สู่วิถีอมตะ - บทที่ 693 เมืองผี

ประกายดาบเบิกนภา หอกทะลวงแหวกเวหา

การเผชิญหน้าระหว่างเหมียวเสียและพวกฉางหงแผ่คลื่นอำนาจ

มหาศาล ผู้ฝึกตนใกล้เคียงต่างแตกตื่นรีบเหินเข้าเมืองไป

ฉางหงสั่งการศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานผู้หนึ่งข้างตัว “ไปล่า

เจียงผิงอันซะ!”

แค่พวกเขาไม่กี่คนไร้โอกาสฆ่าเหมียวเสียแน่แล้ว ทำร้ายนาง

มากนักก็มิได้ สู้จัดการเจียงผิงอันมิให้เติบโตเสียดีกว่า

เจียงผิงอันก็เป็นอัจฉริยะชั้นยอด หากปล่อยเขาเติบโต เขาจะ

เป็นภัยกับสำนักเซียนเทียนหลานของพวกตนแน่นอน

จัดการได้คนเดียวก็คนเดียวสิ

ยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนผู้หนึ่งถอนตัว แปรเปลี่ยนเป็น

แสงทองพุ่งเข้าโจมตีเจียงผิงอันทันที

ยามผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ ผลลัพธ์ของเจียงผิงอันก็ปรากฏ

ในใจแล้ว

ต่อหน้าการโจมตีของยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดน หากเขา

คิดรอดชีวิตก็แทบเป็นไปไม่ได้เลย

“ตายซะ!”

ยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนผู้นี้ปราชิดตรงหน้าเจียงผิงอัน

ได้ในพริบตา ขอบเขตต่างกันสองขั้น ความเร็วสองฝ่ายมิอาจเทียบ

กันได้

เขาเงื้อกระบี่ฟันลง เจียงผิงอันบรรลัยในทันที

“อัจฉริยะขี้หมาอะไร สุดท้ายก็แค่นี้”

มุมปากคนผู้นี้ยกยิ้ม เขาฆ่าอัจฉริยะจากสำนักเซียนอวี่หวงไปผู้

หนึ่ง สำนักต้องให้รางวัลเขาแน่

“เจ้าหัวเราะอะไร?”

ที่ประตูเมืองผี เจียงผิงอันมองมาพลางเอ่ยถาม

สีหน้าของยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนผู้นี้ชะงักค้าง ดวงตา

เบิกกว้าง

เจียงผิงอันไม่ตาย?

อวตารปราณ?

เวรแท้! โดนต้มเปื่อยเลย!

เจียงผิงอันผู้นี้ไม่รู้มีวิชาอะไร พรางปราณได้แนบเนียนจนแยกไม่

ออกเลยว่าคืออวตารปราณ

หากเป็นอวตารปราณทั่วไปคงแยกแยะได้ไม่ยาก แต่เจียงผิงอันมี

‘วิชาอำพรางสรวง’ ซึ่งสามารถทำให้อวตารปราณแนบเนียนจนแยก

ลำบาก

ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานผู้นี้ยังคิดลงมือกับเจียงผิง

อันต่อ แต่เจียงผิงอันพุ่งเข้าประตูเมืองผีไปอย่างรวดเร็ว

ในเมืองผี การต่อสู้กันกลางวันแสก ๆ นั้นถูกสั่งห้าม

เจียงผิงอันจ้องมองอีกฝ่ายแล้วเย้ยเยาะ “ใช้ผู้ฝึกตนระดับสูงมา

ลงมือกับผู้ฝึกตนระดับต ่า พวกเจ้าสำนักเซียนเทียนหลานไร้ยางอาย

เสียจริง ที่น่าอายยิ่งกว่าคือไม่สำเร็จด้วย หากเป็นข้า คงระเบิดตัวเอง

หนีอายไปแล้ว”

สายตาของผู้ฝึกตนมากมายใกล้เคียงมองมายังเหล่าผู้ฝึกตน

จากสำนักเซียนเทียนหลานอย่างดูแคลน

“สำนักเซียนเทียนหลานต ่าทรามจริง ๆ ภายหน้าข้าไม่มีทางเข้า

ร่วมสำนักนี้แน่”

“ใช่เลย มีแต่ขยะ ผู้อาวุโสที่นั่นยังเปลี่ยนศิษย์ตัวเองเป็นหุ่นเชิด

ไร้ยางอายสิ้นดี”

“ความไร้ยางอายในสำนักเซียนเทียนหลานมันสืบทอดจากรุ่นสู่

รุ่น ไร้ผู้ใดดีตั้งแต่ระดับบนจนระดับล่าง”

รอบข้างมีเสียงก่นด่ามากมาย ผู้ฝึกตนไร้สังกัดหลายคนถูกผู้ฝึก

ตนระดับสูงรังแกมาตลอด จึงรังเกียจการกระทำเช่นนี้เป็นพิเศษ

หากผู้ก่นด่ามีแค่สองสามคน ปวงชนคงมิกล้าปริปาก แต่ยามนี้

เมื่อมีผู้ออกมาพูดมากมาย ปวงชนก็เลิกสงวนท่าทีแล้วล้อเลียนกัน

สนุกปาก

เหล่าผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานถูกจิกกัดจนหน้าแดง

ก ่า เปี่ยมล้นด้วยความเกลียดแค้นเจียงผิงอัน

แต่อีกฝ่ายอยู่ในเมือง ไม่มีทางลงมือกันได้

เหมียวเสียเห็นพวกสำนักเซียนเทียนหลานลงมือกับเจียงผิงอัน

ในใจก็เปี่ยมจิตสังหาร “ศิษย์สำนักเซียนอวี่หวงรวมตัว! ฆ่าผู้ฝึกตน

จากสำนักเซียนเทียนหลานเสีย!”

ในเมืองผีมีศิษย์สำนักเซียนอวี่หวงอยู่บ้าง

ฉางหงตะโกนตาม “ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลาน

รวมตัว!”

เช่นกัน ในเมืองผีก็มีผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานอยู่

เมื่อได้ยินเสียงเรียกรวมพล ลำแสงมากมายก็พุ่งออกมาจาก

เมืองผี ศึกใหญ่เปิดฉากขึ้นหน้าประตูเมือง ขอบเขตมากมายปะทะ

กันกลางเวหา สาดประกายแสงเรืองรองทั่วฟ้า

ผู้ฝึกตนจากสำนักอื่นมีทีท่าดุจชมมหรสพ

“มิคาดว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่จากสำนักเซียนอวี่หวงและศิษย์พี่

ใหญ่จากสำนักเซียนเทียนหลานก็มาด้วย หนนี้น่าสนใจแล้ว”

“สองคนนี้แข็งแกร่งจนน่ากลัวจริงแท้ ไม่รู้พวกเขาจะได้ไปทะเล

ดาราจักรกันหรือไม่”

“เป็นไปได้ แต่ในมือเจ้าพวกนั้นมีเพียงห้าตำแหน่ง เซียนมนุษย์

มาก็ยังคว้ามิได้”

ขณะที่สำนักเซียนอวี่หวงและสำนักเซียนเทียนหลานประมือ

อุตลุด เจียงผิงอันก็อยากไปช่วย แต่ไม่มีศัตรูคนใดอยู่ในขั้นต้นระดับ

เขตแดนเลย

การพบผู้ฝึกตนใต้ระดับเขตแดนในเมืองผีนั้นยากนัก กระทั่งผู้

ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนยังน้อยแสนจะน้อย

แต่เจียงผิงอันมิจำเป็นต้องเข้าช่วย ศึกนี้ สำนักเซียนอวี่หวงซึ่ง

มากจำนวนกว่าก็ได้เปรียบแล้ว

สองฝ่ายต่อสู้กันอยู่นาน ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดดำ และเมืองผีซึ่งเดิม

ทีดูเคร่งขรึมเล็กน้อยก็พลันเย็นเยียบขึ้นมานิดหน่อย

เมื่อผู้ฝึกตนทั้งหลายเห็นท้องฟ้าจะมืดแล้ว สีหน้าของพวกเขา

พลันเครียดขรึม รีบเร่งกลับเมืองราวมีบางสิ่งที่ร้ายกาจไล่กวดตามมา

ผู้ฝึกตนคนหนึ่งจากสำนักเซียนเทียนหลานตะโกนบอก “ศิษย์พี่

ใหญ่ ฟ้าจะมืดแล้ว ต้องรีบกลับเมืองนะ!”

ฉางหงชำเลืองเหมียวเสียอย่างขัดใจ รู้แล้วว่าตนสู้ต่อไปมิได้ จึง

ออกคำสั่ง “ถอย!”

ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานหนีเข้าเมืองกันก่อน

ผู้ฝึกตนคนหนึ่งจากสำนักเซียนอวี่หวงกล่าวกับเหมียวเสียอย่าง

เคร่งขรึม “ศิษย์พี่หญิงใหญ่ เราก็รีบกลับเมืองกันเถอะ ฟ้าจะมืดแล้ว”

เหมียวเสียพยักหน้า ใบหน้าปรากฏความครั่นคร้ามเล็กน้อย รีบ

เหินกลับเข้าเมือง

ในเมืองผีมีข้อห้าม มิอาจออกมาเดินยามวิกาลได้

อย่าว่าแต่ยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดน ต่อให้เป็นเซียน

มนุษย์ทั่วไปก็ตามที หากกล้าออกมาปรากฏตัวยามวิกาล ก็จะไปแล้ว

ไปลับมิอาจกลับมา

เมืองผีถูกเคลื่อนย้ายมาจากภพโบราณ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ที่ภพโบราณนั้น จู่ ๆ สรรพสิ่งทุกชีวิตที่นั่นก็ตกตายกันหมด

จากการตรวจสอบ สาเหตุที่ภพแห่งนั้นพินาศลงก็เพราะเมืองผี

แห่งนี้

ในเมืองแห่งนี้คลับคล้ายจะมีบางสิ่งอันน่าสะพรึงกลัว เซียนมนุษย์

มากมายต้องทิ้งชีวิตอย่างเงียบเชียบในเมืองผีแห่งนี้ ไม่หลงเหลือ

แม้แต่ร่องรอยการต่อสู้

จึงเป็นที่มาของชื่อเมืองผี

ส่วนทำไมสำนักศึกษาชางจือนำเมืองผีมาไว้ในเส้นทางธารดารา

แต่แรกนั้น หาทราบได้ไม่

สุดยอดฝีมือจากสำนักศึกษาชางจือวางผนึกแห่งหนึ่งไว้ในเมือง

ผีด้วยอำนาจมหาศาล ยามทิวาจะไม่มีอุบัติเหตุใด แต่ยามวิกาลจะมี

บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏตัว

ก่อนตะวันลับหาย ทุกผู้ต้องรีบกลับห้องที่มีค่ายกลกางอยู่ หาไม่

ความตายเท่านั้นคือผลลัพธ์

มีพวกโง่เง่าหัวแข็งที่คิดว่าตนมีอะไรให้พึ่งพานิดหน่อยก็ทำได้

ทุกสิ่ง ทะเล่อทะล่าออกจากห้องยามวิกาลแล้วตกตายไปอยู่ไม่น้อย

เหมียวเสียพาเจียงผิงอันตามศิษย์สำนักเซียนอวี่หวงคนอื่น ๆ

เข้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองไป ทุกผู้ในนั้นล้วนเป็นผู้ฝึกตนจาก

สำนักเซียนอวี่หวง

“นี่คงเป็นศิษย์น้องเจียงผิงอันผู้เยี่ยมยอดล่ะสิ พรสวรรค์จริง ๆ”

ผู้ฝึกตนเครายาวถือดาบใหญ่ผู้หนึ่งกล่าวกับเจียงผิงอันยิ้ม ๆ

“ศิษย์พี่ชมเกินไปแล้ว ศิษย์พี่ต่างหากที่พรสวรรค์ล ้าเลิศ” เจียง

ผิงอันกุมกำปั้นตอบอย่างนอบน้อม

“มิต้องมากพิธีหรอก คนกันเองทั้งนั้น ข้าชื่ออวี๋เปย*[1] เรียกพี่

ใหญ่อวี๋ก็พอ” อวี๋เปยกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง

เหมียวเสียพูดกับเจียงผิงอัน “คนผู้นี้ไม่ธรรมดานะ ก่อนเจ้าหวังห

ยางจะเติบโต เฒ่าอวี๋เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักเรามาโดนตลอด เขา

เจียนบรรลุขอบเขตเซียนมนุษย์เต็มทีแล้ว”

“เต็มทีที่ไหน ก้าวนี้ห่างกันอย่างกับคนละโลก ตราบใดที่ข้าม

มิได้ ก็ติดอยู่ในระดับเขตแดนนี่ไปทั้งชาตินั่นแหละ” อวี๋เปยไม่คิดว่า

ตนเองเลิศเลออะไร

ทันใดนั้น ปราณอันเย็นเยียบ วังเวงชวนขนลุกก็ปรากฏขึ้นนอก

โรงเตี๊ยม ทำให้บทสนทนานี้หยุดลงกลางคัน

ทั้งเมืองพลันตกสู่ความมืดมิด สายลมหวีดหวิว เสียงกรีดร้อง

แหลมอันชวนขนลุกของบางสิ่งมิทราบตัวตนดังขึ้นจากทุกหลืบมุม

เมือง

สีหน้าของเจียงผิงอันพลันแปรเปลี่ยน ร่างของเขาสะท้านอย่าง

เกินควบคุม อีกร่างของเขาซึ่งอยู่ในโลกใบน้อยตะครุบคว้าศาสตรา

เซียนขวดกลืนสวรรค์และศาสตราเซียนกำไลทลายมิติไว้ทันที

ความกลัวจากวิญญาณทำให้เจียงผิงอันมิอาจควบคุมตัวเองได้

ข้างนอกนั่นเหมือนมีอะไรอยู่!

สัมผัสมรณะอันรุนแรงปกคลุมไปทั่วกาย สิ่งนี้อันตรายกว่าแรง

กดดันของเซียนมนุษย์ที่เขาเคยสัมผัสได้อีก

ตัวอะไรอยู่ข้างนอกนั่นกันแน่?

[1] แซ่อวี๋ (于) ของอวี๋เปยเป็นคนละตัวกับตระกูลอวี๋ (余) ของ

สำนักเซียนเทียนหลาน