ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 235 เจ้าเกาะเชียนไห่ผู้ตกตะลึง
“แย่แล้ว!”
สีหน้าของเจ้าเกาะเชียนไห่แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน คิดจะโคจรพลังป้องกันในยามนี้ก็สายเกินการณ์เสียแล้ว ร่างทั้งร่างถูกคลื่นพลังงานมหาศาลระลอกนั้นกวาดกระแทกเข้าใส่อย่างจัง
ร่างของเขาปลิวละลิ่วกระเด็นออกไปไกลหลายร้อยเมตร ก่อนจะร่วงลงกระแทกอัดกับพุ่มไม้ใหญ่บนเกาะที่ห้าอย่างทุลักทุเลจนฝุ่นตลบ
ทั่วทั้งเกาะที่ห้าตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ…
ท่านเจ้าเกาะผู้เป็นถึงยอดฝีมือระดับแปลงเทพขั้นสูงสุด ผู้ปกครองสูงสุดแห่งน่านน้ำนี้ ถึงกับโดนซัดปลิวเป็นว่าวสายป่านขาดเลยเนี่ยนะ??
ผู้บำเพ็ญเพียรชาวเกาะเชียนไห่จำนวนมากต่างจ้องมองไปยังปากถ้ำเบื้องหน้าตาค้าง ในแววตาฉายแววตื่นตระหนกหวาดผวาถึงขีดสุด
ข้างในนั้น… มันมีสัตว์ประหลาดตัวใดซ่อนอยู่กันแน่?
“เจ้าสารเลว!”
เจ้าเกาะเชียนไห่ตบฝ่ามือลงบนต้นไม้ใต้ร่างด้วยโทสะ ปัง! ต้นไม้ใหญ่แหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา เขาคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล ก่อนจะวาดฝ่ามือซัดพลังปราณ ก่อตัวเป็นฝ่ามือยักษ์พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ถ้ำจากระยะไกลด้วยเจตนาสังหาร
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ในจังหวะที่ฝ่ามือยักษ์กำลังจะปะทะเข้ากับปากถ้ำ ร่างเงาสองสายก็พุ่งสวนออกมาจากภายในพร้อมกัน ทั้งคู่ประสานมือซัดพลังเข้าต้านรับ ฝ่ามือยักษ์ของเจ้าเกาะเชียนไห่ถูกทำลายจนแตกกระจายสิ้นซาก
ตูม!
แรงอัดอากาศที่ระเบิดออก ส่งผลให้ผู้บำเพ็ญเพียรเกาะเชียนไห่ที่รายล้อมอยู่โดยรอบต้องเซถอยร่นไปคนละก้าวสองก้าวด้วยความแรงของคลื่นกระแทก
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองร่างทั้งสองที่พุ่งออกมาขวางทางด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด
“กู้… กู้ชวน??”
เมื่อเห็นใบหน้าของทั้งสองร่างชัดเจน เจ้าเกาะเชียนไห่ถึงกับยืนตะลึงลานทำอะไรไม่ถูก
กู้ชวน คือเจ้าหอรองแห่งหอสมบัติหนานจาง และยังเป็นผู้ดูแลหอสมบัติหนานจางประจำแคว้นหนานซิง ในฐานะเจ้าเกาะเชียนไห่ เขาเคยติดต่อค้าขายกับอีกฝ่ายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ภาพตรงหน้านี้มันคือสิ่งใดกัน…
พลันนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ที่มีการอัญเชิญผู้อาวุโสคุมกฎ และผู้อาวุโสสองแห่งเกาะเชียนไห่ออกมา
หรือว่ากู้ชวนผู้นี้… ก็ถูกอัญเชิญออกมาเช่นเดียวกัน?
เจ้าเกาะเชียนไห่แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
ก่อนหน้านี้ที่ตกใจก็เรื่องหนึ่ง แต่พวกนั้นเป็นเพียงระดับหยวนอิง เขาไม่ได้เกรงกลัวอันใด
แต่กู้ชวนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านี้… นี่มันระดับแปลงเทพขั้นสูงสุดเชียวนะ!
อีกฝ่ายถึงขั้นอัญเชิญตัวตนระดับนี้ออกมาได้เลยรึ??
“ฆ่า!” “ฆ่า!”
ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองสิ่งใดต่อ กู้ชวนทั้งสองร่างก็คำรามลั่น พุ่งเข้ามาหมายสังหารพร้อมกัน
เจ้าเกาะเชียนไห่สีหน้าเคร่งขรึม พลิกฝ่ามือเข้าต้านรับทันควัน
เขาไม่เชื่อ!
ต่อให้อีกฝ่ายใช้วิชามารอัญเชิญกู้ชวนออกมาได้ แต่ความแข็งแกร่งของ ‘กู้ชวน’ ตัวปลอมพวกนี้ จะต้องห่างชั้นกับตัวจริงอย่างแน่นอน!
ทว่าทันทีที่ปะทะฝ่ามือกับกู้ชวนทั้งสอง สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
แค่เพียงกระบวนท่าแรก...
เขาก็ถูกกู้ชวนทั้งสองซัดจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว!
ความรู้สึกชาหนึบที่ฝ่ามือทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เขาเคยประมือกับกู้ชวนมาก่อน ย่อมรู้ซึ้งถึงฝีมือของอีกฝ่ายดี พลังของ ‘กู้ชวน’ ทั้งสองคนตรงหน้านี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวจริงเลยแม้แต่น้อย!
เจ้าคนใช้วิชาอัญเชิญนั่นมันทำได้อย่างไรกัน? ถึงกับอัญเชิญกู้ชวนที่มีพลังสมบูรณ์แบบออกมาได้ถึงเพียงนี้?
“ฆ่า!” “ฆ่า!”
เมื่อเห็นกู้ชวนทั้งสองพุ่งเข้ามาฆ่าแกงอีกคำรบ เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความตกใจเอาไว้แล้วพุ่งสวนเข้าใส่
ฝีมือของกู้ชวนนั้นด้อยกว่าเขาอยู่ขั้นหนึ่ง แม้ต้องรับมือแบบสองรุมหนึ่งจะเสียเปรียบอยู่บ้าง แต่หากแค่ถ่วงเวลาไว้ก็ยังพอไหว
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะใช้วิชาอัญเชิญพิสดารอันใด ขอแค่สังหารตัวการหลักให้ได้ ทุกอย่างก็จบสิ้น!
คิดได้ดังนั้น เขาก็ปรายตามองไปยังกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรเกาะเชียนไห่ที่ยืนหลบอยู่ไกลลิบเพราะกลัวโดนลูกหลงจากการต่อสู้ เจ้าเกาะเชียนไห่เห็นแล้วก็บันดาลโทสะ ตวาดลั่น
“เจ้าพวกสวะ! ยืนบื้ออยู่ทำซากอันใด! รีบเข้าไปลากตัวคนในถ้ำออกมาให้ข้า… เดี๋ยวนี้!!”
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรสะดุ้งโหยงสุดตัว แต่ก็ได้สติกลับมา
ระดับแปลงเทพสองคนถูกท่านเจ้าเกาะดึงความสนใจไว้แล้ว บัดนี้คนข้างในก็น่าจะไร้การป้องกัน หากใครสามารถลากตัวมันออกมาได้ นี่คือความดีความชอบครั้งใหญ่หลวง!
ทันใดนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรระดับหยวนอิงหลายคนของเกาะเชียนไห่ก็พุ่งนำออกไป ทะยานเข้าหาปากถ้ำด้วยความเร็วสูงสุด
“โฮกกกกก——!!”
แต่ในวินาทีที่พวกเขาเข้าใกล้ปากถ้ำ เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทก็ดังสนั่นออกมาจากภายใน
“แย่แล้ว!!”
ภายใต้สีหน้าที่ซีดเผือดของพวกเขา พลังงานเงามืดกลุ่มใหญ่ได้ทะลักออกมาคลุมร่างราวกับคลื่นยักษ์สีดำ
“อ๊ากกก”
“ไม่! ไม่นะ!!”
“ช่วยด้วย! ท่านเจ้าเกาะช่วยข้าด้วย!!”
ระดับหยวนอิงหลายคนยังไม่ทันจะได้ตอบโต้ ก็ถูกพลังงานเงามืดกัดกร่อนร่างจนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
แต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าช่วย ผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ต่างตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังวิ่งหนีกันป่าราบ
เพราะภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ ร่างของอสูรมารเงาขนาดมหึมา ยาวเกือบร้อยเมตร กำลังพุ่งคำรามออกมาจากปากถ้ำ ร่างกายอันใหญ่โตของมันบดบังแสงตะวันจนมืดมิด
“นะ… นั่นมันตัววิปริตอันใด??”
เมื่อเห็นอสูรมารเงาที่แผ่กลิ่นอายความตายออกมา ผู้บำเพ็ญเพียรเกาะเชียนไห่ต่างหน้าซีดตัวสั่นงันงก
“หือ?”
เจ้าเกาะเชียนไห่ที่กำลังพัวพันอยู่กับกู้ชวนทั้งสองเห็นภาพนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความไม่อยากจะเชื่อ “อสูรมารเงา??”
ในจังหวะที่เขาเผลอเหม่อลอย กู้ชวนทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าก็ฉวยโอกาสลงมือพร้อมกัน
“บัดซบ!”
เจ้าเกาะเชียนไห่สีหน้าเปลี่ยน รีบยกการ์ดป้องกันแต่ก็ไม่ทันการ ร่างกายถูกกระแทกจนกระอักเลือดคำโต ปลิวกระเด็นไปไกลกว่าร้อยเมตร
“ฆ่า!” “ฆ่า!”
เมื่อมองเห็นกู้ชวนทั้งสองที่พุ่งเข้ามาฆ่าอย่างต่อเนื่องราวกับเครื่องจักรสังหารไร้ความเหน็ดเหนื่อย เจ้าเกาะเชียนไห่ก็หน้าถอดสี
ในขณะเดียวกัน สายตาก็เหลือบมองอสูรมารเงาที่ปากถ้ำด้วยความงุนงงสับสน
อสูรมารเงาเป็นสัตว์เลี้ยงของจอมมารเงามิใช่หรือ? เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้??
ไม่ทันให้คิดมากความ กู้ชวนทั้งสองก็พุ่งมาถึงตัวเขาแล้ว
“คิดว่าข้าจะจนตรอกง่ายๆ หรือ!?”
เจ้าเกาะเชียนไห่ระเบิดโทสะ ตูม! กลิ่นอายแห่งมหาสมุทรปะทุออกจากร่าง รัศมีสีฟ้าครามแผ่ปกคลุมไปทั่วฟ้า ฝ่ามือทั้งสองข้างรวบรวมพลังงานสีน้ำเงินเข้มเอาไว้จนหนาแน่น
ซูม! ซูม!
เมื่อเขาสะบัดฝ่ามือออกไป ก็เกิดเป็นคลื่นกระแทกแห่งวารีสองสาย ซัดกู้ชวนทั้งสองจนกระเด็นถอยออกไป
เขาไม่รอช้า ร่างกลายเป็นลำแสงสีฟ้าพุ่งแหวกอากาศตรงไปยังอสูรมารเงาทันที
ไม่ว่าจะอย่างไร ต้องสังหารไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ก่อน เพื่อเปิดทางให้คนของเขาบุกเข้าไปได้!
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
แต่ในวินาทีที่เขาพุ่งเข้าไปใกล้ เงาร่างอีกสามสายที่แผ่กลิ่นอายระดับแปลงเทพขั้นสูงสุด ก็พุ่งสวนออกมาจากในถ้ำอย่างกะทันหัน!
คลื่นพลังที่ระเบิดออกจากการร่วมมือกันของทั้งสาม ทำให้เขาหน้าเปลี่ยนสี ร่างถูกกระแทกจนเซถอยหลังไปหลายเมตร
เมื่อเพ่งมองให้ชัดเจน...
ก็พบว่าเป็นกู้ชวนอีกสามคน!
“เป็นไปได้อย่างไร?”
เจ้าเกาะเชียนไห่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
ลำพังอัญเชิญมาสองคนก็ว่าหลุดโลกแล้ว นี่มากันถึงห้าคนเลยเนี่ยนะ? มันตัวบ้าอะไรกันแน่?
ยังไม่ทันได้หายสงสัย กู้ชวนทั้งสามก็พุ่งเข้ามาฆ่าแกงเขาแล้ว
“ไอ้ระยำ!”
เขากัดฟันกรอด พุ่งเข้าปะทะอย่างดุเดือด
……
ภายในถ้ำ
สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวด้านนอก โจวข่านที่เพิ่งบรรลุระดับหยวนอิงถึงกับนั่งตัวสั่นเทา
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้น?
เขาเพิ่งจะดีใจที่เลื่อนขั้นได้ไม่ถึงสองวินาที ก็สัมผัสได้ว่าปราณฟ้าดินรอบทิศทางถูกดูดกลืนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อครู่ถ้าเขาตาไม่ฝาด เขาเห็นทารกน้ำที่เป็นตาน้ำของ ‘ค่ายกลรวมศูนย์เชียนไห่’ ถูกดูดเข้ามาในนี้ด้วย!
สวรรค์ช่วย!
นั่นมันสมบัติพิทักษ์เกาะเชียนไห่เชียวนะ แถมยังเก็บอยู่ในหอวิญญาณสมุทรอีกต่างหาก!
อาจารย์ไปทำอีท่าไหนถึงดูดมันมาได้??
เขาเหลือบมอง ‘จี้ห้อยคอหอสมบัติเซียน’ ที่วางอยู่ข้างกาย แล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
ดูเหมือนเขาจะได้กราบไหว้ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้าเข้าให้เสียแล้ว!
เมื่อมองดูกู้ชวนทั้งห้าคนที่คอยอารักขาเขาอยู่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาฉายประกายแน่วแน่ขึ้นมา
เดิมทีในใจเขายังมีความลังเลอยู่บ้าง แต่บัดนี้เขาตัดสินใจแล้ว… ว่าจะขอติดตามอาจารย์ผู้นี้ไปให้สุดทาง!
เรื่องทรยศเกาะเชียนไห่ เขาไม่ได้รู้สึกผิดอะไรมากมายนัก
เพราะตั้งแต่ต้น เขาถูกเจ้าเกาะเชียนไห่ลักพาตัวมาจากโลกภายนอก
แม้ในเกาะเชียนไห่เขาจะดูมีอิสระดั่งนกน้อย แต่ก็ไปไหนได้แค่ในเขตเกาะร้อยเกาะเท่านั้น แถมสมุนไพรที่เขาต้องการ ทางเกาะเชียนไห่ก็จะหามาให้ก็ต่อเมื่อต้องการให้เขาปรุงยาให้เท่านั้น
พูดง่ายๆ ก็คือ…
เวลาจะใช้งาน เขาคือปรมาจารย์โจวข่านผู้ยิ่งใหญ่ แต่เวลาหมดประโยชน์ ก็ไม่มีใครในเกาะเชียนไห่เห็นหัวเขาเลย!
แต่จางอวิ๋น... เพิ่งเจอกันแท้ๆ กลับประเคนสมุนไพรหายากให้เขามากมายขนาดนี้…
ความไว้วางใจระดับนี้ เป็นสิ่งที่เขาแทบไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต
ในขณะที่โจวข่านตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด
วูบ!!
จี้ห้อยคอหอสมบัติเซียนข้างกายก็พลันเปล่งแสงเจิดจ้า ก่อตัวเป็นลำแสงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลุเพดานถ้ำออกไปในพริบตา!