ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 252 ตัวนำโชค
จางอวิ๋นชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย แววตาคมปลาบจับจ้องไปยังแหวนมิติในมือ ก่อนจะสะบัดหัตถ์เรียกหินส่งเสียงออกมาเปิดใช้งาน
“เรื่องที่สั่งการ จัดการคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและราบเรียบดังลอดออกมาจากหินสื่อสารในทันที
จางอวิ๋นหรี่ตาลงจนเรียวเล็ก ประกายความคิดแล่นเร็วรี่ดุจสายฟ้า
เรื่อง?
เบื้องหลังบรรพชนตระกูลหลัวผู้เหี้ยมโหด ยังมีตัวตนลึกลับชักใยอยู่อีกชั้นหนึ่งอย่างนั้นหรือ?
การที่อีกฝ่ายสื่อสารผ่านหินส่งเสียงเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าตำแหน่งของมันต้องไม่ได้อยู่ในละแวกเมืองตานซาน ทว่าหัวข้อที่มันเอ่ยถึง… คือกิจการอันใดกัน?
“เหตุใดจึงเงียบ?”
เมื่อเห็นความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ น้ำเสียงจากปลายสายพลันเปลี่ยนไป แฝงไปด้วยความฉงน
จางอวิ๋นมิรอช้า เขาโคจรพลังปราณบังคับเส้นเสียงเลียนแบบท่วงทำนองการพูดของบรรพชนตระกูลหลัวอย่างแนบเนียน ก่อนจะตอบกลับไปสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “จัดการเรียบร้อยแล้ว”
“ในเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็จงนำตัวคนมาพบข้าได้ทันที!”
สิ้นคำสั่งอันทรงอำนาจ สัญญาณสื่อสารก็ถูกตัดขาดไปในฉับพลัน
จางอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสื่อถึงความนัยบางอย่าง
นำตัวคน?
หมายถึงการกวาดต้อนคนของตระกูลอู๋ไปอย่างนั้นหรือ?
หากเป็นเช่นนั้น ข้อสรุปเดียวที่สมเหตุสมผลที่สุดก็คือ… เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือสวนสมุนไพรของตระกูลอู๋!
จางอวิ๋นก้าวเดินออกจากลานกว้างด้วยท่วงท่าสง่างาม เขามุ่งตรงไปยังกลุ่มของอู๋เสี่ยวพั่ง ลุงใหญ่ และเจียงสวินเถาที่เพิ่งจัดการธุระเสร็จสิ้น ก่อนจะเอ่ยถามเข้าประเด็นสำคัญ “สวนสมุนไพรของตระกูลพวกเจ้า ตั้งอยู่ที่แห่งใด?”
ลุงใหญ่และเจียงสวินเถาชะงักไปชั่วครู่ด้วยความงุนงง ทว่าด้วยความเชื่อใจที่มีต่อจางอวิ๋น พวกเขาจึงมิคิดจะปกปิด “เรียนท่านเซียน สวนสมุนไพรตั้งอยู่นอกเขตเมืองตานซาน มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ราวหนึ่งพันลี้ ในส่วนลึกของเทือกเขาไป่หลินขอรับ”
“นอกเมืองหนึ่งพันลี้…”
จางอวิ๋นพึมพำกับตนเอง พลันเกิดความเข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที
หินส่งเสียงชิ้นนี้เป็นรุ่นพิเศษ ระยะการสื่อสารจำกัดอยู่เพียงห้าพันลี้ หากสวนสมุนไพรตั้งอยู่ในระยะพันลี้ ย่อมมีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่ผู้อยู่เบื้องหลังจะปักหลักอยู่ที่นั่น และ ‘คน’ ที่มันต้องการตัว ก็คงหนีไม่พ้นสายเลือดตระกูลอู๋
หรือว่าพวกมันจะค้นพบวิธีเปิดม่านพลังของสวนสมุนไพรได้แล้ว?
จางอวิ๋นลูบคางอย่างใช้ความคิด ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ
ฟังจากน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยบารมีของผู้อยู่เบื้องหลังบรรพชนตระกูลหลัว ความแข็งแกร่งของมันต้องไม่ธรรมดา อย่างน้อยที่สุดย่อมต้องอยู่ในระดับหยวนอิงเช่นเดียวกัน
การที่ยอดฝีมือระดับหยวนอิงถึงสองคนให้ความสนใจสวนสมุนไพรขนาดเล็กเช่นนี้ แสดงว่าภายใต้ผืนดินแห่งนั้นต้องซุกซ่อนสมบัติล้ำค่าที่โลกมิตระหนักถึงอย่างแน่นอน
จางอวิ๋นตัดสินใจเอ่ยปาก “ลุงใหญ่ รบกวนท่านช่วยนำทางข้าไปยังสวนสมุนไพรแห่งนั้นที”
“ได้แน่นอนขอรับ! ยินดีอย่างยิ่ง!”
ลุงใหญ่ตระกูลอู๋รับคำโดยมิลังเล
แม้เขาจะมิทราบสาเหตุที่ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่สนใจสวนสมุนไพรของตระกูล ทว่าต่อให้จางอวิ๋นต้องการยึดครองสมุนไพรทั้งหมด เขาก็ยินดีมอบให้ด้วยความเต็มใจ
เพียงแค่ทรัพย์สินของตระกูลหลัวที่เพิ่งยึดมาได้ก็นับว่ามหาศาลเกินกว่าที่ตระกูลอู๋จะใช้หมดในร้อยปีแล้ว ต่อให้ต้องทิ้งสวนสมุนไพรไปก็หาใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป!
จางอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้น รบกวนท่านแล้ว”
“ท่านเซียนกล่าวหนักไปแล้วขอรับ!” ลุงใหญ่รีบโบกมืออย่างนอบน้อม ก่อนจะถามเพื่อความแน่ใจ “พวกเราจะออกเดินทางกันในยามนี้เลยหรือไม่?”
“อืม”
จางอวิ๋นตอบรับเพียงสั้นๆ ก่อนจะสะบัดมือวูบหนึ่ง
โฮก!
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนตัวมหึมาพลันปรากฏกายขึ้นกลางอากาศธาตุ ส่งกลิ่นอายอันดุดันสยบขวัญผู้คน
“ระ… ระดับหยวนอิง! นี่คือสัตว์อสูรระดับหยวนอิงอย่างนั้นหรือ!?”
ยามได้เห็นพยัคฆ์ลายพาดกลอนที่มีขนาดมหึมาราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ปรากฏกายเบื้องหน้า ลุงใหญ่และคนอื่นๆ ต่างพากันสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นสะท้านด้วยสัญชาตญาณยามสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา
“ขึ้นมาสิ”
จางอวิ๋นทะยานร่างขึ้นไปประทับบนหลังพยัคฆ์อย่างมั่นคง ก่อนจะกวักมือเรียกพวกเขาด้วยท่าทีเรียบเฉย
“พว... พวกเราสามารถขึ้นไปนั่งบนหลังสัตว์เทพตัวนี้ได้จริงๆ หรือขอรับ?” ลุงใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
อู๋เสี่ยวพั่งกระโดดขึ้นไปบนหลังพยัคฆ์ด้วยท่าทางคุ้นเคย ก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้ครอบครัว “ลุงใหญ่ ท่านแม่ นี่คือสัตว์เลี้ยงของท่านอาจารย์ ขึ้นมาเถอะ มิมีอันใดต้องกังวล!”
เมื่อเห็นความมั่นใจของอู๋เสี่ยวพั่ง ลุงใหญ่และคนอื่นๆ ถึงได้กล้าก้าวเท้าขึ้นไปบนหลังเสือ
วินาทีที่สัมผัสลงบนเส้นขนอันอ่อนนุ่มทว่าแฝงด้วยพลังมหาศาล พวกเขาต่างรู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน
ในฐานะผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานและระดับกลั่นลมปราณ พวกเขาไม่เคยบังอาจจินตนาการเลยว่าชาตินี้จะมีวาสนาได้ขี่หลังสัตว์อสูรระดับหยวนอิงที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้!
“สวรรค์คุ้มครอง… นี่คือวาสนาที่ข้ามิเคยกล้าฝันถึงจริงๆ” เจียงสวินเถาลูบขนของพยัคฆ์ลายพาดกลอนด้วยมือที่สั่นเทา
อู๋เสี่ยวพั่งเห็นมารดาตื่นเต้นดุจเด็กน้อย ก็อดไม่ได้ที่จะยืดอกกล่าวอย่างภาคภูมิ “ท่านแม่ แค่สัตว์อสูรระดับหยวนอิงตัวเดียวใยต้องตื่นตระหนก? รอข้าฝึกปรือจนกล้าแกร่งกว่านี้ ข้าจะไปจับระดับแปลงเทพ หรือแม้แต่ระดับเหลียนซวีมาให้ท่านแม่เลี้ยงเล่นที่บ้านสักสี่ห้าตัว!”
“ระดับแปลงเทพ? ระดับเหลียนซวี?”
คำกล่าวอ้างอันโอ้อวดนั้นทำให้มุมปากของเจียงสวินเถาและลุงใหญ่ถึงกับกระตุกวูบ
มิตลอดเวลาเพียงสองปี เจ้าอ้วนบ้านเรากลายเป็นคนขี้คุยปานนี้เชียวหรือ?
ทว่าเมื่อนึกถึงภาพอู๋เสี่ยวพั่งที่ซัดผู้นำตระกูลหลัวจนแหลกเป็นผุยผงเมื่อครู่ ผสมกับความลึกลับของจางอวิ๋น... ในใจของพวกเขากลับมีความหวังลึกๆ ว่า มันอาจจะมิใช่เรื่องเหลวไหลเสียทีเดียว
เจ้าอ้วนบ้านเรา… ได้ดิบได้ดีเกินคาดไปไกลแล้ว!
จางอวิ๋นทอดมองภาพความอบอุ่นตรงหน้าพลางยิ้มขำในใจ
อยู่ต่อหน้าครอบครัว เจ้าลูกศิษย์คนนี้ช่างคุยโตเสียเหลือเกิน!
ทว่าเขาก็หามิได้สงสัยในคำพูดนั้น ด้วยรากฐานและศักยภาพของอู๋เสี่ยวพั่งในยามนี้ อนาคตเช่นนั้นย่อมอยู่เพียงเอื้อมมือ
“ท่านเซียน สวนสมุนไพรตั้งอยู่ทางทิศนั้นขอรับ!” ลุงใหญ่ชี้บอกทิศทางอย่างรวดเร็ว
จางอวิ๋นนำฉิงเฟิง หรือ ‘เครื่องตรวจจับมนุษย์’ ออกมาห้อยไว้ที่หัวไหล่ของพยัคฆ์ ก่อนจะออกคำสั่ง “ไป!”
โฮก!
พยัคฆ์วิญญาณคำรามลั่นสะเทือนฟ้าดิน ร่างมหึมาทะยานขึ้นสู่ห้วงเวหาประดุจสายฟ้าพาดผ่าน
“เสือขาวตัวนั้นช่างใหญ่โตนัก!!”
“กลิ่นอายระดับหยวนอิง! นั่นมันสัตว์อสูรระดับหยวนอิงมิผิดแน่!”
“ดูนั่นสิ บนหลังมีคนนั่งอยู่… นั่นมันท่านเซียนผู้ทำลายตระกูลหลัว!”
“แม้แต่พยัคฆ์หยวนอิงยังสยบยอม ท่านผู้นั้นแข็งแกร่งระดับไหนกันแน่?”
“นั่นลุงใหญ่และฮูหยินตระกูลอู๋นี่นา! พวกเขาได้รับเกียรติให้นั่งบนหลังสัตว์อสูรระดับหยวนอิงเชียวหรือ?”
เสียงอื้ออึงและสายตาแห่งความริษยาดังระงมไปทั่วทั้งเมืองตานซานยามที่ร่างของพยัคฆ์วิญญาณพุ่งผ่านไป
สัมผัสได้ถึงสายตาเทิดทูนและอิจฉาจากทุกสารทิศ ลุงใหญ่และคนอื่นๆ ต่างทอดถอนใจด้วยความตื้นตัน การมีอู๋เสี่ยวพั่งเป็นบุตรหลาน นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูลอู๋อย่างแท้จริง!
ยามนึกย้อนไปเมื่อสองปีก่อนที่พวกเขาคัดค้านมิให้อู๋เสี่ยวพั่งก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการฝึกตน ในใจพลันเกิดความละอายอย่างสุดซึ้ง
เกือบไปแล้ว… พวกเขาเกือบจะทำลายอนาคตที่รุ่งโรจน์ที่สุดของตระกูลไปเสียแล้ว!
…
ห่างไกลออกไปหนึ่งพันลี้ ลึกเข้าไปในเทือกเขาไป่หลินอันสลับซับซ้อน ปรากฏผืนป่าลึกลับที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกหนาทึบจนมองมิเห็นสิ่งใด
ณ เบื้องหน้าของพรรณไม้โบราณ ชายชราในชุดคลุมสีดำหรูหรากำลังยืนตระหง่าน แววตาที่จ้องมองเข้าไปในป่าหมอกฉายประกายแห่งความละโมบ “ที่แห่งนี้… อีกเพียงมินาน มันจะตกเป็นของข้าเพียงผู้เดียว!”
กล่าวจบ เขาก็เบือนหน้ามองกลับไปยังทิศทางของเมืองตานซาน
ยามนึกถึงบทสนทนาผ่านหินส่งเสียงเมื่อครู่ คิ้วของเขาพลันขมวดมุ่นด้วยความระแวงสงสัย
แม้ทุกอย่างจะดูปกติดี ทว่าเขากลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงสะบัดมือเรียกเมล็ดพันธุ์สีเทาหม่นออกมาหนึ่งเม็ด มันขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางกลุ่มควัน ก่อนจะกลายร่างเป็น ‘มนุษย์งู’ รูปร่างประหลาด ท่อนบนเป็นมนุษย์ที่ดูซูบซีด ท่อนล่างเป็นหางงูสีแดงเพลิงที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม
ชายชราชุดดำเอ่ยสั่งการด้วยเสียงเหี้ยมเกรียม “จงไปตรวจสอบที่เมืองตานซานให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“น้อมรับบัญชา!”
มนุษย์งูรับคำ หางของมันสะบัดวูบหนึ่งจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีโลหิตพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว
…
บนชั้นเมฆนอกเมืองตานซาน พยัคฆ์ลายพาดกลอนกำลังบินทะลวงอากาศด้วยความเร็วที่เหนือคณา
“ไอ้เสือบ้า! หันหน้าตรงๆ หน่อยสิโว้ย! หนวดแกแทงหน้าข้าจนพรุนหมดแล้วเนี่ย!”
ฉิงเฟิงที่ถูกห้อยต่องแต่งอยู่ตรงไหล่เสือ จู่ๆ ก็แผดเสียงด่าทอออกมาด้วยความโมโห
พยัคฆ์ลายพาดกลอนได้ยินเช่นนั้น แทนที่จะหยุด กลับแกล้งสะบัดศีรษะอย่างแรงไปมาจนฉิงเฟิงหัวหมุนเคว้ง
“อ๊ากกก!”
ฉิงเฟิงถูกหนวดเสือทิ่มแทงจนร้องลั่น รีบหันไปส่งสายตาขอความเมตตาจากจางอวิ๋น “คุณชาย ช่วยข้าด้วย…”
“หยุดเล่นได้แล้ว ตั้งใจเดินทางซะ” จางอวิ๋นเอ่ยดุด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
พยัคฆ์ลายพาดกลอนถึงได้ยอมหยุดแกล้ง ทิ้งให้ฉิงเฟิงทำหน้ามุ่ยน้อยใจอยู่ผู้เดียว
ลุงใหญ่และเจียงสวินเถามองภาพนั้นด้วยความฉงน
ยามแรกพวกเขาสังเกตเห็นร่างของฉิงเฟิงแล้ว ทว่ามิมั่นใจว่าเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใด
ยามนี้เมื่อเห็นมันพ่นคำพูดออกมาได้ ก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยเป็นทวีคูณ ท่านเซียนห้อยมนุษย์คนนี้ไว้ประดับบารมีเพื่อเหตุใดกัน?
อู๋เสี่ยวพั่งเห็นความสงสัยของบุพการี จึงเอ่ยไขความกระจ่าง “ท่านแม่ ลุงใหญ่ นี่คือ ‘เครื่องตรวจจับมนุษย์’ ของท่านอาจารย์ขอรับ!”
“เครื่องตรวจจับมนุษย์?” ลุงใหญ่และเจียงสวินเถาเลิกคิ้วสูง
อู๋เสี่ยวพั่งอธิบายต่อด้วยรอยยิ้ม “เจ้าสิ่งนี้มีพรสวรรค์พิเศษติดตัวคือ ‘แสวงโชคเลี่ยงภัย’ ท่านอาจารย์บอกว่าหากพกมันไว้เวลาเดินทาง จะช่วยให้พวกเราหลีกหนีจากคราวเคราะห์และเรื่องซวยๆ ได้ขอรับ!”
ลุงใหญ่และเจียงสวินเถาถึงกับบางอ้อ “ที่แท้… ก็เป็น ‘ตัวนำโชค’ นี่เอง!”
ฉิงเฟิงที่ห้อยต่องแต่งอยู่ได้ยินคำเรียกนั้น แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความคับแค้น
ตัวนำโชคบ้านแกสิ! พวกแกสิที่เป็นตัวนำโชคกันทั้งตระกูล!!