ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 201 ทางลัดซ้อนทางลัด
“ผู้อาวุโส!”
จางอวิ๋นอุทานยังไม่ทันจะขาดคำ
วูบ วูบ!!
ทันใดนั้น บนผิวเรียบเนียนของเตียงหยกเบื้องหน้าก็
พลันปรากฏตัวอักษรแสงลอยเด่นขึ้นมา—
‘อ้อ… ลืมบอกไปเรื่องหนึ่ง ในตำหนักเซียนแห่งนี้ ข้าได้
ทิ้ง ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่เอาไว้ให้เจ้า มันคือมารตนหนึ่ง… ‘มาร
เหี่ยวเฉา’! จงใช้เคล็ดวิชาดูดกลืนเหี่ยวเฉาเอกอุไร้เทียมทาน
ของเจ้า ไปเปลี่ยนสภาพมันมาเป็นพลังงานซะ!’
เมื่อเขาอ่านข้อความจบ
เพล้ง!
เตียงหยกทั้งหลังก็ระเบิดแตกกระจายกลายเป็นผุยผง
ปลิวว่อนไปในอากาศราวกับหมดหน้าที่ของมันแล้ว
ยังไม่ทันจะได้ไตร่ตรองสิ่งใดต่อ โลกสีเทาอมทอง
รอบกายก็เริ่มบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง มิติรอบด้านสั่นสะเทือน
เลือนราง
จากนั้นแสงสว่างจ้าก็เข้าครอบงำทัศนวิสัยจนขาวโพลน
วูบ!
เมื่อรู้สึกตัวอีกที เขาก็พบว่าตนเองกลับมายืนอยู่ใน
ห้องโถงภายในตำหนักเซียนเป็นที่เรียบร้อย
“ท่านอาจารย์!”
สุรเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหู เมื่อหันไปมองก็พบอวี๋
สุ่ยเอ๋อร์กำลังจ้องมองมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล “ท่านไม่เป็นไร
ใช่ไหมเจ้าคะ?”
จางอวิ๋นได้สติ หันไปมองอวี๋สุ่ยเอ๋อร์และกลุ่มหก
ผู้อาวุโสเกาะเชียนไห่ที่ดูโล่งอกโล่งใจเมื่อเห็นเขาปรากฏตัว
ก่อนจะเอ่ยถามอย่างงุนงง “เกิดอะไรขึ้นรึ?”
“ท่านอาจารย์ ท่านไม่รู้สึกตัวเลยหรือเจ้าคะ? เมื่อครู่นี้จู่ๆ
ร่างของท่านก็เหมือนถูกกิ่งไม้แห้งนี่ดูดกลืนเข้าไปหาย
ไปต่อหน้าต่อตาเลยเจ้าค่ะ!”
อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ชี้ไปที่กิ่งไม้แห้งสีดำสนิทที่ลอยวนเวียนอยู่
ข้างกายเขา
จางอวิ๋นถึงเพิ่งสังเกตเห็นกิ่งไม้แห้งเจ้าปัญหา
หรือว่าสถานที่เมื่อครู่ จะเป็นมิติภายในของกิ่งไม้แห้งนี่?
เขายื่นมือออกไปคว้ามันมาตรวจสอบดู
วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส เขาไม่ได้สัมผัสถึงมิติภายในกิ่ง
ไม้ แต่กลับสัมผัสได้ถึง ‘โครงสร้าง’ ของตำหนักเซียนทั้งหลัง!
ภาพแผนผังของตำหนักเซียนตั้งแต่โถงหน้าไปจนถึง
ตำหนักชั้นใน รวมถึงม่านพลังที่ครอบคลุมอาณาเขตทั้งหมด
ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดอย่างชัดเจนผ่านกิ่งไม้แห้งในมือ
“ได้รับสิทธิ์ควบคุมตำหนักเซียนโดยสมบูรณ์แล้ว?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วด้วยความสนใจ จากนั้นก็ทดลองสะบัด
กิ่งไม้แห้งในมือเบาๆ
วูบ!
ร่างของเขาพลันหายวับไปจากจุดเดิม และไปโผล่ที่
กลางตำหนักชั้นในทันทีราวกับภูตผี
“ท่านอาจารย์!”
อู๋เสี่ยวพั่งที่กำลังยืนงงอยู่ เห็นผู้เป็นอาจารย์มาถึงก็รีบ
วิ่งเข้ามาหา ใบหน้าอวบอูมเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่าง
ปิดไม่มิด
บนท่อนแขนของเจ้าอ้วน มีชั้นพลังงานสีเทาปรากฏขึ้น
ห่อหุ้มผิวหนังราวกับเป็นปลอกแขนเกราะโบราณ ดูแข็งแกร่ง
ทนทานและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ
จางอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความพอใจ
ในม้วนคัมภีร์ที่ชายชราชุดกระสอบโยนให้มาเมื่อครู่
มีบันทึกเกี่ยวกับระดับขั้นของพลังเหี่ยวเฉาเอาไว้ด้วย
พลังเหี่ยวเฉานั้นมีลำดับขั้นคล้ายคลึงกับพลังปราณ
ทั่วไป แบ่งออกเป็นหนึ่งถึงเก้าระดับ แต่ละระดับเทียบเท่ากับ
ขอบเขตพลังใหญ่หนึ่งขอบเขต
ระดับสองคือ ‘ขอบเขตเกราะเหี่ยวเฉา’ ผู้ฝึกตนสามารถ
สร้างเกราะพลังงานเหี่ยวเฉาขึ้นมาปกป้องส่วนใดส่วนหนึ่ง
ของร่างกายได้ พลังป้องกันสูงล้ำเหลือเชื่อ ยากที่อาวุธ
ธรรมดาจะระคายผิว
แต่กรณีของจางอวิ๋นนั้น… ค่อนข้างจะ ‘พิเศษ’ และ
‘แหกกฎ’ พอสมควร
เพราะตามขั้นตอนของบททดสอบสุดท้าย เขาได้เรียนรู้
วิชาดูดกลืนเหี่ยวเฉา และหลอมรวมพลังเซียนเหี่ยวเฉาไปแล้ว
ทำให้ระดับพลังเหี่ยวเฉาของเขา จะว่าทะลุระดับเก้าไปแล้ว
ก็ได้ หรือจะบอกว่าอยู่นอกเหนือระบบระดับขั้นเลยก็ได้เช่นกัน
สำหรับเขา สิ่งที่ต้องการมีเพียงแค่การ ‘ดูดซับ’ พลังงาน
เหี่ยวเฉา
ใช้วิชา ‘ดูดกลืนเหี่ยวเฉาเอกอุไร้เทียมทาน’
เปลี่ยนสภาพทุกอย่างให้เป็นพลังงาน แล้วสูบมันเข้ามาเพื่อ
หลอมรวมเป็น ‘พลังเซียนเหี่ยวเฉา’
ขอแค่มีพลังเซียนเหี่ยวเฉาสะสมมากพอ เขาถึงขั้น
สามารถพุ่งทะยานสู่ระดับมหายาน แล้วไปท้าทายทัณฑ์
สวรรค์เพื่อบรรลุเซียนได้เลย!
แน่นอนว่า… นั่นต้องใช้พลังเซียนเหี่ยวเฉาในปริมาณที่
มหาศาลสุดคณานับ
ตอนนี้ในตัวเขา ถ้ารวมกับส่วนที่เพิ่งได้รับคืนกำไร
มาหมาดๆ และยังไม่ได้หลอมรวม ก็มีอยู่แค่สิบกว่าเส้นเท่านั้น
ยังห่างไกลจากระดับที่จะบรรลุเซียนอยู่อีกหลายขุม
แต่… ถ้าเขาสามารถดูดซับพลังเหี่ยวเฉาได้อย่าง
ไร้ขีดจำกัดล่ะ?
ขอแค่ร่างกายรับไหว ระยะทางที่ว่าไกลแสนไกล ก็
อาจจะกลายเป็นใกล้แค่เอื้อมในชั่วพริบตา
พูดง่ายๆ ก็คือ ในเส้นทางแห่งพลังเหี่ยวเฉา เขาได้ก้าว
เข้าสู่ ‘ทางลัด’ เรียบร้อยแล้ว
และทางลัดนี้ เป็นสิ่งที่ ‘เซียนขู’ เตรียมไว้ให้เฉพาะผู้ที่
ผ่านบททดสอบสุดท้ายเท่านั้น ทันทีที่เขาหลอมรวมพลังเซียน
เหี่ยวเฉาสามเส้นแรกเข้าไป เขาก็ถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว
จำต้องเดินหน้าต่อไปบนเส้นทางสายนี้
ในขณะเดียวกัน อู๋เสี่ยวพั่งและคนอื่นๆ ก็ไม่สามารถ
เลียนแบบทางลัดของเขาได้
เพราะทันทีที่เริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาสร้างพลังเหี่ยวเฉาแบบ
ปกติ อู๋เสี่ยวพั่งก็ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียรพลัง
เหี่ยวเฉาแบบดั้งเดิมไปเป็นที่เรียบร้อย
ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าผู้เข้าทดสอบทุกคนคือคู่แข่ง แต่
ความจริงเขาเข้าใจผิดถนัด
ตั้งแต่แรกเริ่ม… เซียนขูไม่เคยคิดจะให้ใครหน้าไหน
นอกจากผู้ทดสอบบทสุดท้าย ได้รับสืบทอดวิชา ‘ดูดกลืน
เหี่ยวเฉาเอกอุไร้เทียมทาน’ ไปเลย!
ส่วนถ้าเขาเกิดทำบททดสอบล้มเหลว คาดว่าตำหนัก
เซียนคงปิดตัวลงทันที และคงไม่มีใครได้อะไรติดมือกลับไป
“ช่างเป็นแผนการที่ล้ำลึกยิ่งนัก!”
จางอวิ๋นส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับความเจ้าเล่ห์ของเซียนเฒ่า
แต่สำหรับอู๋เสี่ยวพั่ง การฝึกฝนพลังเหี่ยวเฉาตามวิถี
ปกติก็นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ที่สำคัญคือ… มันเข้ากันได้ดี
กับสถานการณ์ของเขาชนิดที่เรียกว่า ‘ฟ้าประทาน’
ทรัพยากรทุกอย่างที่ช่วยเพิ่มพลังเหี่ยวเฉาได้ เขาจะโยน
ให้อู๋เสี่ยวพั่งเอาไปฝึกแบบปกติให้หมด
ส่วนตัวเขา… แค่นั่งกระดิกเท้า รอรับพลังงานเหี่ยวเฉาที่
【ระบบคืนกำไร】 ส่งคืนมาร้อยเท่า แล้วเอามาควบแน่นเป็น
พลังเซียนเหี่ยวเฉาก็พอ!
จางอวิ๋นคิดแล้วก็อดขำในใจไม่ได้
คาดว่าเซียนขูเองก็คงคิดไม่ถึง ว่าบนทางลัดที่ตัวเอง
เตรียมไว้ จะยังมี ‘ทางลัดซ้อนทางลัด’ ของจางอวิ๋นซ้อนอยู่
อีกที!
ฟู่ว!
จางอวิ๋นผ่อนลมหายใจระบายความตื่นเต้น แล้วปลด
ม่านพลังที่ครอบคลุมต้นไม้เหี่ยวเฉาพันปีกลางตำหนักออก
ในเมื่อได้สิทธิ์ควบคุมตำหนักเซียนแล้ว ม่านพลังนี้ก็ไม่
จำเป็นต้องใช้พรแห่งพลังเหี่ยวเฉามาปลดล็อกอีกต่อไป
เขาหยิบขวดหยกเนื้อดีออกมาใบหนึ่ง ยื่นมือไปทาบที่
ลำต้นของต้นไม้เหี่ยวเฉา
แกรก แกรก!
เปลือกไม้สีเทาแตกออก ของเหลววิญญาณพลัง
เหี่ยวเฉาสีเงินยวงค่อยๆ ไหลซึมออกมาทีละหยด เขาใช้ขวด
หยกรับไว้อย่างระมัดระวังไม่ให้ตกหล่นแม้แต่หยดเดียว
เก้าสิบเก้าหยด… ไม่ขาดไม่เกิน!
“เจ้าอ้วน!”
จางอวิ๋นยื่นขวดหยกให้อู๋เสี่ยวพั่งทันที
“ทะ… ท่านอาจารย์ นี่มัน…”
อู๋เสี่ยวพั่งเบิกตากว้าง ทำหน้าตะลึงลานเมื่อสัมผัสได้
ถึงพลังงานมหาศาลในขวด
“อย่ามาทำท่าทางอ้อยสร้อย เป็นลูกผู้ชายให้มันเด็ดขาด
หน่อย อาจารย์ให้ก็จงรับไว้!”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงเข้ม “ตอนนี้เจ้าจงเข้าไปในศาสตรา
มิติของอาจารย์ แล้วค่อยๆ ดูดซับหลอมรวมมันซะ อย่าให้เสีย
ของ!”
“ขอรับ!”
อู๋เสี่ยวพั่งเม้มปากแน่น พยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น
ด้วยความซาบซึ้ง
จางอวิ๋นสะบัดมือ ส่งตัวลูกศิษย์รักเข้าไปใน ‘หอสมบัติ
เซียน’
หลังจากควบคุมตำหนักเซียนได้ กฎเกณฑ์โบราณที่ห้าม
ใช้ศาสตรามิติเก็บสิ่งมีชีวิตก็ถูกเขายกเลิกไปโดยปริยาย
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ…
ทันใดนั้น ต้นไม้เหี่ยวเฉาพันปีตรงหน้า เมื่อสูญเสีย
ของเหลววิญญาณหล่อเลี้ยงไป ก็เริ่มเกิดรอยแตกร้าวลาม
ไปทั่วลำต้น ก่อนจะพังทลายลงจนกลายเป็นผุยผงกองหนึ่ง
ทว่าท่ามกลางเศษซากความพังพินาศนั้น มีเมล็ดพันธุ์
สีเทาขนาดเท่ากำปั้นหลงเหลืออยู่ ส่องแสงริบหรี่
จางอวิ๋นใช้เนตรเซียนกวาดตามอง—
【เมล็ดพันธุ์เหี่ยวเฉา】
รายละเอียด: เมล็ดพันธุ์ที่ก่อตัวขึ้นจากการพังทลายของ
ต้นไม้เหี่ยวเฉาพันปี สามารถกระตุ้นให้กลับมามีชีวิตได้ด้วย
การอัดฉีดพลังเซียนเหี่ยวเฉาหนึ่งเส้น เมื่อกระตุ้นแล้ว จำ
เป็นต้องนำไปปลูกใน ‘บ่อวิญญาณเหี่ยวเฉา’ ทันที มิฉะนั้น
พลังจะสลายไปอย่างรวดเร็ว
…
จางอวิ๋นเลิกคิ้ว เก็บมันขึ้นมาโยนเข้าแหวนมิติ
เมล็ดพันธุ์นี้ยังมีประโยชน์อยู่ วันหน้าหากหาบ่อวิญ
ญาณเหี่ยวเฉาเจอ ค่อยอัดพลังเซียนเหี่ยวเฉาปลุกมันขึ้น
มาเพาะเลี้ยงใหม่ก็ได้
จัดการเรื่องต้นไม้เสร็จ จางอวิ๋นก็ใช้กิ่งไม้แห้งในมือ
ตรวจสอบพื้นที่อื่นๆ ภายในตำหนักเซียน
แต่ข้างในนอกจากพวกค่ายกลและกับดักพลังงาน
โบราณที่หมดสภาพแล้ว ก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
พูดได้เต็มปากว่า ตำหนักเซียนที่ดูใหญ่อลังการขนาดนี้
นอกจากต้นไม้เหี่ยวเฉาพันปีต้นเดียว ก็ไม่มีสมบัติอะไรหลง
เหลืออยู่อีกแล้ว
อีกเรื่องที่น่าเสียดายคือ… ตำหนักเซียนนี้เคลื่อนย้าย
ไม่ได้
สาเหตุก็เพราะ… พลังงานหมดเกลี้ยง!
ตำหนักเซียนทั้งหลังคงสภาพอยู่ได้ด้วยพลังงาน
หล่อเลี้ยง ผ่านการตรวจสอบจากกิ่งไม้แห้ง จางอวิ๋นสัมผัสได้
ว่าพลังงานที่เหลืออยู่ในตำหนักเซียนมีไม่ถึงหนึ่งในหมื่นส่วน
ด้วยซ้ำ
แถมตอนนี้ม่านพลังที่คลุมรอบตำหนักเซียนข้างนอกนั่น
ก็กำลังสูบพลังงานเฮือกสุดท้ายไปอย่างรวดเร็ว
จางอวิ๋นประเมินสถานการณ์แล้ว ต่อให้เขาทำภารกิจไม่
สำเร็จ ตำหนักเซียนนี้ก็คงคงสภาพอยู่ได้อีกไม่นานก่อน
จะพังทลายลง
“ปล่อยให้คนข้างนอกเข้ามาได้แล้ว!”
เขากวาดตามองม่านพลังรอบนอกผ่านกิ่งไม้แห้ง เห็น
กองทัพผู้ฝึกตนจำนวนมหาศาลมารอออกันอยู่ราวกับฝูงมด
คิดได้ดังนั้นก็สะบัดกิ่งไม้แห้ง วาร์ปกลับมาที่ห้องเดิม
“สุ่ยเอ๋อร์ เจ้าเข้ามา…”
เขาเก็บอวี๋สุ่ยเอ๋อร์เข้าไปในหอสมบัติเซียนเพื่อ
ความปลอดภัย
จากนั้นจึงหันไปมองพวกหกผู้อาวุโสเกาะเชียนไห่ “เดี๋ยว
ข้าจะส่งพวกเจ้าออกไป ก่อนหน้านี้ทำอะไรอยู่ ก็ให้ทำตัว
เหมือนเดิมตามปกติ มีอะไรข้าจะติดต่อไปเอง!”
พวกผู้อาวุโสทั้งหกพยักหน้ารับคำอย่างพร้อมเพรียง
โดนฝังเคล็ดวิชาสะกดใจไปที่ขั้วหัวใจขนาดนั้น พวกมัน
ปลงตกยอมจำนนต่อโชคชะตาไปนานแล้ว
จางอวิ๋นสะบัดมือ ส่งตัวพวกเขาออกจากตำหนักเซียน
โดยใช้พลังงานอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ ส่งไปตกในจุดที่ไกลออก
ไปหน่อยเพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกต
จากนั้นเขาก็มองไปที่ภาพฉายของโถงชั้นใน
กวาดตามองซูเตี๋ย เจ้าสำนักหลิงเซียน และคนอื่นๆ ที่
กำลังเตรียมตัวจะออกจากตำหนัก…
“หือ?”
สีหน้าของจางอวิ๋นพลันเคร่งขรึมลง เมื่อกวาดสายตา
ตรวจสอบดูให้ดีอีกรอบ
พบว่ามีคนหายไปคนหนึ่ง…
บรรพชนสำนักเทียนหลิว!
“ที่แท้อยู่นี่เอง… หาตัวเจอเสียที!”
ทันใดนั้น เสียงแหบพร่ายะเยือกของชายชราก็ดังขึ้นจาก
นอกห้อง พร้อมกับจิตสังหารที่พุ่งพล่าน!
ตูม—!
…