สู่วิถีอมตะ - บทที่ 655 เซียนมนุษย์สะกดรอย

เจียงผิงอันนั่งริมธารทมิฬในจุดปลอดคน ทำความเข้าใจกฎแรง

โน้มถ่วงในธารทมิฬอย่างตั้งใจ

แสงดารารายล้อมรากเซียนในตัวเขาพริบพรายเล็กน้อย สะท้อน

รับกับกฎแห่งแรงโน้มถ่วง ทำให้เจียงผิงอันเร่งความเร็วในการทำ

ความเข้าใจกฎเกณฑ์ รากเซียนโบกไสวเติบโตไปควบคู่กับความ

เข้าใจต่อกฎเกณฑ์

จำนวนแสงดาวในกายส่งผลต่อความเร็วในการทำความเข้าใจ

กฎเกณฑ์

เจียงผิงอันมีรากเซียนแฝดในกาย แต่ละรากเซียนมีเก้าดารา

รวมแล้วเป็นสิบแปดดารา พวกมันทั้งสิบแปดสามารถประสานส่งเสริม

ยามทำความเข้าใจกฎเกณฑ์เดียวกันได้ ความเร็วในการทำความ

เข้าใจของเขาจึงน่ากลัวยิ่ง

รากเซียนเก้าดาราคืออัจฉริยะสูงสุดในสำนักเซียนอวี่หวง และยัง

เป็นจุดสูงสุดทั่วทั้งแดนจันทร์มายาด้วย

ที่อยู่ปัจจุบันของเจียงผิงอัน ก็คือแดนจันทร์มายาแห่งภพเซียน

จากข้อมูลที่เจียงผิงอันได้เรียนมาตลอดหลายวันนี้ ภพเซียนงอก

เงยอยู่บนต้นโลกาต้นหนึ่ง

ทุกใบจะให้กำเนิดหนึ่งดินแดนใหญ่ และแดนจันทร์มายาคือหนึ่ง

ในนั้น

รายล้อมแต่ละดินแดนใหญ่จะมีใบไม้โรยอยู่บ้าง ซึ่งใบไม้โรย

เหล่านั้นก็จะมีภพภูมิย่อยตั้งอยู่

ภพแร้นแค้น ภพบุกเบิกและจุลภพเทพโบราณล้วนเป็นภพภูมิ

อันเกิดบนใบไม้โรย

ยามเขารู้เรื่องนี้ครั้งแรก เจียงผิงอันตะลึงค้างไปหลายวัน

เขามิอาจคาดคิดได้เลยว่าโลกหล้านี้จะใหญ่โตอลังการได้เพียง

นี้

อย่าว่าแต่มหาแดนดินอันไพศาล กระทั่งภพแร้นแค้นบ้านเกิด

เขา เขายังสำรวจไม่ทั่วเลย

แดนจันทร์มายาที่เขาอยู่ในปัจจุบันมีห้าสำนักเซียนสูงสุด เช่น

สำนักเซียนอวี่หวง สำนักเซียนเทียนหลานและสำนักเซียนเป่ยฮวง…

ภายใต้ขุมกำลังใหญ่แต่ละแห่งมีโลกใบน้อยมากมายในควบคุม

ยิ่งระดับการฝึกฝนเพิ่มสูง ยิ่งต้องการทรัพยากรเพิ่มขึ้น หากคิด

อยู่รอดต่อไป ก็ต้องได้ทรัพยากรมา

ความมีเท่าไหร่ก็ไม่พอของทรัพยากรคือต้นตอความขัดแย้ง

เสมอ

ขณะที่เจียงผิงอันกำลังครุ่นคิด คิ้วของเขาพลันขมวดตัว

ไม่รู้ทำไม แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกราวถูกวิกฤติจ่อใกล้อย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่รู้ว่าต้นตอความรู้สึกนี้มาจากไหน

ยิ่งผู้ฝึกตนขอบเขตสูง ยิ่งใกล้ชิดกฎเต๋าสวรรค์ สังหรณ์ยิ่ง

แข็งแกร่งแรงกล้า

เจียงผิงอันใช้ ‘วิชาอำพรางสรวง’ เปลี่ยนทั้งรูปลักษณ์ ส่วนสูง

ทรงผมและปราณของตน

เมื่อลุล่วงได้ จึงสบายใจขึ้นหน่อยหนึ่ง

สองสามวันต่อมา หนึ่งจิตสัมผัสพลันแผ่ผ่านตัวเขา ขัดจังหวะ

การฝึกฝนของเขาลง

หัวใจของเจียงผิงอันสะท้าน

จิตสัมผัสนี้แข็งแกร่งสุดขั้ว เซียนมนุษย์แน่ ๆ!

ความคิดนี้อยู่กับเขาเพียงครู่ ก่อนจะสลายหายไป

เจียงผิงอันผ่อนหายใจโล่งอก ทำความเข้าใจกฎแห่งแรงโน้มถ่วง

ต่อไป

นี่น่าจะเป็นเซียนมนุษย์ผู้หนึ่งจากสำนักเซียนอวี่หวงซึ่งมา

ตรวจสอบจุลภพเทพโบราณ

แต่ในระยะสามเดือนต่อจากนั้น จิตสัมผัสนี้ก็กวาดผ่านตัวเขา

แล้วเป็นร้อย ๆ หน

เจียงผิงอันตระหนักถึงความผิดปกติ เซียนมนุษย์ผู้นี้ดูจะมิได้มา

ตรวจสอบจุลภพเทพโบราณเสียแล้ว

จิตสัมผัสนี้จี้ตัวเขาอยู่หลายหน ครั้งที่นานที่สุดคือครึ่งชั่วธูป

มอด

เซียนมนุษย์ผู้นี้กำลังหาใครอยู่

วันหนึ่ง แสงทองสายหนึ่งเคลื่อนผ่านเหนือศีรษะเจียงผิงอัน

ในที่สุด เจียงผิงอันก็เห็นหน้าตาเจ้าของจิตสัมผัสสายนี้

ขณะเดียวกัน ความสงสัยในใจก็ได้รับคำตอบ

เจ้าของจิตสัมผัสสายนี้มิใช่ใครอื่นนอกจากชิวซื่อผิง!

ชิวซื่อผิงต้องได้ข่าวที่เขามายังจุลภพเทพโบราณ และมาฆ่าเขา

เป็นแน่!

จะอยู่ทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ที่นี่มิได้แล้ว

เจียงผิงอันลุกขึ้นเตรียมจากจร

ทันทีที่ลุกขึ้น แสงทองสายหนึ่งพลันปรากฏตรงหน้าเขา

ชิวซื่อผิงผู้มีหนวดเคราหยักศกเต็มคางปรากฏตัวพร้อมชิวห

ยวนในอาภรณ์เขียวท่าทางเปี่ยมแค้น

เจียงผิงอันหัวใจสะท้าน พวกเขาตามมาแล้ว!

เจียงผิงอันเผยท่าทีเยี่ยงผู้ฝึกตนทั่วไปพบเซียนมนุษย์ ขวัญผวา

ร่างสะท้าน กุมกำปั้นคารวะทันที “ผ-… ผู้อาวุโส!”

“เห็นเซียนผู้นี้ ไฉนเจ้าจึงจะไป?”

ชิวซื่อผิงแผ่ปราณเซียนแข็งแกร่งทรงพลังทั่วกาย ทำให้ผู้คนมิ

กล้ามองตรง ๆ

เจียงผิงอันก้มหัวเผยยิ้มเจื่อน “การฝึกฝนของผู้อาวุโสไร้ที่

เปรียบในโลกหล้า ผู้ฝึกตนสามัญอย่างข้ายากนักจะไม่กลัว อดกังวล

มิได้ว่าจะมีฤทธิ์ใดกระเทือนมาถูกข้า”

ด้วยวรยุทธ์เซียน ‘วิชาอำพรางสรวง’ เจียงผิงอันจึงไม่กังวลว่าชิว

ซื่อผิงจะมองออกว่าเป็นเขา หากรู้จริง ๆ พวกเขาก็คงลงมือไปแล้ว

ชิวซื่อผิงมองไม่ออกจริง ๆ ว่าตรงหน้าคือเจียงผิงอัน เขาแค่ถาม

เฉย ๆ และพึงพอใจกับท่าทีหวาดหวั่นยำเกรงของอีกฝ่ายยิ่ง

ผู้ฝึกตนระดับต ่าทั้งหลายควรเป็นเช่นคนผู้นี้ เปี่ยมความกลัว

เกรงต่อเขา มีหรือจะกล้าดูหมิ่นเขาเช่นเจียงผิงอัน

“มาลำบากฝึกฝนอยู่ที่นี่ เจ้าไม่มีอาจารย์หรือไร?” ชิวผิงเซิงถาม

เจียงผิงอันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร เขาจึงแสร้งทำตัวเป็นศิษย์

สามัญคนหนึ่ง ใบหน้าปรากฏเค้าเศร้าหมอง “ข้าโง่เง่าไร้ฝีมือ ไม่มีผู้

อาวุโสท่านใดสนใจข้าหรอกขอรับ”

ชิวซื่อผิงมองเจียงผิงอันอย่างดูแคลน ก่อนจะเอ่ยว่า “ยามนี้มี

โอกาสให้เจ้าเป็นศิษย์ในนามของเซียนผู้นี้แล้ว เต็มใจหรือไม่?”

ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็เงยหน้าขึ้น เผยสีหน้าตกตะลึง

เหลือเชื่อและตื่นเต้น

“จริงหรือขอรับ? ผู้อาวุโสจะรับข้าเป็นศิษย์จริง ๆ หรือขอรับ?”

“แน่นอน ขอเพียงเจ้าเต็มใจทำตามคำสั่งของเซียนผู้นี้อย่าง

ซื่อสัตย์ เซียนผู้นี้ก็จะให้โอกาสรับเจ้าเป็นศิษย์”

ชิวซื่อผิงดูยิ่งใหญ่ห่างเหิน เปี่ยมราศีเช่นเทพเซียน

ใบหน้าของเจียงผิงอันเผยความสุดปรีดา กุมกำปั้นก้มหัว “ศิษย์

ปัวซือ เต็มใจเชื่อฟังผู้อาวุโสอย่างซื่อสัตย์ตลอดกาลขอรับ! ต่อให้ผู้

อาวุโสให้ศิษย์ไปฆ่าคนวางเพลิงอะไร ศิษย์ก็จะไม่บิดพลิ้ว!!”

เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของเจียงผิงอัน มุมปากชิวซื่อผิงก็ยกยิ้ม สี

หน้าเปี่ยมความภาคภูมิเช่นผู้เหนือกว่า

แค่สัญญาคำเดียว เขาก็ทำให้ผู้ฝึกตนเหล่านี้ทำงานแทนตนได้

นี่แหละผลประโยชน์ของความแข็งแกร่ง

ชิวซื่อผิงเอ่ยเสียงเรียบ “มิได้จะให้เจ้าขายชีวิต แต่จะให้เจ้า

ปกป้องหลานของเซียนผู้นี้”

ชิวซื่อผิงมองหาเจียงผิงอันมาหลายเดือนแล้ว แต่ก็มิอาจหาเจอ

สำนักยังออกคำสั่งมาด้วยว่าหากเขามิอาจตรวจสอบหาสาเหตุการ

เปลี่ยนแปลงของจุลภพเทพโบราณได้ ก็ให้เขากลับไปเสีย

ยามนี้เขาไม่มีเวลามาตามหาเจียงผิงอัน จึงได้แต่ต้องออก

ตรวจสอบก่อน

บางทีอาจมีสมบัติฟ้าดินระดับสูงอะไรเกิดขึ้นในจุลภพเทพ

โบราณ และหากเขาได้มันมา ก็จะเป็นประโยชน์มหาศาลสำหรับเขา

ในฐานะผู้ฝึกตนจากภพล่าง พรสวรรค์ของเขามีจำกัด ที่เขา

บรรลุสำเร็จได้จนบัดนี้ก็เพราะทรัพยากรที่สั่งสมมหาศาล

หากจะพัฒนาไปกว่านี้ ก็ต้องใช้ทรัพยากรล ้าค่าหายากมากขึ้น

ยามนี้ หลานเขาชิวหยวนจะต้องกลับทัพหน้า เขาต้องหาโล่เนื้อ

ไว้ให้หลานเขาใช้เอาตัวรอด

ด้วยสถานะอย่างชิวซื่อผิง เขาจะหาผู้มีพรสวรรค์และการฝึกฝน

สูงกว่าหลานเขาชิวหยวนก็ได้ แต่คนเหล่านั้นควบคุมมิใช่ง่าย

มีแต่ผู้สถานะต ่า ด้อยพรสวรรค์และหวั่นไหวซาบซึ้งกับของขวัญ

เล็กน้อยเช่นนี้เท่านั้นจึงจะเป็นตัวเลือกอันดีที่สุด

ชิวซื่อผิงยกมือขึ้น แล้วก้อนกลมสีดำแดงก้อนหนึ่งก็ปรากฏใน

มือเขา แผ่ปราณโลหิตหนาแน่น สุญตารอบข้างบิดเบี้ยวผิดลักษณ์

ชิวซื่อผิงกล่าวกับเจียงผิงอัน “เซียนผู้นี้พบสิ่งนี้ในธารทมิฬเมื่อ

กาลก่อน มันน่าจะเป็นลิ่มเลือดจากสังขารของเทพโบราณ”

“แม้จะเก่าแก่มาก แต่ก็บรรจุกฎแรงโน้มถ่วงรุนแรงยิ่ง เร่งความ

เข้าใจกฎแรงโน้มถ่วงของเจ้าได้”

เขาเก็บสิ่งนี้ได้ยามกำลังมองหาเจียงผิงอัน มูลค่าของมันมิได้

น้อย แต่ก็มิใช่สูง

แต่มันจะเป็นทรัพยากรชั้นเลิศสำหรับผู้ฝึกตนตรงหน้าเขา

“ขอบคุณผู้อาวุโส! ขอบคุณผู้อาวุโส!”

เจียงผิงอันดูดีใจจนเนื้อเต้น ละล ่าละลักอย่างทำตัวไม่ถูก

ความดีใจของเขามิใช่เล่นละคร ทรัพยากรที่ศัตรูให้มานั้นน่า

อภิรมย์กว่าทรัพยากรที่หามาเองอยู่แล้ว

“อย่าดีใจไปนัก หากเกิดอะไรขึ้นกับหลานเซียนผู้นี้ในสมรภูมิ

เจ้าตายแน่!”

แรงกดดันจากชิวซื่อผิงทำให้เจียงผิงอันหนาวเยือกไปทั้งกาย

ราวร่วงตกโพรงน ้าแข็ง ร่างของเขาแข็งทื่อมิอาจขยับได้

เมื่อบรรลุขอบเขตเซียนมนุษย์ เพียงปราณจากกายก็ทำให้เจียง

ผิงอันมิอาจขัดขืนได้แล้ว

“ข-… ข้าจะดูแลนายน้อยเป็นอย่างดีแน่นอนขอรับ! หากข้าไม่

ตาย ใครก็ทำร้ายนายน้อยมิได้ขอรับ!”

เจียงผิงอันดูซาบซึ้งกับความใจกว้างนี้ของเขาจนตัวตาย

ที่เขาอยู่รอดมาจนปัจจุบันได้ ก็เป็นผลงานของทักษะเล่นละคร

ชั้นยอดนี้ด้วย