สู่วิถีอมตะ - บทที่ 796

บทที่ 796 โอวหยางจั๋วรื่อ

โอวหยางจั๋วรื่อสะกดความตกใจไว้ในอก

แม้ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันจะทำให้เขาตกใจ แต่ก็ยังไม่

พอให้เขาหวาดกลัว

เขาแตกต่างจากเซียนที่เจียงผิงอันฆ่ามาเมื่อครู่ เซียนผู้นั้นมิได้

เจนจัดการต่อสู้ ขณะที่เขาเป็นบุคคลสูงสุดที่ฝ่าฟันสังหารจนได้เข้าสู่

สำนักศึกษาชางจือ

เขาเป็นบุตรเซียน ได้รับป้อนแก่นแท้ของเต๋าแห่งกระบี่มาแต่ยัง

เล็ก พัฒนาแก่นกระบี่ปฐมกาล วิชาดาบไร้คู่เปรียบ เป็นเลิศเหนือ

อัจฉริยะร่วมสำนัก ใช้กระบี่พิสูจน์เต๋าบรรลุเซียน

เต๋าเซียนกระบี่เป็นกฎเกณฑ์อันมีพลังทำลายล้างสุดขั้ว ลือนาม

ด้านพลังทำลายล้าง อำนาจเต๋าเซียนร่วมระดับ น้อยนักจะปราชันได้

นอกจากนั้น เขายังฝึกฝนอยู่ในสำนักศึกษาชางจือมาหลายปี

ศึกษาและเสวนากับเซียนมากมาย ทำให้พลังต่อสู้ของเขายิ่งโดดเด่น

เหนือบุคคลร่วมรุ่น

โอวหยางจั๋วรื่อร่ายรำกระบี่ในมือ จู่โจมเจียงผิงอันอย่างบ้าคลั่ง

กระบี่กวาดเบิกฟ้า ปราณอันชวนสะพรึงคลับคล้ายจะกวาดกระหน ่า

ล้างแดนมรณะแห่งนี้

การปะทะระหว่างสองฝ่ายสร้างคลื่นพลังมหาศาล แต่โชคยังดีที่

ไร้ผู้ใดใกล้เคียง หาไม่ คงไม่รู้ว่ามีผู้ประสบเคราะห์มากมายเพียงไร

หากศึกนี้ไปเกิดในอาณาเขตของต้าเซี่ย ทั้งแผ่นดินต้าเซี่ยก็ไม่

พ้นลูกหลง

เจียงผิงอันผู้เข้าสู่สภาวะหลงลืมตนฟื้นพลังวิญญาณระหว่าง

ต่อสู้

ศัตรูตรงหน้าเขาแข็งแกร่งมาก มิต้องพูดถึงว่าก่อนหน้านี้เขาเพิ่ง

ผ่านศึกมา สภาพปัจจุบันไม่สู้ดี ต่อให้เป็นเขายามสมบูรณ์พร้อม ก็

ยังไม่มีทางเอาชนะอีกฝ่ายได้

หากเขาไม่มีอาวุธวิเศษสายมิติอย่างกำไลทลายมิติอยู่ คงรับการ

โจมตีด้วยฤทธิ์กระบี่ชวนขนลุกเช่นนี้ไม่ไหวแน่

ยามนี้เขาทำได้เพียงถ่วงเวลา หาโอกาสหนีเท่านั้น

ในทีแรก โอวหยางจั๋วรื่อก็อยากถ่วงเวลา รอให้พลังวิญญาณ

ของเจียงผิงอันถึงขีดจำกัด พลังถดถอยแล้วค่อย ๆ สังหารเสีย แต่

เมื่อเห็นอีกฝ่ายฟื้นพลัง เขาก็รู้ว่าตนยื้อเวลามิได้แล้ว

โอวหยางจั๋วรื่อกัดฟันกรอด ดวงตาฉายประกายมาดมั่น ใช้วิชา

ต้องห้ามออกมาทันที ปราณบนตัวทะยานสูงเทียบขอบเขตเซียน

ปฐพี รัศมีกฎเต๋าเซียนอันน่าสะพรึงกลัวเรืองรองโชติช่วงแข่งตะวัน

นับแต่บรรลุเซียนย เขาก็ไม่เคยใช้วิชาต้องห้ามอีกเลย แต่เพื่อ

จัดการกับเจียงผิงอัน เขาจึงปะทุรากฐานตนเอง

แม้การทำเช่นนี้จะลดอายุขัย ทำร้ายรากฐานตัวเองเป็นร้อยปี

ยามนี้เขาก็ไม่มัวสนใจมากแล้ว

ปีศาจร้ายเจียงผิงอันนี่ต้องถูกฆ่า หากปล่อยหนีไปได้ ภายหน้าก็

ยากจะหาโอกาสโจมตีถัดไปแล้ว

ยิ่งกว่านั้น เขายังได้ยินมาด้วยว่าเจียงผิงอันผู้นี้เจ้าคิดเจ้าแค้นยิ่ง

เพราะผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักมีส่วนร่วมฆ่าศิษย์พี่ผู้หนึ่งของเจียงผิง

อัน เขาจึงล้างแค้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ฆ่าอัจฉริยะร่วมขอบเขตของ

สำนักเซียนเทียนหลานจำนวนมาก มิอาจฟื้นตัวหวนคืนหากไม่ใช้

เวลาเป็นร้อย ๆ ปี

พลังโจมตีของโอวหยางจั๋วรื่อเพิ่มสูง แรงกดดันต่อเจียงผิงอัน

ทะยานตัวเฉียบพลัน ความเร็วการสิ้นเปลืองพลังของเขาก็เพิ่มอัตรา

เสียพลังเร็วเพียงนี้ ต่อให้เขามีพลังกลืนกินก็ยังยากเติมคืน

แต่ละกระบี่ของโอวหยางจั๋วรื่อแผลงฤทธิ์ร้ายกาจ นอกจากนั้นยัง

มีวรยุทธ์เซียนมากมายแฝงประสาน

เจียงผิงอันมิอาจสู้ตรง ๆ ด้วยได้เลย เขากลืนโอสถฟื้นพลัง

วิญญาณไปหนึ่งกำ ก่อนจะกล่าวกับโอวหยางจั๋วรื่อเสียงเย็น “ยามนี้

จะไปยังไม่สาย อย่าบังคับข้า”

“ฮ่า ๆ ขู่เซียนผู้นี้หรือ? สมองมีปัญหาหรือไร? ข้าบังคับเจ้าแล้ว

เจ้าทำอะไรได้? จะระเบิดศาสตราเซียนหรือ? เปล่าประโยชน์น่า”

โอวหยางจั๋วรื่อดูแคลนเหยียดหยาม เจ้าเด็กนี่ดีแต่ปากแท้ เห็น

ได้ชัดว่ากำลังกลัว

การโจมตีดุเดือดเช่นนี้ ภายในสามวัน พลังในกายเจียงผิงอันก็

จะสูญสิ้นเพราะหักโหมใช้ศาสตราเซียน และนั่นจะเป็นเวลาตายของ

เขา!

เจียงผิงอันกล่าวกับอีกฝ่ายเสียงเยือก “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่า

หวังคงพรสวรรค์ไว้”

เขาใช้พลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายใช้วิชาลับพลังวิญญาณ ‘เวียน

กำเนิด’ ชายชราผู้หนึ่งปรากฏขึ้นไกล ๆ

เจียงผิงอันโยนโลหิตหยดหนึ่งให้ชายชรา

โลหิตหยดนี้ เจียงผิงอันได้มายามลอบโจมตีโอวหยางจั๋วรื่อก่อน

หน้านี้

และชายชราผู้ ‘เวียนกำเนิด’ นี้ก็คือมือสังหารผู้หนึ่งที่เคยมาลอบ

สังหารเขา มีวิชาลับพิเศษที่สามารถแผลงฤทธิ์ผลกรรมริบพรสวรรค์

ของผู้อื่นได้

ข้อเสียก็แค่วิชาต้องห้ามนี้สูบอายุขัยมหาศาล

เจียงผิงอันเคยใช้มันเพียงหนในสมรภูมิศักดิ์สิทธิ์ของสำนัก

ศึกษาชางจือ ใช้มันกับ ‘เวิ่นชางเทียน’ บุคคลอันดับหนึ่งในขั้นต้น

ระดับเขตแดน

ยามนี้ เจียงผิงอันไม่เหลือทางเลือก ต่อให้เขาระเบิดศาสตรา

เซียน อย่างมากก็แค่สร้างบาดแผลเล็กน้อยให้อีกฝ่าย เขามิอาจหยุด

ศึกนี้ได้ จึงทำได้เพียงสังเวยอายุขัยของตน

ชายชราได้โลหิตของโอวหยางจั๋วรื่อไป ก็ขยับมือวาดเหวี่ยง เริ่ม

ใช้วิชาต้องห้าม

โอวหยางจั๋วรื่อขมวดคิ้ว เจียงผิงอันทำอะไรอยู่? ไฉนจึงใช้พลัง

วิญญาณสร้างตาแก่ขึ้นคนหนึ่ง?

แม้เขาจะไม่ทราบจุดประสงค์ของเจียงผิงอัน เขาก็ยังชักกระบี่

ด้วยสำนึกในอันตราย เตรียมฟาดฟันเจ้าเฒ่านี่ให้ตาย

จู่ ๆ เจียงผิงอันที่หลบเลี่ยงการโจมตีมาตลอดก็พุ่งเข้ามาประมือ

กับโอวหยางจั๋วรื่อตรง ๆ ใช้วิชาลับ ‘ร่างวิญญาณเทวา’ ของวิชา

เทียมเทพสงคราม ฉาบร่างทองอร่ามทั้งกาย ผนึกปราณมหาศาล

เพื่อพลังป้องกันเบ็ดเสร็จ

“วอนตาย!”

เมื่อเห็นเจียงผิงอันถึงกับเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตี โอวหยางจั๋วรื่อย่

อมไม่ปล่อยโอกาสนี้เสียเปล่า เขากวัดแกว่งกระบี่ปราชัน ในที่สุดก็

ฟาดฟันกระบี่เซียนบนร่างเจียงผิงอันได้

ฉัวะ!

ขณะที่โอวหยางจั๋วรื่อกำลังลิงโลด คิดว่าตนจะผ่าร่างเจียงผิงอัน

อยู่แล้วนั้น กระบี่เขาก็ฟันร่างอีกฝ่ายจนเกิดเสียงโลหะเสียดสี

ผิวกายของเจียงผิงอันปริเปิด โลหิตไหลซิบ ทว่ามิได้ร้ายแรงนัก

ดวงตาของโอวหยางจั๋วรื่อเบิกกว้างอย่างตกใจ

กระบี่เขา ต่อให้ฟาดฟันใส่เซียนร่วมขอบเขตก็ยังผ่าร่างได้ แต่

ยามฟันใส่ตัวเจียงผิงอันกลับได้เพียงแผลตื้น ๆ กระทั่งกระดูกยังมอง

ไม่เห็น!

นี่มันพลังป้องกันผิดผีเย้ยสวรรค์อะไร!

ขณะเดียวกัน เจียงผิงอันก็ออกหมัดเข้าใส่โอวหยางจั๋วรื่อ

อำนาจห้ากฎเกณฑ์ฉายจิตสังหารฟาดโอวหยางจั๋วรื่อกระเด็น

ไป ฤทธาร้ายกาจทำให้เขาเจ็บร้าวทั้งกาย

“เวรเอ๊ย!”

โอวหยางจั๋วรื่อรีบร้อนประคองตัวตั้งหลัก ความแข็งแกร่งของอีก

ฝ่ายสูงเกินไป กระทั่งเซียนยังสั่นคลอนได้ เจียงผิงอันผู้นี้ต้องได้ดูด

ซับพลังรากฐานระดับสูงมาแล้วแน่ ๆ จึงมีพลังเช่นนี้

และเป็นเช่นนั้นจริง ๆ หลายปีมานี้ เจียงผิงอันดูดซับรากฐานเทพ

โบราณมาแล้วมากมาย ทุกครั้งที่ดูดซับเพิ่มได้สักนิด ความสูงและ

พละกำลังของเขาก็จะขยับขึ้นเล็กน้อย

พละกำลังปัจจุบันของเขาปราชันเซียนมนุษย์ได้แล้ว

โอวหยางจั๋วรื่อกำกระบี่เซียนในมือจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง แม้พลัง

ป้องกันของเจียงผิงอันผู้นี้จะแข็งแกร่ง แต่ก็แลกมาด้วยปราณที่เสีย

ไปมหาศาล ในสภาพเช่นนี้ เขายื้อให้ถึงครึ่งวันยังมิได้ เป็นโอกาส

งามในการสังหาร

ทั้งสองฝ่ายงัดสารพัดกลวิธีมาโจมตีกันอย่างบ้าคลั่ง ร่างของ

เจียงผิงอันเพิ่มแผลกระบี่มากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่กระดูกของโอวห

ยางจั๋วรื่อก็แหลกป่นไปหลายหน

ทันใดนั้น โอวหยางจั๋วรื่อก็สังเกตพบว่าปราณของเจียงผิงอัน

ผ่อนแรงลง จึงฉวยโอกาสออกกระบี่เข้าใส่อกของเจียงผิงอันอย่าง

รุนแรง

ร่างของเจียงผิงอันกระเด็นลงกระแทกพื้น ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย

เป็นม่านหนา แสงทองบนร่างเหือดหาย ร่างวิญญาณเทวาสิ้นฤทธิ์

โลหิตรินหลั่งย้อมอก

โอวหยางจั๋วรื่อเห็นเช่นนี้ก็สุดปรีดา “ฮ่า ๆ อ่อนแอกว่าที่เซียนผู้

นี้คิดอีกนะ มันจบแล้ว!”

นึกว่าจะต้องสู้กันอีกสองสามวัน มิคาดว่าจู่ ๆ เจียงผิงอันก็

ปวกเปียกลง ชัยชนะปรากฏชัด สุดท้ายเซียนอย่างเขาก็ยังเหนือกว่า