สู่วิถีอมตะ - บทที่ 498 เริ่มการประลอง

ผู้เดิมพันข้างเจียงผิงอันด้วยสองหมื่นแต้มผลงานนั้นมิใช่ใครอื่น

นอกเสียจากตัวเขาเอง

เจียงผิงอันเองก็ตัดสินใจแล้วหลังครุ่นคิดพิจารณาอย่าง

ระมัดระวัง

ในศึกศาลาเซียนนี้ ห้ามใช้อาวุธวิเศษขอบเขตบูรณาการ

สิ่งนี้จะทำให้ผู้ฝึกตนทั่วไปผ่อนความเครียดลงได้มาก

ขอเพียงไม่มีอาวุธวิเศษขอบเขตบูรณาการ ก็ทำร้ายเขามิได้เลย

สู้สักตั้ง ผลตอบแทนห้าเท่า สองหมื่นจะกลายเป็นหนึ่งแสน

เมื่อรวมกับแต้มผลงานที่จะได้จากศึกศาลาเซียน ก็เพียงพอแลก

โอสถเก้าวงจรจักรวาลและมีมากพอไปสู่ศาลาสาขาใหญ่ ออกห่าง

จากสถานที่อันมิควรอยู่นี้ได้แล้ว

หนึ่งเดือนสำหรับผู้ฝึกตนทั้งหลาย ผ่านไปไวเช่นกะพริบตา

“ก๊อง~”

หนึ่งเสียงระฆังดังขึ้นในศาลาเติงเซียน ร่างของศิษย์ทั้งหลาย

สะท้าน ลืมตาขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน จำนงศึกแผดผลาญในดวงตา

“ในที่สุดก็มาแล้ว”

“ในศึกศาลาเซียนครั้งนี้ ข้าจะโด่งดังทั่วศาลาเติงเซียนแน่ ๆ!”

“ข้าขอไม่มาก แค่แต้มผลงานสักสองสามพันก็พอแล้ว!”

ศิษย์มากมายแสนตื่นเต้น รอคอยการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง

ระฆังดังเป็นครั้งที่สอง อำนาจประหลาดปรากฏจากยอดเขาใจ

กลางศาลาเซียน ปกคลุมไปทั่วเขตศาลา

ขณะนี้ ศิษย์ทุกนามรู้สึกเพียงภาพตรงหน้าวูบไหว พริบตาต่อมา

ก็ปรากฏขึ้นในอีกมิติหนึ่ง

บรรพตลำธาร ทะเลทราย มหาสมุทร ภูเขาไฟ ทุ่งน ้าแข็ง… ศิษย์

นับล้าน ๆ คนเหินบนเวหา ร่างของพวกเขาโปร่งใสเช่นมายา

ภาพฉายของเจียงผิงอันก็ปรากฏขึ้นในมิตินี้เช่นกัน เขายกมือ

ขึ้น แล้วด้ายไหมวิญญาณก็ลอยตัวในมือเขา

“อัศจรรย์แท้”

ไม่รู้ทำได้อย่างไร แต่โลกภาพฉายนี้ไม่แตกต่างจากโลก

ภายนอกเลย ใช้กฎเกณฑ์ได้ทุกแขนง

ข้อเสียเรื่องเดียวคือ กระทั่งบาดแผลของเขายังถูกลอกมาด้วย

เป็นเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย

เจียงผิงอันเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ผู้ฝึกตนอันเนืองแน่นมีอย่าง

น้อยเป็นล้าน ๆ และเสี้ยวหนึ่งในนั้นเป็นผู้ฝึกตนเหนือขอบเขตหลอม

สุญตา

ต้องทราบว่าที่นี่มีเพียงผู้ฝึกตนอายุต ่ากว่าร้อยยี่สิบปีทั้งสิ้น

ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่มิได้เข้ามาในนี้กันเลย

ความแข็งแกร่งของศาลาเติงเซียนลำพังก็กวาดล้างขุมกำลัง

ใหญ่ใด ๆ ในภพแร้นแค้นได้หมดแล้ว

“เริ่มได้”

ไร้การอ้อมค้อม เสียงสตรีอันทรงอำนาจผู้หนึ่งดังขึ้น ภาพฉาย

คนทั้งมวลแปรเปลี่ยนสู่สัจธรรม ร่วงหล่นลงในแดนดินเบื้องล่าง

“ฆ่า!”

ศึกตะลุมบอนเปิดฉาก ท้องนภาเลื่อมพรายด้วยเงากระบี่ประกาย

ดาบ สารพัดกฎเกณฑ์พริบพรายกลางสุญตา

เซินถูอี้ผู้มีร่างโชกเลือดเหวี่ยงกระบี่อย่างเฉยชา สังหารผู้ฝึกตน

ไปนับร้อย ๆ

โหยวเชียนชิวผู้บรรลุเต๋าด้วยความฝันควบคุมด้ายไหม

วิญญาณทั้งสาม เพียงใจคำนึง ด้ายไหมก็แทงร่างผู้ฝึกตนไปกลุ่ม

ใหญ่

หร่านหงเฉินใช้พรสวรรค์อำนาจศักดิ์สิทธิ์ ลากผู้ฝึกตนนับร้อย

ๆ คนเข้าสู่มิติภาพสะท้อนราวภูตพราย ตัดสิทธิ์พวกเขาจากการ

ประลองไป…

ผู้ฝึกตนมากมายแผลงอำนาจศักดิ์สิทธิ์ เข่นฆ่าละเลงเลือด

เพียงครู่เดียว ผู้ฝึกตนขอบเขตต ่ากว่าหลอมสุญตาก็

ปลาสนาการสิ้น

ผู้ฝึกตนปราชัยทั้งหลายถูกเคลื่อนย้ายไปยังขอบภาพฉายเพื่อ

ชมศึกต่อไป

“ข้าดวงกุดชะมัด ดันไปเจอเซินถูอี้ เสียบกระบี่หนเดียวดับเลย”

“เจ้านับประสาอะไร ข้าอึดอัดใจกว่าอีก ไม่รู้ด้วยซ ้าว่าผู้ใดฆ่า

ข้า”

“ไม่สนุกเลย ข้ามาแจกแต้มผลงานให้คนอื่นแท้ ๆ”

ผู้ฝึกตนหมดสิทธิ์จำนวนมากบ่นอุบ รู้สึกราวพวกเขาแค่มาเป็น

ตัวประกอบให้ดูคนเยอะ

เหตุการณ์ที่นี่ถูกฉายขึ้นในศาลาเติงเซียนเช่นกัน เหล่ายอด

ฝีมือสูงสุดกลุ่มหนึ่งของศาลาเติงเซียนให้ความสนใจกับศึกนี้กันอยู่

เฉียนฮวั่นโหรวเองก็อยู่ในนั้น นางยืนข้างสตรีผู้หนึ่ง

สตรีผู้นี้สวมอาภรณ์เรียบง่ายสีขาว เส้นผมสยายยุ่ง บนร่างแทบ

ไม่มีเค้าพลังใด ๆ

ประหนึ่งเป็นปุถุชน

แต่สตรีนางนี้นั่งบนบัลลังก์ประธานกลางห้อง เห็นได้ชัดว่าหาใช่

ปุถุชนไม่

นางคือประมุขแห่งศาลาเติงเซียนสาขาแคว้นชางหลาน หลัวซู่

หลัวซู่ข้ามผ่านขอบเขตพ้นพิบัติไปแล้ว คนทั่วไปมิอาจเห็นได้

ว่านางแข็งแกร่งถึงเพียงไหน

“เสี่ยวโหรว ผู้ใดหรือคู่บำเพ็ญของเจ้า?”

หลัวซู่ถ่ายทอดกระแสปราณถามเฉียนฮวั่นโหรว

นางได้ยินศิษย์นางบอกว่า คู่บำเพ็ญของนางเจียงผิงอันแข็งแกร่ง

ยิ่งกว่านางอีก นางจึงจงใจเพิ่มเพดานอายุในศึกศาลาเซียนครั้งนี้

ยี่สิบปีเพื่อให้โอกาสอีกฝ่าย

เฉียนฮวั่นโหรวจ้องภาพฉายตรงหน้านางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เขาบาดเจ็บอยู่!”

“บาดเจ็บอยู่?”

หลัวซู่นิ่งไปเล็กน้อย มองตามสายตาเฉียนฮวั่นโหรวไป

ชายผู้มีปราณเรรวนผู้หนึ่งกระอักไออย่างต่อเนื่อง นั่งพักอยู่บน

ศิลาก้อนหนึ่ง ดูราวเขามิได้มาร่วมสงคราม เหมือนมาชมศึกเสีย

มากกว่า

หลัวซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “สภาพเช่นนี้คือรากฐานเสียหาย ไฉน

เขาจึงบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้?”

“ข้าก็ไม่รู้เจ้าค่ะ เขาบอกว่าเขาแค่บาดเจ็บเล็กน้อย”

มือในแขนเสื้อของเฉียนฮวั่นโหรวกำแน่น นางในยามนี้ทั้งเดือด

ดาลและเป็นห่วง ชายผู้นี้บาดเจ็บสาหัสอยู่แท้ ๆ ไฉนจึงบอกนางว่า

บาดเจ็บเล็กน้อย?

รากฐานบาดเจ็บกับรากฐานพังทลายแทบไม่ต่างกันเลย หาก

รักษาไม่ทันกาล ชาตินี้ก็อาจมิสามารถฝึกฝนได้อีก!

หลัวซู่ถอนหายใจ นางหรือก็นึกว่าเจียงผิงอันจะทำให้นาง

ประหลาดใจได้ แต่ดูเหมือนจะต้องผิดหวังเสียแล้ว

สภาพเช่นนี้ อย่าว่าแต่สร้างผลงานเจิดจรัสเลย คนผู้นี้อยู่ถึงจบ

ศึกมิได้ด้วยซ ้า

โชคยังดี นางมิได้คาดหวังอะไรกับเจียงผิงอันมาแต่แรก

เหตุผลที่หลัวซู่ตกลงเพิ่มเพดานอายุ ‘ศึกศาลาเซียน’ และให้

ชายผู้นี้ได้เข้าร่วมนั้น หลัก ๆ ก็แค่เพื่อเอาใจเฉียนฮวั่นโหรว

หลัวซู่ชำเลืองเจียงผิงอันอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะเบนสายตาเลิก

สนใจ ไร้จำเป็นต้องสนใจคนเช่นนี้

นางหันไปยิ้มให้ผู้อาวุโสชุดดำข้างตัวนาง “ผู้อาวุโสโหยว เชียน

ชิว เด็กคนนี้ให้บรรยากาศเหมือนเจ้าเลย ต้องทำลายสถิติที่เจ้าทำไว้

เมื่อพันสองร้อยปีก่อนได้แน่ ๆ”

ผู้อาวุโสชุดดำคนนี้มีนามว่าโหยวซิว เป็นผู้อาวุโสใหญ่ และ

อัจฉริยะผู้เคยสร้างสถิติไว้เมื่อพันสองร้อยปีก่อน

ธุรกิจร้านค้ารายย่อยส่วนใหญ่เป็นสาขาของพวกเขา มีสถานะ

พิเศษเหนือใคร

ท่าทีของตระกูลโหยวบ่งชี้ว่าหลัวซู่จะยังนั่งในตำแหน่งนี้ได้

หรือไม่ จึงต้องรักษาสัมพันธ์ไว้อย่างเต็มที่

“เชียนชิว เด็กคนนี้ยังห่างไกลนัก ไม่รู้จักตั้งใจฝึกฝน วัน ๆ เอา

แต่นอน ก้าวเดินบนเส้นทางใหม่ของตัวเอง บรรลุเต๋าด้วยความฝัน

อะไรกัน พูดแล้วก็สลดใจจริง”

ปากโหยวซิวตำหนิโหยวเชียนชิวบุตรชายตน แต่รอยยิ้มบนหน้า

บอกชัดว่าใจจริงคิดอะไร

โหยวซิวภาคภูมิใจในบุตรชายผู้ยอดเยี่ยมผู้นี้ยิ่ง

ฮั่วไห่โจว ผู้อาวุโสฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งนั่งอยู่ข้างเขานำกล่องสี

ดำอันประณีตบรรจงออกมาใบหนึ่ง ส่งให้กับโหยวซิว

“ผู้อาวุโสโหยว นี่คือด้ายไหมวิญญาณที่ข้าหาซื้อมาได้อย่าง

ยากลำบาก เหมาะสมกับผู้ฝึกจิตยิ่งนัก และเหมาะกับเชียวชิวเด็กคน

นี้สุด ๆ”

โหยวซิวจ้องมองกล่องสีดำตรงหน้าตนด้วยดวงตาเรืองประกาย

“เช่นนั้นก็ขอบคุณผู้อาวุโสฮั่วแล้ว บุตรข้าอยากได้สิ่งนี้มาเนิ่น

นาน เจ้าเสียไปกี่ผลึกวิญญาณ ข้าจะโอนให้”

“ระหว่างเราไม่ต้องพูดเรื่องเงินทอง เด็กคนนี้ชอบมันก็ดีแล้ว” ฮั่ว

ไห่โจวกล่าวยิ้ม ๆ

หลัวซู่เห็นสองคนเสวนาสมานฉันท์ ดวงตาก็เรืองประกายกังวล

ตระกูลโหยวเป็นวิหคสองหัว อยู่กับทั้งสองฝ่าย นางกับฝ่ายรักษา

ระเบียบประชัน ขณะที่ตระกูลโหยวได้ประโยชน์

หากฝ่ายรักษาระเบียบให้ผลประโยชน์กับตระกูลโหยวมากพอ

นางก็คงต้องลงจากตำแหน่ง

ทางฝั่งฝ่ายรักษาระเบียบก็มีหนึ่งตัวตนซึ่งก้าวข้ามขอบเขตพ้น

พิบัติไปแล้วเช่นกัน…

เมื่อศิษย์ในศาลาเซียนเริ่มเปิดศึก ผู้ฝึกตนจำนวนมากก็ถูก

กำจัดไป

สำหรับผู้ที่รอดมาได้ ต่างผู้ล้วนมีจำนวนแต้มผลงานแสดงเหนือ

ศีรษะ ยิ่งฆ่าไปมาก ตัวเลขบนหัวยิ่งเรืองสว่าง

เจียงผิงอันมิได้รีบร้อนต่อสู้ เขานั่งพักบนก้อนหิน

ไม่รู้ทำไมมันถึงเลียนสัจธรรมได้ขนาดนี้ หากเขาไม่บาดเจ็บ ก็

จะเริ่มสู้ได้ทันทีแล้วแท้ ๆ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มีแต่ต้องรอจนภายหลัง แล้วฉกฉวยแต้ม

ผลงานของผู้อื่นเอา

ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ก็คิดเช่นนี้ พวกเขาพยายามไม่เปิดศึกกัน

อย่างดุเดือด จะได้ไม่ถูกหมายหัว

“เอ๋~ มีผู้ฝึกตนบาดเจ็บอยู่ที่นี่คนหนึ่งแฮะ”

ผู้ฝึกตนคนหนึ่งผ่านมาเห็นเจียงผิงอัน ใบหน้าก็ปรากฏเค้า

ปรีดา

เจ้าโง่นี่ไม่ซ่อนตัว ดูเหมือนจะทิ้งการขัดขืนไปแล้ว นี่มันแต้ม

ผลงานส่งตัวเองมาหาถึงที่แท้ ๆ

สวรรค์เมตตาเขาจริง ๆ ในศึกศาลาเซียนนี้ เขาจะอยู่รอดจนจบ

ได้แน่ ๆ

ผู้ฝึกตนคนนั้นพุ่งเข้าเผด็จศึกอย่างปรีดา