์คนที่สาม จิตสังหารรุนแรงผสานกับความเชื่อมั่นไร้สั่นคลอน
ทำให้เจียงผิงอันดูยิ่งใหญ่เหลือแสน แม้จะอยู่ท่ามกลางเซียนมากมาย
ก็ยังเจิดจรัสโดดเด่น
โอวหยางหงอวิ้นออกคำสั่งทันที “ถอยทัพ!”
จุดประสงค์การมาในครั้งนี้ของพวกเขาคือกำจัดเหมียวเสีย แม้
จะจำกัดเหมียวเสียได้ พวกเขาก็มิคาดว่าจะเสียเซียนมนุษย์ฝั่งตนเอง
ไปสองคน
เจียงผิงอันตรงหน้านี้แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่ายอดฝีมือขอบเขต
เซียนมนุษย์ เพื่อป้องกันมิให้เกิดความสูญเสียมหาศาล เขาจึงทำได้
เพียงถอยเสียยามนี้ แล้วค่อยหาทางอื่นมาจัดการกับเจียงผิงอัน
เหล่าเซียนจากสำนักเซียนเทียนหลานถอยไปทันที
เสียงของเจียงผิงอันดังขึ้นในทุกมโนสำนึกอีกครั้ง “ตรงหน้าข้า
ยังมีศิษย์ร่วมสำนักพวกเจ้าอีกคน แต่พวกเจ้าก็ทำเพียงหนีหายไม่
ไยดีเขาเลย? นี่หรือสำนักเซียนเทียนหลาน? วันนี้เจ้าสำนักทอดทิ้ง
คนผู้นี้ ภายหน้าสักวันพวกเจ้าพบอันตราย เขาก็จะทิ้งพวกเจ้าด้วย
เช่นกัน ข้าแนะนำให้พวกเจ้ารีบ ๆ ไปจากสำนักเซียนเทียนหลานเสีย
หาเส้นทางอื่นเสียเถิด”
ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาเซียนมนุษย์มากมายก็วูบไหว
โอวหยางหงอวิ้นถลึงตามองเจียงผิงอันอย่างเคืองแค้น สารเลวนี่
ยังสร้างความร้าวฉานไม่เลิกรา แต่ที่นี่มียอดฝีมือจากสำนักเซียน
อวี่หวงอยู่ มิอาจทำอะไรเจียงผิงอันได้
สองฝ่ายประชันในจุลภพเทพโบราณกันอีกสองสามวัน แต่
สุดท้ายก็ยังปล่อยสำนักเซียนเทียนหลานหนีไป
สายตาของเซียนมากมายจากสำนักเซียนอวี่หวงหันมองเจียงผิง
อันเป็นตาเดียว
เหตุที่ศึกเซียนครั้งนี้จบลงเร็วนัก ทั้งหมดก็เพราะเจียงผิงอันร้าย
กาจเกินไป
หากพวกเขามิได้ประจักษ์ด้วยตาตัวเอง คงไม่มีทางเชื่อว่าผู้ฝึก
ตนซึ่งยังไม่บรรลุเซียนหนึ่งคนจะสังหารเซียนมนุษย์ได้มากมายในชั่ว
กาลแสนสั้น!
ตราบประวัติศาสตร์ของแดนจันทร์มายา ไม่สิ ควรบอกว่าตลอด
ประวัติศาสตร์กิ่งชางจือนี้ ปีศาจร้ายระดับนี้มีไม่มากเลย
แม้สำนักเซียนเทียนหลานจะหนีไปแล้ว ปวงชนก็มิได้ยินดีมาก
นัก ดวงตาของเหมียวจิ่งยิ่งแดงก ่า รื้นประกายด้วยน ้าตา
บุตรีเขาเหมียวเสียถูกเคลื่อนย้ายไปสู่เวิ้งจักรวาล ไม่อาจทราบ
ว่าหายไปที่ใด แทบไม่มีโอกาสกลับมาได้เลย นางจะต้องวนเวียน
ท่ามกลางความมืดมิดอันหงอยเหงา จนอายุขัยอันยาวนานสิ้นสูญ
ตายลง ความเดียวดายในวาระสุดท้ายสุดแสนทรมาน สู้ฆ่าตัวตายยัง
ดีเสียกว่า
“อาจารย์โปรดอย่าทุกข์ทน ข้าจะไปพาศิษย์พี่หญิงกลับมา”
เจียงผิงอันมองท่าทีอึดอัดใจของอาจารย์แล้วรีบเอ่ยปลอบ
“อย่า!”
เมื่อได้ยินว่าเจียงผิงอันจะออกตามหาเหมียวเสีย เหมียวจิ่งก็รีบ
หยุดเขา
“เจ้าไม่รู้ว่าเวิ้งจักรวาลใหญ่โตเพียงไร ต่อให้เป็นเซียนสวรรค์
หรือผู้แข็งแกร่งกว่านั้น การตามหาคนในเวิ้งจักรวาลยังยาก
เหลือแสน”
เหมียวจิ่งไม่อยากตามบุตรีกลับมา? แน่นอนว่ามิใช่ แต่เขารู้
ความน่ากลัวของเวิ้งจักรวาลดี อย่าว่าแต่เจียงผิงอันเลย ต่อให้เขา
ไหว้วานเซียนทั้งหมดทั่วแดนจันทร์มายาออกตามหา ก็ยังไร้โอกาส
เจอตัว
เขาเสียบุตรีไปแล้ว ไม่อยากเสียศิษย์ไปอีกคน
“อาจารย์มิต้องห่วงขอรับ ข้ามีศาสตราเซียนผลกรรมอยู่ชิ้นหนึ่ง
มีโอกาสในการตามหาศิษย์พี่หญิงอยู่บ้าง” เจียงผิงอันกล่าว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ยามนี้เขาไม่กลัวการเปิดเผยศาสตราเซียน
แล้ว มิใช่เด็กหนุ่มผู้แตกตื่นยามมีอาวุธวิเศษกับตัวอีกต่อไป
“ศาสตราเซียนผลกรรม!” ใบหน้าสิ้นหวังของเหมียวจิ่งปรากฏ
ความลิงโลดกะทันหัน “ผิงอัน! ศาสตราเซียนชิ้นนั้นให้ข้าเถอะ ข้าจะ
ไปตามศิษย์พี่หญิงของเจ้ากลับมา!”
ศาสตราเซียนผลกรรมเป็นศาสตราเซียนพิเศษอันหายากยิ่ง
สามารถเคลื่อนพลังผลกรรมได้ แม้อาจไม่แม่นยำเสียทั้งหมด แต่ก็ยัง
เพิ่มโอกาสตามหาบุตรีเขาได้
“อาจารย์ ท่านในยามนี้ต่อสู้กับพวกสำนักเซียนเทียนหลานอยู่
เซียนปฐพีอย่างท่านคือกำลังหลักของสำนัก มิอาจผลีผลามเดินทาง
ให้ศิษย์ออกตามหายังดีกว่าขอรับ”
เจียงผิงอันปฏิเสธคำเสนอของเหมียวจิ่ง
เหมียวจิ่งเหินมาตรงหน้าเจียงผิงอัน “เจ้าบรรลุเซียนมิได้ อายุขัย
ของเจ้ามีจำกัด หากเจ้าออกสู่เวิ้งจักรวาล หาศิษย์พี่หญิงเจ้าไม่ทัน
เจอ เจ้าก็…”
“เพราะเช่นนี้แหละขอรับ ข้าเลยอยากใช้เวลาชีวิตที่มีจำกัดนี้ทำ
อะไรให้มีความหมายมากขึ้น”
เจียงผิงอันกล่าวขัดวาทะอาจารย์ สูดหายใจลึกๆ แล้วเสริม
“จุดประสงค์ที่ศิษย์ฝึกฝน ก็เพื่อให้บุคคลรอบข้างมีชีวิตที่ดีขึ้น จะเป็น
เซียนหรือไม่ อันที่จริงยามนี้ มันไร้ความหมายสำหรับศิษย์แล้ว”
“อาจารย์ ศิษย์เป็นคนหัวแข็ง อย่าพูดมากความเลย ศิษย์พี่หญิง
ยังรอข้าอยู่ในเวิ้งจักรวาลนะขอรับ”
พูดจบ เจียงผิงอันก็คำนับเหมียวจิ่ง ก่อนจะหันกายเหินสู่ขอบจุล
ภพเทพโบราณ
ปวงชนมองตามหลังเจียงผิงอันอย่างสะเทือนใจยิ่ง การกระทำ
ของเขาไม่ต่างจากมุ่งสู่ความตาย แต่เขาก็ไม่ประหวั่นลังเลแม้แต่น้อย
มีเพียงความมุ่งมั่นจะตามหาเหมียวเสียในใจ
“นำเรือศึกระดับเซียนนี่ไปด้วยสิ มันไวกว่า”
เจ้าสำนักเซียวเหลียงเหยียนโยนดวงแสงดวงหนึ่งให้เจียงผิงอัน
ภายในนั้นห่อหุ้มเรือศึกระดับเซียนอันมีปีกคล้ายปีกเทวะอยู่ลำหนึ่ง
“ในเวิ้งจักรวาลไม่มีแรงต้าน แค่เร่งเรือศึกนี้ มันก็จะสามารถพุ่ง
ไปยังทิศทางหนึ่งได้ตลอดเวลา ไม่เปลืองผลึกเซียนใด ๆ เว้นแต่จะเร่ง
ความเร็วหรือเปลี่ยนทิศที่ต้องใช้ผลึกเซียนบ้าง”
“ในเวิ้งจักรวาลไม่มีปราณใด ๆ ข้าเก็บผลึกเซียนที่สั่งสมตลอด
มาไว้ในเรือศึกแล้ว อย่าได้ปฏิเสธ เราจะรอเจ้ากลับมา”
แม้เซียวเหลียงเหยียนจะเป็นเจ้าสำนัก แต่เขาหาได้วางมาด
ใหญ่โต น ้าเสียงของเขาอบอุ่นอ่อนโยน
เหมียวจิ่งเองก็รีบส่งทรัพยากรกักเก็บปราณทั้งหมดที่มีให้กับ
เจียงผิงอัน เอ่ยขึ้นด้วยดวงตาแดงฉาน “ผิงอัน รอดชีวิตกลับมานะ”
ศิษย์ผู้นี้หัวรั้นเกินเกลี้ยกล่อม เหมือนบุตรีเขาไม่ผิด สิ่งเดียวที่
เขาทำได้ก็คือให้ทรัพยากรทั้งหมดที่มีกับศิษย์ผู้นี้
เซียนคนอื่น ๆ ก็ส่งผลึกเซียนจำนวนหนึ่งให้เจียงผิงอันด้วย
“รอดกลับมาล่ะ”
“ยามพวกเจ้ากลับมา ข้าหวังจะได้เห็นลูก ๆ ของเสี่ยวเสียนะ ถึง
ยามนั้น ข้าจะให้ศาสตราเซียนระดับสูงสุดกับพวกเจ้าหนึ่งชิ้น!”
“เจ้าคือหนึ่งตำนาน และเราเชื่อว่าเจ้าจะเขียนตำนานหน้าต่อ ๆ
ไปได้”
ยามมองกองอาวุธวิเศษเก็บของตรงหน้า เจียงผิงอันก็ซึ้งจน
น ้าตาคลอ
นี่คือสำนักเซียนอวี่หวง สถานที่อันมีผู้ใส่ใจเป็นห่วงเขาอย่าง
แท้จริง
“ขอบคุณผู้อาวุโสทุกท่านสำหรับผลึกเซียน ยามผู้น้อยกลับมา
จะไปขอบคุณถึงที่ด้วยตนเองแน่นอนขอรับ!”
ในเวิ้งจักรวาลไร้พลังใด ๆ ผลึกเซียนทุกชิ้นที่ได้เพิ่มมาคือหนึ่ง
เสี้ยวความหวังมีชีวิตรอด
เจียงผิงอันคำนับต ่าให้ปวงชน สลักน ้าใจนี้ในอก ก่อนจะปล่อย
เรือศึกทะยานจาก
เซียนมากมายมองตามเจียงผิงอันจนหายลับไปด้วยสีหน้า
ซับซ้อน
“เจ้าเด็กนี่จะกลับมาได้หรือไม่?”
“ไม่รู้สิ แต่ข้ารู้สึกเสมอว่ายามเขากลับมา อาจมาพร้อมเรื่องน่า
ประหลาดใจสำหรับเราทุกคน”