สู่วิถีอมตะ - บทที่ 665 เหมียวเสียผู้ชอกช ้ำ

“เจียงผิงอันตำยแล้ว?”

เหมียวเสียคว้ำสำบเสื้อศิษย์ผู้นั้น ตะคอกใส่ว่ำ “ใครบอกเจ้ำว่ำ

เจียงผิงอันตำย! กล้ำล้อเล่นกับศิษย์พี่หญิงผู้นี้ ระวังเถอะหัวจะระเบิด

ไม่รู้ตัว!”

ศิษย์ผู้นั้นหดคออย่ำงขวัญเสีย กระซิบว่ำ “บำงทีอำจยังไม่ตำยก็

ได้ขอรับ ทุกสิ่งเป็นแค่กำรคำดเดำของเรำเท่ำนั้น”

“ท ำไมจึงเดำเช่นนี้? มีหลักฐำนอะไร?”

เหมียวเสียถลึงตำจ้องอีกฝ่ำย ประหนึ่งจะกลืนอีกฝ่ำยลงท้อง

ทั้งตัว

“เสี่ยวเสีย อย่ำก่อเรื่องสิ”

เหมียวจิ่งผู้มีท่ำทำงสง่ำงำมเดินเข้ำไปดึงมือบุตรีออก

“แต่เขำพูดเพ้อเจ้อ บอกว่ำศิษย์เจ้ำตำยแล้วนะ!” เหมียวเสีย

หงุดหงิดสุดแสน กรอกสุรำเข้ำปำกดับพิโรธ

“พวกเขำพูดถูก บำงที… อำจเกิดอะไรขึ้นกับเจียงผิงอันจริง ๆ”

เหมียวจิ่งพูดเสียงขรึม

ตู้ม!

ไหสุรำในมือเหมียวเสียถูกก ำแน่นจนระเบิด นำงหันไปถำมบิดำ

อย่ำงตกตะลึง “ไฉนจึงพูดเช่นนั้น?”

เหมียวจิ่งสูดหำยใจลึก ๆ จึงเอ่ยปำก “เมื่อไม่กี่เดือนก่อน เจ้ำ

เฒ่ำชิวซื่อผิงสติแตก ตำมหำคนในจุลภพเทพโบรำณไปทั่ว เที่ยวค้น

ตัวศิษย์มำกมำย ยำมนี้ยังตรวจสอบหำเหตุผลกันอยู่”

“และเวลำที่ชิวซื่อผิงตำมหำคน ก็บังเอิญเป็นยำมเจ้ำกับเจียงผิง

อันเข้ำไปในจุลภพเทพโบรำณพอดี”

ได้ยินเช่นนี้ สมองของเหมียวเสียพลันหมุนควง รู้สึกเหมือนโลก

ทั้งใบหมุนติ้วรอบนำง

เจียงผิงอันเคยบอกไว้ว่ำตำเฒ่ำนั่นมีควำมขัดแย้งกับเจียงผิงอัน

และหลังจำกเขำเข้ำสู่จุลภพเทพโบรำณ ชิวซื่อผิงก็ไปที่นั่นเช่นกัน

นี่ไม่มีทำงเป็นเรื่องบังเอิญ

ยำมเผชิญยอดฝีมือระดับเซียนมนุษย์ อย่ำว่ำแต่เจียงผิงอันเลย

กระทั่งอัจฉริยะพรสวรรค์ล ้ำเลิศเกินใครอย่ำงนำงยังมีโอกำสรอดไม่

สูงนัก

ร่ำงของเหมียวเสียเริ่มสะท้ำน บุคคลใกล้เคียงกลัวนำงจะล้ม จึง

รีบร้อนดันเก้ำอี้มำให้นำง

ตุบ!

เหมียวเสียทรุดตัวนั่งบนเก้ำอี้ สีหน้ำของนำงเหม่อลอย เล็บจิก

ฝ่ำมือทะลุ “ข้ำเองที่ท ำร้ำยเขำ เป็นข้ำเองที่ท ำร้ำยเขำ…”

หำกมิใช่เพรำะนำงพำเจียงผิงอันไปยังจุลภพเทพโบรำณ ชิวซื่อ

ผิงก็คงไร้โอกำสลงมือ

นำงเองที่ฆ่ำเจียงผิงอัน ควำมรู้สึกผิดและชอกช ้ำอัดแน่นในหัวใจ

นำง ดวงตำของนำงค่อย ๆ แดงก ่ำ น ้ำตำรื้นนองคลอหน่วย

เหมียวจิ่งปลอบโยน “เรำในยำมนี้ก ำลังตรวจสอบชิวซื่อผิงอยู่

อีกฝ่ำยบอกว่ำหลำนชำยเขำถูกฆ่ำ ออกตำมหำฆำตกรอยู่ แต่เขำ

ไม่ได้บอกว่ำฆำตกรคือใคร และบอกว่ำหำฆำตกรไม่เจอ”

“หำกชิวซื่อผิงมิได้โกหก เจียงผิงอันก็อำจยังไม่ตำย…”

ท้ำยที่สุด เหมียวจิ่งก็พูดไม่ออกแล้ว

เซียนมนุษย์ไล่ล่ำผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนผู้หนึ่ง จะหำไม่

เจอได้อย่ำงไร

ชิวซื่อผิงน่ำจะบ่ำยเบี่ยงไม่ยอมรับว่ำตัวเองฆ่ำคนเสียมำกกว่ำ

สัจธรรมก็คือ เจียงผิงอันตำยไปแล้ว

“ข้ำเองที่ท ำร้ำยเขำ…”

หยำดน ้ำตำสองสำยไหลอำบใบหน้ำเหมียวเสีย

นำงก ำหมัดแน่น ใบหน้ำเปี่ยมควำมแค้นเคือง “ต้องทวงควำม

ยุติธรรมกับชิวซื่อผิงให้ได้!”

“จะไต่สวนก็ต้องมีหลักฐำน ไฉนเจ้ำจึงบอกว่ำตำเฒ่ำผู้นี้ฆ่ำเจียง

ผิงอันเล่ำ?”

ชิวซื่อผิงซึ่งเพิ่งถูกไต่สวนมำเดินออกจำกโถงคุมกฎมำพบเข้ำ

พอดี

เหมียวเสียผุดลุกเฉียบพลัน จ้องมองชิวซื่อผิงอย่ำงเคืองแค้น

“เจ้ำฆ่ำเจียงผิงอันหรือไม่!”

“บอกแล้วนี่ จะพูดอะไรก็ต้องมีหลักฐำน ข้ำมิได้ฆ่ำเจียงผิงอัน

และมิได้อยำกให้เขำตำย”

ชิวซื่อผิงมิได้โกหก เขำมิได้ฆ่ำเจียงผิงอันและไม่ได้อยำกให้เจียง

ผิงอันตำยจริง ๆ กระทั่งหวังว่ำเจียงผิงอันจะยังอยู่ดีด้วยซ ้ำไป

ไม่นำนมำนี้ ชิวซื่อผิงได้หนึ่งข้อควำมอันสะท้ำนสะเทือนได้ทั้ง

แดนจันทร์มำยำ

ซำกเทพโบรำณก่อรำกฐำนออกมำแล้วหนีไป

เมื่อทรำบรูปลักษณ์ของรำกฐำนเทพโบรำณ ชิวซื่อผิงก็สุด

เสียใจจนแทบตีอกชกหัวตัวเอง

เพรำะเขำเคยเห็นมันมำก่อน!

กระทั่งเคยถือมันไว้ในมือ

ยำมนั้น เขำคิดว่ำรำกฐำนเทพโบรำณเป็นศิลำธรรมดำ และให้

มันกับ ‘ปัวซือ’ หรือก็คือร่ำงอ ำพรำงตนของเจียงผิงอัน

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ชิวซื่อผิงก็แทบสติแตก

นั่นคือรำกฐำนเทพโบรำณ รำกฐำนของยอดฝีมือผู้หนึ่งซึ่งกลืน

กินพลังของหนึ่งโลกใบน้อย

หำกได้มันมำหล่อหลอมเป็นของตน ก็จะได้พลังของเทพโบรำณ

มำครอง อย่ำงน้อย ๆ ภำยหน้ำก็จะบรรลุเป็นเซียนสวรรค์ได้!

เขำมำจำกภพล่ำง พรสวรรค์มีจ ำกัด มำถึงขอบเขตเซียนมนุษย์

ได้ก็แทบจะเต็มกลืนแล้ว

และรำกฐำนเทพโบรำณนี้ก็สำมำรถท ำให้เขำทะลวงขีดจ ำกัดได้

เหตุที่เขำแน่ใจว่ำนั่นคือรำกฐำนเทพโบรำณก็เพรำะ นอกจำก

ค ำอธิบำยรูปลักษณ์ สิ่งนั้นยังให้ควำมรู้สึกอันเกินบรรยำย แต่

ขณะนั้นเขำมิได้ตรวจสอบมันอย่ำงถี่ถ้วน

ยำมแรกที่เขำทรำบข่ำว เขำตบหน้ำตัวเองไปหนึ่งฉำด

ได้สมบัติเช่นนี้มำในมือ แต่กลับให้มันกับผู้อื่นไปโดยไม่รู้ ใคร

บ้ำงรู้แล้วสบำยใจ?

ดังนั้น ชิวซื่อผิงจึงหวังว่ำเจียงผิงอันจะมีชีวิตรอดกลับมำพร้อม

รำกฐำนเทพโบรำณ

แต่เจ้ำเจียงผิงอันนี่ก็ไม่รู้หำยหัวไปไหน เนิ่นนำนเพียงนี้ยังไม่

กลับมำ

เจ้ำเด็กเจียงผิงอันนั่นไปไหนของเขำ?

เจียงผิงอันมิใช่หนีไปไหน แต่หนีมิได้ต่ำงหำก

โลกใบน้อยในกำยถำนกว่ำงโซ่ว

เจียงผิงอันใช้เวลำไปกับกำรตั้งหน้ำตั้งตำฝึกฝนพลำงคิดหำทำง

หนี

เขำมีหกรำกเซียน จึงต้องขยันขันแข็งและใช้ทรัพยำกรมำกกว่ำ

ผู้อื่นหกเท่ำ

เพื่อเพิ่มพลังต่อสู้สู่สูงสุด เขำจึงจะบรรลุหนึ่งเขตแดนให้ได้ก่อน

เขตแดนแห่งก ำลังสะดวกและเข้ำใจง่ำยที่สุด เพรำะผู้อำวุโสโจ

วซุ่นให้กระดูกเซียนกับเขำหนึ่งชิ้น มีพลังเต๋ำเซียนเสียหำยอยู่บนนั้น

ขอเพียงท ำควำมเข้ำใจมันได้อย่ำงถ่องแท้ ก็จะบรรลุเขตแดน

เพิ่มควำมเป็นไปได้ในกำรหนีพ้น

รำวครึ่งปีให้หลัง เจียงผิงอันก็ได้พบถำนกว่ำงโซ่วอีกครั้ง

เจียงผิงอันและหุ่นเชิดอีกสิบกว่ำร่ำงลุกขึ้นคำรวะ

“คำรวะอำจำรย์”

“ไป๋ฟำนกับศิษย์หญิงสองคนนั้นอยู่ก่อน คนอื่น ๆ ออกไปหำ

ทรัพยำกรกันเองเสีย”

ถำนกว่ำงโซ่วเปิดโลกใบน้อยในกำย โยนศิษย์คนอื่น ๆ ออกไป

ถำนกว่ำงโซ่วโยนแหวนเก็บของวงหนึ่งให้เจียงผิงอัน “มหำเต๋ำ

กลืนกินหำยำกยิ่งนัก ซื้อไม่ได้เลย”

“นี่คือเขตแดนควบแน่นกลืนกินห้ำชิ้น ท ำควำมเข้ำใจมันให้ดี

หำกบรรลุเขตแดนสมบูรณ์มิได้ อย่ำโทษอำจำรย์ที่ไม่ไว้หน้ำเล่ำ”

พูดจบ ถำนกว่ำงโซ่วก็เมินเจียงผิงอัน พำศิษย์หญิงสองคนไป

อำบน ้ำในสระใกล้ ๆ นั้น

เจียงผิงอันเมินเสียงเบื้องหลัง เปิดแหวนเก็บของออกดู ภำยในมี

กล่องห้ำใบ แต่ละใบล้วนถูกปิดผนึก

เขำน ำกล่องออกมำใบหนึ่ง ฉีกผนึกของมันออก กล่องทั้งใบถูก

กลืนกินไปทันที แล้ว ‘เขตแดนควบแน่น’ ขนำดรำวก ำปั้นอันแผ่พลัง

กลืนกินชิ้นหนึ่งก็ปรำกฏขึ้น

‘เขตแดนควบแน่น’ นี้คือกฎเขตแดนอันสมบูรณ์

แม้จะมี ‘เขตแดนควบแน่น’ ถึงห้ำชิ้น แต่กำรบรรลุเขตแดนอัน

สมบูรณ์ก็มิใช่ง่ำย

เหมือนกับกำรอ่ำนหนังสือ มิใช่อ่ำนจบแล้วจะเข้ำใจทุกสิ่งที่

อยำกเรียนได้

ผู้ฝึกตนทั่วไปคิดบรรลุกฎเกณฑ์ พวกเขำส่วนใหญ่ล้วนอำศัย

กฎ ‘สิบเทียบหนึ่ง’ ท ำควำมเข้ำใจหนึ่งกฎเกณฑ์ได้จำกสิบกฎเกณฑ์

สมบูรณ์

เห็นได้ชัดว่ำเจ้ำเฒ่ำนี่ไม่อยำกเปลืองเงิน แต่อยำกท ำกำรใหญ่

เจียงผิงอันนั่งขัดสมำธิบนพื้น โยนเขตแดนควบแน่นลงในหลุม

ด ำ เริ่มดูดซับพร้อมประจักษ์แจ้ง

หำกเป็นคนอื่น แค่กฎเกณฑ์ห้ำชิ้นคงยำกจะท ำควำมเข้ำใจเขต

แดนอันสมบูรณ์

แต่เขำมีสิบแปดดำรำ อัตรำกำรประจักษ์แจ้งสูงเกินใคร

แต่ไม่ว่ำควำมเข้ำใจของเขำจะสูงล ้ำเพียงไร สิ่งที่เขำต้องท ำ

ควำมเข้ำใจคือกฎเขตแดน ยังต้องใช้เวลำเนิ่นนำนนัก

เจียงผิงอันลืมวันเวลำ ตั้งอกตั้งใจท ำควำมเข้ำใจกฎเขตแดน

ขณะเขำก ำลังฝึกฝน เขำก็กลืนกินปรำณเซียนทั่วโลกใบน้อย

ในกำยถำนกว่ำงโซ่วไปด้วย

มิอำจทรำบว่ำเป็นโชคหรือเครำะห์

กำรถูกขังอยู่ที่นี่ เขำไร้กังวลเรื่องปรำณเซียน สำมำรถดูดซับมำ

ใช้ได้ตำมใจอยำก

เมื่อมำถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ โลกใบน้อยในกำยผสำนกับตน

โดยสมบูรณ์ ปรำณเซียนในโลกใบน้อยจะสอดคล้องกับร่ำงต้น

กล่ำวคือ ปรำณเซียนในโลกใบน้อยของเซียนมีปรำณเซียนของ

เซียนผู้นั้นส่วนใหญ่อัดแน่นอยู่

เจียงผิงอันดูดซับปรำณเซียนของถำนกว่ำงโซ่วในกำรฝึกฝน

ส ำหรับเรื่องนี้ ถำนกว่ำงโซ่วมิได้สนใจเลย ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับ

เขตแดนจะใช้ปรำณเซียนเท่ำไหร่เชียว?

“เลิกดูดได้แล้ว!”

วันหนึ่ง ถำนกว่ำงโซ่วกระฟัดกระเฟียดมำยังโลกใบน้อย ถีบ

เจียงผิงอันออกไปอย่ำงกรำดเกรี้ยว

เขำก ำลังหลอมโอสถอยู่ในโลกภำยนอก ใช้เวลำร่วมสิบกว่ำปี

จนถึงครำวส ำคัญ แต่แล้วปรำณเซียนจ ำนวนมำกในตัวเขำก็ถูกสูบ

ไป

เหตุนี้ท ำให้กำรส่งปรำณเซียนเกิดข้อผิดพลำด โอสถที่เขำ

หลอมมำสิบกว่ำปีพินำศสิ้น!

เด็กเวรนี่คนเดียวรำคำแพงกว่ำศิษย์สิบกว่ำคนรวมกันอีก!