ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 246 บ้านของเจ้าอ้วน
“หลานเอ๋อร์ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”
ชิงฮุ่ยอวิ๋นตวาดถามเสียงแข็ง ดวงตาจ้องมองไปยังหลานเอ๋อร์ด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
ทว่าหลานเอ๋อร์กลับไม่ได้แยแสต่อคำถามนั้นแม้แต่น้อย นางหันไปจ้องมองจางอวิ๋นเขม็งด้วยสายตาประสงค์ร้าย “บอกข้ามาเสียดีๆ เจ้าล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าได้อย่างไร?”
“ไม่จำเป็นต้องบอก!”
จางอวิ๋นตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชา “เป็นเพียงแค่ร่างแยก ไม่ต้องล่วงรู้ให้มากความ!”
สิ้นคำหางเสียง เขาสะบัดเท้าหวดเปรี้ยงเข้าใส่ร่างของนางอย่างรุนแรงจนอากาศสั่นสะท้าน แรงปะทะนั้นมหาศาลจนร่างของสตรีเบื้องหน้าระเบิดออกเป็นจุณในพริบตา
“ไอ้เดรัจฉาน!”
ร่างของหลานเอ๋อร์แหลกสลายกลายเป็นกลุ่มก้อนพลังงานฟุ้งกระจายไปทั่วทิศทาง ทว่าส่วนศีรษะที่ยังไม่ถูกบดขยี้กลับถลึงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความอาฆาตแค้นแสนสาหัส “ข้าจะจดจำเจ้าไว้… จดจำเจ้าไปจนชั่วชีวิต!”
“ไม่ต้องเสียเวลาจำหรอก เพราะข้าไม่ได้ใส่ใจเจ้าแม้แต่นิดเดียว!”
จางอวิ๋นหวดเท้าซ้ำเข้าที่ใบหน้านั้นอีกครา
ปุ้ง!
แรงเตะมหาศาลบดขยี้ส่วนศีรษะที่เหลือจนแตกกระจายกลายเป็นเศษธุลี สลายสิ้นไม่เหลือแม้แต่กลิ่นอาย
เขาไม่เสียเวลาบีบคั้นถามความจริงใดๆ เพราะย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าร่างแยกที่ถูกทิ้งไว้ไม่อาจล่วงรู้ความลับลึกซึ้งได้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องลอบประเมินในใจ คือความแข็งแกร่งของสตรีผู้นี้
ลำพังเพียงร่างแยกยังเปี่ยมด้วยกลิ่นอายระดับหยวนอิงขั้นสูงสุด เช่นนั้นร่างต้นของนางย่อมต้องเป็นตัวตนที่เหนือล้ำยิ่งกว่า… มีความเป็นไปได้สูงยิ่งว่าจะเป็นยอดฝีมือระดับแปลงเทพ!
สำนักหนานเฟิงม่อที่ปรากฏตัวในที่แจ้งมีจอมมารเพียงสองตน ทว่าความแข็งแกร่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดนั้นกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้หลายเท่าตัว!
จางอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสมดุลปราณ ก่อนจะหันไปทางกลุ่มของชิงฮุ่ยอวิ๋น “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป ตามข้ามา”
ว่าแล้วเขาก็สะบัดมือวูบหนึ่ง เก็บชิงฮุ่ยอวิ๋นและผู้ติดตามทั้งหมดบนเกาะเข้าไปในหอสมบัติเซียนในพริบตา ก่อนจะทะยานกายขึ้นประทับบนหลังพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอน แล้วพุ่งทะยานหายวับไปจากเส้นขอบฟ้า
ร่างแยกของหลานเอ๋อร์ดับสูญที่นี่ ร่างต้นของนางย่อมต้องได้รับข่าวในไม่ช้า หากนางเป็นระดับแปลงเทพจริง ย่อมต้องมีฐานะสูงส่งในสำนักหนานเฟิงม่อ และหากนางทำการติดต่อกับบรรพชนพันเกาะเพื่อรวมกำลังกันล้อมปราบ การรั้งอยู่ที่นี่ต่อไปย่อมมีแต่ความเสี่ยงที่ไม่อาจคาดเดาได้
…
ณ แคว้นฝูเซียน ภายในวังใต้ดินอันลึกลับ
บนบัลลังก์คริสตัลที่แผ่ไอเย็นเยือก
พรวด!
สตรีโฉมงามผมสีฟ้าดวงตาสีฟ้าสดใสผู้หนึ่ง พลันลืมตาขึ้นจากการบำเพ็ญเพียรอันยาวนาน นางอ้าปากกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตจนย้อมผืนอาภรณ์
ข้อมูลที่ไหลบ่าเข้ามาในห้วงสำนึก ทำให้ใบหน้าอันงดงามที่ดูสุขุมยิ่งกว่าร่างแยกหลานเอ๋อร์ผู้นั้น บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้น “บังอาจนัก! กล้าดีอย่างไรมาทำลายร่างแยกของข้า!”
ร่างแยกที่นางทิ้งไว้ที่หอฝูเซียนนั้นได้รับการหล่อเลี้ยงจนเติบโตไปเกือบ 9 ส่วนแล้ว ขอเพียงเวลาอีกไม่นานก็จะสมบูรณ์พร้อม เมื่อถึงเวลานั้นหากผสานรวมกับร่างต้น พลังฝีมือของนางจะก้าวกระโดดขึ้นอย่างมหาศาล ทว่าตอนนี้ทุกอย่างกลับพังทลายลง…
“หลานเอ๋อร์ เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
ทันใดนั้น เสียงอันทรงพลังและชราภาพก็ดังก้องไปทั่วตำหนัก
หลานเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบสงบจิตใจแล้วลุกขึ้นคารวะไปยังใจกลางตำหนักด้วยความเคารพ “คารวะบรรพชน!”
สิ้นเสียงของนาง ไอปีศาจหนาทึบพลันลอยฟุ้งขึ้นมากลางอากาศ ปรากฏเป็นร่างของบุคคลภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายกดดันจนอากาศแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
“ข้าสัมผัสได้ถึงโทสะอันรุนแรงของเจ้าทันทีที่มาถึง บอกข้ามา มีสิ่งใดเกิดขึ้น?”
“เรียนบรรพชน ร่างแยกที่ข้าทิ้งไว้ ณ หอฝูเซียนถูกทำลายสิ้นแล้วเจ้าค่ะ!” หลานเอ๋อร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นเครือด้วยความโกรธ
“ถูกพวกหอฝูเซียนตรวจพบงั้นรึ?”
“มิใช่เจ้าค่ะ คนที่ลงมือไม่ใช่คนของหอฝูเซียน แต่เป็นบุรุษลึกลับที่เข้าควบคุมชิงฮุ่ยอวิ๋น ผู้อาวุโสใหญ่ของหอฝูเซียนเอาไว้ก่อนแล้วเจ้าค่ะ!”
“สามารถสยบผู้อาวุโสใหญ่หอฝูเซียนได้เชียวรึ?” ไอปีศาจรอบกายคนชุดดำกระเพื่อมไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “มันผู้นั้นเป็นระดับแปลงเทพงั้นรึ?”
“ดูเหมือนจะยังไม่ใช่เจ้าค่ะ…” หลานเอ๋อร์ขมวดคิ้วด้วยความฉงน “จากการตรวจสอบกลิ่นอายของร่างแยก มันผู้นั้นยังคงอยู่ในระดับหยวนอิงเท่านั้น ทว่าพลังต่อสู้ที่แท้จริงกลับกล้าแข็งจนน่าตกใจ เหนือล้ำกว่าระดับหยวนอิงทั่วไปไปไกลโข!”
“ระดับหยวนอิง แต่กลับมีพลังต่อสู้ข้ามขั้นงั้นรึ?” คนชุดดำครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องของมันผู้นี้เอาไว้จัดการภายหลัง ตอนนี้ ‘วายุ’ และ ‘เงา’ ได้จบสิ้นชีวิตลงแล้ว ภารกิจที่คั่งค้างของพวกเขาย่อมต้องเป็นหน้าที่ของเจ้าที่ต้องรับช่วงต่อ!”
“จอมมารทั้งสองดับสูญแล้วรึ!?” หลานเอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความตระหนก “พวกมันตายด้วยน้ำมือของผู้ใดกัน?”
“กำลังอยู่ระหว่างการตรวจสอบ!” คนชุดดำตอบอย่างไร้อารมณ์ “อย่างไรเสีย ตอนนี้เจ้าจงตามข้าไปที่เกาะเชียนไห่ก่อน!”
หลานเอ๋อร์เม้มริมฝีปากแน่น พยักหน้าตอบรับด้วยความเคร่งขรึม พร้อมกับไอปีศาจที่พัดกระหน่ำไปทั่วตำหนัก ร่างของทั้งสองก็อันตรธานหายไปในความว่างเปล่าทันที
…
กาลเวลาหมุนเวียนดุจสายน้ำหลาก เพียงพริบตาเดียว 7 วันก็เลือนหายไป
ท่ามกลางผืนนภาอันกว้างใหญ่เหนือแคว้นหยวนหลิว อินทรีขาวมหึมาที่มีความยาวเกือบ 10 เมตรกำลังสยายปีกบินสง่างามท้าทายสายลม
นั่นคือเสี่ยวไป๋
จางอวิ๋นนั่งนิ่งอยู่บนหลังอินทรี ดวงตาทอดมองไปยังเส้นทางไกลโพ้นด้วยแววตาสุขุม
หลังจากปลีกตัวออกมาจากเกาะร้างแห่งนั้นได้ เขาตัดสินใจมุ่งหน้ากลับสู่แคว้นหนานอวิ๋นทันที ทว่าด้วยระยะทางที่ยาวไกลแสนเข็ญ เขาจึงให้พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนและเสี่ยวไป๋สลับหน้าที่กันทำความเร็วอย่างต่อเนื่อง
เส้นทางขากลับในครานี้ต่างจากตอนที่มุ่งหน้าไปแคว้นหนานซิง เพราะต้องตัดผ่านแคว้นหยวนหลิว ซึ่งมีอาณาเขตเชื่อมต่อกับแคว้นหนานอวิ๋นโดยตรง
เขาวางแผนการใหญ่ไว้ในใจเรียบร้อยแล้วว่า เมื่อกลับถึงแคว้นหนานอวิ๋น เขาจะเรียกตัวกู่หงเหวิน ปุโรหิตสาม และผู้ติดตามคนอื่นๆ มารวมตัวกัน พร้อมกับชิงฮุ่ยอวิ๋นที่ถูกเก็บไว้ เพื่อเปิดการประชุมครั้งสำคัญ
ในเมื่อตอนนี้มีผลึกชีพจรวิญญาณฟ้าดินอยู่ในกำมือแล้ว การวางรากฐานสร้างขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดย่อมต้องถูกบรรจุลงในแผนการโดยด่วน
บนหลังอินทรีที่โต้ลมแรง
อู๋เสี่ยวพั่งกวาดสายตามองทัศนียภาพเบื้องล่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นเบาๆ “ท่านอาจารย์… ตอนนี้พวกเราเข้าสู่เขตแคว้นหยวนหลิวแล้วใช่หรือไม่ขอรับ?”
จางอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย
เขาไม่ต้องการให้เหล่าศิษย์ต้องอุดอู้อยู่แต่ในการฝึกฝนที่จำเจ จึงพาพวกเขาออกมาสัมผัสโลกภายนอก ทว่าอู๋ไห่ไห่และอวี่เว่ยต่างกำลังติดพันอยู่กับการฝึกเคล็ดวิชาเฉพาะตัวที่เข้าสู่ช่วงคับขัน คนหนึ่งหลับลึกดิ่งสู่สมาธิ อีกคนกำลังกระตุ้นรากวิญญาณจนถึงขีดสุด ทั้งสองจึงไม่อาจปลีกตัวออกมาได้
ในส่วนของศิษย์คนอื่นๆ นอกจากอู๋เสี่ยวพั่งที่แสดงความประสงค์จะอยู่ข้างกายเขาเพราะรู้ว่าต้องผ่านแคว้นหยวนหลิวแล้ว…
ทั้งสวีหมิง อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ และโจวข่าน ต่างก็ออกมาเพียงครู่เดียว ก่อนจะรบเร้าอาจารย์อย่างหนักเพื่อกลับเข้าไปฝึกฝนในสระโลหิตหมื่นอสูร
นับตั้งแต่ได้สัมผัสพลังในสระนั้นเพียงคราเดียว เหล่าศิษย์ทั้งสามก็หลงรักมันจนถอนตัวไม่ขึ้น เพราะนอกจากจะช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าแล้ว มวลสารในน้ำยังช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายให้พัฒนาอย่างก้าวกระโดด และหากฝึกฝนเคล็ดวิชาควบคู่ไปด้วย ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว
เมื่อเห็นเหล่าศิษย์กระหายในพลังและขยันหมั่นเพียรถึงเพียงนี้ จางอวิ๋นย่อมไม่ขัดใจ เขาจึงส่งพวกเขากลับเข้าสู่พื้นที่ฝึกฝนทันที
ทว่าอู๋เสี่ยวพั่งกลับดูจะให้ความสนใจกับแคว้นหยวนหลิวแห่งนี้เป็นพิเศษ เมื่อเห็นท่าทีที่ผิดปกติ จางอวิ๋นจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เสี่ยวพั่ง เจ้ามีธุระอันใดที่แคว้นหยวนหลิวรึ?”
อู๋เสี่ยวพั่งมีสีหน้าอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมา “ท่านอาจารย์… ข้าอยากจะขอกลับไปเยี่ยมเยียนที่บ้านสักคราขอรับ!”
“กลับบ้านงั้นรึ?”
จางอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนความทรงจำจะผุดขึ้นมา “บ้านของเจ้าตั้งอยู่ในแคว้นหยวนหลิวแห่งนี้เองรึ?”
“ขอรับท่านอาจารย์” อู๋เสี่ยวพั่งพยักหน้ายืนยัน
จางอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยขุดคุ้ยประวัติเบื้องหลังของอู๋เสี่ยวพั่ง และเข้าใจมาโดยตลอดว่าอีกฝ่ายเป็นคนของแคว้นหนานอวิ๋น ใครจะไปคิดว่าบ้านเกิดของศิษย์คนที่สองจะตั้งอยู่ในแคว้นหยวนหลิวแห่งนี้
แม้ทั้งสองแคว้นจะอยู่ติดกัน แต่ระยะทางนั้นนับว่าไกลโข อีกทั้งแคว้นหยวนหลิวยังเต็มไปด้วยขุมกำลังผู้บำเพ็ญเพียรที่เข้มแข็ง เหตุใดอู๋เสี่ยวพั่งถึงต้องดั้นด้นไปไกลถึงแคว้นหนานอวิ๋นเพื่อเข้าสำนัก?
ราวกับอ่านใจอาจารย์ออก อู๋เสี่ยวพั่งจึงอธิบายด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “ท่านอาจารย์… ก่อนหน้านี้ข้าเคยไปอ้อนวอนขอฝากตัวเป็นศิษย์กับหลายสำนักในแคว้นหยวนหลิว แต่กลับไม่มีสำนักใดเลยที่ยอมรับคนไร้พรสวรรค์เช่นข้า… ข้าจึงต้องระเห็จไปไกลถึงแคว้นหนานอวิ๋นเพื่อแสวงหาโอกาส…”
จางอวิ๋นลอบพยักหน้าเข้าใจในทันที
มิน่าเล่า ในวันที่เขารับอู๋เสี่ยวพั่งเป็นศิษย์ เด็กหนุ่มผู้นี้ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ การถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากขุมกำลังในบ้านเกิด จนต้องดั้นด้นไปหาความหวังสุดท้ายในแคว้นอื่น ทว่ากลับไปเจอผู้ดูแลสำนักที่จ้องแต่จะขูดรีด…
ความเจ็บปวดและความอัดอั้นในใจของอู๋เสี่ยวพั่งในตอนนั้น จางอวิ๋นย่อมเข้าใจได้ถ่องแท้แล้ว
“ในเมื่อเดินทางมาถึงถิ่นของเจ้าแล้ว ย่อมต้องแวะไปดูเสียหน่อย!”
เขามองดูอู๋เสี่ยวพั่งที่มีท่าทีประหม่าปนตื่นเต้น ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ “ถือโอกาสนี้แนะนำอาจารย์ให้คนทางบ้านเจ้ารู้จักด้วย อาจารย์เองก็อยากจะเห็นหน้าค่าตาของบิดามารดาผู้ให้กำเนิดลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมเช่นเจ้าเหมือนกัน!”
เมื่อได้รับคำชมจากอาจารย์ ใบหน้าของอู๋เสี่ยวพั่งก็แดงซ่านด้วยความปลาบปลื้ม
คำว่ายอดเยี่ยม… แม้ตอนนี้เขาจะก้าวเข้าสู่ระดับจินตานได้สำเร็จซึ่งนับว่าไม่เลวเลยสำหรับคนทั่วไป แต่หากต้องเปรียบเทียบกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ แล้ว…
เขาอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มขื่นออกมา
หากไม่นับศิษย์น้องสุ่ยเอ๋อร์ ระดับพลังของเขากลับรั้งท้ายที่สุดในกลุ่ม
ในฐานะศิษย์คนที่สองของท่านอาจารย์ แต่ระดับพลังกลับเป็นรองบ๊วย… ความกดดันนี้ช่างหนักหนานัก
“เสี่ยวพั่ง เจ้าเริ่มต้นช้ากว่าผู้อื่นไปบ้าง การที่ตามหลังอยู่ในตอนนี้ย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา!”
จางอวิ๋นล่วงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจศิษย์ เขาจึงเอื้อมมือไปตบไหล่เบาๆ เพื่อปลุกปลอบ “จงจำไว้ ในอนาคตเบื้องหน้า เจ้าจะเติบโตจนแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องคนใดของเจ้าแน่นอน!”
“ขอรับอาจารย์! ข้าจะพยายามให้ถึงที่สุด!” อู๋เสี่ยวพั่งพยักหน้าด้วยแววตาที่กลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง
“เอาล่ะ บ้านของเจ้าตั้งอยู่ที่ใดในแคว้นหยวนหลิว?”
“เรียนท่านอาจารย์ อยู่ที่เมืองตานซาน ทางตอนใต้ของแคว้นหยวนหลิวขอรับ!”