สู่วิถีอมตะ - บทที่ 101 เกาะเทวะ
บทที่ 101 เกาะเทวะ
ชายชราผู้หนึ่งซึ่งดูเหมือนพฤกษาแห้งเหี่ยวปรากฏขึ้นจากเรือ เหาะ
เขาสวมอาภรณ์เทา เส้นผมเหลือเพียงหร็อมแหร็ม ผิวกายเหี่ยว ย่น แผ่ปราณมรณะทั่วกายราวเจียนตายเต็มที
คนผู้นี้คือเจ้าแคว้นหลิงไถคนปัจจุบัน เฉินเจิ้น
เมื่อพบหน้ากัน หมิงเฉินก็ไม่ใจดีเช่นก่อน ปราณน่าสะพรึงกลัว แผ่ปกคลุมทั่วกายเขา
“ขนาดเฒ่าแง้มโลงอย่างเจ้ายังไม่ตาย ข้าจะตายได้อย่างไร? ตามติดต้าฉู่เช่นสุนัข หากบิดาเจ้ายังอยู่ เขาต้องโกรธเคืองเจ้าแน่ แท้”
“ฮ่า ๆ หากพ่อข้ายังอยู่ รู้ว่าต้าฉู่มอบผลประโยชน์เช่นไรกับเรา เขาต้องเห็นชอบด้วยแน่นอน”
เสียงหัวเราะของเฉินเจิ้นสะท้านขวัญเยี่ยงผีเฒ่า “พูดพล่ามไปก็ เท่านั้น ความแข็งแกร่งตัดสินทุกสิ่ง ข้าหวังว่ายามอัจฉริยะฝั่งเจ้าตาย ไป เจ้าจะไม่รู ้สึกอึดอัดติดค้างนะ”
เขาหันไปตะโกนทางเรือเหาะเบื้องหลัง “พร ้อมรับศึก”
แล้วเขาก็ทะยานสู่เกาะเทวะเบื้องล่าง
เด็กหนุ่มสาวสิบคนทยอยกันตามลงมาจากเรือเหาะสู่เกาะเทวะ
เมื่อเห็นคนทั้งสิบ สีหน้าของพวกเจียงผิงอันก็พลันแปรเปลี่ยน
เมิ่งจิงสังเกตเห็นสีหน้าของเจียงผิงอันแล้วถามอย่างสงสัย “เกิด อะไรขึ้นหรือ?”
เจียงผิงอันตอบเสียงเครียด “ข้อมูลที่ได้ผิดพลาด! สิบคนนี้ไม่ เกี่ยวอะไรกับอัจฉริยะที่แคว้นหลิงไถเลือก พวกเขาถูกเปลี่ยนตัวหมด เลย!”
“ว่าไงนะ!” คู่เนตรงามของเมิ่งจิงเบิกกว้าง
เจียงผิงอันเครียดเขม็ง คนทั้งสิบที่ปรากฏตัวที่นี่ไม่มีทางอ่อนแอ มิเช่นนั้นคงไม่มีทางถูกสลับมาได้ และหารู ้ไม่ว่าฝึกฝนวรยุทธ ์เช่นไร มีความสามารถอย่างไรกัน
ทุกการเตรียมการคืนก่อนล้วนเสียเปล่า
อวิ๋นหวงและคณะล้วนแล้วหน้าดาคร่าเครียดไม่แตกต่าง
ศึกนี้ยากแล้ว
ในสิบคนที่แคว้นหลิงไถเลือก มีสามคนที่น่าจับตาระวัง แข็งแกร่ง เกินผู้ใด เทียบได้กับเยี่ยอู๋ฉิงและเจียงผิงอัน
แต่ทั้งสามหารวมอยู่ในกลุ่มนี้ไม่
กล่าวถึง สิบคนนี้เลิศล้ากว่าทั้งสาม!
“ไอ้แก่ไม่ยอมตายนี่”
หมิงเฉินก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ สะกดจิตสังหารไว้ในอก
แคว้นหลิงไถเล่นตุกติก แต่ตัวเขามิอาจท าอันใดได้ ไร ้กฎเกณฑ์ ใด ๆ ให้อ้างอิง
พูดไปตอนนี้ก็ไร ้ประโยชน์ หวังเพียงว่าเจียงผิงอันกับเยี่ยอู๋ฉิงจะ จัดการพวกเขาได้
พื้นที่เกาะแห่งนี้กว้างใหญ่ยิ่ง อย่างน้อยก็กว้างกว่าพื้นที่อาเภอ เหลียนซานและผิงสุ่ยรวมกัน
ทันทีที่ละล่องเข้าใกล้ เจียงผิงอันก็สัมผัสได้ถึงอานาจ พันธนาการอันไม่อาจมองเห็นบนร่างตน
แล้วจึงพบว่าถัดจากเขา ขอบเขตของหมิงเฉินถูกสะกดสู่จิน ตาน!
หมิงเฉินสังเกตเห็นความงุนงงของอัจฉริยะทั้งหลาย ก็อธิบายว่า
“เกาะเทวะนี้มีกฎพิเศษ ไม่ว่าผู้ฝึกตนจะอยู่ในขอบเขตอะไร ขอ เพียงมายังเกาะเทวะ ก็จะถูกสะกดไว้เพียงขอบเขตจินตาน”
“อาวุธและยันต์ก็เช่นกัน ต่อให้เป็ นศาสตราเซียน อยู่ที่นี่ก็แผลง อานาจได้เพียงขอบเขตจินตานเท่านั้น”
เมื่อได้ยินคาอธิบาย ทุกคนก็พลันตระหนักทราบ แต่ก็เกิด ค าถามมากมายตามมา
ในเกาะเทวะมีสิ่งใดอยู่กันแน่? เหตุใดผู้ฝึกตนจึงมาที่นี่ก่อนบรรลุ เป็ นเซียน? มีสมบัติอะไร? หรือมีกฎใดเกี่ยวกับการบรรลุเซียน?
ไม่ว่าอย่างไร ที่นี่ต้องมีบางสิ่งดึงดูดเหล่าผู้ฝึกตนซึ่งเจียนบรรลุ เซียนมาเป็ นแน่
เมื่อศึกจบลง ต้องตรวจสอบเกาะเทวะให้จงดี
หลังเหาะเหินอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดทุกคนก็ร่อนลงตรงหน้าตาหนัก โบราณอันเก่าแก่รกร ้างแห่งหนึ่ง
ก่อนหน้านี้มันเคยมีผู้อาศัย ยามนี้เหลือไว้เพียงตาหนักร ้างว่าง
แต่มันก็เก่าเสียจนทรุดโทรมไปแล้ว
หน้าตาหนักมีจัตุรัสแห่งหนึ่ง
ใจกลางจัตุรัสมีเสาสีดาอันเรืองประกายประหลาดต้นหนึ่ง
แม้เวลาผ่านเกินนับ เสาต้นนี้ก็ยังไม่ต่างจากของใหม่ อัศจรรย์ เป็ นอย่างยิ่ง
หมิงเฉินอธิบายต่ออัจฉริยะเบื้องหลังตน “นี่คือศิลาตรวจสอบไว้ ใช ้ทดสอบผู้มีพรสวรรค์ สามารถสืบอายุกระดูกและการฝึกฝนได้ เจ้า ของเดิมของตาหนักนี้ทิ้งมันไว้”
เฉินเจิ้นพยักพเยิดไปทางหนุ่มสาวเบื้องหลัง และเด็กหนุ่มสาว มากมายก็เดินเรียงกันไปยังเสาสีด า
เด็กหนุ่มผมเขียวผู้หนึ่งยกมือขึ้นทาบ
เสาสีด าเรืองประกายทมิฬ
อักษรสีแดงปรากฏขึ้นบนนั้น
[สิบเจ็ด ขอบเขตสร ้างรากฐานขั้นปลาย]
“ตรวจสอบข้าคนเดียวก็พอ ข้าคนเดียวก็จัดการพวกเขาสิบคน ได้”
เด็กหนุ่มผมเขียวใช ้สองมือประสานหลังศีรษะ ปากคาบหญ้าใบ หนึ่ง สีหน้าผ่อนคลายไร ้ความกดดันจากศึกชี้วัดเป็ นตายนี้เลย
“ฆ่าผู้มีฝี มือของต้าเซี่ย เรื่องสนุกเช่นนี้จะฮุบไว้คนเดียวได้ อย่างไร?”
เด็กสาวผู้หนึ่งแย้มยิ้ม ทาบมือลงบนเสาศิลาสีดา
อักษรสีแดงปรากฏขึ้น
[สิบหก ขอบเขตสร ้างรากฐานขั้นปลาย]
อัจฉริยะทั้งสิบจากแคว้นหลิงไถล้วนดูสุดผ่อนคลาย ราวเป็ น เจ้าของเกาะเทวะกันแล้ว
สิ่งนี้ทาให้อัจฉริยะทั้งสิบจากแคว้นหมิงหวังตึงเครียดกันยิ่ง
แคว้นหลิงไถก็น่าจะได้ข้อมูลฝีมือพวกเขาไปแล้วเช่นกัน
แต่ถึงอย่างนั้น แคว้นหลิงไถยังผ่อนคลายกันเพียงนี้ จึงเห็นได้ ชัดว่าพวกเขามั่นใจสุดแสน
คนหน้าใหม่เหล่านี้เป็ นยอดอัจฉริยะที่แคว้นหลิงไถลอบฝึกฝนไว้ หรือ?
[สิบแปด ขอบเขตสร ้างรากฐานขั้นปลาย]
[สิบหก……]
อัจฉริยะทั้งสิบจากแคว้นหลิงไถถูกทดสอบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไร ้ผู้ใดมีปัญหา
ตามด้วยอัจฉริยะทั้งสิบจากต้าเซี่ย
[สิบห้า ขอบเขตสร ้างรากฐานขั้นปลาย]
“สหายเจียง เจ้าอายุสิบห้าเองหรือ!”
หวังหลานตกใจเมื่อเห็นอายุเจียงผิงอัน ดวงตาของเขาแทบถลน หลุด
เขาเพิ่งรู ้อายุของเจียงผิงอัน
อีกฝ่ ายสงบเงียบมีวุฒิภาวะเพียงนี้ แต่กลับอายุน้อยกว่าเขาถึง สองปี
“จะสิบหกแล้วล่ะ” เจียงผิงอันกล่าวอย่างสุขุม
ยามอัจฉริยะจากแคว้นหลิงไถเห็นเจียงผิงอัน สีหน้าของพวกเขา ก็จริงจังขึ้นมาเล็กน้อย
“เจียงผิงอันผู้นี้เป็ นหนึ่งในศัตรูอันตรายที่สุด ต้องฆ่ามิให้โอกาส เติบโต”
คนจากแคว้นหลิงไถเหล่านี้เห็นยามเจียงผิงอันต่อสู้มาก่อนแล้ว
อีกฝ่ ายรู้ว่าเขาบรรลุสามวรยุทธ์สูงสุด วิชาเทียมเทพสงคราม หมัดอู๋จี๋ และอัสนีพริบตา
คู่เนตรเฒ่าชราของเฉินเจิ้นจ้องมองเจียงผิงอัน และพยายามแย้ม ยิ้มใจดี “เจ้าเคยเป็ นคนจากแคว้นหลิงไถของข้า”
ได้ยินเช่นนี้ พวกอัจฉริยะไม่รู ้ความอย่างหวังหลานก็ผงะไป เล็กน้อย
ในอดีต เจียงผิงอันมาจากแคว้นหลิงไถ?
เฉินเจิ้นกล่าวต่อ “หากเจ้ากลับมายามนี้ ข้าจะอวยยศมอบ ตาแหน่ง ฝึกฝนเจ้าด้วยทรัพยากรเยี่ยงองค์ชาย”
สีหน้าของเจียงผิงอันเฉยชา “นับแต่ข้ายังเล็ก ท่านแม่สอนข้า เสมอว่าอย่าไปคบหาเดียรัจฉาน”
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินเจิ้นหายวับฉับไว “วอนตาย!”
ผู้ฝึกตนเล็กจ้อยขอบเขตสร ้างรากฐานถือดีเช่นไร กล้าด่าเจ้า แคว้นหลิงไถอย่างเขา!
เจียงผิงอันเมินอีกฝ่ ายไป ทุกคนที่นี่ล้วนถูกสะกดขอบเขตเหลือ เพียงจินตาน ซ้าหมิงเฉินยังอยู่ข้างกายเขา อีกฝ่ ายฆ่าเขาไม่ได้ หรอก
โทสะบนใบหน้าเฉินเจิ้นพลันเปลี่ยนเป็ นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “ไอ้ หนู อีกเดี๋ยวข้ามีของขวัญชิ้นใหญ่มาให้เจ้า หวังว่าจะไม่บ้าคลั่งไป เสียก่อนนะ”
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว
เขาสังหรณ์ไม่ดีชอบกล
อัจฉริยะจากต้าเซี่ยทั้งหลายทดสอบความสามารถ ทุกคนล้วน แล้วมีคุณสมบัติ
เพียงหนึ่งโบกมือของหมิงเฉิน กระดาษทองแผ่นหนึ่งก็ปรากฏ กลางเวหา โอบล้อมด้วยอ านาจลึกลับ
“นี่คือพันธสัญญาวิถีสวรรค์ ผู้ใดละเมิดผลศึกนี้ จะถูกวิถีสวรรค์ ลงทัณฑ์ มิอาจเคลื่อนขอบเขตได้ชั่วชีวิต ลงนามสิ”
หมิงเฉินปาดนิ้ว โลหิตหยดหนึ่งพุ่งไปประทับ หนังสือสัญญาสี ทองวูบไหวสองหน โลหิตนั้นก็หายไป
เฉินเจิ้นก็เหวี่ยงโลหิตหยดหนึ่งเข้าประทับเช่นกัน
ด้วยพันธสัญญาวิถีสวรรค์นี้ หากผู้ใดละเมิดฝืน จะถูกเต๋าสวรรค์ ลงทัณฑ์
แม้หนังสือสัญญาเช่นนี้จะมีราคาแพง มูลค่าของเกาะเทวะก็สูง เกินกว่าจะใช ้เพียงวาจาผูกพัน
กระดาษทองแผ่นนั้นพลันแผดผลาญ แปรเปลี่ยนเป็ นสองลาแสง พุ่งสู่หว่างคิ้วของหมิงเฉินและเฉินเจิ้น
พันธสัญญาเสร็จสมบูรณ์
เฉินเจิ้นกล่าวเสียงแข็ง “กฎการประลองนี้ สิบคนท้าทายกันอย่าง อิสระ ไร ้ลาดับใด ๆ หนึ่งคนสู้กี่ครั้งก็ได้ จนกว่าจะปราบได้สิ้นทั้งสิบ คนจึงจบการประลอง”
“ในระหว่างนี้ ห้ามใช ้อาวุธวิเศษ ยันต์อักขระหรือโอสถใด ๆ เกิน ขอบเขตสร ้างรากฐาน หาไม่ทั้งคณะจะถูกปรับแพ้”
“ข้าขอคนแรก! ข้าจะซัดให้หมอบทั้งสิบคนเลย!”
ชายหนุ่มผมเขียวจากแคว้นหลิงไถเสนอตัวคนแรกอย่างเกิน กลั้น ใบหน้าของเขาหยิ่งยโส ไม่เห็นอัจฉริยะผู้ใดจากแคว้นหมิงหวัง ในสายตา
สายตาของหมิงเฉินมองมาที่จางรั่วรั่ว
สตรีผู้นี้เป็ นหนึ่งในสามสตรีของคณะ
ขณะที่กาลังจะเอ่ยปาก หวังหลานพลันผุดลุก
“ข้าก่อนแล้วกัน”
“หวังหลาน” จางรั่วรั่วคว้าแขนหวังหลาน “เจ้าไม่ต้องช่วยข้า หรอก”
หวังหลานจับมือจางรั่วรั่ว กล่าวยิ้ม ๆ “อานาจต่อสู้ของข้าดีไม่สู้ เจ้า แต่ข้าใช ้ปราณวิญญาณทาให้อีกฝ่ ายแสดงฝีมือได้ เจ้ารับหน้าที่ แค่ล้มเขาก็พอ”
ทั้งสองมองหน้ากัน จางรั่วรั่วเตือนขึ้นเสียงเบา “รักษาตนเองด้วย นะ”
หวังหลานยิ้มตอบ “อย่าห่วงเลย”
“ขยะสองชิ้นนั่นพอได้หรือยัง หรือจะมารับความตายทั้งคู่เลย?”
เด็กหนุ่มผมเขียวสบถอย่างเหลืออด สองคนนี้พิรี้พิไร เอาแต่ถ่วง เวลาฆ่าคนของเขาอยู่ได้