ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 225 คำขอร้องของซูเตี๋ย
ซูเตี๋ยแย้มยิ้มบางเบา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง
“เจ้ารู้สึกว่าข้า… หรือเจ้าหอสอง ผู้ใดเก่งกาจกว่ากัน?”
“……”
จางอวิ๋นได้แต่ฉีกยิ้มแห้งๆ ให้กับคำถามนั้น
ที่ผ่านมาเขาเข้าใจมาโดยตลอดว่าอีกฝ่ายมีสถานะในหอจี๋กวงทัดเทียมกับเขา คือเป็นนักฆ่าระดับสูงในสังกัดของเจ้าหอสอง
ที่ไหนได้… ความจริงกลับตาลปัตร กลายเป็นว่าเจ้าหอสองผู้ลึกลับผู้นั้น กลับเป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาของนางเสียอย่างนั้น
ซูเตี๋ยเอ่ยต่ออย่างไม่รีบร้อน “ยังจำภารกิจที่เราออกไปทำร่วมกัน ตอนที่เจ้าช่วยชีวิตข้าได้หรือไม่?”
จางอวิ๋นพยักหน้ารับ
เรื่องราวในครานั้นยังคงแจ่มชัดในความทรงจำของร่างเดิม แต่ลึกๆ เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า ยอดฝีมือระดับแปลงเทพอย่างซูเตี๋ย ไปพลาดท่าเสียทีอีท่าไหน ถึงต้องให้จินตานตัวเล็กๆ อย่างร่างเดิมยื่นมือเข้าช่วยชีวิตเอาไว้ได้?
“ภารกิจครั้งนั้น… ข้าโดนลอบกัด”
น้ำเสียงของซูเตี๋ยเรียบนิ่ง แฝงแววเย็นชา “ถึงสุดท้ายข้าจะใช้ความสามารถจัดการศัตรูที่ดักซุ่มโจมตีได้จนหมดสิ้น แต่ข้าก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส… เจ้าถึงได้มีวาสนาหล่นทับ ได้ช่วยชีวิตข้าไว้ในตอนนั้นอย่างไรเล่า!”
วาสนาหล่นทับ… ช่างเป็นคำเปรียบเปรยที่ตรงไปตรงมาเสียจริงแม่คุณ
จางอวิ๋นยักไหล่เบาๆ
แต่นั่นก็ช่วยไขข้อข้องใจได้ว่าทำไมร่างเดิมที่อ่อนแอกว่านางหลายขุม ถึงสามารถช่วยชีวิตนางไว้ได้
ฟังจากน้ำเสียงและเรื่องราวที่นางเล่ามา เขาเริ่มพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว จึงลองหยั่งเชิงถาม
“แม่นางซูคนงาม… นั่นหมายความว่า ท่านเป็นผู้สั่งการให้เจ้าหอสองไปสืบหาเบาะแสเรื่องราวในตอนนั้นหรือ?”
“ถูกต้อง!”
ซูเตี๋ยพยักหน้า “ทางฝั่งเจ้าหอสองสืบจนพอจะรู้ตัวการบ้างแล้ว… เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะแค่นำอาหารวิญญาณมาให้ แล้วก็จะมาบอกลาเจ้า แต่เมื่อเห็นว่าเจ้ามีความแข็งแกร่งรุดหน้าไปถึงเพียงนี้แล้ว สนใจจะมาร่วมวงช่วยข้าสักหน่อยไหม?”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองจางอวิ๋นเขม็ง
“แน่นอนว่าข้าไม่ให้เจ้าทำเปล่าๆ หากเจ้ายอมตกลง ไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นเช่นไร ขอเพียงข้ายังมีลมหายใจ… ในอนาคตข้าจะยอมทำตามคำขอของเจ้าแบบไร้เงื่อนไขสามข้อ!”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ
ความประทับใจที่เขามีต่อซูเตี๋ยนั้นนับว่าดีมากอยู่แล้ว
มิหนำซ้ำข้อเสนอของนางก็น่าดึงดูดใจจนยากจะปฏิเสธ
ทำตามคำขอสามข้อ… แบบไร้เงื่อนไข!
ด้วยความแข็งแกร่งระดับซูเตี๋ย คำสัญญานี้มีน้ำหนักมหาศาล เพราะแม้แต่ในยามนี้ เขายังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวนาง
ซึ่งเป็นความรู้สึกกดดันที่แม้แต่กู้ชวน ยอดฝีมือระดับแปลงเทพขั้นสูงสุด ยังไม่เคยทำให้เขารู้สึกได้ถึงขนาดนี้
“ขอต่อรองหน่อย… เพิ่มเงื่อนไขเข้าไปอีกสักข้อจะได้ไหม?”
จางอวิ๋นทำท่าครุ่นคิด ลูบคางเบาๆ ก่อนกล่าวต่อ “ในอนาคตหากข้ามีวัตถุดิบแล้วไปหาท่าน… ท่านต้องช่วยปรุงอาหารวิญญาณให้ข้าแบบไร้เงื่อนไข!”
“นี่กะจะหาเรื่องกินฟรีตลอดชีพเลยใช่ไหม?”
ซูเตี๋ยกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย นางชูนิ้วเรียวงามขึ้นมาสามนิ้ว
“ข้าเป็นถึงแม่ครัววิญญาณระดับสูง ค่าตัวแพงนะยะ… จะช่วยทำให้ก็ได้ แต่ปีละไม่เกินสามครั้ง!”
“ตกลง!”
จางอวิ๋นฉีกยิ้มกว้าง พยักหน้ารับข้อเสนอทันที
เขาคงไม่ได้ว่างไปหานางทุกวี่ทุกวันอยู่แล้ว ปีละสามครั้งก็นับว่าเหลือเฟือ!
“เอ้านี่ รับไป!”
ซูเตี๋ยสะบัดมือ โยนป้ายคำสั่งและม้วนคัมภีร์ส่งให้เขา
“เรื่องนี้ข้ายังต้องเตรียมการอีกสักพัก หากพร้อมเมื่อไหร่ ข้าจะใช้ป้ายสื่อสารแจ้งเจ้าไป… ส่วนม้วนคัมภีร์นั่น ข้าให้คนไปรวบรวมข้อมูลมาให้ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อค้าชาวแคว้นหนานซิงผู้นั้น ในเมื่อเจ้ารับเงือกน้อยตนนั้นเป็นศิษย์ ข้าคิดว่าข้อมูลนี้คงจะเป็นประโยชน์กับเจ้า!”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขารับม้วนคัมภีร์มาพลิกดูคร่าวๆ ก่อนกล่าวด้วยความจริงใจ
“ขอบใจมาก!”
“จริงสิ… แล้วไอ้พวกสัตว์มารนั่น มันเรื่องอะไรกัน?”
ซูเตี๋ยเบนสายตาไปมองกองทัพสัตว์มารระดับแปลงเทพสิบตัว ที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศเบื้องหลังจางอวิ๋น
จางอวิ๋นยักไหล่ ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พอดีเพิ่งจะเชือด ‘จอมมาร’ ไปตนนึง… เลยแย่งชิงพวกมันมาจากมือเจ้านั่นน่ะ!”
“เชือด… จอมมาร?”
ซูเตี๋ยชะงักกึก นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ในดินแดนทักษิณทิศ ผู้ที่กล้าขนานนามตนเองว่า ‘จอมมาร’ มีเพียงสองตัวตนระดับตำนานจากสำนักหนานเฟิงม่อเท่านั้น
และเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายการต่อสู้รุนแรงที่ยังหลงเหลือเจือจางอยู่ในอากาศ…
ซูเตี๋ยลอบสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอด นางอดไม่ได้ที่จะมองจางอวิ๋นด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและเปลี่ยนไปจากเดิม
เจ้าหมอนี่… ในสายตานางเมื่อก่อน เป็นเพียงตัวนำโชคที่บังเอิญช่วยชีวิตนางไว้
แต่มาบัดนี้ ดูเหมือนเขาจะเติบโตจนก้าวขึ้นสู่ระดับที่แม้แต่นางเองก็ยังมองก้นบึ้งของเขาไม่ออกเสียแล้ว!
การตัดสินใจดึงเขาเข้ามาช่วยในครั้งนี้ อาจจะเป็นหมากที่ถูกต้องที่สุดของนางก็ได้
ฟู่ว!
ซูเตี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ ก่อนจะกล่าวสั้นๆ
“ข้าไปล่ะ!”
จางอวิ๋นพยักหน้า ยืนส่งนางที่ขี่เต่าทะเลเหาะจากไปจนลับสายตา
“ท่านเจ้าสำนักนี่… ชิ่งไวจริงๆ แฮะ!”
เขามองไปทางทิศที่เจ้าสำนักหลิงเซียนหนีไป ซึ่งตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงาหลัง จางอวิ๋นได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอา
จากนั้นเขาก็สะบัดมือ เรียกเก็บสองบรรพชนสำนักเทียนหลิวและสิบสัตว์มารระดับแปลงเทพกลับคืนสู่พันธนาการ ก่อนจะเดินทอดน่องกลับเข้าไปในถ้ำเล็กๆ ที่พวกฉิงเฟิงรออยู่
ทันทีที่เห็นจางอวิ๋นเดินกลับมา ฉิงเฟิง, อวี้เว่ย และเถากู่หลาน ต่างพากันทำหน้าช็อกตาตั้ง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้
กู้ชวน, อวี้ชาง, เจ้าหอฝูเซียน…
ยอดฝีมือระดับแปลงเทพผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ กลับถูกจางอวิ๋นไล่เชือดเรียงตัวราวกับผักปลา
นี่มันจะเกินไปแล้ว!
ฉิงเฟิงตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ในใจเริ่มบังเกิดความสิ้นหวัง
ภายใต้เงื้อมมือของสัตว์ประหลาดตนนี้ เขาคงต้องตกเป็นเครื่องมือค้นหาขุมทรัพย์เดินดินไปชั่วชีวิตแน่ๆ!
ส่วนอวี้เว่ย นัยน์ตาคู่งามเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น
การได้มาฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์หนุ่มผู้นี้ อาจจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของนางเลยก็ได้!
เถากู่หลานแม้จะเคยเห็นฤทธิ์เดชของจางอวิ๋นมาเยอะแล้ว แต่ลึกๆ ในแววตาก็ยังอดฉายแววเทิดทูนบูชาไม่ได้
ยิ่งได้รู้จัก นางก็ยิ่งค้นพบว่าจางอวิ๋นนั้นมีความมหัศจรรย์พันลึกซ่อนอยู่อีกมากมายเหลือเกิน!
“อวี้เว่ย รับไป!”
จางอวิ๋นเดินตรงไปที่อวี้เว่ย ยื่นของสิ่งหนึ่งพร้อมกับแหวนมิติให้
“นี่มัน…”
อวี้เว่ยชะงักกึก เมื่อเห็นของที่จางอวิ๋นยื่นมาให้ นางถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออก
เพราะสิ่งที่อยู่ในมือจางอวิ๋น คือ ‘ผลวายุเทพ’
จางอวิ๋นเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผลไม้นี้มีประโยชน์กับเจ้า… เอาไปกินซะ!”
ผลวายุเทพเป็นสมุนไพรระดับสุดยอด ของวิเศษที่หาได้ยากยิ่งในแผ่นดิน แต่จะมีผลสูงสุดกับผู้บำเพ็ญเพียรธาตุลม
ในเมื่ออวี้เว่ยได้กลายมาเป็นศิษย์คนที่ห้าของเขาแล้ว ของดีแบบนี้ย่อมสมควรตกเป็นของนาง
อวี้เว่ยพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในอก
จางอวิ๋นเป็นคนแย่งชิงมันไปจากมือนาง… แต่ในยามนี้ เขากลับนำมันมามอบคืนให้นางด้วยมือของเขาเอง
เอาเถอะ… ก็ตอนนั้นข้ายังไม่ได้เป็นศิษย์เขานี่นะ
นอกจากผลวายุเทพแล้ว นางยังตรวจสอบเห็นของในแหวนมิติ… หินวิญญาณธาตุลมเกรดสูงหลายก้อน แถมด้วยหินวิญญาณปกติอีกหลายหมื่นก้อน!
อวี้เว่ยเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์หนุ่มรูปงามตรงหน้า เม้มริมฝีปากแน่น
ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกดีๆ ที่อบอุ่นสายหนึ่งก่อตัวขึ้น
อาจารย์ท่านนี้เรื่องอื่นนางไม่รู้… แต่เรื่องทุ่มไม่อั้นเพื่อศิษย์นี่ ป๋าจัดหนักของจริง!
【ท่านได้รับการยอมรับเบื้องต้นจากศิษย์ ‘อวี้เว่ย’… การรับศิษย์เสร็จสมบูรณ์!】
เสียงแจ้งเตือนที่แสนไพเราะของระบบดังขึ้นข้างหูจางอวิ๋น เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
เดิมทีคิดว่าต้องออกแรงซื้อใจมากกว่านี้ ถึงจะได้รับความยอมรับจากศิษย์ใหม่คนนี้ นึกไม่ถึงว่าจะง่ายดายปานนี้…
มีเงินจ้างผีโม่แป้งได้ มีของเทพจ้างศิษย์ให้รักได้จริงๆ!
ทว่า… แค่การยอมรับเบื้องต้น ยังห่างไกลจากความศรัทธาแรงกล้าแบบสวีหมิงหรืออู๋เสี่ยวพั่งอีกเยอะนัก
จางอวิ๋นเหลือบมองอวี้เว่ย เขารู้ดีว่านางยังมีปมในใจบางอย่างที่ยังไม่คลี่คลาย ตอนรับศิษย์เขาสังเกตเห็นร่องรอยความกังวลในสีหน้าของนางได้…
เอาไว้มีเวลาค่อยไปขุดคุ้ยทำความเข้าใจเชิงลึกทีหลังก็แล้วกัน
จางอวิ๋นสะบัดมือ เรียกสวีหมิง, อู๋เสี่ยวพั่ง และอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ ที่เก็บตัวอยู่ในหอสมบัติเซียนออกมา
รับอวี้เว่ยมาแล้ว ยังไม่มีโอกาสให้เหล่าศิษย์ได้เจอกันอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ก็ได้ฤกษ์แนะนำตัวกันสักที
เมื่อเห็นว่ามีศิษย์น้องห้าเพิ่มมาอีกคน สวีหมิงทั้งสามต่างก็ประหลาดใจ
โดยเฉพาะเมื่อสัมผัสได้ว่าศิษย์น้องคนนี้… เป็นถึงระดับ ‘หยวนอิง’!
ชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่สวีหมิงและคนอื่นๆ จนแทบหายใจไม่ออก
จางอวิ๋นเคยขู่พวกเขาไว้ว่า ‘ถ้ามัวแต่ฝึกช้า ระวังสถานะศิษย์พี่ศิษย์น้องจะสลับกัน’
ดูตอนนี้สิ…
ศิษย์น้องสี่ ‘อู๋ไห่ไห่’ ก็ปาเข้าไปถึงระดับจินตานขั้นสูงสุด
ศิษย์น้องห้า ‘อวี้เว่ย’ ยิ่งหนักข้อ… เป็นถึงระดับหยวนอิง!
ส่วนพวกเขา…
สวีหมิงอยู่เพียงระดับจินตาน ส่วนอู๋เสี่ยวพั่งกับอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ยังติดแหง็กอยู่ที่ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด…
โดนทิ้งห่างไปไกลลิบเลยงานนี้! หากไม่รีบเร่งฝึกฝนให้ทะลวงด่านโดยเร็ว มีหวังโดนศิษย์น้องแซงหน้าไปจนไม่เห็นฝุ่นแน่!
เมื่อเห็นไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชนโชติช่วงในแววตาของศิษย์รักทั้งสาม จางอวิ๋นก็ลอบยิ้มที่มุมปาก
การให้อวี้เว่ยมาเจอกับพวกสวีหมิง เขาก็ตั้งใจจะใช้เรื่องนี้มากระตุ้นความกระหายในการฝึกฝนของศิษย์รักทั้งสามอยู่แล้ว
“สุ่ยเอ๋อร์ เจ้าอยู่ก่อน!”
จางอวิ๋นออกคำสั่งเสียงเข้ม “หมิงเอ๋อร์, เสี่ยวพั่ง, อวี้เว่ย… พวกเจ้าจงเข้าไปฝึกฝนในศาสตรามิติของอาจารย์ซะ!”
“ขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์!”
สวีหมิง, อู๋เสี่ยวพั่ง และอวี้เว่ยประสานเสียงรับคำอย่างแข็งขัน
จางอวิ๋นสะบัดมือเก็บพวกเขากลับเข้าหอสมบัติเซียน แล้วหันมามองอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ “สุ่ยเอ๋อร์ พวกเราออกเดินทางกัน!”
……