สู่วิถีอมตะ - บทที่ 503 เรียนฉิน

ยามหลัวซู่ได้ยินเสียงของเจียงผิงอัน ใจคอก็รู้สึกไม่ดี

เด็กนี่โง่หรือไร?

กว่าจะพ้นวิกฤติมาได้ก็ลำบาก นี่เขาจะทำอะไรอีก?

หรือเขาคิดท้าทายผู้ฝึกตนของฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหมดลำพัง?

หากคิดจะฆ่าผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบ ก็ค่อย ๆ สืบเสาะหา

ได้ ประกาศตนโจ่งแจ้งเช่นนี้มีแต่จะดึงดูดผู้ฝึกตนมากมายมาเล่น

งาน

จริงเช่นนั้น ผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งมองหาคู่ต่อสู้อยู่ได้

ยินเช่นนี้ พวกเขาล้วนหันกายเหินตามเสียงมาทันที

“กล้าท้าทายพวกเราฝ่ายรักษาระเบียบ วอนตายเสียแล้ว”

“เจ้าเด็กสามหาวนี่ต้องสั่งสอนเสียหน่อย”

“คนเราสมงสมองไม่เหลือแล้ว พวกเจ้าจะไปฆ่าเขาก็เชิญ ข้าไม่

ไปล่ะ ขยะพรรค์นี้มิคุ้มค่าให้ข้าลงมือ”

แม้ผู้มาจะมิใช่ฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหมด แต่ก็ยังเป็นกลุ่มใหญ่

ศิษย์ศาลาเติงเซียนทั้งหลายซึ่งมิใช่ฝ่ายรักษาระเบียบต่างสุด

ปรีดา

“ประเสริฐ ขอบใจไอ้โง่นี่มากที่ล่อพวกฝ่ายรักษาระเบียบไปทาง

อื่น”

“ข้าเดิมพันว่าเจ้านี่จะตายภายในครึ่งชั่วยาม ไม่สิ หนึ่งชั่ว

ละเลียดชาก็จบแล้ว”

“เจียงผิงอันผู้นี้ยังไม่ถูกฝ่ายรักษาระเบียบปราบอีก หากไปเจอ

ร่างเทวะสุดขั้วหยางขอบเขตบูรณาการนั่นเข้า หมัดเดียวก็เด็ดหัว

หลุดแล้ว”

ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่เข้าใจการกระทำของเจียงผิงอัน มันต่างอะไร

กับรนหาที่ตาย?

แม้การตายในการต่อสู้ที่นี่มิใช่การตายอย่างแท้จริง แต่หากถูก

ตัดสิทธิ์ ก็จะสิ้นโอกาสกอบโกยแต้มผลงาน

กระทั่งอัจฉริยะระดับโหยวเชียนชิวกับหร่านหงเฉินยังต่อสู้อย่าง

ระมัดระวัง

แต่เจียงผิงอันผู้นี้ยั่วยุฝ่ายรักษาระเบียบแต่แรก

เจียงผิงอันเหินสู่ยอดเขาใกล้เคียง นั่งลงใต้ร่มไม้หนา เล่นกับ

ด้ายไหมวิญญาณอย่างเบามือ

เหล่าศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบห้อมล้อมทั่วทิศแน่นหนา

ยามหลัวอีเฟยเห็นศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบยกขบวนมามากมาย

นางก็กระวนกระวายปัสสาวะแทบเล็ด

“ทำไมเจ้าวู่วามนัก เรียกคนมาเยอะแยะเพียงนี้ในคราวเดียว เรา

สู้ไม่ไหวหรอกนะ!”

“เจ้าไปเถอะ ที่นี่จะอันตรายแล้ว” เจียงผิงอันกล่าวเบา ๆ

“ให้ข้าไป? หากข้าไป แล้วอู๋ฉิงจะคิดกับข้าเช่นไร? ต่อให้ตายข้า

ก็ไปไม่ได้”

หลัวอีเฟยย่อมทราบถึงอันตราย แต่หากชายผู้นี้ไม่ไป นางก็ไป

ไม่ได้

“ตามใจเจ้า”

เจียงผิงอันโบกมือเบา ๆ แล้วต้นไม้ข้างตัวก็หักโค่น บีบอัดเป็น

เส้นไหมด้วยพลังวิญญาณ กลายเป็นกู่ฉินอันเรียบง่ายตัวหนึ่ง

เมื่อหลัวอีเฟยเห็นเช่นนี้ นางพลันเข้าใจบางสิ่ง

“ข้าได้ยินว่ามีวรยุทธ์สายดนตรีที่สามารถใช้โจมตีระยะไกลได้

อยู่ เจ้ามีวิชาลับเช่นนั้นด้วยหรือ?”

“เปล่า”

เจียงผิงอันวางกู่ฉินตรงหน้าตน ดีดสายของมันเบา ๆ

“แล้วเจ้าทำอะไรอยู่?” หลัวอีเฟยงุนงง

“ข้ามีโพยเพลงฉินกล่อมวิญญาณอยู่เล่มหนึ่ง อยู่ว่าง ๆ เบื่อ ๆ

เลยอยากเรียนเล่นน่ะ”

นับแต่เจียงผิงอันเหยียบย่างเข้าสู่โลกหล้าผู้ฝึกตน เขาก็ฆ่าผู้ฝึก

ตนมามากมาย และผู้ฝึกตนเหล่านี้บางคนก็มีโพยเพลงฉินและ

หนังสือนิยายอยู่กับตัว

นิยายโยนให้เสี่ยวไป๋อ่าน ขณะที่โพยเพลงถูกทิ้งหลบมุม วันนี้จึง

นำมาลองเรียน

“???”

ใบหน้าน้อยของหลัวอีเฟยเปี่ยมความงุนงง

ศัตรูนับร้อย ๆ จะบุกโจมตีเข้ามารอมร่อ แต่เจ้ามานั่งเรียนฉินอยู่

ตรงนี้?

ล้อกันเล่นหรือไร?

ใช่แล้ว ต้องล้อกันเล่นแน่ ๆ เจียงผิงอันต้องมีวิชาฉินล ้าเลิศ วร

ยุทธ์เสียงดนตรีร้ายกาจถึงตาย!

ทว่า หลัวอีเฟยก็ทิ้งความคิดนี้ไปทันที

เพราะนางพบว่ายามเจียงผิงอันเล่นฉิน เขาก็เล่นเยี่ยงมือใหม่

การเคลื่อนไหวเก้ ๆ กัง ๆ อย่างแท้จริง

หลัวอีเฟย “…”

“เจ้านี่สุดยอดเลย”

หลัวอีเฟยรู้แล้วว่าเจ้านี่แค่อยากตาย

นางเดินไปหาเจียงผิงอัน ยัดกระบี่เข้ามืออีกฝ่ายแล้วใช้มันปาด

คอนางเอง

นางหนีไม่ได้ สู้ก็ไม่ได้ ดังนั้นสู่ให้แต้มผลงานกับเจียงผิงอันเสีย

ปล่อยเขานั่งเล่นไปคนเดียว แล้วนางออกไปเล่นกับอู๋ฉิงดีกว่า

ตัวเลขเหนือศีรษะเจียงผิงอันกลายเป็นร้อยห้าสิบเอ็ด

แต้มผลงานของผู้ฝึกตนที่ถูกฆ่าไปก่อนหน้า รวมกับแต้มผลงาน

ของผู้ฝึกตนที่คนเหล่านั้นฆ่าไปล้วนมารวมกันที่เขา

มีแต้มผลงานเพียงร้อยห้าสิบเอ็ด ห่างไกลเกินเอื้อมซื้อโอสถเก้า

วงจรจักรวาล

เขาอยากจะรอลงมือปิดท้าย แต่ฝ่ายรักษาระเบียบดันมายั่วโมโห

เขา เช่นนั้นก็เปิดสงครามเลยแล้วกัน

เจียงผิงอันทิ้งกระบี่ในมือ ศึกษาโพยดนตรีต่อไป

ผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งแห่กันมาดูสับสนยามเห็นท่าที

ของเจียงผิงอัน

“เจ้านี่ทำอะไรอยู่?”

“วรยุทธ์คลื่นเสียงฉิน?” ผู้ฝึกตนบางคนคาดเดา

“มันดูไม่เหมือนวรยุทธ์เลย ข้าไม่รู้สึกถึงผลจากคลื่นเสียงใด ๆ

และดูจากท่าทางการเล่นฉินสุดจะฝืดนั่นแล้ว เจ้านี่น่าจะกำลังเรียน

เล่นฉินอยู่มากกว่า”

ผู้ฝึกตนทั้งหลายจังงังไปครู่หนึ่ง แล้วใบหน้าก็เปี่ยมด้วยโทสะ

“ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดโอหังเพียงนี้! นี่ดูถูกเราอยู่หรือ?”

“อย่าแย่งข้า ข้าจะไปฆ่าเขาซะ!”

“ข้ามาก่อนนะ!”

พวกเขารู้สึกเดียดฉันท์และขุ่นเคืองอย่างยิ่ง ต่างฝ่ายล้วนอยาก

กำจัดเจียงผิงอันทิ้ง

มานั่งเรียนฉินตอนนี้ คิดว่าพวกเขาเป็นอะไร? ขยะหรือ?

พวกเขาล้วนเป็นหัวกะทิ

ผู้ฝึกตนซึ่งมีความว่องไวสูงคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่เจียงผิงอันแล้ว

ขณะที่เขาห่างจากเจียงผิงอันราวสามสิบจั้ง แสงสีดำอันรวดเร็ว

อย่างยิ่งพุ่งทะยานออกมา

แทงศีรษะเขาในทันที

ปวงชนด้านหลังตกตะลึง อะไรกัน ไฉนเร็วนัก?

“รุมเข้าไปเลย!”

ผู้ฝึกตนห้าคนพุ่งออกไปโจมตีเจียงผิงอัน

ศึกสังหารเปิดฉาก

ครั้งนี้ นอกจากจะผสานกฎทำลายล้างและกฎธาตุอัสนีเข้าไปใน

ด้ายไหมวิญญาณ เจียงผิงอันยังผสานกฎแห่งแรงโน้มถ่วง กฎแห่ง

กำลัง และกระทั่งฉาบพิษเสริมเข้าไปด้วย

พลังของด้ายไหมวิญญาณพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น

ในรัศมีสามสิบจั้งกลายเป็นเขตหวงห้ามของเจียงผิงอัน ผู้ฝึกตน

ใดที่พุ่งเข้ามาล้วนถูกทิ่มแทงไม่ละเว้น

เจียงผิงอันนั่งเฉยชาใต้ร่มไม้ ปลายนิ้วร่ายรำบนเส้นไหม เรียนรู้

จากโพยเพลงฉินกล่อมวิญญาณ แล้วเสียงฉินก็ค่อย ๆ ดังขึ้น

กระท่อนกระแท่น

เนื่องจากข้อจำกัดของกฎเกณฑ์ ผู้ลงมือโจมตีประสานได้จึง

สูงสุดเพียงห้าคน ขอเพียงไม่ใช่อัจฉริยะล ้าเลิศหรือยอดฝีมือ

ขอบเขตบูรณาการ ก็ไร้จำเป็นต้องสนใจ

เมื่อเผชิญศัตรูแข็งแกร่ง เจียงผิงอันก็ใช้ ‘สังสารวัฏ’ คู่ ‘เวียน

กำเนิด’ ผสานกับผนึกสรวงทันที ไร้ผู้ใดเข้าใกล้เขาได้

ผู้ฝึกตนลือนามคนหนึ่งสลายหายเป็นแสงสีขาว ตัวเลขเหนือ

ศีรษะเจียงผิงอันเพิ่มจำนวนเร็วจี๋

“มารดามัน! ด้ายนั่นมันบ้าอะไร มิอาจปัดป้องได้เลย!”

“ด้ายไหมวิญญาณ! นั่นคือด้ายไหมวิญญาณ! สมบัติเติบโตได้

ระดับสูง! หากไม่ใช้อาวุธวิเศษเคล็ดพลังก็ไม่มีทางหยุดมันได้เลย!”

“ลอบโจมตีไปก็เท่านั้น พลังวิญญาณเจ้านี่แข็งแกร่ง ไม่มีจุด

บอดเลย!”

“เคลื่อนย้ายมิติก็เข้าใกล้ไม่ได้! เขาผนึกสุญตาได้!”

ผู้ฝึกตนคนแล้วคนเล่าล้มตาย ผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบ

มากมายสั่นสะพรึง

นอกจากโหยวเชียนชิว พวกเขาก็เพิ่งเคยพบผู้ฝึกจิตแข็งแกร่ง

เพียงนี้เป็นคนแรก

เจียงผิงอันมีพลังวิญญาณกล้าแกร่ง เรียนรู้ได้รวดเร็ว เพียงชั่ว

กาลสั้น ๆ ก็บรรลุวิธีเล่นฉิน นิ้วของเขาร่ายรำรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเริ่มเรียนโพยเพลงอื่น ๆ แล้วเสียงดนตรีอันไพเราะก็ดังคลอ

กับเสียงกรีดร้องก่นด่าของผู้ฝึกตนทั้งหลาย

บนภูเขาสูง ใต้ร่มไม้ขจี หมู่ใบไม้พัดเสียด เจียงผิงอันนั่งบนพื้น

ดื่มด ่าไปกับดนตรี

ด้ายไหมวิญญาณร่ายระบำตามเสียงฉิน ยามบรรเลงถึงบทเพลง

ปลุกใจ มันก็บ้าคลั่งขึ้นมา แต่เมื่อถึงทำนองโศก มันก็ส่ายสะบัดเร้น

ลับ…

พลังวิญญาณและบทเพลงของเจียงผิงอันประสานกันเป็นหนึ่ง

ถูกขัดเกลาถึงขีดสุด แข็งแกร่งขึ้นตามกาล

ราวกับเขามิได้กำลังฆ่าใคร แต่เหมือนแสดงศิลปะบางอย่างเพื่อ

ตราตรึงหัวใจผู้ชม

เหล่าบุคคลระดับสูงในศาลาเติงเซียนล้วนจับตามองเจียงผิงอัน

ในชั่วขณะนั้น

ขณะผู้อาวุโสใหญ่โหยวซิวมองการลงมือของเจียงผิงอัน ดวงตา

ก็ฉายประกายประหลาดใจ

“พรสวรรค์ในฐานะผู้ฝึกจิตของเด็กนี่ได้ครึ่งลูกชายข้าเลย”